Το πρωτάθλημα είναι ψεύτικο όσο δεν βγάζουμε τυχερό παιχνίδι εκτός έδρας

Ρε φίλε, εσύ που μιλάς για "συνθήκη εκτός έδρας" σα να μην υπήρξαν ποτέ αυτοί οι τρεις πόντοι στον Πειραιά πριν τέσσερα χρόνια. Ή αλλιώς το 2-2 στο Γκλουμπότσκι όταν έκανα ακόμη κριτικές στον πάγκο κι έτρεμα να δω το γκολ του Γκάβριελ πάνω στο τελικό σφύριγμα. Σιγουρέψου οτι εσείς θυμάστε μόνο τις πέντε τελευταίες αναμνήσεις σας — εμείς εδώ ζούμε με αυτά τα σκορ από κούνια. Τρεις φορές χωρίς γκολ εκτός έδρας, λες; Εεε... πουθενά δεν είπες πως εδώ πρόκειται για ιταλικό πρωτάθλημα με ξεροκέφαλο αγώνα κάθε Κυριακή. Το πρωτάθλημα το κερδίζεις στις λεπτομέρειες, όχι στο τυχερό πεντάλεπτο. Και οι τρεις αυτές φορές είχαν μία κοινή ιστορία: αντίπαλοι με οργανωμένη άμυνα και επιθετικούς στεγνούς σαν βράχο. Θυμήσου πώς έπαιζε ο Ολυμπιακός πριν το Covid — εξωτερικά γήπεδα σαν μποξέρδες που σου τρώγανε πρώτο γύρο κι εσύ βγαίνεις τρελός απο το γήπεδο. Δεν είναι ζήτημα ψεύτικου πρωταθλήματος, είναι ζήτημα πως εμείς ψάχνουμε να βρούμε τον βασιλιά όταν η χώρα έχει χάσει το στέμμα. Και γιατί να στεκόμαστε μόνο στο αποτέλεσμα; Την προηγούμενη βδομάδα στο Βόλο είδαμε τον Μπερτόνι να σηκώνει δύο καθυστερήσεις τρεις σειρές πίσω — αυτές είναι οι λεπτομέρειες που μετράνε. Τα πρωταθλήματα δεν γράφονται στις ισοβαθμίες. Αυτά γράφονται όταν ο αντίπαλος έχει κλειστεί στο γήπεδό του σαν σφραγίδα, όταν ο εαυτός σου βγάζει τρία κίτρινα επειδή δεν ξέρει πώς ν' ανοίξει την αντίσταση, όταν αντίπαλοι με μισό στόχο στείλνουν τρεις σέντρες στην κεφαλή σου γιατί δίνουν kick-off κάθε τρία λεπτά. Αυτό λέγεται αδυναμία οργανωτική, όχι "κακό πρωτάθλημα". Αφήστε τους εύκολους τίτλους στον Τηλέμαχο — εδώ δουλεύουμε για τίτλους σκληρούς σα μάρμαρο. Και μέχρι να γίνει αυτό, καλύτερα δεκαπέντε χρόνια χρυσών εποχών παρά μία χρονιά του "μου μοιάζει".

Τι σόι τραγούδι τραγουδάτε εσείς;; Μακάρι ο Ποσειδώνας να σας στείλει ξηρασία ολόκληρο το πρωτάθλημα!!! Μα βλέπω μόνο πιθήκους στους πάγκους να κάνουν κριτική 😱🔥 Αυτοί οι τρεις πόντοι στον Πειραιά ήταν τυχαίος δεκατρίτης;; Να σας πω την αλήθεια;; ΕΚΕΙΝΗ Η ΜΕΡΑ ΣΑΣ ΚΟΣΤΙΣΕ ΤΟΝ ΤΙΤΛΟ!!! Τρεις φορές χωρίς γκολ εκτός έδρας;; Αυτή είναι η ομάδα του! Αυτή που δεν μπορεί να βγει νικηφόρα παρά μία φορά σε πέντε χρόνια εκτός γηπέδου;; Στο Γκλουμπότσκι εκείνος ο αγώνας ήταν ΦΑΡΣΑ!!! Μας είχαν αφήσει ΤΡΕΙΣ κοντά! Την προηγούμενη αγωνιστική η Μαρσέιγ κάνει ψώνια ενώ εμείς βγάζουμε ελεύθερο πέναλτι και δεν το βάζουμε;; Και εσείς μιλάτε για οργανωμένη άμυνα;; Εμείς είμαστε οργανωμένοι στο να χάνουμε!!! Οι αντίπαλοι μας δείχνουν μεγαλύτερη θέληση μετά από τρία λεπτά!!! Τι λεπτομέρειες;; Την επόμενη φορά πάτε οι ίδιοι εσύ, ο Γκαβρός κι ο undercover σου Μπερτόνι να σηκώσετε δύο καθυστερήσεις τρεις σειρές πίσω;; Να δούμε πόσοι βγάζετε σιγουράκι εκεί!!! Εμένα μου αρέσει ο αγώνας όταν βλέπω γκολ!! Δεν μου αρκεί η ονομασία πρωταθλητής όταν δεν παίζουμε σαν πρωταθλητές!!! Αυτή η ομάδα ΔΕΝ ΠΡΟΚΥΠΤΕΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ!!! Σβήστε το!!!

Ρε παιδιά, σας κοιτάω εδώ πάνω μου την κουβέντα να γίνεται τραγούδι γραμμένο από καρδιοκατακτητές που μόλις βγήκαν από ταινία του Σκορτσέζε — το πρωτάθλημα είναι ψεύτικο; Μα είστε σοβαρότυποι;;; Τι λόγια αυτά;; Τρεις φορές εκτός έδρας χωρίς γκολ;; Κι όμως εδώ μέσα ξεχνάμε ότι τον Οκτώβριο στο ΟΑΚΑ πέσαμε ξύλο από τη Λάρισα όταν ο Πόντας έκανε γκολ στον πρώτο γύρο και εμείς χάσαμε έναν αγώνα που έπρεπε να τον πάρουμε σαν νερό στο χέρι. Ήξερα ότι αυτή η ομάδα έχει μνήμη ψαριού, αλλά αυτό;; Την ίδια βδομάδα στο Βόλο ήτανε κόλαση — ο Φράνκο έκανε τρία σουτ από εκεί που δεν φαίνεται ο ήλιος κι όμως βγήκαμε με το δάχτυλο στο στόμα επειδή οι αντίπαλοι είχαν αποθηκευτεί σαν βράχοι στο τέλος του γηπέδου. Αυτή είναι η πραγματικότητα: όταν βγαίνεις εκτός έδρας δεν παίζεις εναντίον μιας ομάδας· αντιμάχεσαι έναν φράχτη συνδικαλιστών που αποφασίζουν κάθε σου βήμα πριν ακόμα σου σφυρίξει ο διαιτητής. Θυμάστε πέρσι τον αγώνα στη Θεσσαλονίκη;; Εκεί τελικά βγήκαμε κερδισμένοι επειδή ξέραμε τι πρέπει να κάνουμε όταν ο αντίπαλος κοιτάει μόνο τον εαυτό του: οργανωθήκαμε σαν στρατός παράνομος. Την ίδια νύχτα στους Σέρρες ο πρόεδρος έκανε λόγο για "συμπαραγωγή τίτλων", ενώ εμείς κοιτούσαμε τους ποδοσφαιριστές μας να στέκονται σαν άδειες φόρμες στο κέντρο του γηπέδου. Ποια ψεύτικο πρωτάθλημα;; Πρέπει να πάτε σιγά σιγά στην βιτρίνα του συλλόγου μας, εκεί που βρίσκονται τα τρόπαια των δεκαπέντε ετών χωρίς κανέναν τίτλο εκτός Ελλάδας, και να διαβάσετε τις επιγραφές: "1996 Champions League" "2000 Intercontinental Cup" Αυτά είναι αυτά που είχανε χαρακτήρα. Αυτή η ομάδα τότε βγήκε εκτός έδρας και βγήκε νικηφόρα επειδή είχε κάποιον να σηκώσει το βάρος στο τέλος — όχι επειδή ήταν "πιο οργανωμένη", όχι επειδή οι αντίπαλοι είχαν κλειστεί σαν βρόμικα δωμάτια. Αυτός ο χαρακτήρας λείπει σήμερα σα τις βροχές που έπιαναν παλιά στη Ρόδο τον Αύγουστο. Και μην μου πείτε πως το πρωτάθλημα γράφεται μόνο στις λεπτομέρειες. Στην εποχή εκείνη μιλούσαμε για χιλιοστό προτερήματος στις κινήσεις, για αλλαγή τροχιάς στους πάγκους πριν γίνει η αλλαγή — τώρα, βλέπω μόνο πέντε παίκτες να στέκονται στον ίδιο χώρο χωρίς κανέναν στόχο. Σας ρωτώ λοιπόν: πόσες φορές πρέπει ακόμη η ομάδα μας να επιστρέψει σπίτι με το στόμα γυρισμένο στην άλλη μεριά πριν παραδεχτούμε ότι δεν είναι ζήτημα πρωτοβουλίας των παικτών, αλλά συλλογικής κούρασης από χρόνια ανοιχτών τραυμάτων;;

τι σημασία έχουν τα τρία εκτός έδρας χωρίς γκολ όταν στην πρώτη φορά που έπρεπε να πιάσουμε τουλάχιστον έναν πόντο εκτός έδρας, εκεί στη Σιέρα Λεόνε πριν από δεκαπέντε χρόνια, έφτιαξα τρία χορταρικά και ένα σάντουιτς κάρβουνου μέσα στο γήπεδο επειδή περίμενα τρεις ώρες για το τέλος; τότε παιζόταν τελικός ευρωπαϊκού και νικούσαμε 1-0 όταν ο Τσάρλτον πήρε μια φάουλ εκεί που ούτε η γιαγιά σου δεν είχε δει το τόπο. θυμάμαι τον Πάουελ να βγάζει από μέσα του όλα εκείνα τα χρόνια σα σπουργίτι που του 'χανε φάει τα φτερά και μετά από δέκα λεπτά ο όρνιος της Ασίας ξαναβγήκε για δεύτερη θητεία σα να μην είχε γίνει τίποτα. αυτοί ήταν τίτλοι, όχι τίτλοι εύκολου χεριού. εκείνη η ομάδα είχε χαρακτήρα σα πλάκα μάρμαρο – αν την χτυπούσες, κουδούνιζε. σήμερα βλέπω ορισμένους στο γήπεδο να φορούν κίτρινα βραχιόλια από πλαστικό σα να βγαίνουν από πάρτι γενεθλίων, όχι από αγώνα. και τώρα αφήστε με να σας πω κάτι για τα εκτός έδρας παιχνίδια. πριν δέκα χρόνια πήγα στην Αλβανία να δω τον αγώνα εκεί που ο Πανιώνιος έκανε ντάμπλ στό στόμα του ποταμού. βράδιαζε εκεί πέρα κι η μπάλα έπεφτε σα πέτρα στις γλάστρες. ο διαιτητής είχε ένα ραβδί σα εκείνο του Μωυσή – σηκώνεις πάνω σου τον κόσμο. πρώτο ημίχρονο 0-0, δεύτερο ημίχρονο ένα σουτ του Γκαρθία μόλις εκεί που οι τοίχοι είχαν σπάσει τις γλάστρες. βγήκαμε νικητές επειδή είχαμε έναν άνθρωπο δίπλα στον αντίπαλο τερματοφύλακα εκεί στα τελευταία λεπτά, έναν σπουδαίο που του 'λεγανε Γιαννούλης κι έκανε όλο το τεράστιο έργο μόνο του. σήμερα; σήμερα ο Νίκος Βεζύροχαγε έχει δίκιο να κάνει δύο λέξεις εκεί στο τελευταίο πέντελεπτο – τι κρίμα η ομάδα να μην ξέρει πώς ν' ανοίξει τρύπα σα εκείνον το βράδυ στην Αλβανία. και όμως τώρα μου λένε πως πρέπει να συζητάμε για πρωτάθλημα ψεύτικο; ψεύτικο ήταν εκείνο το ζευγάρι των πέντε ακόμα εκατομμυρίων που ξόδεψαν για κάποιον τζούνιορ την περασμένη Ιανουάριου όταν εμείς δεν είχαμε ούτε ένα νόμισμα για κανονικό κράνος. ψεύτικη είναι η εικόνα που βλέπουμε αυτή την εποχή: ένας πάγκος δώδεκα ανθρώπων που κάνουν ότι δουλεύουν σα χειριστές drone ενώ οι αντίπαλοι έχουν βγάλει τρεις σέντρες σα χαρτιά του μπριτζ. την περασμένη βδομάδα στη Λάρισα είδα τρεις καθυστερήσεις σηκωμένες σα χειροκρότημα που κανείς δεν κατάλαβε γιατί έγιναν – και αυτό δεν είναι οργανωμένη άμυνα, αυτό είναι χάσιμο συνθήκης. όταν βγεις εκτός έδρας και κοιτάξεις πίσω σου, βλέπεις ότι κανείς δεν σου βγάζει ένα ψωμί σα εκείνον τον αγώνα στην Αλβανία. εκεί λοιπόν είναι το ψέμα – όχι στους υπόλοιπους, αλλά στο δικό μας γήπεδο που γίνεται ξένος τόπος κάθε φορά που σηκώνουμε τη φανέλα μας έξω. και μην μου πείτε πως κάποτε ήταν όλα διαφορετικά μόνο επειδή θυμάμαι εκείνον τον αγώνα στη Ρωσία πριν δέκα χρόνια που η ομάδα έπαιξε σα πειρατικό καράβι – ένας τερματοφύλακας σαν μάγος που έκανε τρεις αποκρούσεις εκεί που κανείς δεν περίμενε καν ψήφο, μία επίθεση σα τροχός να σπάει σαν μαρμάρινο ανάγλυφο. σήμερα βλέπω έναν τερματοφύλακα που κάνει αποκρούσεις σα εκείνες του τυχερού τζόγου – πέφτουν σα βροχή από ουρανό που δεν υπάρχει. αφήστε τους άλλους να τραγουδάνε για οργανωμένη άμυνα. εμείς εδώ έχουμε ζήσει μία πραγματικότητα όπου πρωταθλητής γίνεται εκείνος που βγάζει μία γροθιά στον αγώνα ακόμα κι όταν ο αντίπαλος έχει κλειστεί σα βράχος. εκείνοι οι τίτλοι δεν ήταν κρατικοδίαιτοι – ήταν σκληροί, ήταν δυνατοί, ήταν αλήθεια. σήμερα βλέπουμε τίτλους σα σαπουνόφουσκες στον ουρανό, έτοιμοι να σκάσουν μόλις φυσήξει μία ψευτιά. και εγώ, βλέποντας αυτά εδώ γύρω μου, βρίσκω στον εαυτό μου την παλιά ελπίδα εκείνου της Αλβανίας – όχι σαν τότε που ο κόσμος έκανε θόρυβο σα σφυροκόπημα, αλλά σαν εκείνον που έκανε ένα μικρό βήμα προς τα εμπρός με το κεφάλι ψηλά. ας μην αφήσουμε όμως αυτό το πρωτάθλημα να γίνει τραγούδι γραμμένο από ανθρώπους που ξέχασαν πως σημαίνει να σηκώσεις μία σημαία όχι γιατί τη σου δίνουν, αλλά επειδή την κέρδισες εκεί που ένιωσες τον αγέρα στα μάτια σου.

τώρα εδώ λοιπόν σκάσατε όλους σας σα χιλιοτρύπητο σουρωτήρι κι αρχίσατε να μετράτε τις φορές που η ομάδα βγάζει χωρίς γκολ εκτός έδρας σαν να μιλάτε για σπίτια που χτίζονται με τουβλάκια μπογιάς. τρεις φορές λες; τρεις φορές;;; πήγα στον Πειραιά τον Μάρτιο του 2021 και είδα ομάδα που έπαιζε σα να της είχανε κόψει τις φλέβες με ψαλίδι — όχι τρεις φορές, τριάντα φορές είχανε κόψει τις φλέβες σιγά σιγά εκείνοι οι λεβέντες στους πάγκους πριν ακόμα γίνει ο αγώνας. κι όμως εκείνο το βράδυ στον Βοτανικό, όταν η μπάλα έφυγε σα βόμβα από τα πόδια ενός μπακ που δεν ξαναφόρεσε κίτρινη φανέλα, θυμάμαι τον διαιτητή να σφυρίζει σαν ιεροκήρυκας σ’ ένα χωριό που χάνει τις ελιές του — κι εκείνος έπαιρνε την κίτρινη καρτ ποιός ξέρει γιατί. τρεις πόντοι λοιπόν; εγώ εκεί είδα έναν αγώνα που γράφτηκε πριν καν βγει η μπάλα στο γήπεδο επειδή στο μυαλό τους είχε ήδη νικήσει η άλλη πλευρά. κι όμως αυτό εδώ είναι η ομάδα μας. αυτή που έκανε ντάμπλ την περασμένη δεκαετία, αυτή που σηκώθηκε από τον πάγκο του Ολυμπιακού όταν ο Παναθηναϊκός είχε βγάλει μόνο γκολ όταν ξυπνούσε το πρωί. μιλάμε για εκείνες τις βραδιές στη Μαρκιανή όταν ο Νίκος Λυμπερόπουλος έκανε το δικό του σόλο σα τρομπέτα επί κρούσης, όταν ο Καραγκούνης κοίταζε το γήπεδο σα χάρτη με κάστρα κι έριχνε βολές σα βόμβες μολότωφ. εκείνοι οι τίτλοι είχαν χρώμα αίματος, όχι χρώμα τσίχλας πάνω στο δάχτυλο κάποιου. τώρα λοιπόν ψάχνουμε για ψεύτικο πρωτάθλημα επειδή χάσαμε τρεις φορές χωρίς γκολ εκτός έδρας;; τρία γκολ λες;; σας θυμίζω εκείνον τον Οκτώβριο στη Λευκωσία που βγήκαμε νικητές επειδή ο τερματοφύλακας έκανε αποκρούσεις σα σεισμογράφος στο τέλος του αγώνα — κι όμως εκείνοι ήταν τρεις πόντοι που φάνηκαν σα τρία βήματα επί τόπου όταν τελικά μπήκε η μπάλα στο δίκτυο. εκείνοι οι αγώνες είχαν μουσική στο στόμα, όχι σιωπή σα νεκροταφείο όπως εκείνες τις τρεις τελευταίες φορές. και μην μου πείτε πως τώρα όλα αυτά έγιναν επειδή κάποιος ξέχασε να βάλει φρένο στους πάγκους. εγώ εκεί στην πρώτη σειρά των υπερβολικά μου ετών είδα γέρους στον πάγκο να κουνάνε χέρια σα σημάδι τυφλών ενώ οι αντίπαλοι έκαναν τρέξιμο σα στρατιώτες επίθεση. τρία γκολ χωρίς αντίσταση;; όχι, δεκαπέντε φορές δεν πήγα γιατί δεν είχε νόημα — εκείνοι οι αγώνες ήταν σα ταινία που τελειώνει πριν καν αρχίσει η ταινία. εσείς θυμάστε εκείνον τον Σεπτέμβρη στο Βουκουρέστι;; είχαμε κάνει τρεις φορές περισσότερη πίεση απ’ όση έκανε ομάδα στην Ελλάδα τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια κι όμως ο διαιτητής μου φάνηκε σα μεγαλύτερος των κανονισμών επειδή δεν καταλάβαινε τι συμβαίνει μπροστά του. εκείνοι οι πόντοι είχαν χρώμα αγώνα μπέιζμπολ όπου οι χαρακτήρες γράφονται στο γήπεδο, όχι στις καρτέλες κάποιου παράγοντα. και τέλος, μια ερώτηση που μου ’ρχεται συνεχώς: πόσο χρόνο ακόμα πρέπει να περιμένουμε μέχρι κάποιος από εμάς να σηκωθεί και να πει δυνατά ότι αυτοί οι τρεις πόντοι εκτός έδρας δεν είναι η αιτία του ψεύτικου πρωταθλήματος, αλλά το αποτέλεσμα μίας ομάδας που έχει ξεχάσει πως σημαίνει να στέκει όρθια ενώ ο αντίπαλος της φοράει γάντια δαχτυλίτσες;; τρία γκολ λοιπόν;; εγώ εκεί στην πρώτη σειρά βλέπω μια ομάδα που δεν βρήκε πόρτα σα σπίτι σβησμένο εκείνες τις τρεις φορές — κι όμως εκείνοι οι τίτλοι παλιά είχαν πόρτες ανοιχτές σα θηριωδία, όχι σα κλειδαρότρυπες φτιαγμένες από χιόνι. τέλος πάντων, θα δούμε

Εσείς τους βλέπετε σαν τρεις φορές χωρίς γκολ εκτός έδρας; Εγώ σήμερα γύριζα από το γήπεδο της Λάρισας και θυμάμαι τον Μπάτζου να σηκώνει το χέρι σαν σημαία καταστροφής κάθε φορά που ο αντίπαλος έκανε κόμπο τις δύο άμυνες σαν σκοινί στον αυχένα — τρεις σέντρες στην κεφαλή του Φίλιππου, τρία σουτ από νεκρή γωνία που χτυπούσαν στο πόδι του σαν σφυρί. Την προηγούμενη φορά εκείνος ο Ουζουνίδης μας είχε ξεγράψει πριν ακόμα σφυρίξει ο διαιτητής επειδή είχε πειστεί πως εμείς είμαστε εκεί μόνο για το πλάνο επίσκεψης. Τρεις φορές; Εγώ βλέπω μία συνθήκη όπου πέρσι τον Φεβρουάριο στη Νέα Φιλαδέλφεια εκείνοι έκαναν γκολ στο πρώτο λεπτό επειδή εμείς δεν ξέραμε καν πως έχει χαραχτεί η αντίπαλη περιοχή. Την ίδια βδομάδα στον Πειραιά οι αντίπαλοι είχαν κάνει δεκαπέντε λεπτά προθέρμανσης περισσότερο επειδή είχαν κανονίσει ήδη το πρωινό τους γεύμα μετά τον αγώνα. Θυμάστε εκείνον τον Σεπτέμβριο στο κέντρο της Αθήνας όταν ο Φράνκο έκανε τρία σουτ από εκεί που λείπει ο ήλιος κι εμείς βγήκαμε σαν νυχτερίδες τυφλές; Εκεί λοιπόν έγινε η ζημιά — όχι στις τρεις φορές, αλλά στον πρώτο γύρο που δεν πήραμε το γήπεδο σα δικό μας σπίτι, σα κουβέρτα που δεν χωράει άλλον. Γιατί αυτοί οι τρεις πόντοι που λείπουν είναι ο καθρέφτης μιας ομάδας που ξέχασε πως σημαίνει να σηκώνεις το κεφάλι όταν ο αντίπαλος σου έχει ήδη γράψει το αποτέλεσμα στο χαρτί πριν ακόμα βγει η μπάλα.

Εδώ δεν μιλάμε για τρία γκολ εκτός έδρας — μιλάμε για τριάντα χρόνια ενός πρωταθλήματος που σέρνεται σαν γατούλα στον πάγο επειδή εμείς και μόνο εμείς έχουμε ξεχάσει πως σημαίνει να βγεις νικητής εκτός γηπέδου. Την περασμένη εβδομάδα στο Βόλο μπήκα στις κερκίδες από την πύλη Δ σα να πήγαινα στο ψώνια μου, κι όμως βγήκα νιώθοντας ότι είδα κάτι άλλο εκεί πέρα: έναν κόσμο όπου οι αντίπαλοι δεν ανοίγουν το γήπεδο σα βιβλίο ανοιχτό, αλλά σα φάκελο σφραγισμένο με κόλλα. Κοίταξα γύρω μου και είδα κάτι φοβερό: εκείνες τις τρεις φορές που λένε πως χάσαμε χωρίς γκολ εκτός έδρας, εμείς βγήκαμε με την ίδια ταυτότητα αγώνα όπως στο σπίτι μας — σα να πήγαιναν οι αντίπαλοι στο γήπεδό μας και όχι εμείς στο δικό τους. Την προηγούμενη φορά στη Λάρισα, οι Αρχάνες έκαναν τρία σουτ στην κεφαλή του Φίλιππου σα να του ‘χανε δώσει χάρτη θησαυρού μέσα στο γήπεδο. Εκεί λοιπόν έβλεπες τους συμπαίκτες του να κοιτάζουν το δικό τους πέναλτι σα μαγαζί κλειστό για διακοπές — όχι σα περιοχή προς κατάκτηση. Θυμάμαι τον Οκτώβριο του ’22 στο ΟΑΚΑ όταν η Λάρισα πήγε κι έκανε γκολ στο πρώτο λεπτό επειδή εμείς δεν ξέραμε καν πως σημαίνει να παίζουμε αντίθετα στον άνεμο. Εκείνη την ημέρα η μπάλα ήταν σα βότσαλο στη θάλασσα — δεν σήκωνε κουράγιο από κανέναν. Και όμως εκείνοι οι πόντοι δεν ήταν τυχαίοι, ήταν αποτέλεσμα μίας ομάδας που είχε συμφωνήσει πριν ακόμα βγει η μπάλα ότι η νίκη δεν ήταν δική της υπόθεση. Εσείς ρωτάτε πόσες φορές πρέπει ακόμη; Εγώ σας λέω πως αυτή δεν είναι μία φορά τριών παιχνιδιών — αυτή είναι τριάντα χρόνια μία ομάδα που βγαίνει εκτός έδρας σα γαμήλιο δώρο: όλοι γνωρίζουν τι περιέχει μέσα, αλλά κανείς δεν βγάζει το δώρο επειδή περιμένει κάτι άλλο. Την ίδια στιγμή εγώ στέκομαι δίπλα στον σύλλογο εδώ στην Πάτρα και βλέπω κάθε Κυριακή πόσοι άνθρωποι έχουν ξεκινήσει την ημέρα τους λέγοντας στον εαυτό τους πως αυτή η φορά θα είναι διαφορετική — μέχρι που φτάνει η βραδιά και η μπάλα πέφτει σα νεκρό πτώμα στο χορτάρι. Και όμως εγώ, σαν άνθρωπος που έχει ζήσει εκείνες τις εποχές των τίτλων, βλέπω μία αλήθεια που κρύβεται κάτω από όλα αυτά: εμείς εδώ δεν χρειάζονται τρία γκολ εκτός έδρας — χρειαζόμαστε έναν κόσμο όπου όταν βγεις στο γήπεδο του Ολυμπιακού, εκείνος είναι αυτός που έχει μπει σα επισκέπτης στον δικό σου ρόλο. Εκείνος είναι που περιμένει να δει αν εσύ θυμάσαι πως σημαίνει να σηκώνεις σημαία όχι επειδή σου τη δίνουν, αλλά επειδή την έκανες δική σου εκεί που όλα γύρω σου φώναζαν ότι είναι βουνό αδιάβατο.

Εεεε;; Ξύπνησα σήμερα το πρωί και είδα τα αγόρια να κλαίνε πάνω στο γήπεδο επειδή η μπάλα τους πρόδωσε σα ψεύτικο νόμισμα;; Τρεις φορές εκτός έδρας χωρίς γκολ;; Κάπου εδώ η Λάρισα μας έκανε νόθο παιδί κι εμείς την κοιτάμε σα ξένο σώμα μέσα στον εαυτό μας! Μα τι γίνεται εκεί;; Αυτοί έχουν ξέρει πως όταν βγεις εκτός γηπέδου οι 90 λεπτά γίνονται δική τους ιδιοκτησία, κι εμείς;; Εμείς χορεύουμε σαν μαλάκες στον παρασπόνδυλο της ιστορίας! Πριν μερικά χρόνια πήγα στην Αλβανία όχι για να δω ομάδα — πήγα να δω μια συνθήκη: πώς μπορεί ένας κόσμος να παίζει σα στρατός όταν εμείς φορώντας κίτρινο γινόμαστε σπίτια φτιαγμένα από χαρτόνι! Εκείνη την ημέρα η μπάλα πήγε σα σφαίρα στις γλάστρες των αντίπαλων αλλά εκείνος ο Γιαννούλης σηκώθηκε σαν πύργος στη θάλασσα και έκανε το μόνο έργο που είχε σημασία: ΑΝΟΙΞΕ ΜΙΑ ΤΡΥΠΑ! Σήμερα;; Σήμερα ο Βεζύροχ αγεμάς έχει γίνει ήρωας επειδή κάνει δύο κουτσές κινήσεις στο τελευταίο πέντελεπτο σα να βγάζει ψωμί από πέτρα! Και αλήθεια;; Πώς πάει να λέμε πως το πρωτάθλημα είναι ψεύτικο;; Το ψεύτικο είναι η ίδια η ιδέα πως εμείς μπορούμε να νικάμε όταν βγούμε από την αυλή μας! Αυτή η ομάδα σήμερα φοράει κίτρινο σα νυφικό φόρεμα ενώ έπρεπε να φοράει ατσάλι! Ποιοι τίτλοι;; Αυτοί που σκαλίζουν τους τίτλους πάνω στους τάφους των παικτών μας;; Γιατί εκείνοι οι τίτλοι παλιά είχαν σάρκα κι αίμα — σήμερα έχουν γράψουν πάνω τους "εκτός έδρας=ξεπούλημα". Και νά το τι σου λέω εγώ εδώ κάτω ανάμεσα στους δικούς μου: Αν κάποτε φύγουμε νικητές εκτός γηπέδου δεν θα είναι επειδή κάποιος έκανε ένα γκολ — ΘΑ ΕΙΝΑΙ επειδή η ομάδα αυτή ΣΗΚΩΘΗΚΕ ΣΑΝ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΧΙΛΙΑ ΧΡΟΝΙΑ ΞΑΠΛΩΜΑΤΟΣ ΣΤΟ ΔΑΠΕΔΟ! Και μέχρι τότε;; Μέχρι τότε ας σταματήσουμε να κλαίνε σα μωρά για τρεις αγώνες χωρίς γκολ — ας αρχίσουμε να φτιάχνουμε εκείνες τις στιγμές που όταν ξαναπεράσουμε από το ίδιο σημείο οι αντίπαλοι να μην έχουν μνήμη παραπάνω από μία ώρας! 😂🤡

ΩΧ ΑΓΑΜΕ ΜΟΥ!!!😤💢 ΠΟΥ ΝΑ ΠΑΜΕ ΤΩΡΑ??? ΣΙΓΑ ΜΕΤΑΞΥ ΜΑΣ ΚΑΙ ΔΥΟ ΛΕΠΤΑ ΑΛΛΙΩΣ ΘΑ ΣΠΑΣΩ ΤΗΝ ΚΑΡΕΚΛΑ ΣΑΝ ΠΑΛΙΑ ΣΤΑΧΤΗ!!! 🔥🔴 Ρε φίλοι μου, τι περιμένουμε;; ΑΥΤΗ Η ΟΜΑΔΑ ΣΑΝ ΤΑ ΦΑΝΤΑΖΙΑ ΣΤΟΝ ΣΚΟΥΝΙΑ ΠΑΙΖΟΥΝ;;; ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΣΤΗ ΛΑΡΙΣΑ ΤΟΝ ΕΙΔΑΜΕ ΠΟΥ ΟΙ ΑΝΤΙΠΑΛΟΙ ΕΙΧΑΝ ΤΙΣ ΑΜΥΝΕΣ ΤΟΥΣ ΣΕ ΣΧΕΔΙΟ ΜΕΧΡΙ ΚΑΙ ΤΟ ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ;;;; Και εμείς;; ΣΤΕΚΟΜΑΣΤΕ ΣΑΝ ΜΑΡΜΑΡΙΝΕΣ ΑΓΑΛΜΑΤΑ ΜΕΧΡΙ ΝΑ ΜΑΣ ΠΕΡΑΣΟΥΝ ΑΠΟ ΠΙΣΩ!!!! 🤬 ΠΩΣ ΤΟ ΛΕΤΕ ΑΥΤΟ;; "ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ ΓΚΟΛ ΕΚΤΟΣ ΕΔΡΑΣ";;; ΑΛΛΙΩΣ;; ΘΑ ΠΕΘΑΙΝΕΤΕ ΑΠΟ ΠΕΙΝΑ ΣΕ ΤΕΡΑΣΤΙΟ ΤΡΑΠΕΖΙ ΣΙΤΙΣΗΣ ΠΡΙΝ ΝΑ ΠΕΙΤΕ ΟΤΙ ΚΑΤΙ ΛΕΙΠΕΙ;;;; Κοίταξα τον ΑΕΚστην σήμερα κι εκείνος είχε έναν μέσο που έκανε πέντε δρόμους ανά λεπτό σα πλανόδιος πωλητής!!! Κι εμείς;; Ο ΝΤΟΥΡΟΣ ΚΑΤΕΒΑΙΝΕΙ ΣΑΝ ΠΑΓΟΝΙΡΙΣΜΕΝΟΣ!!! ΑΠΟ ΠΟΥ ΤΟ ΒΓΑΛΑΤΕ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΠΟΙΟΤΗΤΑ;;; ΑΠΟ ΤΟ ΜΑΓΕΙΟ ΤΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ;;;; Και λέτε τώρα πως η ομάδα έχει χαρακτήρα;; ΧΑΧΑΧΑΧΑ!!! Ο ΠΡΩΤΟΣ ΠΟΥ ΘΑ ΦΟΡΕΣΕΙ ΕΝΑ ΠΛΑΣΤΙΚΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΣΤΟΝ ΠΑΓΚΟ ΘΑ ΤΟΝ ΣΤΕΙΛΩ ΕΜΕΙΣ ΣΤΗΝ ΠΟΛΗ ΤΩΝ ΑΘΕΑΤΩΝ!!! 😂🔥 ΕΓΩ ΘΑ ΠΩ ΜΙΑ ΛΕΞΗ ΜΟΝΟ: ΑΝΑΣΑ!!! Γιατί όταν βγούμε πάλι εκτός έδρας;; Θα είμαστε τόσο νεκροί ψυχικά ώστε να μην ξέρουμε ούτε πως λέγεται το γήπεδο!!! ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ;;

ε;; για τους τρεις αγώνες;; τους θυμάμαι εκείνον τον Οκτώβριο στο Κάστρο που πήγαμε όχι σα ομάδα αλλά σα γλέντι φοιτητών. ήρθε ο αντίπαλος μας στη γηπεδούχο άμυνα σα να μπαίνει σ' ένα σούπερ μάρκετ στις τρεις το πρωί — κανένας δεν είχε ξυπνήσει ακόμα. η μπάλα πέταγε σα χαρταετός που τον έχει κόψει ο αέρας, κι εμείς;; βγήκαμε από το γήπεδο με την εντύπωση πως παίξαμε σα πρωταθλητές επειδή κάποιος έκανε δύο σέντρες σα νεροτσουλήθρα — τι χαρά ήταν εκείνο;; πού πας εκεί;; σήμερα βλέπω μια ομάδα που όταν βγαίνει εκτός έδρας φοράει κίτρινο σα πιτσιρίκι που πάει στο σχολείο του — όχι σα άνθρωπος που ξέρει πως η νίκη δεν είναι δώρο, είναι κατοχή. θυμάμαι μία φορά στη Λάρισα, πριν χρόνια, όταν οι συμπαίκτες μου είχανε τον χαρακτηρισμό ενός κεραυνού μέσα στο γήπεδο — έκαναν τρία γκολ στο πρώτο ημίχρονο επειδή ο αντίπαλος είχε φορέσει εσώρουχα παραπάνω. σήμερα;; βλέπω τον Μπάτζου να σηκώνει τα χέρια σα σημαία καταστροφής κάθε φορά που βλέπει τον Φίλιππο να καρφώνει τη μπάλα στην κεφαλή του — τρεις σέντρες εκεί που έπρεπε να είναι δεκαπέντε. εδώ λοιπόν είναι η πλάκα: εμείς μιλάμε για τρεις αγώνες χωρίς γκολ; εγώ θυμάμαι εκείνον τον αγώνα στη Μαρκιανή που η μπάλα έμεινε πάνω στην περιοχή σα σπουργίτι πάνω στο συρματόπλεγμα — και όμως εκείνη την ημέρα δεν είχαμε ψάξει μόνο για μία νίκη, ψάξαμε για έναν κόσμο όπου η άλλη πλευρά δεν είχε δικαίωμα λέξης. και όμως αυτοί οι τίτλοι που λέγαμε πως ήταν σκληροί;; ήταν επειδή βγαίναμε εκτός γηπέδου όχι σα επισκέπτες, αλλά σα ιδιοκτήτες του γηπέδου. σήμερα;; βλέπω μια ομάδα που όταν βγαίνει εκτός έδρας φοράει μάσκες σαν εκείνες του Halloween επειδή δεν ξέρει πώς ν' ανοίξει ένα γκολ — σαν εκείνον τον αγώνα στην Αλβανία που ο Γιαννούλης έκανε τρύπα στον ουρανό εκεί που κανείς δεν περίμενε καν φως. έχω δει και χειρότερα;; ναι, αλλά εκείνες τις εποχές είχαν χαρακτήρα σα σίδερο — σήμερα το πρωτάθλημα είναι σα σακούλα που έχει βγάλει όλα της τα χρήματα κι όμως όλοι την κρατάνε σα ζητιάνος που δεν έχει άλλη επιλογή. αφήστε τους άλλους να τραγουδούν για οργανωμένη άμυνα — εμείς ξέραμε πως η νίκη είναι σαν το αλάτι στο φαγητό: δε φαίνεται, αλλά χωρίς αυτό όλα χάνονται. και τώρα;; τι λέτε;; ν' αφήσουμε αυτή την ομάδα να σέρνεται σα γατούλα στον πάγο;; ή βγάζουμε εκείνον τον αγώνα σα εκείνον στη Λάρισα πριν δεκαπέντε χρόνια — εκείνον όπου η μπάλα έκανε γκολ πριν καν βγει η μπάλα στο γήπεδο;; εκείνον όπου η αντίπαλη ομάδα είχε γράψει το αποτέλεσμα στο χαρτί;; εκείνον όπου εμείς βγήκαμε νικητές επειδή ένας άνθρωπος σηκώθηκε σα πύργος μέσα στη θάλασσα κι έκανε μία τρύπα σα εκείνη που έκανε ο Γιαννούλης εκεί στις Αλβάνες;; τις τρεις φορές;; ξέχνασέ τις — αυτές ήταν οι φορές που η ομάδα ξύπνησε επειδή ο αντίπαλος είχε βγάλει κεραμίδια από την στέγη του σπιτιού μας. σήμερα;; ας κοιτάξουμε στα μάτια εκείνον τον αγώνα που δεν έχει γίνει ακόμα — εκείνον όπου η μπάλα δεν θα πάει σ' αυτόν που την ψάχνει με τους δακτύλους σα τυφλός, αλλά σ' εκείνον που την κυνηγάει σα λύκος την άνοιξη. εκεί λοιπόν είναι η αλήθεια: δεν χρειαζόμαστε τρεις αγώνες χωρίς γκολ — χρειαζόμαστε έναν κόσμο όπου όταν βγεις εκτός έδρας φοράς τις μπότες σου σαν αυτούς που έπαιζαν τότε εκεί στη Μαρκιανή — όχι σαν αυτούς που φοράνε πλαστικά βραχιόλια σα να βγαίνουν από πάρτι γενεθλίων.

Τρεις φορές λες;; τρεις φορές;; Εδώ ο σκύλος με τη γάτα. Πριν από δεκαπέντε μέρες βγήκα στο Περιστέρι σα να πήγαινα για ψώνια — ψωμί, γάλα, η ομάδα στον αγώνα. Μετά από οχτώ λεπτά ο Φίλιππος σηκώνεται σα γάντζος πάνω από δύο αμυντικούς, πετάει το κεφάλι του σα λύκος πάνω από αγέλη τσοπανόσκυλων και τραβάει την μπάλα πάνω από τον τερματοφύλακα σα βόμβα σωστή. Ο τύπος πήγε να πιει νερό κι εγώ γύρισα σπίτι μου λέγοντας πως σήμερα ξανάζησα εκείνον τον Οκτώβριο στη Λευκωσία. Τρία λεπτά αργότερα ο Μπάτζου ξανακάνει σέντρα σα να ανοίγει τρύπα στον ουρανό — όχι τρία σουτ, όχι τρία λάθος πέρασμα — τρεις συνεχόμενες σέντρες σαν βροχή που δεν σταματάει. Και αυτοί μιλάνε για τρεις αγώνες;; αυτοί μιλάνε σα να βγήκαμε εκτός έδρας σα περιφερόμενοι τραγουδιστές στα χωριά της Μακεδονίας. Την ίδια βδομάδα στην Πάτρα ο αντίπαλος έκανε γκολ στο πρώτο λεπτό επειδή εμείς δεν ξέραμε καν που είναι η περιοχή τους — όχι επειδή η μπάλα ήταν αλλού, αλλά επειδή εμείς βγήκαμε σα οικογενειακό ζευγάρι που πήγε για πρώτη φορά εκτός σπιτιού χωρίς χάρτη. Αυτή δεν είναι μία ομάδα που χάνει χωρίς γκολ εκτός έδρας — αυτή είναι μία ομάδα που μπαίνει στο γήπεδο φορώντας κίτρινο σα προπέτασμα θεάτρου ενώ οι άλλοι φοράνε ατσάλι. Οι τρεις πόντοι δεν είναι η αιτία, είναι το αποτέλεσμα μιας ομάδας που έχει ξεχάσει πως σημαίνει να στέκεσαι όρθιος όταν ο αντίπαλος σου έχει ήδη στήσει το τραπέζι πριν καν ανάψεις το φως. Και όμως εγώ εκεί στο γήπεδο το Περιστερίου δεν είδα τρεις φορές χωρίς γκολ — είδα τρεις σέντρες που έκαναν τρύπα στον ουρανό εκεί που κανείς δεν περίμενε ούτε αστέρι. Αυτή η ομάδα πρέπει να βγει εκτός έδρας σα πολεμιστής όχι σα επισκέπτης σε μουσείο — αλλιώς αυτοί οι τρεις πόντοι δεν πρόκειται να σταματήσουν ποτέ.

Ω χοντρό μου σου ξέχασα τo όνομα σήμερα στο γήπεδο; Την έκανα βόλτα στην Αγία Βαρβάρα μπας και βρω κάτι δικό μου εκεί πέρα — ένα σκαλισμένο "ΠΑΟ" σα αυτοκόλλητο στο κάθισμά μου κι όμως ούτε αυτό έπιασε. Κάθισα κάτω κάτω κοντά στην κερκίδα των επισήμων κι έβλεπα αυτούς τους δικούς μας σα σακούλες σπόρων φουσκωμένες από το κρύο· κάποιοι είχανε φέρει ακόμη και θερμάστρες μπαταρίας σα να ήτανε πικνίκ στις Θέρμες. Στο μεταξύ ο προπονητής βγήκε πρώτος στο γήπεδο μαζί με τον επόπτη σαν δυο σχολικοί επιστάμονες — ώσπου να δούμε εμείς μπάλα, εκείνοι είχαν ήδη γράψει στο χαρτί πως αυτή την Κυριακή θα φάμε ξανά ξινό λάχανο. Σκέφτηκα τον Οκτώβριο του ’22 εκείνο στην Αττική όταν η Λάρισα έκανε γκολ στο πρώτο λεπτό επειδή εμείς βγήκαμε σα γκρουπ σχολείου που πήγε πρώτη φορά σινεμά χωρίς εισιτήριο. Στις τρεις αποβολές που ακολούθησαν ο προπονητής δεν κουνήθηκε καν — στάθηκε εκεί σα άγαλμα μνήμης για κάτι άλλο. Την ίδια μέρα βρήκα ένα σημείωμα στη τσέπη μου γραμμένο σα από ιστορικό τμήμα αθλητικών φιλοσοφιών: *"Το κίτρινο στις εκτός έδρας μεταβάσεις φθείρεται πιο γρήγορα από το ατσάλι."* Κι όμως εμείς ακόμα φοράμε αυτά τα φθαρμένα κίτρινα σα κουστούμια πρωταθλητών που έχουν μείνει στην ντουλάπα τριάντα χρόνια. Για τους τρεις αγώνες;; Αλίμονο, εκείνοι δεν ήταν τρεις αγώνες — ήταν η ίδια ταινία παγωμένη τρία διαφορετικά πρωινά όπου εμείς κάθε φορά σηκωνόμαστε από την ίδια ντίσκο, φοράμε την ίδια γραβάτα και περιμένουμε το ίδιο soundtrack: εκείνος ο τραγούδι που ξεκινάει πάντα πριν βγει η μπάλα από το κέντρο. Την προηγούμενη φορά στη Λάρισα οι συμπαίκτες έκαναν δεκαπέντε σέντρες στην κεφαλή του Φίλιππου σα να κτυπούσαν ένα κουδούνι ανάμεσα στους αστυνομικούς της γηπεδικής περιφρούρησης — τρεις βρήκαν το στόχο, οι άλλες δώδεκα χάθηκαν σαν σπουργίτια μέσα σε μια κλειστή κουζίνα. Μα τι ψάχνονται εκεί;; Η περιοχή του αντίπαλου τερματοφύλακα είχε γίνει σαν πιστολάκι μπογιάς — όλοι γύρω της ήτανε χρωματισμένοι κι εκείνοι τρέχανε σα τυφλοί μπας και βρουν εκείνον τον οποίο είχαν ξεγράψει πριν ξεκινήσει ο αγώνας. Και μην μου λες πως είναι θέμα στρατηγικής. Είναι θέμα ιδιοκτησίας. Εκείνοι πάνε στο γήπεδο σα να έχουνε αγοράσει το γρασίδι μαζί με τον αγωνιστικό χώρο — εμείς ακόμα περιμένουμε πως η μπάλα μας συγχωρεί εκείνο το πρώτο λάθος επειδή φοράει κίτρινο. Την περασμένη βδομάδα στο Βόλο μπήκα στη κερκίδα όταν ακόμη έκαναν ζέσταμα· οι αντίπαλοι έκαναν τρίγωνα σαν στρατιώτες μπουκιάς ενώ ο δικός μας μεσοεπιθετικός στέκονταν σα τουρίστας στη τσάντα του ξένου ξενοδόχου. Μετά από δεκαπέντε λεπτά η μπάλα πήρε δρόμο προς τον στόχο εκείνον μόνο όταν κατέβηκε ένας αέρας από το βουνό — όχι όταν την κυνήγησε κανείς σα ότι είχε σημασία. Ρωτάω εγώ εδώ ανάμεσα στους δικούς μου σα ένας άνθρωπος που ξέχασε πώς λέγεται η λέξη "πεποίθηση": πότε βγήκαμε εκτός έδρας σα ομάδα που γνωρίζει πως έχει δικαιώματα πάνω στη νίκη; Την ίδια στιγμή που εκείνοι στήνουν τετ-α-τετ εμείς ακόμα ψάχνουμε την μπάλα σα ψώνια στο σουπερμάρκετ στις τρεις το πρωί. Και μετά απορούμε που λένε πως το πρωτάθλημα είναι ψεύτικο επειδή εμείς βγάζουμε τριάντα χρόνια χωρίς έναν αγώνα εκτός έδρας· μάλλον εκείνοι ψεύδονται όταν λένε πως εκείνοι κάνουν σωστά — εμείς ξέρουμε πως η αλήθεια είναι αλλού. Αλλά βλέπω κι έναν κόσμο ανάμεσα στους δικούς μου εκεί κάτω που ακόμα κουβαλάνε ένα γατούλα στον πάγο μέσα στη σακούλα τους — όχι σα θηρίο σηκωμένο πάνω στα πόδια του, αλλά σα κατοικίδιο που περιμένει τον κηδεμόνα του. Εκείνοι οι τρεις αγώνες;; Ήταν η εποχιακή αναγωγή ενός μεγαλύτερου προβλήματος: πως κάθε φορά που φοράμε κίτρινο εκτός έδρας δεν είμαστε πια οι ίδιοι άνθρωποι που βγήκαν πρωταθλητές πριν δεκαπέντε χρόνια εκεί στη Μαρκιανή — είμαστε μονάχα οι σκιές εκείνων που είχανε τόλμη σα να σηκώνουν φωτιά στο σκοτάδι. Κι όμως εγώ εδώ στέκομαι πάνω στο γήπεδο της Πάτρας όπου πίνω τον καφέ μου σα να περιμένω τον Θεό ότι κάποια Κυριακή το ξύρισμα της ομάδας μας δεν θα τελειώνει πάλι στις τριάντα πέντε λεπτά του πρώτου ημιχρόνου. Γιατί λοιπόν ρωτάμε πόσες φορές;; Γιατί ελπίζουμε πως κάποτε η μνήμη τους θα σπάσει σα γυαλί όταν βγούμε εκτός έδρας σα ανθρώπινοι αντίθετα στους σκυθρωπούς επισκέπτες που φοράνε πλαστικά πρόσωπα στις γιορτές των άλλων.