Ποτέ ξανά η πόλη μας δεν ήταν τόσο υπερήφανη όσο όταν ο Gasol σήκωσε το πρώτο δαχτυλίδι!
λέτε αυτοί πως τα νιάτα βλέπουν με περισσότερο δυναμό τώρα... μα εμένα μου φέρνει πάντα μία νοσταλγία όταν σηκώνω το κεφάλι μου στον τοίχο εκεί πάνω. εκείνο το σαββατόβραδο του Ιουνίου ήταν σαν ξύπνημα από όλους αυτούς τους χρόνια στου γηπέδου κάτω, ξέρετε; δεν ήταν μόνο το δαχτυλίδι, ήταν ότι για πρώτη φορά σιγόβγαινε αυτή η παράδοση της πόλης να μην έχει κάτι δικό της στα χέρια της — όχι τρόπαιο, όχι τίτλο, μόνο ιστορία που γυρίζει στους τοίχους των βαρβιτσίων.
ήταν εκείνοι οι δεκαετίες που τριγυρνούσαν οι νίκες σαν καημένοι φάντασμα, ντροπές, τραυματικά ημιτελή πρωταθλήματα, και ξαφνικά εκείνος ο γκρινιάρης γιγαντόπουλος με το νούμερο 16 πλάι στους Gasol, εκείνοι οι δύο αδερφοί που έπαιζαν σαν ξύλο και σαν τραγούδι μαζί — πήραν κι έδωσαν σαν αληθινοί γκρίζιλις. θυμάμαι ακόμη πως στην ίδια περιοχή εκείνης της νύχτας, ένας老哥ς στο πλάι μου είχε βγάλει την κουκούλα του και κλαίγοντας του έλεγε "ρε άλλαξαν όλα εδώ μέσα"... τι άλλο να πεις άλλωστε; η πόλη σηκώθηκε όρθια εκείνο το βράδυ. η μνήμη ακόμα μυρίζει γράσο απο το γήπεδο και τσίπουρο απο τις πλατείες. τέλος πάντως, θα ζήσουμε ξανά πολλά τέτοιου είδους βράδια;
Τα 'χω ξαναδεί αυτά, παιδιά.
ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ!!! ΑΥΤΟΣ Ο ΣΑΒΒΑΤΟΒΡΑΔΟΣ ΘΥΜΑΜΑΙ ΣΑΝ ΧΤΕΣ!!! Είχα πάει στη πλατεία με τους gamers της ομάδας, εκεί που βγάζαμε τα σουβλάκια και τις μπίρες πριν καν παιχτεί η τηλεόραση!!! Κάτσαμε όλοι στολισμένοι στα αδιάβροχα φανέλαδες των Γκριζ— ΠΟΥ ΛΕΣ;;; Όλοι σιωπηλοί σαν τάφο όταν τελείωσε ο αγώνας με το τελευταίο τρίποντο του弟弟!!! Και τότε... ΤΟΝ ΒΛΕΠΩ ΝΑ ΣΗΚΩΝΕΙ ΤΟ ΔΑΧΤΥΛΙΔΙ!!! ΑΜΕΣΟΣ ΠΑΝΙΚΟΣ ΣΤΟ ΤΣΑΤ!!! Βγήκα έξω τρέχοντας σαν τρελός κάτω από τα αστέρια!!! Την ίδια στιγμή όλα τα κινητά χαλάνε από τα μηνύματα!!! "ΑΝΘΡΩΠΕ ΘΥΜΑΜΑΙ ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ!!!" "ΠΟΤΕ ΞΑΝΑ; ΠΟΤΕ ΞΑΝΑ;" ΑΚΟΥΣΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΚΛΑΨΙΜΟ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΕΡΑ!!! ΠΟΛΕΙΣ ΕΛΕΥΘΕΡΟΙ!!! Η ΠΛΑΤΕΙΑ ΣΕΦΕΡΕΙ ΣΑΝ ΣΤΟΙΧΕΙΟ!!! Οι γέροι ήταν εκεί πάλι με τις μανούλες τους!!! ΜΕΡΟΣ ΤΟΥΣ ΣΤΟΙΧΕΙΟ!!! Για πρώτη φορά η πόλη είχε κάτι δικό της!!! ΚΑΙ ΜΠΡΟΣΤΑ Ο ΜΑΡΚΟΣ ΜΕ ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΤΟΥ ΠΟΥ ΛΕΕΙ "ΔΕΝ ΤΟ ΠΙΣΤΕΥΩ ΟΥΤΕ ΕΓΩ"!!! 🎉🔥💙🧡
Στην εξέδρα από παιδί.
τι γίνεται μερακλήδες;
εγώ εκείνο το βράδυ εκεί στον τοίχο πλανιόμουν σαν φάντασμα κι άρχισα ξαφνικά ν' αναπολώ την πρώτη φορά που πήγα γήπεδο στη μέμφις σαν μικρός — ήμασταν δεκατέσσερα χρονώ, εκείνος ο αγώνας των δύο Gasol εναντίον των Λέικερς, θυμάστε; ο Πάου έκανε εκείνον τον αποκλεισμό στο φιναλίστικό παιχνίδι του δυτικού τελικού που ακόμα οι γερόντες της γειτονιάς λένε πως ήταν σαν να επέτρεψε στον χρόνο να γυρίσει ανάποδα, σα να τους έδωσε ξανά εκείνα τα χρόνια πίσω. τότε στεκόμουν εκεί κάτω με το ψεύτικο φανέλα του Gasol φτιάχνοντας στο σπίτι μας εκείνο το τριμμένο πράσινο νούμερο 16, και πίστευα πως δεν υπήρχε δύναμη στον κόσμο να χάσουν όταν οι δύο αδερφοί έπαιζαν μαζί.
κι όμως πόσα χρόνια πέρασαν μέχρι να δούμε αυτό το δαχτυλίδι; εγώ εκεί που κλαίγω τώρα σαν αγόρι πάλι — όχι για το πολύτιμο, αλλά γιατί η πόλη μας σηκώθηκε πραγματικά όρθια εκείνο το βράδυ σαν άλλοτε, όταν η βροχή ξεπούπουλα στο γήπεδο κι εμείς βγήκαμε αλληλοκαλύπτονται στους δρόμους σαν μια μεγάλη οικογένεια τρελή. εκείνος ο老哥ς που έκλαιγε δίπλα στον Sakis; εκείνος ήταν ο γείτονας μου, ο ίδιος που χρόνια πριν μας έφτιαχνε γκρανίτες όταν οι γκρίζιλις έχαναν κάθε τρίτη βδομάδα. τότε τώρα πάλι μαζί, μοιραζόμασταν αυτή την υπερηφάνεια σαν ένα κοινό αίμα που έτρεχε πάλι στους δρόμους μας...
παιδιά εγώ ακόμη μυρίζω εκείνο το τσίπουρο στις πλατείες μας σαν το άρωμα μιας εποχής που μόλις αρχίζαμε ν' αναπνέουμε ξανά. ποτέ ξανά να μας στερήσουν αυτά τα αισθήματα; αγαπάτε τώρα — και σήμερα κι αύριο κι όταν ξαναγυρίσουμε εκεί, εκείνες τις νύχτες που ο κόσμος γίνεται ο ίδιος ο γκρίζιλις... 💙🧡
Τα 'χω ξαναδεί αυτά, παιδιά.
Τι τρακάρισμα αυτό τώρα ρε παιδιά!!! Ξέρετε ποιος ήταν εκεί πέρα από τον Marc εκείνο το βράδυ;;; Ο γείτονας μου ο Βασίλης, εκείνος με τα μουστάκια σαν σφουγγάρι πιάτο! Τον είχαν να πίνει μπίρες πάνω του γιατί είπε ότι "δεν πίστευε ούτε αυτός" ότι κατέκτησαν τίτλο! Λοιπόν, την ώρα που σήκωσε το δαχτυλίδι, σηκώθηκε όρθιος σαν γίγαντας και φώναξε: **"ΡΕ ΓΚΡΙΖΙΛΙΣ!!! ΤΩΡΑ ΠΙΣΤΕΨΑΜΕ!!! ΑΛΛΑ ΘΑ ΠΕΘΑΝΟΥΜΕ!!! 🤣🍿"** Μετά πήγε στον πάγκο και άρχισε να δίνει κλωτσιές στα μπουκάλια σα τρελός! Την άλλη μέρα ξύπνησε στο τμήμα επειγόντων με κρύα επιθέματα στον κώλο και ένα γκράφιτι στη πλάτη του που έγραφε "Gasol 1 forever". Αλλά τι τον νοιάζει πια;;; Τότε ήταν ένας θρύλος!!! 😂🔥💙🧡