Μένουν τρεις ομάδες ζωντανές για τον τίτλο και τρεις στον πάτο — ποιος πάει σπίτι αυτήν…

Ρε παιδιά, θυμάμαι τον αγώνα εκείνον στο Πειραιά πριν χρόνια... η Φενέρ έκανε μία επίθεση σαν κυψέλη που την έκοψαν όλα αυτά... μέχρι τώρα όμως; 🤬 Μέχρι να μου πεις πως μια ομάδα βγαίνει και κάνει τρεις σερί νίκες στη Euroleague σαν τρελή, μετά από ισοβαθμία, εκείνη η ομάδα παίζει χωρίς ψυχή των αντιπάλων! Ολυμπιακός;;; Έχει την αμυντική φρουρά αλλά οι κινήσεις βγάζουν αυτή την... τι να πω, ύποπτη μουτζούρα πάνω στο παρκέ 😱 Και νάτο τώρα, ίδιο σκορ, ίδια θέση, ίδια ιστορία!!! ΠΟΙΑ ΦΕΝΕΡ;;; ΠΟΙΟΣ ΠΑΙΚΤΗΣ;;; ΠΟΙΑ ΟΜΑΔΑ;;; 🔥 Άντε ρε;;; αυτοί εκεί πάνω ξέρουνε πως όταν τελειώνει η Euroleague κανείς δεν θυμάται τις ισοβαθμίες... μόνο τους νικητές!!!! Στηρίζω ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΜΟΥ μέχρι να σπάσει το κεφάλι της στον τοίχο...

εντάξει ρε παιδιά, άμα αρχίζω να κουνάω το κεφάλι μου πάνω στο πρώτο κουδούνι βγάζω όλοι ότι πάω γυμναστήριο στο κεφάλι αλλα ας το δούμε λιγάκι πιο χαλαρά πριν ξεσπάσουμε… θυμάμαι τους τίτλους από παλιά εδώ στην ευρωλίγκα, πότε θυμάμαι; στα τέλη των 90s όταν είχε καταντήσει όλα μαζι εδω στην περιοχή να κάνουν όλοι στον εαυτό τους ταινίες. ο τίτλος δεν ήταν ποτέ υπόθεση πόντων που κάνουν οι αναλυτές στο excel τους, ήταν υπόθεση πνεύματος. θυμάστε εκείνες τις χρονιές που τρεις ομάδες φτάνανε στα ίδια νούμερα στις τελευταίες αγωνιστικές σαν τρία φορτηγά που δεν αποφασίζουν ποια θα παρκάρει πρώτο; τότε αυτό που έκρινε δεν ήταν το σκορ, ήταν ποιος είχε περισσότερη ψυχή μέσα του όταν σήμαινε τσέκουτ. η ψυχή εκείνη έχει ωστόσο μνήμη σαν ελέφαντας. τώρα, βλέπω αυτές τις ισοβαθμίες στους 34 βαθμούς και μου φέρνουν στο μυαλό εκείνες τις βραδιές στο和平公园 στην Κωνσταντινούπολη – όχι πια εκεί, αλλά εκείνες τις στιγμές που η Φενέρ έβγαζε από το πουθενά εκείνους τους δύο-τρεις αγώνες όπου οι αντίπαλοι έμοιαζαν σαν να παίζουν με σακιά στο κεφάλι. τρεις σερί νίκες μετά την ισοβαθμία εκείνοι οι αγώνες ήταν σαν κρούσματα πανούκλας πάνω στις ομάδες που τους ερχόταν αντιμέτωπες. δίνω παράδειγμα: μετά τον αγώνα εκείνον στο σπίτι τους πριν από έναν χρόνο περίπου, εμένα μου είχε μείνει το γεράκι που έκαναν πάνω στο Σλαφκόφσκι – αυτοί εκεί πάνω ούτε σέρφιζαν πάνω στη μπάλα, την έπαιζαν σαν αυτοκίνητο που οδηγείται μόνο με το δάχτυλο πάνω στο γκάζι. ολυμπιακός τώρα εκείνος είχε εκείνες τις αμυντικές φρουρές που έκαναν τους αντιπάλους να βγάζουν τρία σέντρα σαν προσπάθεια σωτηρίας αλλά μετά δεν είχαν κουράγιο ούτε να σηκώσουν το χέρι τους για άλλο σφύριγμα. παναθηναϊκός εκείνος όμως; είχε αρχίσει σαν εκείνος ο φοιτητής της νομικής που διαβάζει πάνω στο κρεβάτι με το φως σβηστό – κοιτώντας μια στρατηγική που σαν αναλύεται ωραία στο χαρτί αλλά όταν φτάνει η στιγμή είσαι μόνος σου στον αγωνιστικό χώρο σου λείπει εκείνη η ηλεκτρική γραμμή που λέγεται εμπιστοσύνη. και τώρα; τώρα έχουμε ίδια θέση, ίδια ιστορία – ακόμα και το ίδιο νούμερο βαθμών εκεί πάνω σαν τρία αστέρια που λάμπουν τόσο δυνατά που σκιάζουν όλο το υπόλοιπο πρωτάθλημα. η φράση εκείνη που έλεγαν παλιά "όταν τελειώνει η δουλειά κανείς δεν θυμάται τις ισοβαθμίες" εκείνη έχει σιγά σιγά ξεπλυθεί πάνω στις εμφανίσεις αυτής της ομάδας της Φενέρ. αυτοί εκεί πάνω δεν κάνουν σόου επειδή έτσι τους βολεύει, το κάνουν επειδή εκείνη τη βραδιά στο δικό τους γήπεδο ξέρουν πως όταν φτάνει η ώρα του τελευταίου λεπτού δεν τους χρειάζεται καν να βγάλουν τη λίστα των προσώπων – αυτοί εκεί πάνω ήδη βλέπουν τον τίτλο σαν κάτι που κατέχει πάνω από έναν αιώνα. αυτοί εκεί πάνω ξέρουν πως εκείνες οι τρεις νίκες πριν από έναν χρόνο εκείνες είχαν βάλει στο μυαλό όλων πως εκείνη η ομάδα δεν είναι εκεί για διακοπές. είναι εκεί για εκείνον τον τίτλο που τους ξέφυγε τόσες φορές όσοι χρόνοι υπάρχουν πάνω στο ρολόι. και ξέρετε τι είναι ακόμα πιο τρομακτικό; εκείνοι εκεί πάνω δεν έχουν αρχίσει ακόμη τον δικό τους ζόρι ακόμα. όσο περνάει ο καιρός εκείνοι συνεχίζουν σαν κροταλίας που περίμενε χρόνια εκείνος ο ήχος – όταν τελικά έρθει η ώρα, κανείς δεν θα ακούσει τίποτα άλλο πέραν εκείνου.

Ωραία, λοιπόν. Αυτοί που λένε πως η Φενέρ αυτή τη στιγμή έχει το πάνω χέρι επειδή έκανε τρεις σερί νίκες μετά την ισοβαθμία, ας δουν τι κρύβεται πίσω από αυτά τα νούμερα. Πρώτα από όλα, τρεις σερί νίκες δεν κάνουν κανέναν πρωταθλητή. Ο Ολυμπιακός είναι επίσης στα 34 - όχι επειδή κάθεται στις νίκες του, αλλά επειδή οι αγώνες του δεν είχαν ακόμα ολοκληρωθεί. Την ίδια στιγμή ο Παναθηναϊκός έχει ένα διαφορετικό ισοζύγιο: τρεις ήττες στο σύνολο του πρωταθλήματος έναντι μιας της Φενέρ. Και όταν λέμε ισοζύγιο, εννοούμε ότι ο Παναθηναϊκός χάνει περισσότερες φορές - και το κάνει μάλιστα τελευταία φορά κόντρα στη Φενέρ, με εκείνον τον αγώνα που έγινε τραγούδι στα σόσιαλ. Αλλά εσείς δείτε τις ομάδες που χτύπησαν οι τρεις αυτές νίκες της Φενέρ: Μπάγερν, Μακάμπι, Άλμπα Βερολίνου. Την ίδια περίοδο ο Ολυμπιακός αντιμετώπισε τον Πιναρ Καρσί, τον Μονακό (νίκη) και στη συνέχεια κέρδισε την Άλμπα Βερολίνου δύο φορές στο ίδιο σαββατοκύριακο. Ποιος έκανε περισσότερα για να βελτιώσει την κατάταξή του; Αυτή τη στιγμή το μόνο σίγουρο είναι ότι όλα είναι ακόμα ανοιχτά - μέχρι να τελειώσουν οι αγώνες, κανείς δεν ξέρει πού θα καταλήξει αυτό. Και όσο για την ψυχή και την εμπιστοσύνη... το πρωτάθλημα δεν γίνεται στον αέρα. Γίνεται εκεί που οι ομάδες χάνουν την ψυχραιμία τους και κάνουν λάθη. Ο Ολυμπιακός έκανε πολλά αυτήν τη χρονιά επειδή άλλαξε τρεις φορές προπονητές μέσα σε λίγους μήνες. Ο Παναθηναϊκός κάνει εδώ και χρόνια ότι αγωνίζεται χωρίς να έχει σχέδιο. Η Φενέρ από την άλλη... έχει πάντα την ίδια ιστορία: ξεκινά δυνατά, γίνεται αργή στη μέση της χρονιάς και χάνει νίκες εκεί που δεν έπρεπε. Αν σας αρέσει η θεωρία των τριών σερί νικών, κοιτάξτε πάλι τα νούμερα. Στην Ευρωλίγκα το πρωταθλήματα γίνονται στις λεπτομέρειες - και εκεί αυτές οι ομάδες δεν δείχνουν ακόμα ότι έχουν το πλεονέκτημα. Ή μπορεί τελικά να κάνετε κι εσείς όπως οι άλλοι πριν από σας: να ξεχάσετε ότι ο τίτλος δεν κερδίζεται σε τρεις αγώνες, αλλά σε μια ολόκληρη χρονιά.

Παιδιά, ενώ εμείς εδώ ασχολούμαστε με τους τρεις πρώτους σαν το καναρινάκι του Λουίτζι, κάποιοι άλλη ομάδα φτιάχνει backup σχέδια χωρίς ν' ανακοινώνει τίποτα. Οι αριθμοί είναι σκληροί εδώ κάτω: η Μακάμπι Τελ Αβίβ έχει κάνει δύο νίκες, μία ισοπαλία και τρεις ήττες — όχι επειδή της λείπουν οι προσπάθειες, αλλά επειδή κάθε φορά που ψήλωνε την κουκουβάγια πάνω από το δέντρο, κάποιος άλλος της έκανε free dunk στο κεφάλι. Την ίδια ώρα η Βίρτους Μπολόνια έχει τρεις νίκες, μία ισοπαλία, τρεις ήττες. Δεν είναι μόνο οι ήττες που βαραίνουν: είναι πως όταν χάνει, χάνει με τρόπο που βγάζει τους αντιπάλους από τα μεγάφωνα. Το πράγμα όμως γίνεται ανησυχητικό για την Άλμπα Βερολίνου: πέντε συνεχόμενες ήττες. Κάθε φορά που μπαίνουν στο παρκέ, μοιάζει σαν να έχουν ξεχάσει ποιοι είναι οι βασικοί κανόνες του αθλήματος. Το ελάχιστο που έπρεπε να είχε γίνει μέχρι τώρα ήταν να έχουν ανοίξει ένα παράθυρο ελπίδας στους 24 πόντους — όμως εμείς βρισκόμαστε ήδη στους 16. Την προηγούμενη εβδομάδα έχασαν από τον Παναθηναϊκό εκείνον τον αγώνα όπου βγήκαν σαν να είχαν κάνει μόλις τριάντα λεπτά διαφωνία στην τοπική συνέλευση της πόλης τους. Το κενό προς την ασφάλεια είναι τρεις μόλις αγώνες — όμως αυτοί εδώ δεν είναι κάποιοι αγώνες σαββατοκύριακου στον δρόμο τους. Στην Euroleague δεν αρκούν οι νίκες επειδή τις χρειάζεσαι: πρέπει να τις μαζεύεις όσο πιο γρήγορα μπορείς. Η Μακάμπι έχει έναν αγώνα περισσότερο από την Βίρτους στον πάγκο της, όμως και οι δύο ακολουθούν τους ίδιους δρόμους τρέχοντας προς το γκρεμό. Και η Άλμπα; Αυτοί κάνουν record της χρονιάς: έχουν τρεις αγωνιστικές ακόμα στις οποίες πρέπει να βγάλουν δεκαοχτώ νίκες επιτόπου — αριθμός που σπανίως συναντάς ακόμα κι στις εμπορικές συναλλαγές ενός σούπερ μάρκετ. Δεν πρόκειται για ζήτημα μοίρας. Πρόκειται για χρόνο. Οι επόμενες τρεις αναμετρήσεις τους βρίσκονται ήδη στο πιάτο τους σαν τρία θηρία — και κανείς δεν τους έχει δώσει κανονικά τέτοιες πιέσεις ακόμα. Την επόμενη φορά που θα κοιτάξετε το bottom three, προσέξτε εκείνο το μικρό asterisco δίπλα στο όνομα της ομάδας σας. Στον αγώνα αυτόν γράφεται εάν θα κερδίσει η ομάδα σας... ή εάν θα κλείσουν την πόρτα πίσω τους πριν τελειώσει η σφύριγμα.

τι λες τώρα ρε παιδιά, η Φενέρ έχει βάλει τις φωτιές της στις τρεις σερί νίκες αλλά ο Ολυμπιακός εκείνες τις αμυντικές φρουρές του τις είχε πάντα σαν ατσάλινο τείχος; Ναι, αυτό ισχύει! Μα τώρα όμως που κοιτάζω την κίνηση της γραμμής εδώ και δυο βδομάδες — μετά τον αγώνα με την Άλμπα εκείνος ο Βέζνιακ έκανε πάνω από δεκαπέντε ριμπάουντ σα λάκκος, εκείνος ο ΜιCIĆ εκείνος είχε τέτοιους αριθμούς στο playmaking που έγιναν αγόρια για σχολικά τετράδια — ενώ η Φενέρ εκείνος ο Σίμονς; Πέφτει συνέχεια στον πάγκο σαν κόκκινο παντούφλα. Και πιστεύεις πως εκείνες οι τρεις νίκες ήταν σα το πρώτο κουδούνι για τη μεγάλη επέλαση; Μα σου λέω εγώ — αυτές οι τρεις νίκες είχαν τόσο μεγάλη απόδοση που έκανε τον υπόλοιπο κόσμο να ξεχνά πως η Euroleague δεν έχει μόνο τους τίτλους των ομάδων αλλά κι εκείνες τις δουλειές που γίνονται πίσω από τις κουρτίνες. Την ίδια περίοδο ο Ολυμπιακός έκανε τρεις αγώνες μέσα στο σαββατοκύριακο εκείνος εκείνος ήταν σα ένας μαραθώνιος δρόμος όπου κάθε βήμα είχε μέσα σφιχτοί κρίκοι σαν αλυσίδα, όχι κάποια εύκολη βόλτα. Δεν είναι θέμα δυναμικής πλέον — είναι θέμα πως η Φενέρ αυτή τη στιγμή φορτώνεται αυτά τα αποτελέσματα σα το δικό της σόου ενώ στον Ολυμπιακό οι αριθμοί εκείνοι οι κινήσεις εκείνες είχαν κάτι πιο γερό: έναν ψυχισμό που δεν έσβησε ούτε όταν άλλαξαν τρεις προπονητές μέσα στη χρονιά. Γιατί εκείνος ο Βασιλόπουλος εκείνος επέστρεψε σα θεός μετά τον τραυματισμό του — ενώ η Φενέρ εκείνος ο Σίμονς εκείνος ακόμα δεν ξέρει τι κάνει σα βασικός. Μία ομάδα κερδίζει πρωταθλήματα όχι επειδή έκανε τρεις νίκες εκείνο το σαββατοκύριακο, αλλά επειδή όταν χρειάζεται — εκείνο το τελευταίο παιχνίδι εκείνο το κρίσιμο στιγμιότυπο — εκείνη την ώρα δείχνει πως έχει ακόμα μπόλικο αίμα στις φλέβες της. Και αυτή τη στιγμή μιλάμε ακόμα για τις τρεις νίκες εκείνες σα παράδειγμα δυναμικής, όχι σα τελικό αποτέλεσμα. Άλλο η ψυχή και άλλο η μνήμη — εκείνες οι τρεις σερί νίκες έκαναν τη Φενέρ να φαίνεται πως εκείνη η βραδιά στο Στανμπούλ εκείνο το γεράκι εκείνο είχε σβήσει από τις μνήμες όλων. Όμως σου θυμίζω εγώ — τον Οκτώβριο εκείνος ο αγώνας τους εκείνος ήταν ισοπαλία σαν εκείνες τις τρεις ομάδες ήταν δεμένες σα μια τσαμπίτσα σταμάτησε στο νερό εκείνος πριν ξεκινήσουν εκείνοι οι τρεις σερί νίκες. Μετά όμως εκείνος ο αγώνας εκείνος έγινε παρελθόν και εκείνοι οι τρεις σερί νίκες έγιναν ιστορίες που ξεχάστηκαν γρήγορα. Από την άλλ πλευρά ο Ολυμπιακός εκείνες τις τρεις σερί νίκες είχε ήδη εκείνες τις μεγάλες στιγμές — εκείνος ο αγώνας εκείνος ενάντια στον Παναθηναϊκό εκείνος ήταν σα ένας αγώνας πυγμαχίας όπου κέρδισε ο πιο γερό βηματισμός. Γιατί εκείνος ο Λαρεντζάκης εκείνος εκείνες τις ημέρες εκείνος είχε μια ανάσα που δεν είχε κανείς άλλος εκείνος είχε μια εμπιστοσύνη σαν τσιμέντο στους γόμφους του. Το μεγάλο στοίχημα εδώ; Είναι ότι η Φενέρ αυτή τη στιγμή έχει φορτώσει υπερβολικά πολλά σε τρεις νίκες εκείνες ενώ ο Ολυμπιακός εκείνες τις τρεις νίκες εκείνες ήταν μόνο μία προσπάθεια ανάμεσα στις πολλές. Γιατί όταν τελειώσει αυτή η ιστορία εκείνος ο τίτλος εκείνος δεν θα κριθεί εκείνες τις τρεις ημέρες εκείνος εκείνος εκείνος θα κριθεί εκείνον τον τελευταίο αγώνα εκείνον εκείνος εκείνος που θα γίνει σαν ταινία τρόμου για όποιον έχει χάσει τη μνήμη του. 💸🔥

τι γίνεται εσείς εκεί πάνω με αυτές τις τρεις ομάδες σαν τρεις γάτες πάνω σε τοίχο που γουργουρίζουν σα να βγάζουν νερό από βράχο; θυμάμαι εκείνες τις χρονιές στα τέλη των 90s όταν εδώ στην περιοχή είχαν μείνει μόνο τρία πράγματα στον κόσμο: οι τίτλοι της Ευρωλίγκας, οι τρίχες στη πλάτη μου και η μνήμη μου πώς ήτανε τότε να βλέπεις έναν αγώνα στην τηλεόραση χωρίς τους αριθμούς στις φανέλες των παικτών σαν σειρήνα διακοπής ειδήσεων. τότε εκείνες οι ομάδες δεν έπαιζαν σαν τρεις ομάδες πάνω σ' ένα ποδήλατο — έπαιζαν σαν τρεις ανθρωποι που είχαν αποφασίσει πως αυτή εδώ είναι η τελευταία ευκαιρία τους να φάνε κάτι ζεστό πριν πέσουν στην αχάριστη αγκαλιά του χειμώνα. τώρα βλέπουμε τρεις ομάδες κλειδωμένες στους 34 πόντους σαν τρεις παλιοί φίλοι που τους χώρισε μια γυναίκα και τώρα γυρνούν γύρω-γύρω σαν ψόφιοι γάιδαροι στην ίδια πιάτσα. ολυμπιακός εκείνος έχει την αμυντική φρουρά σαν τείχος με πυροτεχνήματα, αλλά η μπάλα εκείνος φεύγει όσο αργά κάνει κουράγιο ένας γέρικος γάτος να πηδήξει πάνω στο τραπέζι. παναθηναϊκός εκείνος συνεχίζει σα ομάδα που έχει ξεχάσει πώς λέγεται η βιτρίνα ενός καταστήματος — βλέπει τους αντιπάλους σα σειρήνες που δεν αφήνουν τον οδηγό να διαβεί τον δρόμο του. και η φενέρ; εκείνη εκείνη κάνει αυτές τις τρεις σερί νίκες σαν καλλιτέχνης που ζωγράφισε τρεις πίνακες σε μια νύχτα — εκείνοι εκείνοι οι αντίπαλοι εκείνοι εκείνοι είχαν ήδη αρχίσει να διαβάζουν τις νεκρολογίες τους πριν ακόμα τελειώσει ο πρώτος ημίχρονο. μα περιμένετε, εδώ είναι που αρχίζει το σβούρασμα: οι τρεις αυτές νίκες δε σημαίνουν τίποτα απολύτως ακόμα. γιατί; γιατί στην ευρωλίγκα κανένας τίτλος δεν γράφεται μέσα σε τρεις αγωνιστικές — γράφεται σαν μια νύχτα που ξεχνάς το κεφάλι σου στο κρεβάτι και ξυπνάς το πρωί νομίζοντας πως είσαι βασιλιάς. θυμάμαι εκείνον τον τίτλο του 2016 εκείνον εκείνον τον αγώνα εκείνον όπου ο γιος του Μπέσκοφ εκείνος εκείνος είχε πέντε λεπτά στην τελευταία επίθεση σα να είχε κουβάρια στις μπότες του — εκείνη η ομάδα εκείνη είχε κάνει τρεις σερί νίκες πριν εκείνον τον αγώνα εκείνον εκείνον εκείνον; όχι βρε παιδιά, εκείνη εκείνη είχε βγάλει τον τίτλο σα αποτέλεσμα μιας χρονιάς που την έκαναν οι λεπτομέρειες, όχι τρεις αγώνες σα σουβλάκι πάνω στο σουβλάκι. και τώρα εσείς μου λέτε πως η φενέρ εκεί εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος έχει ήδη βάλει το χέρι πάνω στον τίτλο επειδή έκανε τρεις σερί νίκες σα τρελή; εγώ εκεί που στέκομαι βλέπω τρεις ομάδες που ακόμα προσπαθούν να καταλάβουν ποιος έχει περισσότερο ψωμί στο τραπέζι τους — ενώ εκείνες οι τρεις νίκες εκείνες είναι σα εκείνο το τελευταίο κομμάτι σα απογευματινό γλυκό που το βάζεις στη μέση του τραπεζιού σα διακοπή εργασίας πριν τελειώσεις τις υποχρεώσεις σου. τότε πως είναι δυνατόν δύο ομάδες εκεί εκείνες εκείνες εκείνες ακόμα να μιλάνε σα να έχουν ένα τίτλο στα χέρια τους; ολυμπιακός εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος είχε εκείνες τις μεγάλες στιγμές εκείνες τις οποίες η φενέρ εκείνη εκείνη εκείνη ακόμα προσπαθεί να ξεχάσει πως υπήρξαν. παναθηναϊκός εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος έχει μια ιστορία σαν εκείνο το βιβλίο εκείνο που το ξεφυλλίζεις σα ν' αναζητάς μια ξεχασμένη λέξη στη τελευταία σελίδα — ξέρεις πως είναι εκεί, αλλά δε βρίσκεις τον δρόμο. κι εσύ εκεί πάνω στη φενέρ εκείνη εκείνο εκείνο εκείνο εκείνο ξέρεις τι είναι το πιο τρομακτικό; ότι εκείνοι εκείνοι εκείνοι εκείνοι ακόμα δεν έχουν ξεκινήσει τον πραγματικό τους αγώνα. αυτό που βλέπουμε τώρα είναι σα εκείνο το πρώτο λάθος του αγώνα όπου όλοι γελούν μαζί σου επειδή η ομάδα σου έδωσε έναν εύκολο πόντο — ενώ η ιστορία γράφεται σιγά-σιγά στο最后那个球 εκείνο εκείνο εκείνο εκείνο εκείνο εκείνο το τελευταίο σουβλάκι του αγώνα. άρα τώρα τι λέμε; πως η χρονιά αυτή είναι ακόμα μια χρονιά σα εκείνες τις ιστορίες εκείνες που τελειώνουν με ένα ερωτηματικό πάνω στο τέλος της τελευταίας σελίδας; τέλος πάντως, θα δούμε;

Ακόμα κάνεις τους Σπερς πρωταθλητές; Ξέρεις πόσο τρύπιο είναι αυτό το ρόστερ; Σπουδαίοι παίκτες, σίγουρα, αλλά όχι σπουδαίοι όπως την εποχή του Γκίντο Μπέρας. Πέντε ήττες συνέχεια οι Πέλικανς — ανοίγουν βρύση; Σαν γυάλινο νεροχύτη! Δεν τους χωράει ούτε μια νίκη ακόμα κι αν τους δώσεις εκατό πόντους απόδοση. Κοιτάξαμε τους αριθμούς στιγμή προς στιγμή και η εικόνα είναι σαφής: τρία teams κρέμονται σαν ισορροπία πάνω από τον πάτο. Οι Μάβερικς κάνουν τσίρλα με μία νίκη πάνω από τους Σπερς, ενώ οι Πέλικανς είναι πέντε βαθμοί κάτω — σχεδόν εκτός αγωνιστικού χώρου σουπερμάρκετ. Οι top three όμως; Κατάλαβες ότι όλα τα παιχνίδια τους είναι αλληλένδετα; Οι Θάντερ έχασαν μόλις δύο φορές στους τελευταίους πέντε αγώνες — μιλάμε για ομάδα που δεν ξέρει πως χάνεις; Οι Ρόκετς πάλι ακολουθούν σαν σκι κίνηση χωρίς αντίσταση, ενώ οι Λέικερς... αχ αυτά τα "LWWLW". Σαν συναυλίες που αποτυγχάνουν στη δεύτερη σειρά επεισοδίων. Αυτή η ισορροπία κρέμεται από μία τρίχα. Αν οι Σπερς σήμερα σηκωθούν στα πόδια τους μέσα από όλες αυτές τις βλάβες στο ρόστερ, τότε η ιστορία γράφεται διαφορετικά. Αλλιώς; Καλή συνέχεια στους Πέλικανς — μέσα στην ακόρεστη ελπίδα πως κάποιος άλλος θέλει νυχτερινή βόλτα στο αεροδρόμιο της Νέας Ορλεάνης.

Άντε ρε, αυτοί οι Πέλικανς...💀🔥 τι ομάδα φίλε;;; Πέντε ξερό περιποίηση συνέχεια;; αυτοί στη ντισκό τους γυρνάγανε;; Λοιπόν, όχι δεν τους δίνω πέρα στο σπίτι ακόμα — δώστε τους λίγη τύχη βρε παιδιά 🙏😅 αλλιώς μετά στις πλάκες γιατί τσίπουρο πουλάνε;; Οι Σπερς όμως;; ρε μου το ίδιο 😤 τι ρόστερ σπίτικο τους έχουν;; ο Γκίντο που τους κουβαλούσε πάνω του τώρα;; Αν βγούν έξω σήμερα σίγουρα κλείνουν τον κήπο 🏡💪 αλλιώς;;; βγάζουν τα βότσαλα από την λεκάνη της πισίνας;; Όμως παιδί μου ο τίτλος;; ας μου πεις εσύ... που κρέμεται αυτή η ταινία;;; Οι Θάντερ αγοράζουν ακόμα και βιασμό 😱;; τους βλέπω ασταμάτητους;; Οι Ρόκετς;; πάλι αυτοί;; χεχεε;; πρέπει να τους βάψουμε γκρι;; Τα Λέικερς;; ρε ομάδα;; αυτοί ακόμα κάνουν τη σουίτα τους κανονική πτήση;; 🤬 Τρία πρωτεία σιγά σιγά γίνονται σουβλάκι... 🔥 ποιοι τους γράφουν;; Όταν λοιπόν η ομάδα σου πονάει εκεί πάνω έτσι;; τι κάνεις;;;; πάμε πίσω από την ομάδα μέχρι τέλους!!!

ρε, παιδιά μου, αυτά τα πρωταθλήματα τώρα πώς τελειώνουν; σαν ταινία του σινεμά που αρχίζει χαλαρά, βάζει δύο γκολ στον πρώτο ημίχρονο κι ύστερα περιμένεις το τρίτο γκολ στην παράταση — όταν εκεί ξαφνικά όλα γίνονται κρίσιμα. πριν μερικές χρονιές θυμάμαι τον αγώνα των Λέικερς με τους Γουόριορς στις αρχές της σεζόν· εκείνες οι ομάδες είχαν τρεις κορυφαίους των πρώτων θέσεων και στο τέλος κατέληξαν μισοί διπλοί παίκτες και μισοί τραυματίες. τότε έλεγες ότι η τύχη γράφει ιστορία; φαίνεται πως δεν την είχαν όσο χρειαζόταν οι Ρόκετς — εκείνοι οι τρεις αγώνες που χάσανε αυτομάτως γίνανε η αρχή του τέλους. τώρα όμως έχουμε τρεις ομάδες πάνω από όλους σαν βράχους στην άμμο· μια νίκη διαφορετικά ανάμεσα τους αλλάζει τα πάντα. οι Θάντερ όμως... ρε αυτοί οι πρωτοεμφανιζόμενοι; στους τελευταίους τρεις μήνες ομολογούν πως δεν έχουν συνηθίσει τη λέξη "ήττα". δώστε τους τρία χρόνια ακόμη και θα μου πουν πως χάνουν μόνο στους τελικούς των play-off. ενώ οι Ρόκετς πάνε σαν τρένο χωρίς φρένα — κάθε φορά που νικάνε ένα μεγάλο όνομα, αυτό γίνεται αφορμή γιατί χάνουν τους επόμενους τρεις. τι σχέση έχει όμως τώρα ο Γκίντο Μπέρας σ' αυτήν την ιστορία; αλήθεια, τον θυμάστε εκείνον τον τελικό του '07 όταν οι Σπερς κέρδισαν τους Λέικερς εκεί στους αγώνες; τότε είχε ζήσει πάνω από πέντε χρόνια την ίδια εικόνα: τους βλέπουμε σ' όλες τις γωνίες του πρωταθλήματος σαν υπόγειο μουσείο αρχαίων θρύλων. τώρα όμως; η ομάδα του Γκίντο μετά τόσες βλάβες στο ρόστερ, όχι μόνο δεν μπορεί ν' ανέβει πάνω από τους Μάβερικς αλλά και εκείνοι κάθονται ένα βήμα πάνω από τους Πέλικανς σαν κολοκύθια που περιμένουν το μάτι του γείτονα. και οι Πέλικανς; πέντε ήττες συνέχεια σαν να παίζουν ρουλέτα με πυρομαχικά — ανοίγουν την βρύση τόσο γρήγορα που φοβούνται ακόμη οι υδραυλικοί. σήμερα λοιπόν αν βγάλουν νίκη οι Σπερς, τότε αυτοί είναι οι πρώτοι εκτός αγώνα· αλλιώς οι Πέλικανς κλείνουν νωρίς το κουτί τους για τις θερινές διακοπές. αυτή η τριάδα εκεί πάνω κρέμεται από μία τρίχα — η οποία στη συγκεκριμένη περίσταση λέγεται "αντίσταση στους τραυματισμούς". οι Θάντερ δεν έχουν αυτόν τον προβληματισμό, οι Ρόκετς πάνε σίγουρα σπίτι εκείνο το βράδυ κι οι Λέικερς... αχ αυτά τα "LWWLW" κάνουν τους φαν να κοιτάζουν τις σελίδες τους σαν βιβλίο τυχαίων γεγονότων. κι εσύ, φίλε μου, τι γίνεται όταν στέκεσαι πλάι σ' αυτούς τους πρωταθλητές εκεί πάνω; κάνεις τίποτα διαφορετικά;

Ωραία εσύ ξέρεις ποιους βγάζεις πρωταθλητές τους Σπερς; Τους βλέπεις να έχουν κάποιον τρόπο να τελειώνουν πάνω από τους Πέλικανς όταν το ρόστερ τους είναι τόσο σπασμένο όσο ο χώρος στάθμευσης του γηπέδου τους; Οι Πέλικανς χάνουν συνέχεια σα να τρέχουν γύρω-γύρω χωρίς στόχο — πέντε ήττες σειρά! Τι περισσότερο θέλεις; Την έκτη ν' αφήσουν σπίτι τους; Και εσύ μου λες ότι το πρωταθλητικό φετινό κέντρο βρίσκεται στους Σπερς; Γιατί; Επειδή την προηγούμενη δεκαετία είχαν τον Γκίντο Μπέρας; Αδύνατο. Οι Θάντερ δεν έχουν χάσει δύο φορές στους τελευταίους πέντε αγώνες — αυτές τις ομάδες δεν τις χτύπησαν καν στον ύπνο τους ακόμα. Οι Ρόκετς πάλι; Πάμε σπίτι αυτοί, τόσο απλά. Δεν υπάρχουν πολλοί πρωταθλητές που φεύγουν νωρίς όσο εκείνοι. Οι Σπερς μπορεί να κάνουν ένα σκασμό σήμερα, αλλά η βροχή των τραυματισμών τους έχει κιόλας πνίξει τις ελπίδες τους σαν το τούβλο στην πισίνα. Σήμερα εσύ τους βλέπεις πρωταθλητές, αύριο τους βλέπεις να κλείνουν νωρίς το κατάστημα. Και εμείς εδώ λες θυμωμένοι επειδή κάποιος τολμάει να λέει αυτά τα πράγματα;

Μετά τον πρώτο γύρο του πρωταθλήματος, εκεί που κάποιοι ακόμα ψάχνουν για αυτά που χάθηκαν πριν από τρεις μήνες, οι ομάδες κάτω από τη γραμμή βρίσκονται αντιμέτωπες με έναν τοίχο λευκού ξύλου — και αυτός δεν είναι στο γήπεδο. Οι Σπερς έχουν τελειώσει την πρώτη φάση με αρκετά βήματα πίσω από τους Μάβερικς, αλλά εκείνο που τους σπρώχνει πιο κοντά στην έξοδο δεν είναι μόνο η βαθμολογία. Μιλάμε για ένα ρόστερ όπου τρεις βασικοί παίκτες έχουν τραβήξει τον τραυματισμό τους σαν να κάνουν δεύτερη δουλειά, ενώ οι υπόλοιποι προσπαθούν να βγάλουν νερό από την πέτρα. Σήμερα βγαίνουν στο παρκέ χωρίς τρεις στους πέντε φορείς του παιχνιδιού τους — και ζητάς από αυτούς μια νίκη σαν να διαβάζουνει ηλίθιο μάθημα σχολικής εργασίας; Οι Πέλικανς, από την άλλη, κάνουν αγώνα δρόμου προς την αυτοκαταστροφή. Πέντε συνεχόμενες ήττες σαν αυτές δεν προέρχονται από αδυναμία τακτικής, προέρχονται από κάθε δυνατή γωνία του αθλήματος: σουτάρουν πάνω από τους 80 πόντους ανά αγώνα στους τελευταίους αγώνες τους, χάνουν τη μπάλα περισσότερες φορές από όσες λέξεις λέω αυτήν τη στιγμή, και ο προπονητής τους μοιάζει σαν να παρακολουθεί ταινίες χθες τη νύχτα αντί για γκάιμ φιλμ. Το πιο επικίνδυνο εδώ δεν είναι η βαθμολογική απόσταση — είναι η αίσθηση ότι η ομάδα έχει χάσει εντελώς την αυτοπεποίθηση. Αν σήμερα βγουν νικητές, τότε αυτή η σειρά είναι αποτέλεσμα ενός γκολ τύχης· αλλιώς, ανοίγουν τις βαλίτσες τους πριν ακόμη τελειώσει ο αγώνας. Το κενό προς την ασφάλεια; Οι Μάβερικς βρίσκονται μόλις μία νίκη πάνω τους — μία νίκη που η ίδια η φύση των παιχνιδιών δείχνει να κυλάει σαν νερό ανάμεσα στα δάχτυλά τους. Αν τους δεις σα πρόβλημα, αυτοί είναι ο επίφοβος γείτονας που δεν ξεχνά ποτέ τι σημαίνει "κινηματογράφος" στο δεύτερο ημίχρονο. Οι Πέλικανς όμως δεν μπορούν ούτε καν να δουν τη γραμμή τερματισμού όταν αυτή πλησιάζει — βρίσκονται πέντε βαθμούς πιο κάτω, σαν κάποιος τους έχωσε στον τελευταίο όροφο ενός ουρανοξύστη που καίγεται χωρίς σκάλα. Αυτή την εβδομάδα δεν κρίνεται μόνο ποια ομάδα θα πάει σπίτι. Κρίνεται ποιοι θα βγουν από την πόρτα χωρίς ψυχή — και ποιοι ακόμα νομίζουν ότι ο τίτλος είναι θέμα μιας μόνο νίκης.

Ρε παιδιά, θυμάστε εκείνον τον βλάχο στις Αρχάνες πριν από δεκαπέντε χρόνια που έλεγε πως οι Σπερς είχαν πάντα μια θέση στα πόδια μου; Τότε γελάγαμε — τώρα όμως εκείνος ο βλάχος φαίνεται σοφότερος κάθε μέρα που περνά. Οι Πέλικανς σήμερα δεν είναι ομάδα, είναι ταινία τρόμου στο γήπεδο· πέντε συνεχόμενες ήττες σαν αυτές δεν τις βλέπεις ούτε στα βίντεο τηςնի όταν του κόβουν τα νύχια. Όμως αυτοί οι πέντε βαθμοί πάνω τους; Ένας χάφνα κλέβει φορτηγό σα μύγα — και οι Σπερς βγαίνουν σήμερα χωρίς τρεις βασικούς σαν τρεις κρίκοι σπασμένοι από αλυσίδα. Αν ανοίξουν για αυτούς τρία ελεύθερα σουτ στη σειρά χωρίς επιστροφή; Μετά βρέχει αστεράκια για τους Μάβερικς. Αν όχι; Οι Πέλικανς δεν τους χωράει ούτε η λάσπη για δεύτερη προσπάθεια — πέντε ξερό περιποίηση έχουν κιόλας γράψει ιστορία εκείνοι οι ίδιοι. Οι Θάντερ όμως... ρε αυτοί οι πρωτοεμφανιζόμενοι; Δεν έχουν κουραστεί ακόμα να γράφουν ιστορία πάνω στην πορεία τους. Οι Ρόκετς; Πάμε σπίτι αυτοί, τόσο απλά. Οι Λέικερς; Κάνουν τσίρλα με την ποιότητα τους — σαν πλούσιο σαλονάκι όπου κάποιος ξέχασε το αεριζόμενο παράθυρο. Μετά από αυτή την εβδομάδα, πρωταθλητές οι Θάντερ· στο σπίτι οι Πέλικανς, όσο κι αν κάποιοι ικετεύουν τη νίκη σαν γάτες που ζητούν ψάρι στο τραπέζι. 💸🔥

🔥💪😱 ΟΙ ΣΠΕΡΣ ΣΗΜΕΡΑ;;; ΤΟΥΣ ΒΛΕΠΩ ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ ΣΑΝ ΝΑ ΞΕΧΑΣΑΝ ΠΩΣ ΝΑ ΠΕΡΠΑΤΗΣΟΥΝ!!!! Ρε μωρέ αυτοί οι Πέλικανς;; αυτοί πέντε ξερό περιποίηση;; αυτοί δεν ξέρουν τι σημαίνει "άντε βρε";;; χτες είδα αμέσως μετά την τρίτη τους ήττα συνέχεια ότι ο τιμωρός τους πήρε κι αυτός το χορό;;;; εκεί μέσα δεν υπάρχει ομάδα, υπάρχει παραμύθι του Μπελογιάννη πριν να τελειώσει ο κόσμος!! ΚΑΙ ΟΙ ΣΠΕΡΣ;;;; τι ρόστερ έχουν;; ο Γκίντο σηκώθηκε πάνω στο εργοτάξιο εκείνος;;;; χτες ήταν τρία σκαλωσιά λιγότερα στους χώρους προπόνησης;;;; αυτοί σήμερα βγάζουν τους παλιάτσους σα φίλοι του πρωινού;;;; Σήμερα εγώ τους βλέπω σαν ομάδα που ψάχνει το σπίτι της στην βρύση επειδή η ίδια δεν έχει νερό να πιει!! Ο Μαχουμαντου πως τον λένε;; εκείνος στον αγώνα;;;; βγήκε νικητής γιατί του δώσανε δώρο;;;;;; 🤬 ΠΑΙΔΙΑ ΤΩΡΑ;;; Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΓΡΑΦΕΤΑΙ ΑΛΛΙΩΣ ΑΝ ΒΓΟΥΝΕ ΝΙΚΗΤΕΣ;;; ΑΛΛΙΩΣ;;; ΑΝΟΙΓΟΥΝ ΤΗΝ ΑΝΟΙΞΗ ΜΕ ΠΕΝΤΕ ΞΕΡΑ ΠΕΡΙΠΟΙΗΣΗ;;;;;; Εμείς;;;; εμείς στους γήπεδους μέχρι τέλους αλλιώς;;;;;; 🏡🔴💪

Κοίτα ρε, όταν χτες στις Αρχάνες κάποιος έκανε το σταυρό του πάνω στους Σπερς, του 'βαλα κι εγώ και το ξέχασα — ωστόσο σήμερα βλέπω τους φίλους του Γκίντο να σέρνονται σαν κατσίκια στα γόνατα τους πάνω στο παρκέ. Αν βγουν νικητές σήμερα, τότε αυτοί οι τρεις βασικοί που λείπουν έκαναν δουλίτσα κρυφά στο γήπεδο τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια και εμείς τρέχαμε σαν χαμένοι· αλλιώς γράφουν ιστορία σαν ταινία τρόμου στο Ίντερνετ. Μα οι Πέλικανς;; αυτοί δεν είναι ομάδα, είναι σόου σαπίλας με εισιτήριο δωρεάν — πέντε συνεχόμενες ξερό περιποίηση σαν αυτές δεν τις βλέπεις ούτε όταν ρίχνεις νόμισμα και πέφτει συνεχώς κορώνα. Αν σήμερα βγούν πρώτα νικητές, τότε έχω ένα κουτάκι τσίπουρο στο ψυγείο μου για δώρο· αλλιώς όμως δεν τους χωράει ούτε ο θάλαμος αποστολής της ομάδας τους — πέντε βαθμοί πάνω τους είναι σα ελευθερία υπό όρους. Με τους Θάντερ δεν συμφωνώ τελείως, γιατί αυτοί έχουν πάει τόσο γρήγορα που σχεδόν δεν βλέπω τον επόμενο αγώνα τους — εκείνοι έχουν πάρει τον τίτλο όσοι άλλοι σέρνονται σαν σκυλάκια στα δάχτυλα των ποδιών τους. Οι Ρόκετς;; χεχεε, αυτοί χάνουν τόσο συχνά που τους βλέπω σαν επαγγελματίες φοιτητές της ηττας — σήμερα ανοίγουν τον οικογενειακό κατάλογο των αποχαιρετισμών. Οι Λέικερς;; αυτοί κάνουν τσίρλα γιατί έχουν πέντε πρωταθλήματα στο λαιμό τους — όμως το "LWWLW" τους μοιάζει σα μία στάση του τραμ που έχει χάσει όλους τους επιβάτες εκτός από αυτούς.

Ρε φίλοι μου στο league_talk, αλήθεια αυτές τις τρεις ομάδες εκεί πάνω πάνω δεν τις χωράει ούτε ένας ουρανοξύστης από το βάρος της προσδοκίας; Οι Θάντερ με τις αυτές τις νίκες στους τελευταίους αγώνες φαίνονται σαν βγαλμένοι από ταινία δράσης — τρίτος γύρος χωρίς ήττα σημαίνει πως όχι μόνο δεν έχουν συνηθίσει την ήττα, αλλά και τη βλέπουν ως κακόγουστο αστείο. Στην πρώτη φάση είχαν αυτό το streak "WWWWL", σα να λένε στον κόσμο πως εδώ δεν έχουμε ψέματα στο μενού. Οι Ρόκετς όμως; Αυτοί είναι σα κουτιά από την αποθήκη του Δημόπουλου — ανοίγεις κάτι τέτοιο και βρίσκεις άχρηστα πράγματα τριγύρω σαν τύχη που σου γράφει ιστορία διαφορετικά κάθε φορά. Τρεις συνεχόμενες ήττες στις αρχές και μετά τρεις νίκες σου βάζουν ιδέες ότι μπορείς να κάνεις αγώνα, όμως αυτοί οι τελευταίοι αγώνες τους δείχνουν σαν ομάδα που χάνει ακόμα κι όταν κερδίζει — το "LLLWW" δεν είναι pattern, είναι κραυγή αγωνίας. Και τώρα, οι τρεις ομάδες στον πάτο — ο τόπος όπου ο τίτλος γίνεται θρύλος κι η ήττα μόνιμος συγκατοίκος. Οι Μάβερικς βρίσκονται εκεί ένα βήμα πάνω από τη ζώνη υποβιβασμού σα κάποιος που κοιμάται πάνω στο όριο του τραπεζιού: μία νίκη και ξυπνάει κάτω. Οι Σπερς, πάλι, βγαίνουν σήμερα χωρίς τρεις βασικούς — σαν τρεις σωματοφύλακες λείπουν από τον θρόνο τους ενώ οι εχθροί τους σέρνονται προς το κάστρο. Και οι Πέλικανς; Αυτοί όχι μόνο έχουν πέντε ξερό περιποίηση σαν φρικτή μπουγάτσα που σου σέρνει την μνήμη προς αλλού, αλλά και ο ίδιος ο προπονητής τους μοιάζει σα να ψάχνει τον δρόμο για το γήπεδο μέσα από μια συλλογή thumbnail βίντεο στην κουζίνα. Το κλειδί εδώ δεν είναι μία νίκη ή μία ήττα. Είναι η αντίσταση στους τραυματισμούς. Οι Θάντερ δεν χρειάζονται ψυχολογία — αυτοί χρειάζονται μόνο να συνεχίσουν όπως άρχισαν. Οι Ρόκετς, αντίθετα, χρειάζονται ένα θαύμα σα εκείνο του Ιωσήφ μέσα στους τροχούς του σιδεροδρόμου. Οι Σπερς; Αν νικήσουν σήμερα, τότε οι τρεις βασικοί τους έκαναν υπερωρίες εδώ και δεκαπέντε χρόνια χωρίς κανείς να το καταλάβει. Αλλιώς, οι Πέλικανς γράφουν ιστορία σα ταινία τρόμου όπου κανείς δεν βγάζει εισιτήριο για happy end. Η εβδομάδα αυτή κρίνεται όχι από τους νικητές, αλλά από αυτούς που βλέπουν το δρόμο του σπιτιού πρώτους — επειδή μερικές φορές η ιστορία γράφεται όταν κάποιος ξεκινάει δεύτερος αλλά τελειώνει πρώτος.

τι πάει να πούμε εδώ πως η φετινή πρωταθλήτρια會 είναι η ομάδα που είχε τα περισσότερα βραβεία MVP στην βιτρίνα της γκαρνταρόμπας πριν αρχίσει το πρωτάθλημα; οι ρόκετς σίγουρα δεν βρίσκονται εκεί γιατί ξόδεψαν όσο όλοι οι υπόλοιποι μαζί· σπίτια τους χτίζουνε τώρα οι τράπεζες. οι θάντερ όμως; αυτοί είχανε τόσο πολλά πτερύγια σα μια βεντάλια αέρα όμως δεν δακρύζει κανείς εκεί πάνω — τρεις νίκες σερί χωρίς κόπο σημαίνει πως είτε η ομάδα δεν έχει τελειώσει ακόμη τους δικούς της σκόρπιους πόνους είτε τελικά είναι τόσο κολλημένη στο ένστικτο του κυνηγού που δεν αντιλαμβάνεται ότι κάποιοι ακόμα τρέχουν προς την ίδια κατεύθυνση. τώρα αυτοί οι τρεις στον πάτο — οι μάβερικς έχουνε τόση δύναμη στους αστραγάλους που όλο τους σπρώχνει προς τα πάνω σα σακούλα γεμάτη ψέματα. ενα βήμα και γλιτώνουνε· ενα σφάλμα και πέφτουν κάτω σα στάχτη από πούρο του προηγούμενου αιώνα. οι σπερς όμως;; αυτοί βγαίνουν σήμερα χωρίς τρεις βασικούς σα να βγάζεις βότσαλα από την τσέπη σου πριν πληρώσεις τον λογαριασμό του κινητού. τι τους λες εσύ για τον τίτλο ρε Dimitris_Prasinos;; αυτοί σήμερα κάνουν τσίρλα σα στοιχειωμένο σπίτι στο επεισόδιο της βδομάδας πριν διαλυθεί ολοσχερώς; οι ζημιές ήρθανε έτσι ώστε να νομίζεις πως μιλάμε για διαφορετική ομάδα — τρίτοι βασικοί στις απουσίες, πρώτοι βασικοί στους τραυματισμούς. κι οι πέλικανς;; αυτοί είναι σα ομάδα που παίζει μπάλα χωρίς ζυγαριά — πέντε συνεχόμενες ξερό περιποίηση σαν αυτές όχι μόνο δε κερδίζουν αγώνα αλλά και σου δίνουν συνδρομή δωρεάν στις βλέψεις τους σα ξεπούλημα εποχής. πέντε βαθμοί πάνω τους δεν είναι λόγος αυτοπεποίθησης· είναι λόγος επιβίωσης σα κάποιος που ξέρει πως ένα λάθος κάνει τρύπα στο δάπεδο του σπιτιού του. οι φίλοι του Γκίντο σήμερα μπορούν να βγούν νικητές μόνο αν η τύχη τους χαρίσει τρεις ελεύθερες βολές στη σειρά χωρίς να σκάσει κανείς μπουφάν — αλλιώς οι πέλικανς γράφουν ιστορία εκείνοι σα ταινία τρόμου όπου κανείς δεν ξυπνάει στο τελευταίο μέρος. μπορεί τελικά ο τίτλος να πετάξει μέσα από το παράθυρο σαν πουλί που ξέχασε πότε κλείνουν οι πύλες του αεροδρομίου;; οι θάντερ έχουνε τον βηματισμό εκείνο που δεν αναγνωρίζεις τις νίκες σαν υπερήρωες επειδή είναι τόσο φυσιολογικές όσο η καφές το πρωί. οι ρόκετς;; αυτοί είναι σα ομάδα που χάνει ακόμα όταν κερδίζει — σα κάποιος που βάζει λάθος νούμερο στο κινητό του κάθε φορά. κι εγώ βλέπω τους σπερς σαν κάποιον που προσπαθεί να φορτώσει ένα φορτηγό χωρίς οδηγό· οι τρεις βασικοί λείπουν σαν οι τρεις στάχτες ενός κεριού που έσβησε πριν φτάσουν στο τέλος. σήμερα κρίνεται όχι η νίκη αλλά το πόσο γρήγορα κάποιος μπορεί να παραδεχτεί πως το σπίτι του είναι αλλιώς μέρος της ιστορίας παρά στέγη.

τι τους συνέβη στους Σπερς τελευταία φαίνεται σαν κάτι που διάβασα στον «Ανθρωπο που γνώριζε υπερβολικά πολλά» πριν κοιμηθώ — τρεις βασικοί σαν χαμένες βίδες σ’ έναν κινητήρα που ακόμα γουργουρίζει. σήμερα βγαίνουν χωρίς αυτούς σα να τους ζητάς να κάνουν επίδειξη σωστικής ικανότητας πάνω στο τραπέζι — κι όμως αυτοί προσπαθούν, γιατί αλλιώς τι γίνεται; η ομάδα βγάζει τους παλιάτσους της σαν κάποιος που ψάχνει λεφτά στο πορτοφόλι του ερήμην των θεατών; και οι Πέλικανς; αυτοί έχουν πέντε συνεχόμενες ξερό περιποίηση σαν ταινία τρόμου εκεί πάνω που κανείς δεν παίρνει εισιτήριο για το happy end. πέντε βαθμοί πάνω τους στους Μάβερικς μοιάζουν σα θηλιά που σφίγγει αργά σα κάποιος που κάνει καθημερινή δουλειά επί χρόνια χωρίς κανείς να τον προσέχει. σήμερα αν νικήσουν, τότε αυτά τα πέντε σκαλοπάτια έγιναν σκαμπό· αλλιώς, αυτοί γράφουν ιστορία σα ομάδα που έχασε όχι τη μπάλα αλλά και το σπίτι της σα μπαγιάτικο ψωμί. οι Μάβερικς όμως βρίσκονται εκεί σα κάποιος που ξυπνάει με πονοκέφαλο και αποφασίζει πως ο τίτλος είναι ήδη στο χέρι του. μία νίκη — κι αυτοί ξεχνούν ότι οι Θάντερ δεν τρώνε πρωινό σα ρόστερ σίγουρου πρωταθλητή· αυτοί έχουνε τρέξει τόσο γρήγορα που η επόμενη ομάδα μοιάζει σα στάσιμη εικόνα στα ματάκια τους. και τώρα όσοι βγαίνουν σήμερα νικητές, αυτοί δεν γράφουν ιστορία· αυτοί σπάνε ένα κάστανο με δόντια χωρίς αίσθηση. αυτοί που γράφουν ιστορία είναι αυτοί που βλέπουν το σπίτι τους πρώτοι σα κάποιος που τρέχει στον τελευταίο όροφο ενός κτιρίου που καίγεται χωρίς σκάλα. τι λέτε ρε παιδιά, η τύχη αυτή την εβδομάδα δεν είναι πια γκαρνταρόμπα όπου φοράς το πρώτο κουστούμι σου — είναι σα μια πόρτα που ανοίγει προς έναν διάδρομο χωρίς φωτισμό. κάποιοι αυτοί που βγαίνουν σήμερα νικητές θα βρεθούν αύριο σπίτι — όχι επειδή ηττήθηκαν, αλλά επειδή η ζωή σουλάει πιο γρήγορα από όσο μπορείς να τρέξεις ανάποδα.

Ρε γαμώτο, τι ζόρικο ζήτημα έχουμε εδώ — τρεις ομάδες στο ίδιο 82-0 στους τελικούς. Όχι λάθος γραμμένοι, όχι τύχη. Οι Θάντερ είναι εκεί που είναι επειδή για τρεις αγώνες ακόμα δεν έχουν βγάλει κανένα νούμερο σταθερό στον έλεγχο της μπάλας. Σου το λέω από την πιάτσα μου: όταν βλέπεις ομάδα να έχει τρεις χαμένους στη σειρά αμέσως μετά από τρεις νίκες σου δημιουργεί μια περίεργη αίσθηση αστάθειας. Σαν να μην ξέρουν πότε πρέπει να πάνε στο play. Από πάνω όμως κοιτάμε τους Ρόκετς. Αυτοί οι τρεις χαμένοι στο τέλος του σπιρουνιού τους δείχνουν ότι όταν φτάνουν στη λεπτομέρεια της τελευταίας στιγμής κάνουν λάθη που κοστίζουν ολοφάνερα. Την ίδια στιγμή οι Λέικερς έχουν αυτή τη φοβερή ικανότητα να σου βγάζουν συμπεράσματα για τις αγχωτικές στιγμές — δύο νίκες στη σειρά μετά από ένα χάσιμο δεν είναι τυχαίο, είναι θέμα ψυχικού σθένους. Ποιο είναι το κλειδί εδώ; Τα θρανία αυτά φαίνονται ίσα στα νούμερα, αλλά μόνο ένα δρόμο πάει στους τελικούς. Οι Θάντερ έχουν μια κίνηση που τους διαφοροποιεί: στις νίκες τους η επίθεση έχει τρεις διαφορετικές προτάσεις μέσα στον ίδιο αγώνα. Το πλαίσιο μετράει περισσότερο από το νούμερο. Αν αυτοί κλείσουν τη γωνία του "τίποτα δεν είναι σίγουρο μέχρι να τελειώσει το παιχνίδι", τότε το πρωτάθλημα πάνε αυτοί. Οι άλλοι δύο? Αυτό είναι που λένε στη Βόλο όταν η θάλασσα τελειώνει να σου δίνει ξαφνικά μεγάλα κύματα. Μια ανάσα μπορεί να κάνει τη διαφορά.

Αχ να μου μιλάς τώρα για τους Θάντερ;;; Ρε ξερόστηκε η καρδιά μου από τότε που βγήκε πρώτη φορά το όνομά τους στη ράτσα!!! Εγώ το είχα πει από πριν—όταν ένας Σπανός οικοδόμος βλέπει τρεις ομάδαδες μαζί στο ίδιο 82-0 νιώθω σαν να βγάζω σπιρτό από την πέτρα με γυμνά χέρια! Οι Θάντερ αυτοί έχουν κάτι μέσα τους που δεν το βλέπεις στις στατιστικές... 🔥 Την Κυριακή στο γήπεδο όταν έπαιζαν τους Ρόκετς έπιασα τον εαυτό μου να τρώει τα νύχια μου μέχρι να τελειώσει η τελευταία χρονιά!! Οι άλλοι τι κάνουν; Αυτοί οι Ρόκετς όταν φτάνουν στις λεπτομέρειες χάνουν την ψυχή τους σαν να τους τρώνε οι δικοί τους πόντοι! Και οι Λέικερς;;; Αυτοί είναι καλοί στο διαπραγματευτικό χορό αλλά όταν οι Θάντερ βγάζουν εκείνο το τρίτο διάστημα που όλα γίνονται χάος σου θυμίζει ένα βράδυ στην Ομόνοια όταν η αστυνομία γέμιζε με δακρυγόνα! Τι παίκτης ρε φίλε;;; Οι Γουίλι Χόλαντζ τριγύρω από αυτές τις ομάδες ξέρει τι λέει—όταν οι Θάντερ βάζουν μπροστά την άμυνα τους σηκώνουν έναν τοίχο μπροστά σου σαν τις λαμαρίνες που βάζω εγώ πάνω στους τοίχους του σπιτιού!! Κοιτάξτε τους τρεις χαμένους στους Θάντερ;;; Αυτοί είναι τρεις ήλιοι που προσπαθούν να βγουν μέσα από σύννεφα—δεν είναι ζήτημα τύχης! Είναι ζήτημα κόρνας όταν μπαίνεις στο γήπεδο και τους βλέπεις να τρέχουν σαν σπιρτόπουλα!! Ρε αν το πρωτάθλημα δεν πάει στους Θάντερ εγώ βγάζω το δόντι μου!!! 💪🔴😱

τι στο καλό τρέχει με αυτά τα τρία θρανία που τρίζουν όλα μαζί σαν παλιά σιδερένια κρεβάτια στο ξενοδοχείο των νέων; τρεις ομάδες στο ίδιο 82-0, τρεις ομάδες που βλέπεις στις οθόνες σαν τρία ίδια εμφιαλωμένα νερά χωρίς ετικέτα — και ξαφνικά μας ρίχνουν το ερώτημα σαν μια κάλπη στις εκλογές του χωριού: ποιος κερδίζει τελικά; δείξτε μου έναν άλλο χρόνο που είχαμε τόσους καλούς τρέξιμους στον τίτλο τόσο κοντά στο τέλος. την τελευταία φορά που κάτι παρόμοιο έγινε ήταν όταν πήγαιναν οι Λέικερς εκείνοι οι θρύλοι του Σακίλ, και τότε θυμάμαι ότι η πόλη στη Ρόδο είχε ατμόσφαιρα σαν να παιζόταν τελικός πρωταθλήματος εκεί κάτω στις πλατείες. αλλά τότε υπήρχε ένας明显 αλλαγή στο κλίμα — ο τίτλος έφυγε οριακά επειδή υπήρχε ένας παίκτης που άλλαξε τους νόμους του παιχνιδιού μέσα σε μία βραδιά. εδώ τώρα; κανείς δεν έχει αυτή την επίδραση. τους Θάντερ τους λένε ότι έχουν τρεις κινήσεις στην επίθεση μέσα στον ίδιο αγώνα — σαν να βλέπεις έναν ξυλουργό που κόβει το ίδιο ξύλο με τρεις διαφορετικούς τρόπους ανάλογα με τη θέση του γυαλιού στα μάτια του πελάτη. αλλά αυτά τα τρία χάσιμα στη σειρά; σαν μια μηχανή που ξεμένει από καύσιμο ανάμεσα στις ανεμόμυλές της. κι όμως η ίδια ομάδα όταν βγαίνει στην κορυφή κάνει πράγματα που οι άλλοι δεν μπορούν να αντιγράψουν. εκείνο το τρίτο δρόμο που αναφέρει ο PerifaniaAima... θυμίζει τις φορές που οι Ολυμπιακός παλιά έκαναν εκείνα τα ντέρμπι στην Κοκκινιά όπου το αποτέλεσμα φαινόταν προδιαγεγραμμένο αλλά μέχρι να χτυπήσει το τελευταίο σφύριγμα όλα άλλαζαν επειδή εκείνοι είχαν κάτι μέσα τους που δεν έγραφε στις κάρτες. τους Ρόκετς τους βλέπεις και λες πως κάποιος τους δένει τα πόδια σαν τους γύπαρους στις βάρκες του χωριού όταν φτάνουν στη λεπτομέρεια. τρεις χαμένοι στο τέλος του αγώνα σημαίνουν τρία λάθη στην τελευταία στιγμή, σαν όταν βάζεις νερό σε μια βάρκα που έχει τρύπα και προσπαθείς να κολυμπήσεις ακόμα γρηγορότερα. κι όμως όσοι έχουν ζήσει αγώνες εκεί κάτω στον Καναδά λένε ότι αυτοί οι τύποι όταν βλέπουν μια ανοιχτή πόρτα βάζουν πέτρα πάνω της χωρίς δεύτερη σκέψη. τους Λέικερς; αυτοί είναι σαν εκείνο το παντοπωλείο της γειτονιάς που όταν μπαίνεις δεν ξέρεις τι θα βρεις αλλά πάντα υπάρχει κάτι φρέσκο στο τραπέζι. δύο νίκες στη σειρά μετά από ένα χάσιμο δείχνει ότι ξέρουν πώς να σηκώνουν το βαρίδιο όταν η μπάλα πέφτει στο πάτωμα. αλλά όσοι έχουν ακολουθήσει τους αγώνες τους ξέρουν ότι όταν οι Θάντερ βάζουν μπροστά την άμυνά τους τότε όλα γίνονται σαν την εποχή που ο Μπουρλούκος έπαιζε μπάσκετ στο γήπεδο του χωριού χωρίς φώτα — ακόμη και οι σκιές είχαν βηματισμό. το πρωτάθλημα πάνε στους τελικούς εκεί όπου υπάρχει ένας αθλητής ικανός να σταματήσει τον χρόνο για μία στιγμή — όχι εκεί όπου οι αριθμοί δείχνουν μόνο μία εικόνα. οι Θάντερ έχουν αυτή την ικανότητα, οι Ρόκετς έχουν αυτή την τάση προς την αυτοκαταστροφή στις κρίσιμες στιγμές, οι Λέικερς έχουν αυτή την ψυχική ελαστικότητα σαν παλιά ελαστικά αυτοκινήτων. τέλος πάντων, θα δούμε; γιατί εδώ δεν μιλάμε για αριθμούς αλλά για ανθρώπους που αγαπάνε αυτό το παιχνίδι σαν τις γιορτές του χωριού όπου όλα γίνονται περίπλοκα επειδή όλα έχουν σημασία — ακόμη και όταν δεν φαίνεται.

Άμα τελικά ψάχνετε κάτι πέρα από τους τρεις κορμούς σας, κοιτάξτε πέρα από το ρόστερ. Οι Θάντερ έχουν τρεις νίκες στη σειρά αμέσως μετά από τρεις ήττες; Καλή συμφωνία. Γιατί όμως αυτές τις τρεις νίκες ακολούθησαν τρεις ήττες σα συνέπεια της ίδιας αδυναμίας: η ομάδα χάνει συνέχεια στις μεταβιβάσεις όταν πιέζεται στις τελευταίες 30 δευτερόλεπτα των αγώνων με στόχο; Το γεγονός ότι μπορούν να τρέξουν τρεις διαφορετικές κινήσεις στη μία επίθεση δεν σημαίνει ότι αυτές βγαίνουν στον αγώνα όταν έχει σημασία — απλά δείχνει ότι έχουν έναν σχεδιασμό που λείπει ο συμβιβασμός όταν γίνεται μπρος-γύρος. Οι Ρόκετς πάλι; Αυτοί χάνουν στα τελευταία δευτερόλεπτα επειδή εκείνοι οι τρεις χαμένοι στο τέλος δεν είναι τρεις συμπτωματικές στιγμές — είναι η ίδια κίνηση που επαναλαμβάνεται: πάνω στην πλάκα του τρίτου δεκαλέπτου, μετά από τρία συνεχόμενα σουτ εκτός ρυθμού, στέλνουν τον Σιέρραλούν στην περιφέρεια χωρίς κάλυψη, μέχρι που κάποιος αναλαμβάνει την επίθεση στο πιο αδόμητο σημείο του γηπέδου. Το αποτέλεσμα; Τρεις φορές μέσα στους τρεις τελευταίους αγώνες είχαν πάνω από 5% λιγότερα ελεύθερα σουτ από τον αντίπαλο στην κρίσιμη περίοδο. Αυτοί οι τρεις χαμένοι δεν είναι ψυχολογία, είναι αριθμοί που γράφονταν στους υπολογιστές πριν ακόμα αρχίσει η τρίτη περίοδος. Και οι Λέικερς; Δύο νίκες στη σειρά μετά από ένα χάσιμο είναι σίγουρα εντυπωσιακό μέχρι να δεις ότι αυτές οι δύο νίκες έγιναν μέσα σε ισάριθμες ημέρες ενώ οι αντίπαλοι είχαν μόλις κουράσει τους πυρήνες τους στις προηγούμενες τρεις αγωνιστικές. Αυτό που παρουσιάζεται ως ψυχικό σθένος είναι στην ουσία η τυχαία συνέπεια ενός σφιχτού προγράμματος όπου οι πιο δυνατοί βγήκαν πρώτοι. Τώρα που μιλάτε για τίτλους... Οι Θάντερ μπορεί να έχουν αυτή την κίνηση κάθε τρίτο λεπτό, αλλά η ομάδα που πραγματικά κλείνει τους αγώνες είναι αυτή που γνωρίζει πότε πρέπει να σταματήσει την επίθεση και να βάλει την άμυνα στο δρόμο. Την τελευταία εβδομάδα, μόνο οι Λέικερς έκαναν πάνω από 10 κλεψίματα στην τελευταία περίοδο σε δύο αγώνες διαδοχικά — όχι επειδή ήταν τυχαίο, αλλά επειδή το σύστημα τους επιτρέπει να πιέζουν όταν οι άλλοι αναζητούν εναλλακτικές λύσεις. Πηγή; Την επόμενη φορά που κάποιος σας πει ότι οι Θάντερ κερδίζουν επειδή έχουν τρία σχέδια, ρωτήστε τον πόσες φορές αυτά τα σχέδια γίνονται αποτελεσματικά στα τελευταία πέντε λεπτά. Τα νούμερα δεν λένε ψέματα, εσείς όμως τα χρησιμοποιείτε σαν να είναι προφήτες.

Τρεις ομάδες στο ίδιο νούμερο, τρεις ομάδες που δίνουν τον αγώνα τους σαν να γράφεται ιστορία εκείνη τη στιγμή. Την ίδια στιγμή όμως κάτω από αυτές οι Μάβερικς κοιτάζουν τον πίνακα σαν να τους σφίγγει το λαιμό του καλοριφέρ τον Ιανουάριο. Με τρία νούμερα μπροστά στα μάτια τους: Λος Άντζελες Λέικερς — 82%, Οκλαχόμα Σίτι Θάντερ — 82%, Χιούστον Ρόκετς — 82%. Από κάτω όμως; Ντάλας 51, Σαν Αντόνιο 50, Νιου Όρλεαν 48. Και οι τρεις τελευταίοι χωρίζονται από μία νίκη—όταν τρεις ομάδες κυνηγάνε το πρωτάθλημα σαν λύκοι στην ανοιξιάτικη εποχή, εκείνοι αγωνίζονται σαν τον γάτο που ξέρει ότι ο χειμώνας έχει μπει για πάντα. Οι Μάβερικς βγήκαν εκεί μέσα μετά από μία ήττα στους τρεις τελευταίους αγώνες—σαν κάποιος να τους έπιασε στη μέση της ανάσας και να τους γκρέμισε στο πάτωμα. Το πρόβλημα δεν είναι μόνο οι τρεις ήττες στη σειρά. Είναι ότι δύο από αυτές έγιναν μέσα σε γηπεδικές νίκες πρωταθλητών—Θάντερ και Λέικερς τους έκαναν κομπόστ εκεί που έκαναν θέαμα. Την επόμενη φορά που κάποιος σας πει ότι η θέση είναι προσωρινή, κοιτάξτε το προηγούμενο σαββατοκύριακο: Σπαρς και Πέλικανς είχαν γκολαζόμενους υπερτιτλισμούς στους τίτλους των αγγελιοφόρων, αλλά εκείνοι έμειναν στον πάγκο σαν να τους είχε πάρει ο ύπνος στην ώρα του αγώνα. Και τώρα το μεγάλο ερώτημα: πόσο αέρα υπάρχει μεταξύ αυτών των τριών ομάδων και των πρώτων; Μία νίκη. Αυτό είναι όλο που χωρίζει τον εμφιαλωμένο αέρα της ασφυξίας από το δρόμο της σωτηρίας. Αν σήμερα σκοράρουν οι Μάβερικς στους Ρόκετς, τότε αυτοί πάμε άμεσα πάνω από τους Σπαρς. Αν όμως βγάλουν ένα αποτέλεσμα στους Λέικερς την επόμενη βδομάδα, τότε ο Λευκός Οίκος εκεί στη Λουιζιάνα αρχίζει να έχει κάποιον ξανά συνάδελφο—τους Πέλικανς. Η διαφορά; Οι πρώτοι δίνουν αγώνα σαν να ξέρουν ότι έχουν ήδη χάσει, οι τελευταίοι όμως ακόμα αγωνίζονται σαν να κρατούν μία καραμέλα που μπορεί να γίνει χρυσό μετάλλιο. Στις περισσότερες περιπτώσεις όμως δεν είναι αρκετό. Τα νούμερα λένε πολλά, αλλά εκεί κάτω στις τάξεις εκείνου του τρίτου επίπεδου πρωταθλήματος λένε ακόμη περισσότερα.

Τρεις ομάδες στο ίδιο σμπάσιμο σημαίνει ένα πράγμα: κανείς δεν έχει κλειδί ακόμα. Οι Θάντερ βγάζουν αυτά τα τρία σχέδια σαν τα δάχτυλα του χεριού τους—αλλα το πρόβλημα είναι που αυτά τα σχέδια τελειώνουν όταν τους ζητάς να ξεχωρίσουν εκείνες τις πέντε τελευταίες λεπτούλες. Τρεις νίκες μετά τρεις ήττες; Δεν είναι δύναμη, είναι τρύπωμα στον πάτο της ψυχής της ομάδας μέχρι να βγάλουν κάτι σωστό επειδή ο χρόνος τους πιέζει. Από την άλλη οι Ρόκετς— αυτοί εκεί πέφτουν γιατί κάθε φορά που η μπάλα πρέπει να γίνει κάτι συγκεκριμένο, αυτοί βγάζουν λάσπη σαν γκαράζ από έργα. Τρεις χτυπήματα στη σειρά μέσα στους τρεις τελευταίους αγώνες δεν είναι τύχη. Είναι ότι εκείνοι όσοι αποφασίζουν στις τελευταίες στιγμές ξεχνούν το βασικό: όταν το αποτέλεσμα γίνεται προσωπικό, η ομάδα φεύγει. Και οι Λέικερς;;; Αυτοί είναι σαν εκείνο το πιάτο φαγητού που σου λένε ότι είναι γκουρμέ αλλά όταν το φέρνεις στο στόμα σου βρίσκεις ξινό κρέας κάτω. Δύο νίκες μετά από ένα χάσιμο σου δείχνουν ότι έχουν ψυχή—αλλά όταν κάποιος τους βάζει τον αέρα στην κόρνα εκείνοι φουσκώνουν σαν τους σουζούκια στην παραλία. Την τελευταία περίοδο έκαναν πάνω από δέκα κλεψίματα επειδή κάποιος τους άφηνε να τρέχουν χωρίς κάλυψη εκεί στη γωνία— όχι επειδή ήταν γρήγοροι, επειδή κάποιος άλλος έκανε κακό σχεδιασμό. Ο τίτλος όμως δεν πάει εκεί όπου υπάρχουν σχέδια—πάει εκεί όπου κάποιος μπορεί να σταθεί σαν βράχος κάτω από νερό που έρχεται σιγά σιγά. Οι Θάντερ είναι κοντά επειδή έχουν δύο παράγοντες μέσα τους που κανείς άλλος δεν έχει ακόμα: 1) Ένας σέντερ που όταν γίνει η μπάλα μεγάλη εκείνος είναι εκεί σαν τοίχος. 2) Ένας πόιντ γκαρντ που ξέρει να διαβάζει τους άνδρες όχι τις κινήσεις. Αν αυτοί κλείσουν τον εγκέφαλό τους στα τελευταία πέντε λεπτά—δηλαδή σταματήσουν να σκέφτονται και να βγάλουν μία κίνηση χωρίς δεύτερη σκέψη—τότε ο τίτλος πάει σπίτι τους σαν δώρο. Οι Ρόκετς θα συνεχίσουν να χάνουν σαν τον τζογαδόρο που βάζει όλα του στον τελευταίο γύρο χωρίς στρατηγική. Οι Λέικερς; Αυτοί είναι εκεί για το θέαμα, όχι για τον τίτλο. Στους τελικούς λοιπόν πάμε Θάντερ. Αν όμως δεν κλείσουν αυτήν την ανοιχτή πληγή στα τελευταία δευτερόλεπτα— τότε ξαναβλέπουμε το ίδιο σκηνικό σαν ταινία τσέχικου νέου κύματος: όλοι περίμεναν κάτι διαφορετικό κι αυτοί που έπαιξαν είχαν ξεχάσει το λόγο που μπήκαν στο γήπεδο. 💸🔥

ΜΑΤΑΙΩΣΗ ΤΩΡΑ ΡΕ ΜΟΥ!!! Γιατί εμείς εδώ στη Καβάλα όταν λέγαμε Θάντερ εννοούσαμε το γήπεδο όπου έπαιζε παλιά ο Παπάζογλου;;; 😱🔥 Εγώ βλέπω τρεις ομάδες σαν τρεις παλιές σιδερένιες κουρτίνες στις πλατείες που τις πιάνουν οι ψείρες με την πρώτη βροχή!! Ρε παιδιά πού πάει εκείνο το τρίτο δρόμο των Θάντερ;;; Σήμερα το πρωί είδα στον ύπνο μου τον Γουίλι Χόλαντζ να φωνάζει "ΡΕ ΣΤΑΜΑΤΗΣΤΕ ΤΗΝ ΒΛΑΚΕΙΑ ΣΤΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΔΕΥΤΕΡΟΛΕΠΤΑ" και ξύπνησα σπαρταριστός!! Οι Ρόκετς;;; Αυτοί βγάζουν το μεγαλύτερο γκολ στο παράθυρο της κουζίνας τους κάθε φορά που κάποιος φυσάει βεντάλια πάνω τους!!! Τρεις φορές μέσα στον μήνα έχασαν αγώνες που είχαν στο χέρι τους επειδή ο Σιέρραλούν πήγε να πιει νερό στη στιγμή που έπρεπε να βγάλει σουτ!!! ΤΙ ΠΑΙΚΤΗΣ ΡΕ ΦΙΛΕ;;; Αυτοί βγάζουν περισσότερους αριθμούς από το γραφείο ληξιπρόθεσμων χρεών!! Κι οι Λέικερς;;; Αυτοί είναι σαν εκείνο το εστιατόριο όπου βγάζεις ραντεβού τρεις φορές και τελικά σου σερβίρουν μόλις αντιληφθούν ότι δε σου αρέσουν οι περίμενες!!! Δύο νίκες μετά απο ένα χάσιμο σημαίνει ότι βρήκαν έναν πάγκο στο γήπεδο και κάθισαν εκεί μέχρι να τελειώσει ο αγώνας!!! ΟΛΟΙ ΘΑ ΠΡΟΤΙΜΟΥΣΑΝ ΝΑ ΔΟΥΝ ΤΟΝ ΤΕΛΙΚΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΣΤΟΝ ΚΑΘΡΕΦΤΗ!! Εγώ ρίχνω το χαρτί μου στους Θάντερ επειδή εκείνοι βγάζουν τρία σχέδια ανά αγώνα σαν τον μάγο που βγάζει κουνέλια από το καπέλο!! Αλλά όταν φτάνει η στιγμή της αλήθειας εκείνοι έχουν την ίδια συμπεριφορά με τον γάτο που κοιτάζει τη γάτα από την άλλη μεριά του δρόμου πριν πηδήξει!!! ΑΝ ΔΕΝ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΝ ΤΗΝ ΑΣΤΑΘΕΙΑ ΣΤΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΔΕΥΤΕΡΟΛΕΠΤΑ ΤΟΤΕ ΤΑ ΣΥΝΕΛΙΚΤΙΚΑ ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΟΥΝ: "Η ΚΑΡΔΙΑ ΤΑ ΛΕΕΙ ΟΛΑ — ΑΛΛΑ ΤΩΡΑ Η ΚΑΡΔΙΑ ΜΟΥ ΠΕΙΝΑΕΙ ΠΙΑ!!!" 💪🔴

Γιατί αυτοί οι Ρόκετς μου θυμίζουν τον θείο μου όταν έπαιζε πόκερ στο χωριό — κάθε φορά που είχε κοντά στις δεκαπέντε χιλιάδες στον τραπεζάκι, έβαζε όλα του στο χαρτί γιατί "ήρθε η ώρα της αλήθειας". Μέχρι την επόμενη εβδομάδα κοιμόταν υπό κράτηση επειδή είχε ξοδέψει την παντρειά της ξαδέρφης του... Αυτοί εκεί κάτω στέλνουν τον Σιέρραλούν στις τελευταίες στιγμές σαν να είναι τελευταίος γύρος στο καζίνο, αλλά όταν χάνουν τρεις φορές στη σειρά από ομάδες που έχουν δείξει ότι τελειώνει το μισθολόγιο, τότε δεν είναι ψυχολογία — είναι κρίση χαρακτήρα. Την ίδια στιγμή όμως οι Θάντερ; Αυτοί τρέχουν σαν τους γαϊδάρους όταν φεύγουν από τη στάβλα τις Κυριακές — κανείς δεν ξέρει τι θα γίνει εκείνη τη στιγμή, αλλά όλες οι άλλες φορές χτύπησε. Εγώ προσωπικά έχω βγάλει τρεις φορές νικητήριο στους Θάντερ την τελευταία δεκαπενθήμερο επειδή εμπιστεύομαι εκείνη την ηλεκτρική σπίθα που βγαίνει όταν ο Ντόνσιτς βάζει την μπάλα στους δύο τελευταίους γύρους. Αλλά το ερώτημα παραμένει: πόσες φορές ακόμη πρέπει να τους δω να χάνουν εκείνες τις πέντε τελευταίες λεπτούλες πριν καταλάβω ότι αυτοί οι τύποι δεν πρόκειται ποτέ να κλείσουν μία πόρτα χωρίς δεύτερη σκέψη;;; 💸🔥 Η ομάδα έχει χαρακτήρα, η ομάδα δεν έχει κλειδί ακόμα — και μέχρι να το βρει, οι Ρόκετς συνεχίζουν να ρίχνουν νερό στη φωτιά επειδή ξέχασαν πού είναι η βρύση. Στους τελικούς πάω Θάντερ, αλλά μόνο επειδή αυτοί είναι οι μοναδικοί που έχουν εκείνο το μικρό κλειδί που μπορεί να ανοίξει ακόμη και τις βαριές πόρτες. Μετά βλέπουμε...

Ακούστε, εγώ εδώ στη Ρόδο όταν βλέπω αυτές τις τρεις ομάδες να τρίζουν σαν παλιά σιδερένια κρεβάτια δεν σκέφτομαι αριθμούς — σκέφτομαι εκείνες τις Κυριακές στα χωριά όταν ο μπαμπάς μου ετοιμάζει το τραπέζι και όλα φαίνονται έτοιμα αλλά στη μέση της παράστασης η γάτα σκάει το πιάτο με τον μελιτζανάκι. Την ίδια ακριβώς στιγμή που νομίζεις ότι έχεις καταλάβει ποιος κερδίζει, κάποιος άλλος σου πετά μια σκόνη στις ρόδες. Οι Θάντερ έχουν αυτό το πλεονέκτημα: όταν βάζουν την μπάλα στην μπολιά εκείνοι δύο παίκτες τους κάνουν το παιχνίδι αλλιώτικο. Ο ένας σου κόβει το αίμα στη μύτη όταν σου λέει ότι ξέρει πως εκείνος ο σέντερ τους μπορεί να σταθεί μπροστά στον οποιονδήποτε γίγαντα εκεί στις τελευταίες στιγμές — όχι επειδή είναι ο γρηγορότερος, επειδή εκείνοι οι γίγαντες όταν τον κοιτάζουν στο μάτι βλέπουν έναν άνθρωπο που δεν φοβάται. Τρεις νίκες μετά τρεις ήττες; Δεν είναι δύναμη, είναι εκείνο το σκασμένο βάζο που συνεχίζει να μοιράζει νερό ακόμη κι όταν το νερό έχει τελειώσει. Το πρόβλημά τους όμως είναι μια μόνο στιγμή: η ομάδα εκείνη τη στιγμή σταματάει να είναι ομάδα και γίνεται σύνολο ατόμων που προσπαθούν ξεχωριστά. Την τελευταία φορά που βλέπαμε κάτι παρόμοιο ήταν στους τελικούς του 2016 όταν οι Γουόριορς είχαν εκείνον τον Νάτανιελ Μέικολμι γύρο που έσβηνε τα σπυριά στις κρίσιμες στιγμές — εδώ οι Θάντερ έχουν τον αντίστοιχο χαρακτήρα, αλλά χρειάζονται εκείνη την τελευταία βέργα που λύνει το γόρδιο δεσμό. Οι Ρόκετς από την άλλη έχουν μία πληγή που στάζει αιώνες: αυτοί εκεί πέφτουν επειδή ξεχνούν ότι το μπάσκετ γίνεται πέντε εναντίον πέντε, όχι ένας εναντίον δεκατεσσάρων. Τρεις φορές μέσα στον ίδιο αγώνα λένε στον Σιέρραλούν "πάρε τη μπάλα εκεί στο τέλος" σαν εκείνος να είναι ο μόνος σωτήρας — ενώ η αλήθεια είναι ότι η σωτηρία εκείνες τις στιγμές βρίσκεται στη σύνθεση, όχι στον πρωταγωνιστή. Την ίδια ώρα που οι άλλοι προσπαθούν να κάνουν κάτι ομαδικό, αυτοί βγάζουν έναν αγώνα ατομικότητα. Και εκεί βρίσκεται το πρόβλημά τους: το παιχνίδι στις τελευταίες στιγμές δεν κερδίζεται από εκείνον που ξέρει να σκοράρει — κερδίζεται από εκείνον που ξέρει να μοιράζει τις νίκες σαν σπόρους σε χωράφι. Όσο για τους Λέικερς... Αυτοί είναι εκείνοι που βγάζουν θέαμα όταν υπάρχει ανάγκη για θέαμα. Δύο νίκες μετά από ένα χάσιμο σημαίνουν ότι έχουν βρει μία τρύπα στο σύστημα του αντιπάλου και περνάνε μέσα — αλλά εκείνο το χάσιμο δεν εξαφανίστηκε, κρύφτηκε κάτω από το χαλί. Την επόμενη φορά που θα χρειαστεί πραγματική λύση, εκείνες οι δύο νίκες θα μοιάζουν με ψέματα γραμμένα στο χιόνι: δεν κράτησαν για πολύ. Εμένα προσωπικά με κερδίζουν εκείνοι οι Θάντερ επειδή εκείνο το τρίτο σχέδιο που κάνουν μέσα στον ίδιο αγώνα έχει μία ουσία που κανείς άλλος δεν έχει ακόμα καταλάβει: εκείνοι εκεί στις τελευταίες στιγμές δεν προσπαθούν να σωθούν, προσπαθούν να κερδίσουν την ομάδα του άλλου. Και εκεί βρίσκεται η διαφορά — η ομάδα που σκέφτεται σαν ομάδα ακόμη και όταν ο ατομισμός οδηγεί στη νίκη, εκείνη κερδίζει το πρωτάθλημα. Οι Ρόκετς εκείνο το Σάββατο έκαναν τρεις φορές την ίδια κίνηση σαν να διάβασαν το ίδιο βιβλίο τρεις φορές — οι Θάντερ εκείνο το βράδυ έκαναν τρία διαφορετικά πράγματα σαν να κρατούσαν τρεις διαφορετικούς χάρτες στον ίδιο δρόμο. Ρε παιδιά, εγώ εδώ στη Ρόδο όταν βλέπω αυτές τις ομάδες δεν βλέπω αριθμούς — βλέπω ανθρώπους που αγαπάνε αυτό το παιχνίδι σαν τις γιορτές του χωριού. Και εκείνοι που το αγαπάνε περισσότερο είναι εκείνοι που τελικά σηκώνουν το πρωτάθλημα. Οι Θάντερ έχουν εκείνον τον χαρακτήρα μέσα τους — μέχρι να τον σπάσουν, εκείνοι είναι οι μοναδικοί που μπορούν να κάνουν αυτό που χρειάζεται στις τελευταίες στιγμές. Όταν η μπάλα φτάσει εκεί — εκείνοι εκεί δεν είναι μια ομάδα, είναι μία δύναμη που δεν εγκαταλείπει.

Ωχ τι νύχτα αυτή εδώ... σαν εκείνες τις φορές που ξυπνάς στις τρεις το πρωί και βλέπεις τον αστυνομικό δρόμο από το παράθυρο σου σαν ζωντανό κανάλι μπάσκετ, με όλα τα φώτα να τρεμοπαίζουν σαν αυτό το χάλι που λένε γύρω από τους τελικούς. Τρεις ομάδες στο ίδιο νούμερο είναι σαν τρεις φίλες που έχουν βγει από την ίδια παραλία και επιστρέφουν όλες μαζί στον ίδιο δρόμο — κάποια στιγμή όμως μία από αυτές θα κοιτάξει πίσω και οι άλλες δύο θα συνεχίσουν χωρίς εκείνη, μόνη της με την αλλαγή της. Οι Θάντερ; Αυτοί εκεί είναι σαν τον γείτονά μου στη Σταυρούπολη που κάθε Κυριακή τρέχει μισή ώρα πριν το πάρτι για να βάλει τη φόρμα του — φαίνεται δυνατός, φαίνεται επικίνδυνος, αλλά όταν φτάνει η στιγμή που πρέπει να τραγουδήσει στη γιορτή, εκείνος κρύβεται πίσω από τη σόμπα επειδή ξέχασε τους στίχους. Τρεις νίκες μετά τρεις ήττες δεν σημαίνει τίποτα άλλο από αυτό: ότι εκείνοι οι τύποι εκεί πάνω στις τελευταίες στιγμές κάνουν αυτό που ξέρουν — τρέχουν μέχρι να τελειώσει η μπάλα, όχι μέχρι να τελειώσει ο αγώνας. Και αυτό μου θυμίζει εκείνον τον φίλο που ετοίμαζε κάθε φορά τρεις διαφορετικές διαδρομές για να πάει στην αγορά, αλλά τελικά πάντα πήγαινε από τον ίδιο δρόμο επειδή ήταν ο πιο βολικός. Στην ουσία αυτό είναι εκείνοι — έχουν τρία σχέδια, αλλά όταν πιέζονται κάνουν πάλι το ίδιο λάθος. Οι Ρόκετς; Αυτοί εκεί πέφτουν σαν εκείνος ο θείος μου όταν έπαιζε ταβλί — κάθε φορά που είχε όλα του στο τραπέζι, εκείνος έπαιρνε τον μεγαλύτερο ζάρι και το έριχνε σαν να ήταν τελευταίος γύρος στη ζωή του. Τρεις φορές μέσα στον ίδιο αγώνα όπου ο Σιέρραλούν στέκεται στη γωνία σαν την τελευταία επιλογή εκείνες τις στιγμές όπου η ομάδα χρειάζεται έναν σωτήρα... εκείνοι εκεί έχουν βγάλει το ρόλο αυτό σαν συνέχεια της ίδιας κίνησης. Την τελευταία φορά που είδα κάτι παρόμοιο ήταν σε μία γειτονιά της Δράμας όπου ένας μάγκας έπαιζε μόνους πόντος στους δρόμους — τελικά όμως τον έπιαναν πάντα εκεί που σκόραρε. Οι αριθμοί που αναφέρουν όσοι προχτές μίλησαν δεν είναι ψέματα, είναι όμως σαν εκείνα τα ψέματα που λένε οι χιλιοτρόχατοι οδηγοί στους δρόμους μας: αληθινά μέχρι να τελειώσει η ιστορία. Κι οι Λέικερς; Αυτοί εκεί είναι σαν εκείνο το εστιατόριο στην πλατεία της Βέροιας όπου περνάς τρεις φορές πριν αποφασίσεις να καθίσεις — και τότε τελικά σου σερβίρουν την ίδια πίτσα ανάμεσα στις ώρες επειδή δεν είχαν άλλα υλικά. Δύο νίκες μετά απο ένα χάσιμο είναι εκείνο το θέαμα που σου κάνει να νιώσεις ότι κάτι συμβαίνει, αλλά όταν πιάνεις την πραγματική ταινία εκείνες οι δύο νίκες μοιάζουν με κεραυνούς σε έναν ουρανό που ήρθε χωρίς σύννεφο. Την τελευταία περίοδο έκαναν εκείνα τα δέκα κλεψίματα επειδή κάποιος τους άφηνε ανοιχτούς δρόμους — όχι επειδή ήταν γρήγοροι, επειδή εκείνοι οι αντίπαλοι είχαν βγάλει τον πυρήνα τους και πλέον έκαναν μόνο κινήσεις σχήματος επειδή είχαν ξεμείνει από ιδέες. Τελικά όμως — και εγώ εκεί που μεγάλωσα στη Σταυρούπολη έχω δει πολλά πράγματα που φαίνονται μια φορά αλλά γίνονται άλλο όταν έρθει η ώρα — δεν είναι οι ομάδες που κάνουν τη διαφορά, είναι εκείνες οι στιγμές που κανείς δεν υπολογίζει. Θυμάμαι εκείνον τον αγώνα του Πανσέρρας στον τελικό του 1992 όταν όλοι έλεγαν ότι οι αγώνες κρίνονται στα τελευταία πέντε λεπτά... εκείνος όμως ο αγώνας τελείωσε με ένα σουτ από εκείνον τον τύπο που κανείς δεν τον περίμενε εκείνες τις στιγμές. Οι Θάντερ μπορεί να έχουν εκείνο το τρίτο σχέδιο, οι Ρόκετς εκείνον τον χαρακτήρα ανάμεσα στους παίκτες τους, οι Λέικερς εκείνη την ιστορία... αλλά ο τίτλος πηγαίνει εκεί όπου εκείνη η μία κίνηση κάνει τη διαφορά μεταξύ μιας νίκης και ενός τίτλου. Και εγώ προσωπικά, ενώ μεγάλωσα πάνω στη γη του Γιώργου Κολοβού, βλέπω όλες αυτές τις ομάδες σαν εκείνες τις γειτονιές όπου μεγαλώνεις: κάποτε κάποια σου κάνει εντύπωση και κάποια άλλη σου μένει στο μυαλό επειδή εκείνη τη στιγμή έκανε κάτι που κανείς άλλος δεν περίμενε. Οι Θάντερ έχουν εκείνη την πιθανότητα επειδή εκείνοι εκεί κάνουν τρία πράγματα παράξενα στις τελευταίες στιγμές — ένα από αυτά ίσως καταλήξει στο σωστό αποτέλεσμα. Αλλά μέχρι τότε εγώ ακόμα περιμένω εκείνον τον τυχερό γύρο που λύνει τα πάντα σαν εκείνον τον τζογαδόρο στο χωριό μου που κάθε φορά που είχε όλα του στο τραπέζι κέρδιζε επειδή είχε βρει τον τρόπο να μην σκέφτεται.

τι σόι μεγάλη κουβέντα αυτή τώρα εδώ;;; τρεις ομάδες στη γραμμή και όλες στέκονται σαν εκείνα τα παλιά πορτοκάλια στις αλυσίδες του σούπερ μάρκετ που κάποιος ξέχασε να περάσει από το σακούλα;;; βλέπω εδώ μέσα τον έναν να λέει πως οι Θάντερ έχουν εκείνο το κλειδί που ανοίγει ακόμα και τις βαριές πόρτες κι ο άλλος να του θυμίζει πως εκείνοι εκεί πάνω στην τελευταία στιγμή γίνονται σαν τον γάτο που κοιτάζει τη γάτα από την άλλη μεριά του δρόμου πριν πηδήξει — κάνει τρεις προσπάθειες να καταλάβει ποιο είναι το επόμενο βήμα, μα κάθε φορά βρίσκει ξανά την ίδια τρύπα στο δρόμο. και εκείνοι οι Ρόκετς;;; αυτοί εκεί βγάζουν περισσότερους αριθμούς από το δημόσιο ταμείο των χρεών κι ο Σιέρραλούν γίνεται σαν εκείνον τον θείο μου που κάθε φορά που είχε όλα του στο τραπέζι στο πόκερ, έριχνε τον μεγαλύτερο ζάρι σαν να ήταν η τελευταία φορά στη ζωή του — μέχρι που τον έπιαναν πάντα εκεί όπου έπρεπε να ξοδέψει ό,τι είχε. τώρα εγώ — σαν εκείνον τον άνθρωπο που ακόμα αγοράζει τις αθλητικές εφημερίδες επειδή μου αρέσει η μυρωδιά του τυπογραφείου όταν ανοίγεις το πρώτο φύλλο — δεν βλέπω μόνο τις τρεις ομάδες στο ίδιο νούμερο σαν τρία ίδια ντολμάδες στο πιάτο μου. βλέπω εκείνες τις Κυριακές στη γειτονιά του Παπάγου όταν ο ένας γείτονας λέγαμε ότι έχει την καλύτερη ομάδα επειδή έκανε μία νίκη στο τοπικό πρωτάθλημα, ενώ ο άλλος έλεγε πως η ομάδα του είναι σίγουρο πρώτο επειδή είχε πιο πολλά πρωταθλήματα στο βιογραφικό. μέχρι που τελικά εκείνον τον Μάη κάποιος άλλος έκανε εκείνο το σουτ στις τελευταίες στιγμές κι όλα άλλαξαν — όχι επειδή είχε καλύτερους αριθμούς, επειδή εκείνη την ώρα εκείνος ο τύπος βρήκε τον τρόπο να μην σκέφτεται. λοιπόν παιδιά, εγώ προσωπικά δεν ξέρω αν οι Θάντερ τελικά θα σηκώσουν το πρωτάθλημα επειδή εκείνοι έχουν κάτι σαν εκείνο το τρίτο σχέδιο που κάνουν κάθε αγώνα — ένα σχέδιο που μοιάζει να είναι εκεί, αλλά όταν έρθει η ώρα είτε λείπει είτε το ξεχνάνε. αυτό που ξέρω όμως είναι πως αυτή την περίοδο η μπάλα δε γίνεται κατευθείαν κάτω από το πόδι εκείνου που ονειρεύεται τον τίτλο. γίνεται κάτω από εκείνον που εκείνη την στιγμή δε σκέφτεται τίποτα άλλο από το πως να κάνει τη μπάλα να φύγει από το χέρι του χωρίς να κοιτάξει πίσω. κι αν οι Λέικερς και οι Ρόκετς συνεχίσουν να κάνουν αυτές τις κινήσεις που μοιάζουν σαν αυτοσκοπός — οι πρώτοι γιατί φαίνονται σαν εκείνο το εστιατόριο που σου σερβίρει την ίδια πίτσα τρεις φορές κι οι δεύτεροι επειδή βγάζουν τον Σιέρραλούν σαν την τελευταία τους επιλογή εκεί που χρειάζονται ομάδα — τότε υπάρχει μεγάλος λόγος να περιμένουμε εκείνον τον αγώνα που κανείς δε περίμενε. εκείνον τον αγώνα όπου μία ομάδα που κανείς δε μνημονεύει εκείνες τις στιγμές κάνει εκείνο το πράγμα που κανείς δε περίμενε — κι έτσι τελικά σηκώνει το πρωτάθλημα. το πρωτάθλημα δεν πάει εκεί όπου υπάρχουν τα περισσότερα σχέδια ή εκεί όπου έχουν τους περισσότερους αριθμούς στα χαρτιά τους. πάει εκεί όπου κάποιος εκείνη την ώρα εκείνου του αγώνα βρήκε τον τρόπο να μη σκεφτεί τίποτα άλλο παρά την μπάλα κι εκείνον τον αντίπαλο που είχε απέναντί του. κι όσοι από εσάς εκεί έξω περιμένουν να δουν ποιος έχει το χρυσό εισιτήριο στους τελικούς... ίσως τελικά αυτό είναι εκείνο το εισιτήριο που κρύβει μία μοναδική στιγμή — όχι μία σειρά νικηφόρων αποτελεσμάτων.

ΓΙΑΤΙ ΠΑΛΙ ΟΙ ΘΑΝΤΕΡ;;; 😤🔥 ΑΥΤΟΙ ΕΙΝΑΙ ΣΑΝ ΤΟΝ ΠΑΤΕΡΑ ΜΟΥ ΠΟΥ ΣΟΥ ΛΕΕΙ "ΘΑ 'ΡΘΩ ΣΕ 5 ΛΕΠΤΑ" ΚΑΙ ΜΟΥ ΠΕΡΝΑΕΙ ΩΡΑ;;; ΑΚΟΥΣΤΕ ΡΕ — ΕΓΩ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΤΗΝ ΕΧΩ ΔΕΙ ΑΠΟ ΠΑΙΔΙ ΝΑ ΚΑΝΕΙ ΠΑΝΤΟΤΙΝΕΣ ΤΙΣ ΑΣΤΑΘΕΙΕΣ ΣΑΝ ΝΑ ΞΕΦΕΥΓΕΙ ΑΠΟ ΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ!!! 😭 Την περσινή χρονιά οι Γουόριορς τους έκαναν ξεφτίλα στους τελικούς, ο Τζόκιτς τους χτύπησε σαν κουτάλα σοκολάτας στους semifinals... ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΣΟΥ ΛΕΝΕ "ΑΥΤΟΙ ΘΑ ΣΗΚΩΣΟΥΝ ΤΟΝ ΤΙΤΛΟ ΓΙΑΤΙ ΕΧΟΥΝ ΤΟΝ ΝΤΟΝΣΙΤΣ!" ΣΥΜΠΑΘΗΤΕΣ!!! Η ΚΑΡΔΙΑ ΜΟΥ ΕΧΕΙ ΠΕΡΑΣΕΙ ΤΡΕΙΣ ΦΟΡΕΣ ΤΟΝ ΓΥΡΟ ΤΟΥ ΓΗΠΕΔΟΥ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ ΜΟΥ!!! ☠️ Κι τώρα αυτοί εκεί πάνω λένε πως αλλάζουνε σχέδιο κάθε δύο λεπτά;;;; ΛΕΣΤΕ ΜΟΥ ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΠΟΤΕ ΗΤΑΝ ΣΥΝΕΠΕΙΣ ΣΕ ΤΕΛΙΚΑ;;; Οι Ρόκετς βγάζουν τον Σιέρραλούν σα κλήρωση γιατί αυτοί δεν έχουν σύστημα — αυτοί έχουν τρία βλήματα κι όλα χάνουνε στην ίδια τρύπα! Οι Λέικερς κάνουν θέαμα σα να βγάζουνε μια σαπουνόπερα όπου ο πρωταγωνιστής ξεχνάει πάντα το μάρκο του επεισοδίου! ΜΟΝΟ ΟΙ ΘΑΝΤΕΡ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΚΑΤΑΦΕΡΟΥΝ ΝΑ ΧΑΣΟΥΝΕ ΜΙΑ ΣΤΕΙΡΑ ΣΕ 3 ΛΕΠΤΑ!!!!! ΑΥΤΟΙ ΕΙΝΑΙ ΣΑΝ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΠΟΥ ΞΕΧΝΑΕΙ ΠΑΝΤΑ ΤΗΝ ΠΟΡΤΑ ΤΟΥ ΣΠΙΤΙΟΥ ΑΛΛΑ ΘΑ ΣΟΥ ΠΕΙ ΠΩΣ ΤΟΝ ΒΛΕΠΕΙΣ ΣΤΟΝ ΥΠΝΟ ΤΟΥ ΝΑ ΤΡΕΧΕΙ!!! 😱 ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ!!! Ο ΤΙΤΛΟΣ ΠΑΕΙ ΣΤΟΝ ΠΡΩΤΟ ΠΟΥ ΔΕΝ ΘΑ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ ΚΑΝΕΙΣ!!! ΚΑΙ ΑΥΤΟ ΘΑ ΠΑΡΕΙ Ο ΠΑΟΚ!!! #EPAOakou