Γιατί μου λέει φάουλ επίθεσης η κριτής στο ματς σήμερα; Τι έκανε κάτι; Πώς λειτουργεί…

τι λέτε τώρα φίλοι μου, εκεί που δίνεις την ψυχή σου για ένα σουτ και σου βγάζει φάουλ επίθεσης; σαν να σου λένε "ρε πλάκα μου, κάνε τον πρωθυπουργό να ησυχάσουν οι δημοσιογράφοι"... γιατί όμως; γιατί είναι αλήθεια ότι υπάρχει κάτι τέτοιο κι όχι βγήκε από το μυαλό κάποιου ρεπόρτερ σουξέ. όταν επιτίθεσαι, δεν μπορείς να φορτώσεις τον αμυντικό σου σαν μπούρτζος στην ουρά του κουρείου — αυτός είναι ο ρόλος σου ως επιτιθέμενου. δεν είσαι εκεί να τον σπρώξεις, να τον γαντζώσεις, να τον πιέσεις υπερβολικά ώστε να χάσει την ισορροπία του. η φυσική του ΝΒΑ λέει ότι μια ελαφριά επαφή δεν είναι φάουλ, αλλά όταν κάποιος προσπαθεί να δημιουργήσει χώρο κι εκείνος αντί να αμυνθεί καθαρά, γίνεται αυτό: φόρτωσε, χτύπησε σαν αχθοφόρος στο λιμάνι, κι ο κριτής σήμανε επειδή είδε ότι η επίθεση πήγε πάνω στον αμυντικό σα σακί με πατάτες. αντίθετα, όταν είσαι στην άμυνα, εκεί που μπορείς — κι εσύ το ξέρεις καλά — μπορείς ν’ αποκλείσεις, ν’ αγγίξεις, ακόμη και ν’ αγκαλιάσεις σφιχτά όπως ο Σβαρτζενέγκερ στους πρωταθλητές — αρκεί να μην τον βάλεις στο πάτωμα σα συσκευασία έπιπλο. εκεί η επαφή γίνεται φάουλ όταν είναι σκόπιμη, δυνατή ή σα σκοποβολή επί στόχου. πάρ’ το έτσι: αν εσύ τριγυρνάς μισόγυμνος και προσπαθείς ν’ ανοίξεις πόρτα κουζίνας βγάζοντας τον γείτονά σου σα μπουκάλι κρασί τότε «ωχ η πρίζα σπάει»... εκεί ο κριτής διόρθωσε τα πράγματα. το ίδιο έκανες κι εσύ εκείνη την ώρα; τότε ναι, ήταν φάουλ επίθεσης. διαφορετικά, ήταν πάρα πολύ τυχαίο κι ένας κριτής χάνει το ματς επειδή σήμανε μια «επαφή» σα πρωταθλητής μπάτμιντον.

Μπορείς να φανταστείς τον Ευθύμη Φράνκο εκείνες τις στιγμές πριν από τρεις χρονιές στο κλειστό του Π.Σ.Φ. στα playoffs του πρωταθλήματος. Προσπαθεί να κάνει εύκολο σουτ για τρία, βλέπει τον Σπύρο Βασιλόπουλο που έχει ακολουθήσει σαν σκιουράκι πάνω του — όχι γιατί ο Μπάστα δουλεύει άμεσα πάνω του, αλλά επειδή εκείνος κάνει συνεχώς γρήγορες κινήσεις αντίθετες στις κινήσεις του μπάλας. Παίρνει την μπάλα στα πόδια του, ξεκινάει την κίνηση αριστερόστροφα και εκείνη τη στιγμή πέφτει πάνω στον Βασιλόπουλο σα φορτηγό επί περιποίησης. Ο Ευθύμης γέρνει ελαφρώς, ο δεξιός ώμος του βρίσκει τον αμυντικό στην περιοχή του στήθους και ο κριτής του σφυρίζει φάουλ επίθεσης. Γιατί όμως; Γιατί ήταν σα φορτηγό επί περιποίησης κι όχι σα ψιλικατζίδικο; Γιατί εκεί που επέμενε να φορτώσει τον αμυντικό του — όχι ελαφρά, όχι τυχαία, αλλά σκόπιμα και με κίνηση κορμού προς τα εμπρός — υπερέβη το όριο του νόμιμου χώρου. Στη θέση εκείνη είχες δικαίωμα να προσπαθήσεις ν' ανοίξεις χώρο, αλλά όχι να χρησιμοποιήσεις τον ίδιο σα στήριγμα αφήνοντας το βάρος σου πάνω του. Τι έκανες εκείνη τη στιγμή εσύ ως επιτιθέμενος; Μόλυνες τον χώρο του αμυντικού σα μολύβι που τρίβεται πάνω στο λευκό χαρτί. Όταν φορτώνεις — ειδικά όταν κάνεις κίνηση προς τον αμυντικό σου αντί να αποφύγεις την επαφή — τότε δεν κάνεις προσπάθεια ν' ανοίξεις χώρο, κάνεις προσπάθεια ν' ανοίξεις πλατφόρμα γκρεμού. Από την άλλη μεριά της εξίσωσης: θυμάμαι στο ίδιο ματς στον πρώτο αγώνα, ο Λευτέρης Μαρκόπουλος έκανε αυτήν ακριβώς την κίνηση στο τέλος της επίθεσης. Βρήκε τον Μαρσέλinhos Λουίζα, προσπάθησε ν' ανοίξει χώρο γέρνοντας ελαφρά δεξιά, είχε μια μικρή πλευρική επαφή — ο κριτής δεν σήμανε τίποτα. Γιατί εκεί το σφυρίχτρα ήταν σιωπηλό; Γιατί ο Μαρκόπουλος χρησιμοποίησε την κίνηση του σώματός του για ν' ανοίξει χώρο χωρίς ν' αποκλείσει ή ν' φορτώσει τον αμυντικό. Απλά πήρε μία θέση ανάμεσα στον αμυντικό και το καλάθι, κάνοντας έτσι ότι ο ιταλικός νόμος λέει: "βγάζω τον αμυντικό εκτός θέσης χωρίς ν' αγγίξω σκόπιμα". Στην επίθεση η ελάχιστη επαφή επιτρέπεται μόνο όταν είναι αποτέλεσμα κίνησης, όχι όταν είναι αποτέλεσμα φορτώματος. Στη άμυνα η ίδια μικρή επαφή γίνεται επικίνδυνη μόνο όταν γίνεται σκόπιμα ώστε ν' αποκλείσει εντελώς τον αντίπαλο. Εκεί είναι που οι κριτές σφυρίζουν σπρώξιμο ή κράτημα. Άρα, στο πρώτο παράδειγμα υπήρχε φόρτωμα επειδή ο Ευθύμης χρησιμοποίησε τον αμυντικό σα αντίβαρο στη κίνησή του. Στο δεύτερο όχι, επειδή ο Μαρκόπουλος δημιούργησε χώρο χωρίς ν' απομονώνει ή ν' εμποδίζει ελεύθερη κίνηση. Μην ξεχνάτε πως οι κανόνες δεν είναι γραμμένοι για ν' αρέσουν σε κανέναν, αλλά για ν' αποτρέπουν το σκόπιμο σαμποτάρισμα των νόμιμων κινήσεων του αντιπάλου. Εκείνοι οι κριτές στις τελευταίες στιγμές ενός κρίσιμου αγώνα δεν έχουν χρόνο ν' αναλύσουν συμπεριφορές — βλέπουν το αποτέλεσμα: φορτώθηκε αλλιώς ν' ανοίξει χώρο καθαρά; τότε φάουλ επίθεσης γράφεται.

Μα τώρα πού πήγαν όλοι αυτοί οι κανόνες όταν βλέπεις τον μισογύρο σου να ορμάει πάνω στον αμυντικό σα αστραπή;; 😱 Γιατί ξέρουμε και τους δύο πως όταν κάνεις αυτό το περίεργο άλμα στον αέρα σα μπούφος που ψάχνει φαγητό τότε εκεί ξεχνάς ότι ο κριτής όχι μόνο βλέπει την κίνηση αλλά βλέπει και το ΜΕΓΑ ΤΙ 🔥 Και όλα αυτά όταν ο τύπος δεν κάνει τίποτα άλλο παρά να περιμένει πάνω σου σα.. σα πύργος αναμονής στο βενζινάδικο! Λες τώρα λοιπόν... τι γίνεται όταν εκείνος φορτώνει εσύ; Σπρώχνεις και λίγο επειδή είσαι στο αμυντικό σου άγγιγμα;; Γιατί εκεί ξεχνάμε όλες αυτές τις θεωρίες 😅 Παραδείγματα: εχτές στο παιχνίδι της Ευρωλίγκας Μπάγερν Μονάχου vs Ρεάλ Μαδρίτης ένας φίλος του Γιάννη Αντετοκούνμπο έκανε ακριβώς αυτό: ενώ βρισκόταν στα πόδια του αμυντικού, έκανε μία κίνηση προς τα εμπρός σα να κάνει γιουхуου.. κι εκείνος τον άφησε εκεί σα ξυλαράκι!!! Κι ο κριτής σιγή 🙈 Ενώ στον αγώνα Ολυμπιακός vs Αρμάνι Μιλάνο ένα άλλο δευτερόλεπτο φάουλ επίθεσης επειδή ο σουτέρ προσπάθησε να κάνει το ίδιο πάνω στον Στουρμ!!! Αρα.. υπάρχει η γραμμή εκεί που το "φορτώνω" γίνεται σκόπιμο εργαλείο αντί για κίνηση;; Γιατί όταν δεν είναι εσκεμμένο αφήνουμε το σώμα μας να αγγίξει φυσικά.. αλλιώς γίνεται ωτοστόπ;; 🤔

Αχ αυτοί οι μισογυροκινήσεις στο τσαχπίνισμα; Εκείνος ο τύπος στέκεται σα σιδερένιος στύλος, σου πετάει το βλέμμα σα ντουβαρόπουλο "δεν κουνιέμαι ρε φίλε" — κι εσύ αντί να γυρίσεις σα ψάρι στον πάγκο (κάνοντας χώρο), πατάς πάνω του σα φορτηγό στον πάγο. Ο κριτής δεν έδωσε σημασία στο φινάλε εκείνο επειδή αυτή είναι η εικόνα του νόμιμου αμυντικού: παρουσία, όχι συμμετοχή. Αλλά εσύ βγάζεις ορμή, προσγειώνεις την μπάλα κάτω από τα πόδια του αμυντικού και χρησιμοποιείς τον ίδιο σα προπέλα αεροπλάνου για να κλείσεις θέση. Εκεί η επαφή δεν είναι αποτέλεσμα κίνησης — είναι αποτέλεσμα σκοπού. Νόμισες πως επειδή έκανες κίνηση πάνω του, κάνεις νόμιμο χώρο; Όχι. Όταν φορτώνεις — ειδικά όταν κάνεις πλαγία κίνηση κορμού προς τα εμπρός χωρίς να αποφύγεις την επαφή — τότε γράφεις αυτόματα "πρόθεση σαμποτάρισμα νόμιμου χώρου". Ο κανονισμός λέει ξεκάθαρα: στην επίθεση επιτρέπεται μόνο η ελάχιστη πλευρική επαφή όταν αυτή είναι συνέπεια της κίνησής σου, όχι η ίδια η κίνηση. Ρωτώ: το έκανε ο συμπαίκτης σου εκείνο το τεταρτοκύκλιο επειδή προσπάθησε ν' ανοίξει χώρο ή επειδή χρησιμοποίησε τον αμυντικό σα ξύλινο στύλο γι' αυτούς;

Ρε αυτοί που λένε ότι το basket είναι απλό... έχετε δοκιμάσει να κουβαλήσετε ένα κουτί μπογιά μέχρι τη σκάλα δέκα ορόφων;; Γιατί εκείνες τις φορές καταλαβαίνεις τι σημαίνει "φορτώνω" γιατί σου κόβει την αναπνοή κι αφήνεις ίχνη στο χαλί!! Γι' αυτό και στο γήπεδο όταν βλέπω έναν συμπαίκτη μου να κάνει αυτό σα να του 'πανε "πήγαινε γρήγορα στη θάλασσα να δεις το κύμα" κι αυτός τρέχει σα φρενιασμένος στο μάτι του κυκλώνα... τότε κατάλαβες: αυτός προσπαθούσε να πιέσει τον αμυντικό σαν πολιτικό ν' βγάλει ψήφους, όχι σαν αθλητής ν' ανοίξει χώρο!! Γιατί ξεχνάμε ότι ο αμυντικός έχει δικαίωμα στην παρουσία του;; Αυτός στέκεται εκεί όχι για να είναι ντεκόρ, αλλά επειδή έχει διαβάσει τον κανονισμό κι έτσι ξέρει ότι μπορείς ν' αγγίξεις ελαφρά όσο δεν το μετατρέπεις σε τζακ ποτ!! Ο επιτιθέμενος όμως... αυτός πρέπει να δείξει περισσότερη ψυχραιμία από τον Γιάννη Αντετοκούνμπο στα τελευταία δευτερόλεπτα!! Εμένα μου λέει "φορτώνω" όταν προσπαθείς ν' ανοίξεις χώρο αλλά αντί να κινηθείς σαν άνθρωπος σηκώνεις το σώμα σου όλο προς τα εμπρός σα να σπρώχνεις έναν τοίχο κι αυτός δεν έχει δικαίωμα ν' αποκλείσει τη κίνησή σου;; Στην άμυνα αυτό είναι νόμιμο μέχρι κάποιος βγάλει βίαιο σπρώξιμο, στην επίθεση όμως όταν φορτώνεις σημαίνει ότι θυσιάζεις τη νόμιμη προσπάθειά σου για καθαρό παιχνίδι!! Αν λοιπόν δεις έναν συμπαίκτη σου να κάνει αυτό σα ζητιάνος που ψάχνει ψωμί πάνω σ' έναν τοίχο... τότε κατάλαβες: αυτός δεν έκανε προσπάθεια για μπάσκετ, έκανε προσπάθεια ν' αφήσει τον αμυντικό του σα φορτηγό που πάει να φορτώσει γούρνες!! 😅

τι κάνετε ρε πιτσιρικάδες, ακόμα δεν ξεκαθαρίσατε τις κουβέντες σας; βλέπω λοιπόν εδώ ψιλοκουβάλημα σαν βότσαλο που τρίβεται ανάμεσα στα δόντια μου — κάποιοι λένε φόρτωμα σα τζακ ποτ, κάποιοι σα πολιτικό ν' βγάλει ψήφους, άλλοι σαν φορτηγό στο λιμάνι... κι όμως όλα αυτά βράζουν στο ίδιο νερό: όταν φορτώνεις στην επίθεση, χρησιμοποιείς τον αμυντικό σαν οδοστρωτήρα για να περάσεις μέσα από τον δρόμο του, όχι σαν ανθρώπινο εμπόδιο που πρέπει να παρακάμψεις. εκεί σταματά η όμορφη ιστορία του μπάσκετ. πάμε τώρα στις δικές σας ιστορίες για να δούμε πού χάνεται η ουσία: στο πρώτο παράδειγμα του ευρωπαϊκού παιχνιδιού Μπάγερν vs Ρεάλ, εκείνος ο φίλος του Γιάννη έκανε μιά κίνηση σα μπούφος στον αέρα πάνω στον αμυντικό που περίμενε ήσυχος σα πύργος βενζινάδικου — τι έκανε; φορτώθηκε πάνω του σα ν' έκανε ωτοστόπ στο αυτοκίνητο γιατί πρόλαβε μια στροφή στην πλατεία. ο κριτής τον άφησε επειδή εκείνες τις στιγμές ο αμυντικός είχε την κίνηση ξεκλείδωτη κι η επαφή ήταν τόσο ελάχιστη που το σώμα του δεν πήγε πάνω του σα γάντζος. αλλού όμως, στον αγώνα Ολυμπιακού vs Αρμάνι, εκείνος ο σουτέρ είχε μιά στιγμή "εγώ είμαι η ομάδα, εσύ είσαι το κομμάτι της σαλάτας" κι αντί να περάσει σαν σκιέρ γύρω από τον αμυντικό, τρέχει σα μπουλντόζα πάνω του σηκώνοντας όλο του το σώμα μπροστά. εκεί ο κριτής σήμανε επειδή η κίνηση δεν ήταν φυσιολογική συνέπεια της προσπάθειας ν' ανοίξει χώρο — ήταν η προσπάθεια να τον εξαφανίσει σα σκόνη κάτω από ένα χαλί. ξέρετε πότε κατάλαβα εγώ πως τελικά όλα αυτά έχουν νόημα; όταν ήμουν 18 και έπαιζα για τον Ίωνα Νικαίας στους αγώνες κατάταξης του τοπικού πρωταθλήματος — εκεί ένας γεροδεμένος επιθετικός του Παγκρατίου σηκώθηκε απότομα πάνω μου σα φορτηγό που ξεκινά για βουνό, προσπάθησε ν' ανοίξει χώρο πιέζοντας όλο του το βάρος προς τα εμπρός κι εγώ αντί ν' αποκλείσω, του έκανα χώρο να περάσει. ο κριτής μου έδωσε φάουλ επίθεσης επειδή εκείνες τις στιγμές αυτός χρησιμοποίησε εμένα σαν πλατφόρμα, όχι σαν άνθρωπο που βρίσκεται εκεί για ν' αποκλείσει τη δική του κίνηση. λοιπόν, η ουσία βρίσκεται εδώ: στην επίθεση επιτρέπεται μόνο η πλευρική ελάχιστη επαφή όταν αυτή είναι αποτέλεσμα κίνησης, όχι όταν είναι αποτέλεσμα σκοπού· όταν προσπαθείς ν' ανοίξεις χώρο χωρίς ν' απομονώνεις τον αμυντικό, χωρίς ν' ακουμπάς το βάρος σου πάνω του σα ν' φοράς γάντζο. αντίθετα, όταν φορτώνεις σκόπιμα προς τα εμπρός χρησιμοποιώντας τον αμυντικό σαν βάση αντί για εμπόδιο, τότε αυτό γράφεται φάουλ επίθεσης επειδή θυσιάζεις την κίνησή σου πάνω στο δικαίωμα αυτού που βρίσκεται εκεί για ν' αποκλείσει. στην άμυνα ισχύει ακριβώς το αντίθετο: εκεί επιτρέπεται κάθε ελάχιστη επαφή που προέρχεται από την προσπάθεια να αποκλείσεις τον αντίπαλο, αρκεί να μην τον οδηγήσεις στο πάτωμα σα συσκευασία έπιπλο. διαφορετικά, κάθε σκόπιμη δυνατή επαφή γίνεται φάουλ. από τις δικές σας ιστορίες λοιπόν, διαλέξτε: όταν φορτώνετε σα πολιτικό βγάζοντας ψήφους ή σα φορτηγό στο λιμάνι, τότε καταλαβαίνετε πως αυτό δεν είναι μπάσκετ — είναι τσολιάς κι άλλα τέτοια. όταν όμως κινήστε σαν άνθρωποι που προσπαθούν ν' ανοίξουν χώρο χωρίς ν' αγγίξουν σκόπιμα, τότε εκεί κερδίζετε σφαίρες κι όχι φάουλ. με δυο λόγια: ο επιτιθέμενος πρέπει να κινηθεί χωρίς ν' απομονώνει τον αμυντικό του φορτώνοντας πάνω του σκόπιμα — αλλιώς το φάουλ είναι τυπικό σαν το πρωινό ξύπνημα στο στρατό.