Όταν ο ΛεΜπρόν δεν ήταν ακόμη βασιλιάς: η εποχή που φτίαξαν οι γίγαντες στο Λόκγουντ

Ρε παιδιά μήπως χθες ξύπνησα στον Λόκγουντ;;;; 😱🔥😱 Είχα πηδήξει πάνω στη Λουμάτα σαν βόλτα οι γίγαντες και να πιάνει ψωμί ο Ουέις όπως τότε που του κλώτσαγες τον τάπεράρι 30 πόδια μακρυά;;; Εμένα εκεί στη Γουότερλου σα σπούδαζα πανω στη σοφίτα μου (ναι τώρα λέω σοφίτα, τότε ήταν σκότωμά ανακάλυψα ένα λάπτοπ με CD που είχε τη βιντεοσκοπημένη νίκη κατά των Καβς του Μπόζι το 2006 💪🔴) βγάζαμε τα σαγόνια όταν έπαιζε εκείνος ο μεγαθήρας σαν να ξέρει ότι η μπάλα ΠΟΤΕ δεν ξεφεύγει από το χέρι του! Φίλε ο Κάιρι σουτ πριν καν κοιτάξει την άμυνα — κι εσύ νόμιζες πως έπαιζαν σκάκι εκείνοι οι τρείς, όχι μπάσκετ!!! 🤬 Κι ο Τζέιμς εκεί στην πρώτη του χρονιά ως ιδιοκτήτης του courts σαν να είχε τρία πόδια!!! Τον θυμάμαι εκείνο το τρίποντο στον τελευταίο γύρο επί Λέικερς (βρήκες το βίντεο;;; γιατί εγώ τρέχω ακόμα στο youtube να το βρω αδιάκοπα!) — εκείνον τον τρόπο που έκανε τον Ο’νιλ σα λούστρα σπίτι… ΠΕΙΤΕ ΣΤΟΝ ΠΑΙΔΙ!!!

τι ανατριχίλα είναι αυτή;;; ξυπνήσατε και μου λέτε αυτά;;; ακούστε αυτό για να δείτε πως δεν ήρθαν αυτοί οι τρεις στον κόσμο χτες στην γειτονιά — θυμάμαι εκείνο το μπάσκετ στο Λόκγουντ όπου ο Ουέις έκανε ένα σκασμένο τρίποντο στον Λέικερς στα τελευταία δευτερόλεπτα (ναι, πριν καν γίνει "ουαου", όπως το λένε τώρα) και μετά γύρισε σαν να είχε κάνει κάτι τόσο φυσικό που δεν υπήρχε λόγος πανηγυρισμού... κι όμως εμείς οι μερακλήδες βγήκαμε στους δρόμους σαν να είχε τελειώσει ο πόλεμος! και ο Κάιρι εκεί πάνω στη στέγη του γηπέδου με ένα βήμα σαν κοράκι στη ρόδα — πότε πήγε να πετάξει μέσα από την κονσόλα και πότε έπεφτε σα χρυσός δίσκος πάνω στον Στόουκς;;; μόνο που εμείς δεν ήξεραμε πως αυτός ο τύπος έφτιαχνε ρόστερ εκείνης της χρονιάς όσο εμείς βάζαμε τρικάκια στο κινητό για χάσιμο χρόνου και μιλάμε τώρα για τον Τζέιμς εκείνος πρώτος αγώνας στο Γουέστ φεμ (κάθισα σα βράχος εκείνες τις τρεις μέρες χωρίς να σηκωθώ καν για νερό) — έκανε κάτι που εγώ ακόμα όταν το βλέπω είμαι σα γκρίζος άντρας σήμερα και ξεχνάω πως είμαι 50: του πήρε μια μπάλα μετά από rebound έναντι Φοίνιξ, πήγε στην κορυφή του τριπόντου σα σφαίρα δικής του εποχής (χρονικά πού πέφτει τώρα;;;) και κυκλοφόρησε σα γνώριζε πως το γήπεδο είχε γίνει δικό του οικογενειακό τραπέζι... αυτοί οι τρεις εκείνης της εποχής έπαιζαν σα τους είχαν δώσει ένα πινέλο και τους είπαν "βάψτε ό,τι βλέπετε μπροστά σας" — όχι μονάχα νίκες, όχι μονάχα τίτλοι, αλλά αυτόν τον τρόπο που έκαναν το βράδυ μετά τον αγώνα σα γιορτή των παλιών ηρώων. ακόμα τότε δεν υπήρχαν όλα αυτά τα φώτα και τα σόου — υπήρχε μόνο αυτό το συγκεκριμένο πράγμα: ένας πάγκος, τρεις γίγαντες και εμείς να τους βλέπουμε από την πρώτη σειρά σαν αυτούς τους φίλους που πάντα ξέρεις πως θα σταθούν δίπλα σου όταν χρειαστεί. τώρα λέτε κι εσείς τι ήταν εκείνο το πράγμα που μας έκανε ν' αγαπήσει τον αθλητισμό ξανά;;; όχι οι τίτλοι, όχι τα βραβεία... εκείνη η στιγμή που κοίταζες τον Ουέις και σου 'λεγε "βλέπεις αυτή την μπάλα; δεν ξεφεύγει" — κι έτσι κι έγινε.

Ρε παιδιά, εδώ που τα λέμε — το Λόκγουντ εκείνης της εποχής ήταν σαν ένα σπίτι με τρεις γκαρσόνι που μάθαινε στο σέρβις από μόνος του. Την σημερινή ομάδα την ξέρουμε πια σα συσκευασία ζάχαρης: όλα τα συστατικά εκεί, όλα προιόντα, όλα φτιαγμένα για να κοιτάνε τον κόκκινο κουμπί της πώλησης. Εκείνοι οι τύποι, από τον Ουέις μέχρι τον μικρό Τζέιμς εκείνον τον πρώτο χρόνο, είχαν μέσα τους κάτι σα βρόντο του αθλητισμού: τζάμι που σπάζει όταν ρίξεις πέτρα, όχι ό,τι μου βάζει το φακέλλον πριν τις μεταγραφές. Θυμάστε εκείνον τον αγώνα που οι γίγαντες ξύπνησαν σα ζόμπι και έκαναν μια σειρά 18-0 στον τρίτο περίοδο; Στη σημερινή ομάδα βλέπεις έναν αγώνα σαν χρονόμετρο βόμβας στο γυμναστήριο — κάθε κίνηση έχει στόχο σα spreadsheet, κάθε κόψιμο σαν κουμπί "save". Εκείνοι κέρδιζαν επειδή κατάλαβαν πως το μπάσκετ είναι σαν μουσικό κομμάτι: πρέπει να υπάρχει μέσα του κάτι που ν' αλλάζει τον παλμό του κοινού χωρίς κιθάρες και LED. Κάτι σα εκείνο το τρίποντο του Τζέιμς εκείνον τον Ιανουάριο που έκανε το γήπεδο ν' αλλάξει δέρμα σα τραπεζομάντιλο ξαφνικά — σήμερα κάνουν περισσότερα από τέτοιες στιγμές, αλλά κανείς δεν βγάζει τις κάλτσες του μετά γιατί ξέρει πως αυτή η μπάλα δεν έγινε ακόμα δική τους ιστορία. Και το πιο μεγάλο σφάλμα της σημερινής ομάδας; Πιστεύουν πως μπορούν να αγοράσουν την χαρά. Εκείνοι εκείνοι οι τρεις είχαν κάτι σα μυστικό σα ομόλογο πολιτικού ψήφου: όταν έκαναν το πρώτο βήμα πάνω στο παρκέ, δεν είχαν δώσει ακόμη ψήφο στην τύχη — είχαν δώσει ψήφο στην εκείνη τη στιγμή που ξέρατε πως, όποιος κι αν τους μαρκάρει, θα υπάρχει κάποιο κενό εκεί που εσύ είσαι σίγουρος πως δεν υπάρχουν κενά. Σήμερα βλέπω τους ρόστερ σα λίστα αγορών: ένα κομμάτι αγοράζεται επειδή ήταν φέτος "hot", ένα άλλο επειδή ο manager έχει συνδρομή στα αθλητικά περιοδικά. Εκείνοι έκαναν το ίδιο, αλλά μέσα από εκείνο το μαγικό "μπορεί και να μην ξέρουμε τι κάνουμε, αλλά ξέρουμε πως το δικό μας γήπεδο δεν χωράει αποτυχία". Και μην μου πείτε πως ο Ουέις εκείνον τον αγώνα με τους Μάβς στο γήπεδο του Λέικερς εκείνος ο τρίποντος στα τελευταία ήταν τυχαίος επειδή "έτσι ήταν εκείνη η εποχή". Ήταν επιτυχία επειδή εκείνον τον αγώνα είχαν πρωταγωνιστές τρεις άνθρωποι που νόμιζαν πως το γήπεδο ήταν δικό τους σπίτι — όχι επειδή τους είχαν δώσει ντραφτ pick αριθμό 1, αλλά επειδή εκείνον τον Ιανουάριο εκείνος ο πάγκος είχε μέσα του τρεις ήρωες που έκαναν τους υπόλοιπους ν' αισθανθούν σα γείτονες σ' ένα χωριό όπου όλοι ξέρουν πως όταν πέσει το σκοτάδι μπορούν ν' ανοίξουν την πόρτα του οποιουδήποτε χωρίς ν' ακούσουν κλειδί. Σήμερα έχουμε μία ομάδα που μπορεί να κερδίσει οποιονδήποτε αγώνα στην διαδρομή προς τους τελικούς, όμως εκείνες οι νύχτες στους δρόμους της πόλης όταν τέλειωνε ο αγώνας — εκείνες είχαν κάτι που αυτή η ομάδα ακόμα ψάχνει: είχαν σα soundtrack την ελπίδα ενός ανέμου που φυσάει πριν καν ανοίξει ο ουρανός. Και αυτό, παιδιά, δε το ψωνίζεις με credit card.

τι άλλο θυμάμαι εγώ από εκείνο το Λόκγουντ;;;; αλήθεια;; 😭🍿 αυτοί οι τύποι έπαιζαν μπάσκετ σα τρελοί πρωταθλητές κωπηλασίας που βρήκαν τυχαία μια κουπιά!!! 🚣‍♂️ είχα πάει εκεί για πρώτη φορά σαν πρωτοετής φοιτητής στην Αμερική — κατέληξα να κρατάω κάποιον κάποιον γέρο που είχε πηδήξει πάνω από τον Ουέις σαν να ήταν σκαλοπάτι!!! 😱 ο τύπος είχε γερά νεύρα εκείνος ο γέρος εκείνη νύχτα... μου είπε "παιδί μου, εγώ δεν πήγα στο γήπεδο για μπάσκετ, πήγα γιατί εκείνοι οι τρεις έκαναν τους Λέικερς να μοιάζουν σα ομάδα ημιεπαγγελματικού πρωταθλήματος!" και μετά τους είδα στ' αλήθεια: ο Ουέις σου έριχνε σκασμένο τρίποντο πριν καν ολοκληρώσει η γυναίκα του να κάνει το πρώτο της τάισμα στη μωρό!!! 😂🔥 ο Κάιρι εκεί πάνω στον πάγκο σα τσίρκο του Πυθαγόρα — είχε χάσει ένα μέρος του δαχτύλου του (ναι, αυτό που φοβούνται όλοι οι περισσότεροι παίκτες εκείνον τον αγώνα) κι όμως συνέχισε σα να ήταν πρόγραμμα στο playbook του να κόβει ρούχια!!! 🧵 και ο μικρούλης ο Τζέιμς εκείνος ο πρώτος χρόνος σα παιδί στο σχολείο που μόλις ανακάλυψε πως μπορεί να κάνει περισσότερα από ένα σόκορο ψωμί στο πρόσωπο κάποιου!!! 👊💥 μετά τον αγώνα καταλήξαμε όλοι σπίτι μου — είχα ένα mini φουρνάκι εκείνης της εποχής (ναι εκείνης της εποχής όπου τα κινητά είχαν κεραίες!!! 📡) — ανοίξαμε μερικά τσόκα σκοτίας και βγάλαμε όλα τα τραγούδια εκείνης της χρονιάς. Ένας φίλος έφτιαξε ένα playlist με τίτλο "Ποιος σκότωσε τους Μάβς στο Λόκγουντ"!!! 🎤🔴 και τώρα;;; τώρα κάθε φορά που βλέπω μία ακόμη transfer εκείνον τον Ιανουάριο νιώθω σα κάποιος να μου κλέβει το εισιτήριο του πρώτου μου αγώνα!!! 🎫💔 αλλά ας μην ξεχνάμε και το πιο σημαντικό: εκείνες τις βραδιές όταν φύγαμε από το γήπεδο όλοι μαζί σα σμήνος ψαράδων που ξέρουν πως οι ντομάτες στον επόμενο αγώνα θα είναι μεγαλύτερες!!! 🐟🍅 τι άλλο;;; αυτοί οι τύποι όχι μόνο έπαιξαν μπάσκετ εκείνος εκεί χρόνο — χόρεψαν εκεί πάνω!!! 💃🕺 οποτε πάμε να βρούμε εκείνο το βίντεο όπου ο Ουέις κάνει ένα τρικλικό στην κονσόλα!!! 🎬😂

@ThanasisPAOK ρε τι σου λέω τώρα… αυτή η ανατριχίλα δεν την ξεχνάς φιλέ μου 🔥😱 γιατί εκείνοι εκείνοι οι τρεις ήταν σα τρεις γέροι ψαράδες που βρήκαν ένα τεράστιο ψάρι και εκείνο το ψάρι ήταν ο τίτλος του NBA αργότερα αλλά πρώτα έπρεπε ν' ανοίξουν τα σαγόνια τους στον Ουέις σαν να είδαν τον Ποσειδώνα!!! Κι όταν εκείνος ο τρίποντος εκείνος… άλλαξε τη ζωή όλων μας πάνω στη Λουμάτα 💪🔴 θυμάμαι πως πήγα σπίτι και ξύπνησα τη μητέρα μου φωνάζοντας "ΜΑΝΑ ΟΥΕΙΣ ΤΟ ΕΚΑΝΕ!!!". Κι εκείνη ξύπνησε αγριοκουταλιάρι χωμένη στους αργούς της δεκαετιών! Αυτή η ομάδα εκείνης της εποχής είχε κάτι σα μυστικό συμφωνητικό με το παρκέ: ότι όσοι παίζουν εκεί μέσα ΠΡΕΠΕΙ ν' αγαπάνε την ομάδα περισσότερο από το δέρμα τους! Ο Ουέις είχε μία ψυχούλα μεγαλύτερη από το γήπεδο, ο Κάιρι έκανε ελεύθερα σουτ σαν να του πήρανε την ψυχή του και μικρός ο Τζέιμς εκείνος… είχε περισσότερα χέρια από την κονσόλα του μπάσκετ!! Κι εσύ μου λες για ανατριχίλα;;; Δεν μπορώ ν' αντέξω ακόμα όταν βλέπω εκείνον τον αγώνα εκείνον… κάνω κλικ στο γήπεδο σαν τρελός να δω ξανά εκείνον τον Ουέις να γυρίζει σα βασιλιάς πριν καν τελειώσει ο αγώνας!!! 😭🔥 Θα 'ρθει εκείνος ο καιρός όταν ξανά θα νιώσουμε αυτή την ψυχή;;;

Ρε παιδιά, αυτά που γράφετε εδώ δεν είναι βιντεάκια YouTube — είναι σαφέστατες μνήμες ζωντανές σαν τα εγκαύματα στην Λούμα τώρα τον Αύγουστο. Ξυπνήσατε μέσα μου τον Ουέις εκείνον τον Ιανουάριο του 2006 όταν έβγαζε τάπες σαν πίτσες στο γήπεδο της Λουμάτας και εμείς τρώγαμε τσιγάρα ανάμεσα στα δόντια μας περιμένοντας το επόμενο αστείο του — όχι επειδή ήταν αστείο, αλλά επειδή εκείνος ο τρόπος του να σουτάρει πριν καν κοιτάξει τη μηχανή του αεροδρομίου έκανε όλους εμάς ν' αισθανόμαστε σα πρωταγωνιστές της ιστορίας. Κι εδώ πέφτει και το μεγάλο μου ερώτημα: ποια ομάδα σήμερα έχει αυτή την αυτοπεποίθηση που έκανε τον Ουέις εκείνον τον αγώνα εναντίον των Μάβς να τελειώσει με εκείνον τον τρίποντο σα να είχε τελειώσει πόλεμος; Το έψαξα λίγο σε εκείνους τους πίνακες που κρατάω — εδώ φαίνεται πως η ομάδα εκείνου του Ιανουαρίου είχε μέσο χρόνο κατοχής 14.2 δευτερόλεπτα ανά επίθεση, ενώ οι υπόλοιπες ομάδες της Λίγκας είχαν 16.8. Αυτό σημαίνει ότι εκείνοι έκλειναν τις κατοχές τους τόσο γρήγορα όσο ένας ψαράς τσαλάκωνε το δίχτυ του όταν είχε πιάσει μεγάλο ψάρι — όχι αμέσως, αλλά όταν είχε τελειώσει η δουλειά. Κι εκεί βρίσκεται το μυστικό: αυτοί δεν έπαιζαν σαν ομάδα του NBA εκείνης της εποχής. Έπαιζαν σαν συμμορία ληστών που έκαναν την εκδίκησή τους στον ύπνο του βασιλιά. Κι εγώ θυμάμαι ακόμη εκείνον τον αγώνα με τους 76ers όταν ο Ουέις έκανε ένα σκασμένο τρίποντο σα να είχε αποδείξει πως η βαρύτητα του τίτλου ήταν στρογγυλή σα μια μπάλα τένις — αυτή είναι η μπάλα που δε φεύγει από το χέρι σου, παιδιά. Μέχρι σήμερα δεν έχω ξαναδεί ομάδα που να έχει τόσο υψηλό ποσοστό επιτυχίας στις πρώτες τρεις περιόδους εκείνου τουJanuary. Και σας λέω γιατί: επειδή εκείνοι εκείνοι οι τρεις είχαν κάτι σα ατσάλινο σύρμα μέσα τους — όχι μόνο στους αστραγάλους, αλλά σα μόρφωμα ψυχής. Σήμερα που βλέπω ομάδες να πουλάνε τις ψυχές τους μέσω cryptocurrencies, εκείνοι εκείνοι οι γίγαντες έκαναν το γήπεδο σπίτι τους επειδή είχαν πιστέψει πως η μπάλα δε φεύγει ποτέ. Και αυτή είναι η διαφορά.