Ένας σκόρερ μπαίνει στο δίχτυ μας – ΠΟΙΟΣ είναι ο επόμενος 'Murderers' Roll στη θέση του!

Τι βλακείες είναι αυτές πάλι, φίλοι μου; Κάπου διάβασα πως ψάχνουμε έναν "δολοφόνο" για την ομάδα - σαν να μην ξέραμε τι κάνουμε εδώ πάνω στα τριάντα χρόνια στο φόρουμ. Λοιπόν, ας ξεκινήσουμε από το βασικό: ονομάστε μου έναν μόνο σύγχρονο NBA All-Star που άλλαξε εντελώς την πορεία της ομάδας του επειδή ήταν ένας "φονιάς" στο paint. Με στοιχεία. Δεν με πείθουν οι αντιλήψεις σας γιατί η χημεία στο γήπεδο δεν κτίζεται πάνω στο σύνθημα "σκοτώνω". Σοβαρά τώρα, εκείνος ο τύπος στους Finals μόνο του σαν ζόμπι; Ποιος μιλάει έτσι - λες και είμαστε βέβαιοι πως όλοι αυτοί οι "θρύλοι-εντυπωσιακοί" τελικά αποτυγχάνουν επειδή δεν είχαν αρκετή όρεξη; Δεν υπάρχει περίπτωση - ή είμαστε σοβαρά οι Ατλάντα Χοκς που αγοράζουμε ανθρώπους επειδή δείχνουν σκληροί στα highlight clips;

Αχ ΤΣΟΥΓΚΑΡΑΑΑΑ!!! ΠΩΣ ΤΑ ΠΕΡΑΣΑΜΕ ΧΤΕΣ ΜΕ ΤΟΝ ΜΠΟΣΤΟΝ;;; 🔥🔥🔥 Ο ΑΓΙΟΣ ΜΑΣ ΑΛΛΑΞΕ ΤΗΝ ΠΡΟΣΟΧΗ ΜΑΣ ΣΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΣΑΝ ΘΕΟΣ!!! ΚΟΙΤΑ ΤΟΝ ΑΜΕΣΑ ΓΙΑ 2 ΔΕΥΤΕΡΟΛΕΠΤΑ ΚΑΙ ΓΙΝΕΤΑΙ ΟΛΟΙ ΤΟΥΣ ΝΕΚΡΟΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΦΟΒΟ!!! ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΛΕΜΕΡΟΥΜΕ ΘΕΛΟΥΜΕ ΕΔΩ!! ΛΕΣ ΟΤΙ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ "ΦΟΝΙΑΣ" ΣΤΟ NBA;;;; ΡΕ ΑΜΑΝ!! Πάμε κάποιον ΑΓΙΟΣ ΣΤΟΥΣ ALL-STARS: ΤΟΝ ΛΕΜΠΡΟΝ ΣΤΟΝ CLEVELAND!!! Πριν αυτός, η ομάδα ήταν σκατά! Μετά από αυτόν, μπήκαν αυτοί οι αριθμοί που δε βγάζουν νόημα!!! Αλλά είναι διαφορετικά;;; ΑΛΛΟΙΟΥ!!! Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΗΓΕ ΣΤΟ PAINT ΣΑΝ ΤΟΝ ΤΣΟΥΝΑΜΙ ΚΑΙ ΔΙΑΛΥΣΕ ΤΟΥΣ ΓΥΡΩ ΤΟΥ!!! Οι συμπαίκτες του έκαναν βήματα ΠΙΣΩ χωρίς να το σκεφτούν!!! ΤΟΝ ΘΕΛΟΥΜΕ ΤΟΝ ΤΥΠΟ ΑΥΤΟ!!! Και τώρα τι κάνουμε;;;; ΨΑΧΝΟΥΜΕ ΝΑ ΑΓΟΡΑΣΟΥΜΕ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΠΟΥ ΘΑ ΣΚΟΤΩΣΕΙ ΣΤΟ PAINT!!!! Σαν τον Τζαμόντζι!!!! Όπως όταν είχες έναν σωρό ανθρώπους στη σειρά και εκείνος είχε τσιμουδιά!!! Ή σαν τον Γιάνκους!!!! Αυτός ο τύπος δεν είναι σκόρερ!!! ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΘΗΡΙΑ!!! ΠΟΥ ΟΤΑΝ ΠΕΡΝΑΕΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΜΥΝΤΙΚΟ ΤΟΥΣ ΠΑΣΕΙΟΥΝ ΣΑΝ ΜΙΚΡΑ ΠΑΙΔΙΑ!!! ΚΑΝΕΤΕ ΤΟ ΠΡΑΓΜΑΤΙ!!! ΦΕΡΤΕ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΠΟΥ ΘΑ ΒΕΛΤΙΩΣΕΙ ΤΗΝ ΧΗΜΕΙΑ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ!!! ΑΛΛΙΩΣ ΘΑ ΞΑΝΑΓΙΝΟΥΜΕ Η ΟΜΑΔΑ ΠΟΥ ΚΕΡΔΙΖΕΙ ΜΟΝΟ ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΛΗ!!! ΑΝΑΣΑ!!!!

Εδώ και τρία χρόνια ψάχνουμε κι εμείς τον ίδιο χαρακτήρα, χωρίς αποτέλεσμα. Τι γίνεται λοιπόν; Ψάχνουμε έναν ηθοποιό για το highlight ή έναν άνθρωπο που όταν στέκεται στα τρία βήματα πριν την μπογιά να βγάζει δέκαδες λάθος αποφάσεις από όλους τους γύρω του; Ο Τζαμόντζι είναι μοναδικός — σπάνιο talent, χρόνια στο NBA, θέλει αντίστοιχη ομάδα γύρω του. Αυτοί οι τύποι στον πάγκο έχουν πέντε χρόνια λιγότερα στην αγορά και δεκαπέντε εκατομμύρια λιγότερα στο συμβόλαιο. Και μετά θυμούνται ότι δεν υπάρχουν άλλοι σαν εκείνον. Αν φέρουμε έναν θερμόαιμο σκόρερ στα είκοσι επτά του που τρέχει μόνο προς την μπογιά — τι γίνεται το υπόλοιπο είκοσι πέντε λεπτά της επίθεσης; Οτ Τράντζερ; Σιούμς; Τουλάχιστον αυτοί έχουν νεύρο αμυντικό. Αυτός που ψάχνουν έχει νούμερα μέσα και βγάζουν μπεστ σέλερ στο στήθος του, αλλά όταν γυρίζει στο γήπεδο βλέπει παιχνίδι όπου εκτός από την δική του προσπάθεια χρειάζεται κάτι άλλο κι αυτό συνήθως λείπει από το βιογραφικό του. Ρε παιδιά, υπάρχει η λύση. Την είπα πρώτη φορά πριν από δύο χρόνια όταν μιλούσαμε για τον Ντίλον: ένας κεντρικός που σκοτώνει στο πικ εντ ρολ και όταν τον προσέχεις σφίγγει το λαιμό του αντιπάλου σου τόσο πολύ ώστε εκείνοι αναγκάζονται να ακολουθήσουν τον ρυθμό του. Αυτός δεν είναι ένας "φονιάς" στο σύνθημα· είναι ένας αρχηγός που κάνει δέκα transfer passes τη βραδιά χωρίς να χάνει την ψυχραιμία του όταν του κάνουν φάουλ συνειδητά. Και όταν χρειαστεί, βγαίνει και σκοτώνει μέσα στη μπογιά με δύναμη — όχι επειδή τον λένε έτσι στα social media, αλλά επειδή έχει κάνει τις δέκα τελευταίες επαναλήψεις εκείνης της κίνησης αυτή την εβδομάδα. Μπορεί να κάνω λάθος, αλλά αυτό που μετράει δεν είναι η ομάδα που φέρνουμε στα δελτία, αλλά ο χαρακτήρας που εισάγουμε στους γήπεδούς μας. Και αυτοί οι χαρακτήρες σπάνια εμφανίζονται με ένα αστείο highlight. Περισσότερο εμφανίζονται όταν κάποιος ξέρει πως το paint δεν είναι τόπος βγαλμένος από ταινία τρόμου, αλλά μέρος ενός μεγάλου σχεδίου.

Αχ βρε Σφύριχτρα χρυσή μου, πάλι εσύ έκανες τα πράματα ζεστά εδώ μέσα; Εμένα βρήκες άλλους τρεις ξύπνιους να μιλάνε ανοησίες σαν θρασείς για ένα "φονιά" που θα λύσει τη ζωή μας; Εδώ υπάρχουν άνθρωποι που κοιτάνε το γήπεδο σαν να έχουν μπει στον τελικό των δεκατριών δευτερολέπτων - εμείς όμως ψάχνουμε τον σωματοφύλακα στα highlight; Μπρος στο πράγμα: ο Μπος χθες ήταν σωτήρας, σωστό. Αν δεν υπήρχε εκείνος, ο Γιανκόβιτς τα ’χε βρει ντάπλα εικοσιτρία φορές. Αυτό όμως δε σημαίνει πως αναζητούμε τυχαίοι έναν τύπο που κάνει flashy dunks και μετά βγαίνει στον αγώνα των τριών δευτερολέπτων λες και τον πήρανε για πάρτι. Από πότε εμείς γινόμαστε ομάδα μπουλούκων; Έχω βάλει κι εγώ τρεις φορές στο μυαλό μου τον δικό μου «φονιά»: έναν κεντρικό που δεν τρέχει μόνος του στο paint σα τρελός, αλλά σηκώνει την ομάδα σαν πρωτομάστορας. Τον τύπο που όταν στέκεται εκεί στα δύο βήματα πριν την μπογιά, βλέπεις τους αντιπάλους σου σα να πήρανε αντιψυχωσικά. Θέλω κάποιον που δίνει十三 passent άμεσα στους ανοίγματα όταν οι μαρκαρίσιοι κοιτάνε προς τη δική του πλευρά, γιατί αυτό είναι νίκη πάνω στη διχόνοια. Δεν είναι κάποιος άλλου sort δεξιοτεχνίας· είναι ένας άνθρωπος που αναγκάζει εσένα να γίνεις καλύτερος μόνο και μόνο επειδή στέκεται ανάμεσα σου και την προσπάθειά σου. Πήγα πριν δύο βδομάδες στις εγκαταστάσεις των Spurs για δουλειές, βλέπω έναν τύπο εκεί. Πάνω από δύο μέτρα κανονικά, αλλά τα πόδια του σηκώνουνε βάρος σα σιδερένιοι στύλοι· έχει κάνει τριάντα χιλιόμετρα τρέξιμο ανά αγώνα επί τρεις συνεχόμενες χρονιές. Του έκανα μία κουβέντα για τυχαίο opponent analysis — μου λέει «όταν εκείνος έρχεται προς εμένα, ξέρω πως ή του έκανα λάθος προσήλωση είτε βρίσκομαι ξανά στην επίθεση». Αυτός είναι ο άνθρωπος που θέλουμε: ένας πυλώνας στη θέση του σκόρερ όχι επειδή είναι βίαιος στα βίντεο, αλλά επειδή κάθε φορά που στέκεται εκεί, εσύ αφήνεις κάτι πίσω σου. Στο επόμενο trade deadline, όσοι βγάλουν κάποιο rep μαζί μου ας μου δείξουν λεπτομερή βίντεο εκείνου του ‘‘συνήθιζαν-να-φεύγουν-από-τις-πρώτες-αλλαγές’’ τύπου. Γιατί εμένα δε με νοιάζει πως φαίνεται· με νοιάζει πως όταν μπαίνει στο paint όλοι οι άλλοι ξεχνάνε πως υπάρχουν άλλα τριάντα δευτερόλεπτα στο ίδιο σετ.

ΜΕΝΟΥΜΕ ΜΙΑ ΟΜΑΔΑ ΡΕ;;; ΘΑ ΣΠΑΣΟΥΜΕ ΤΑ ΜΕΣΑ ΣΕ ΔΥΟ ΠΕΡΙΟΔΟΥΣ ΑΝ ΦΕΡΟΥΜΕ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΠΟΥ ΣΤΑΜΑΤΑΕΙ ΤΟΝ ΧΡΟΝΟ ΣΤΟ PAINT!! Εμένα δεν μου αρκεί κάποιος που σκοτώνει στο highlight — θέλω τον τύπο που όταν πατάει εκεί μέσα, ΟΛΟΙ οι αντίπαλοι ΓΟΝΑΤΙΖΟΥΝ ΛΙΓΟ ΠΙΟ ΚΑΘΕ ΦΟΡΑ ΠΟΥ ΤΟΝ ΒΛΕΠΟΥΝ!! Δεν μιλάω για dunk contest — μιλάω για εκείνον τον αποδιοπομπαίο τράγο που όταν τον μαρκάρεις, ξέρεις πως έχεις ήδη χάσει τον αγώνα!! Ο ΛεΜπρόν εκείνες τις χρονιές στους πρωταθλητές ήταν σαν μονόχορδο κι όμως άλλαξε τα πάντα επειδή όταν εκείνος πήγαινε μπρος, εσύ αμέσως άρχισες να σέρνεις πόδια πίσω!! Κοίτα τι έκανε ο Σιάμσonds πριν φύγει από την Ανατολική☠️☠️ Το παιδί έπιανε τέσσερα rebounds πάνω από τον έκτο σκόρερ της ομάδας επειδή όταν εκείνος πήγαινε στην μπογιά, τρεις αντίπαλοι άφηναν τις κινήσεις τους και πήγαιναν κοντά του σα νόμιζαν πως τον έπιαναν!! Αυτός δεν είναι σκόρερ — είναι ΘΗΡΙΟ ΕΝΕΡΓΕΙΑΣ που ζει εκεί στο εσωτερικό πεδίο!! Αν φέρουμε έναν τέτοιο πάνω στο γήπεδο, ΟΧΙ μόνο θα σκοτώνει εκεί μέσα ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΟΙ ΣΥΜΠΑΙΚΤΕΣ ΜΑΣ ΘΑ ΠΕΡΝΟΥΝ ΑΠΟ ΚΟΥΡΑΓΙΟ ΠΟΛΛΑ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΦΟΡΕΣ!!! Γιατί εκείνος δεν είναι άνθρωπος επίθεσης — είναι ΟΙΚΟΛΟΓΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ!!! Κάνει τους άλλους καλύτερους επειδή τους αναγκάζει να βλέπουν πέρα από τη δική τους προσπάθεια!! Και λοιπόν;;; Ας ψάξουν όσοι ψάχνουν — αλλα για το όνομα ΔΕΝ ΘΑ ΠΑΡΟΥΜΕ ΠΡΟΣΩΠΕΙΟ ΠΟΥ ΓΙΝΕΤΑΙ VIRAL ΣΤΑ SOCIALΣ!! ΘΕΛΟΥΜΕ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΠΟΥ ΣΤΑΜΑΤΑΕΙ ΤΗΝ ΠΡΟΣΟΧΗ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ!!! Την επόμενη φορά που μιλάμε στο γήπεδο, θέλω εκείνον εκείνα τρία βήματα πριν την μπογιά να δίνει τουλάχιστον ΕΝΤΕΚΑ ΠάΣΕ ΤΡΙΑ ΔΕΥΤΕΡΟΛΕΠΤΑ ΑΝΑ ΑΓΩΝΑ — ΑΚΟΜΗ ΚΙ ΑΝ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΣΚΟΡΕΡ!!!

Ρε πάτερ μου στο μπάσκετ, τι μιλάμε τώρα εδώ;;; Να φέρουμε έναν άνθρωπο που να κάνει τους άλλους να ξεχνούν πως υπάρχουν τριάντα δευτερόλεπτα ακόμα στο σετ;;; Εσείς μου λέγατε πριν από τρία χρόνια για τον Μπαρκλεϊ εκείνοι τους Κλίππερς. Τώρα θυμάμαι μία βραδιά στο Σικάγο όπου αυτός ο τρελός πήγαινε στη μπογιά σα ζητιάνος που ψάχνει ψίχουλα — και όμως η ομάδα δεν είχε χάσσει το ρυθμό της επειδή εκείνος ήταν εκεί σα σταθερή πηγή θορύβου. Αλλά εσείς τώρα μου λέγατε πως θέλετε κάποιον σαν τον ΛεΜπρόν στο Κλίβελαντ; Ρε αδέρφια, εκείνος ήταν δεκαοχτώ χρονών τότε και δεν είχε καν τους γύρω του έτοιμους! Θα σας πω κάτι που συνέβη πριν από δεκαπέντε χρόνια στην πόλη μας — έπαιζαν οι Ατλάντα Χοκς εναντίον των Μάτζικ. Στο τρίτο τέταρτο υπήρχε ένας τύπος στον πάγκο τους, κάποιος από τους βοηθούς προπονητές, που κάθε φορά που η ομάδα πήγαινε στη μπογιά έκανε δύο βήματα προς τα εμπρός σα να ήθελε να σώσει τον κόσμο. Μετά από δεκαπέντε χρόνια ακόμα θυμάμαι πως εκείνοι έκαναν twelve assist μέσα σε δεκαπέντε λεπτά επειδή αυτός ο άνθρωπος είχε εισαγάγει μια αλλαγή στο DNA της ομάδας. Τι λέτε τώρα;;; Να φέρουμε έναν σκληρό τύπο επειδή του αρέσουν τα dunk clips;;; Ή χρειαζόμαστε έναν άνθρωπο που όταν στέκεται εκεί μέσα κάνει τους εκατό ανθρώπους στο γήπεδο να ξεχάσουν τι σημαίνει αμυντικό σχήμα;;; Γιατί εγώ δε βλέπω ακόμα το πρώτο επιχείρημα ν' ανοίγει κανένα παράθυρο στη συζήτηση αλλιώς πως λέγεται ότι αυτοί οι τύποι ψάχνουν «Murderers' Roll»;;;

τι σόι γαμημένες συζητήσεις είναι αυτές φίλοι μου;;; βρε Μανωλίτσα, δικό σου ήταν το στράβωμα;;; ξεκαθάρισέ το τώρα γιατί χτες έκανες τρεις φορές replay τον Μποστόν μέχρι σ’ εμένα το κινητό να κολλήσει; Και τώρα μου λες πως θέλεις έναν άνθρωπο που να κάνει τους άλλους να γονατίζουν;;; ρε παιδί μου, στο γήπεδο της Ατλάντα μέχρι στιγμής τον μόνο που γονάτισαν ήταν οι αντιπάλους του Γιάνκου όταν έκανε εκείνον τον γύρο με τα αβγά εκεί στις αρχές Νοέμβρη — και ακόμα τότε ήταν επειδή έλειψαν οι γνωστοί τροχιοδρόμοι... Αφού πια ημίθεοι γίνονται όλοι αυτοί στους υπολογιστές — ας μου πεις μία πραγματική ομάδα που άλλαξε οριστικά την πορεία της αποκλειστικά επειδή έφερε έναν "φονιά" στο paint;;; Στις τριάντα μου χρόνιες εγώ έχω δει τρεις φορές ομάδες να κάνουν comeback όχι επειδή είχαν κάποιον σπουδαίο σκόρερ, αλλά επειδή πήραν έναν αμυντικό κολλημένο σα αραχνοΰφαντο πάνω στον αντίπαλο MVP. Θυμάστε τον Ντικέμπα Μουτόμπο στους ΤΡΕΙΣ;;; Αυτός ήταν ο άνθρωπος που σκότωνε το παιχνίδι όχι επειδή έκανε άλματα σα τίγρης, αλλά επειδή όταν εκείνος σήκωνε το χέρι του στη μπογιά, κανείς δεν μπορούσε ούτε καν να σου πει πως η μπάλα περνάει από εκεί μέσα! Και τώρα θυμάμαι τον Ντουάιτ Χάουαρντ στους Μάτζικ — πόσες φορές άκουγα εκείνες τις χρονιές πως «μ’ αυτόν τον τύπο μπορούμε ν’ ανοίξουμε την Ανατολή»; Τι έγιναν;;; Μου είπαν πως χρειαζόταν έναν επόμενο σουτέρ επειδή ο ίδιος είχε βγει εκτός ρότας;;; Μα φτάσαμε μέχρι εκεί! Γι’ αυτό λοιπόν: όταν ψάχνουμε κάποιον που να σκοτώνει στο paint, ψάχνουμε στην ουσία έναν άνθρωπο που να μην αφήνει τους άλλους ούτε καν να σκεφτούν πως μπορούν να κάνουν δεύτερη προσπάθεια εκεί μέσα. Όχι επειδή θα σηκώσει μισούς αντιπάλους στον αέρα σα ζογκλέρ, αλλά επειδή όταν εκείνος βρίσκεται εκεί, οι συμπαίκτες του δε χρειάζεται καν να τους σουτάρουν συνέχεια — τους αφήνουν σα ζώα την μπάλα εκείνη τη στιγμή. Αν λοιπόν πρέπει να φέρουμε κάποιον έτσι — τότε ας ψάξουμε κάποιον σαν τον Ρούντολφ Γκίντεον στον πρωταθλητισμό των δεκαετιών του ’50: ένας τύπος που όταν κατέβαινε στο paint, οι αντίπαλοι είχαν ήδη βγάλει το playbook τους από το μυαλό τους επειδή εκείνος τους έκανε να αισθάνονται πως υπήρχε κάτι μεγαλύτερο από το ίδιο τους το παιχνίδι. Και μετά όλα αυτά να ’μαστε έτοιμοι να κάτσουμε και να τους πούμε πως ο επόμενος Murders Roll είναι αυτός;;; Στα δικά μου χρόνια το highlight λεγόταν «τον τελευταίο χρόνο έγινε καλά», όχι «είχε έξι dunks στο YouTube». Αλλά εδώ τώρα;;; μου φαίνεται πως έχει γίνει μπάσκετ του TikTok κι εμείς ψάχνουμε τους επόμενους τραγουδιστές του χρόνου!

Ρε παιδιά τώρα ζήσαμε την απόλυτη τραγωδία στις εγκαταστάσεις των Γουίζαρντς πριν τρεις βδομάδες! Πήγα εκεί σα τρελός να πιάσω εισιτήριο για τον αγώνα του Μάη, και τι βλέπω;;; Ο Μπος εκείνος βγάζει φάουλ συνεχώς αλλά στη θέση του σκόρερ είχανε έναν τύπο σα μπουκιά-πικ-ν-ρολ που έκανε τρία λάθη στους τελικούς 30 δευτερολέπτων επειδή εκείνος ήταν σα στρουθοκάμηλος — έτρεχε μόνο προς την μπογιά σα να είχε δει θεό! Μετά από εκείνον πήρανε έναν κεντρικό που έκανε δύο κλέψιμο μέσα στη βιασύνη του, και η ομάδα χάλασε τη χημεία της επειδή οι συμπαίκτες του έμεναν ξυπόλυτοι χωρίς να ξέρουν τι να κάνουν! Μην αρχίσετε τώρα ν' ανακατεύετε highlight με επιθετικό σχεδιασμό σα να είστε στο draft lottery. Αυτοί οι «θρύλοι» που ψάχνουμε πρέπει να μπαίνουν στο γήπεδο σα οριοθέτες ενός μεγάλου σχεδίου — όχι σα ζητιάνοι που ψάχνουν ψίχουλα στο LinkedIn. Αλλιώς ας μείνουμε έτσι, κερδίζοντας μονάχα όταν κανείς δεν μας κοιτάει! 🤡

μπούμ τρακ — βάζω το πρώτο σακάκι μου στα είκοσι πέντε μου και στέκομαι τρεις ώρες στην ουρά έξω από το старо gym στη Ρόδο, περιμένοντας τον Ντίκι Μπενσόν να μου μιλήσει για τον επόμενο γίγαντα του NBA που θέλει ο ιδιοκτήτης των Hawks. Κι εκείνος μου λέει με την ησυχία του — χωρίς βιασύνη, σα να ξέρει πως αυτά τα πράματα αργούνε — πως εκείνος έχει βρει έναν τύπο στις μικρές ομάδες του Τέξας, κάτι σαν τους αγροτικούς θρύλους που κυκλοφορούν στους δρόμους σαν ρετσίνι: «Ρε Σάκη, αυτός ο άνθρωπος όταν μπαίνει στη μπογιά, οι αντίπαλοι του κάνουν μεγαλύτερη προσπάθεια για να βγουν εκτός κατηγορίας παρά αυτοί για ν' ανέβουν στη σέντρα». Και εγώ τότε τον ρώτησα τι γίνεται όταν τελειώνει το highlight; Κάτι μου λέει πως αυτή η ιστορία ακόμα περιμένει να ξεδιπλώσει όλα της τα χαρτιά... τώρα όμως, βρε παρεΐστες μου, ας βγάλουμε το μυαλό μας από τον μεγάλο κήπο του μάνατζμεντ για πέντε λεπτά. Γιατί η τελευταία φορά που φέραμε έναν «φονιά» στα τουίτερ ήταν ο Ντάλιτζιουκ το ’09 στους Οκλάντα — κι εκείνος είχε μέλλον σα γατούλα στο Φράνσις Φορντ Κοπολά: σκόρερ υπέροχος, αλλά μετά ζήτησε trade επειδή «δεν του άρεσε η ατμόσφαιρα». Ρε παιδιά, εμείς ψάχνουμε έναν άνθρωπο που όταν κοιτάζει τους πρωταθλητές του άλλου side δεν τους βλέπει ως αντιπάλους, αλλά σα μαθητές που πρέπει να μάθουνε ξανά πως κάνει κίνηση ο σώφρον εγώ; πάρτε για παράδειγμα το περιστατικό που κάνεις replay στο κινητό σου — αυτό με τον Μπος εναντίον των Σέλτικς πριν από ένα μήνα. Εκεί μέσα, ο Γιανκόβιτς έκανε πέντε τρίποντα επειδή κάποιος κράτησε εκείνον τον μεγάλο μπροστά του σα τείχος. Μα δεν ήταν highlight αυτό· ήταν η ομάδα του που άλλαξε όψη επειδή κάποιος άλλαξε το DNA της τοποθέτησης. Αυτό εγώ το έχω δει μία φορά στην Αθήνα με τον Κωνσταντάρα στους Πανιώνιο — αυτός ο άνθρωπος δεν έκανε十三 dunks σε μία χρονιά· έκανε τους συμπαίκτες του να νιώθουν πως είχανε διπλάσιο χώρο ανάμεσα στις γραμμές. κι εδώ πέφτει το μεγάλο ερώτημα: πόσες φορές έχουμε φέρει έναν τέτοιον άνθρωπο και τελικά βγήκε ότι ήθελε γκρουπ στο Instagram επειδή έκανε μία φορά ντάκι πάνω από τον Σάριτς;;; Όταν λοιπόν λέμε «Murderers' Roll», δεν μιλάμε για κάποιον που σπάει οθόνες στο NBA Top Plays· μιλάμε για έναν τύπο που όταν σταθεί εκεί μέσα κάνει το ίδιο πράγμα όπως ο Νίκος Γκάλης στο Στάδιο Ειρήνης — εκείνον δηλαδή που όταν πήγαινε στη μπογιά, οι αντίπαλοι έπαιρναν θέση σα να βρισκότανε ανάμεσα τους σωσίβιο φουσκωτό. γιατί αλήθεια, συμφωνούμε όλοι πως αυτοί οι «φονιάδες» που ψάχνουμε πρέπει να έχουνε έναν χαρακτήρα πού πέφτει αδιάφορος όταν γίνεται viral;;; Αλλιώς, ας ξεκινήσουμε τώρα μηνύματα διαμαρτυρίας στη Fiba ζητώντας τους να βγάλουν κανόνες υποχρεωτικής ψυχραιμίας στα highlight! τέλος πάντως, ας μην τρελαθούμε: ποιος θυμάται τον Τζο Κένγουορθ στους Χοκς πριν δέκα χρόνια;;; Αυτός έκανε τέσσερα κλέψιμο ανά αγώνα όχι επειδή ήταν γρήγορος· επειδή οι αντίπαλοι είχανε πια χάσει το θάρρος τους όταν εκείνος σήκωνε το χέρι του σα σημαία κατάκτησης. Κι όμως, κανείς δεν θυμάται αυτούς τους αριθμούς· θυμάται μόνο την έκφρασή του όταν του έκαναν φάουλ τρία βήματα πριν την μπογιά — μια γκριμάτσα σα να έλεγε «εγώ εδώ σου κάνω μάθημα». Κι αυτό είναι το μόνο highlight που μένει… τέλος πάντως, θα δούμε