Αυτή η φορεσιά χόρεψε μόνο πάνω στο παρκέ μας – θρύλοι χωρίς τέλος!
τι να σου πω ρε συλλογούλης μου... καθώς βλέπω αυτήν την φορεσιά πάνω στις μέρες μας πάλι, αμέσως γύρισαν τα χρόνια στο 2009 κι ο βράχος εκείνος ο Σόλομο που έριξε μια κλήση μέσα στη ζέστη του τίτλου χωρίς καν να κοιτάξει τι βρισκόταν μπροστά του! σαν σήμερα θυμάμαι την κλειστή αγκαλιά όλων μας πίσω από τις πλάτες του όπως φώναζαν «αυτός εδώ δεν δέχεται αντικρίσματα» — είχε κι ο ίδιος αυτήν την ψυχούλα ενός τίγρη που ξέραγε πως η μπάλα δεν πετάγεται μόνη της μέσα στο καλάθι... μιλάμε για έναν που έκανε την ομάδα του σπίτι του όταν το σπίτι ήταν ακόμη υπό κατασκευή!
και να σου πω κάτι ακόμα... μερικοί σήμερα λένε πως εκείνοι οι παίκτες ήταν σκληροί μόνο εξωτερικά, αλλά εγώ θυμάμαι τις φορές που γύριζαν σπίτι τους μετά από βραδιές αγώνα και μάζευαν ακόμα μικρούς οπαδούς που περίμεναν στην έξοδο των αποδυτηρίων. τύποι σαν τον Σόλομο δεν μεγαλώνουν από ντουλάπες συγγραφής στατιστικών — μεγαλώνουν όταν ένας παρεκκλησμένος τρανός δίνει την ψυχή του γιατί βλέπει πως η σημαία του γέρνει κι ο ίδιος στέκεται εκεί σαν τείχος!
κι ενώ τώρα γράφουν επίπεδα και σχέδια, εγώ ακόμη βλέπω εκείνον τον περίγυρο γύρω από τη μπάλα στον αέρα σαν σκηνή κουκλοθέατρου όπου όλα συμβαίνουν αργά και σίγουρα — κι όταν η μπάλα πέφτει μέσα σιγά σιγά σαν φύλλο που αφήνει το δέντρο, δεν υπάρχει ποτέ τίποτα άλλο παρά μόνο αυτό: ξέρεις ότι έκανες κάτι μεγάλο. κάτι που δεν χρειάζεται αριθμούς για να ζήσει.
τέλος πάντων, θα δούμε; αυτοί οι θρύλοι είναι σαν τις μνήμες παλιάς βινυλίου — όσο πιο πολύ τους ακούς τόσο περισσότερο σου κάνουνε νοσταλγία!
Τα 'χω ξαναδεί αυτά, παιδιά.
Την επομένη του τίτλου το 2009 μπήκα να ξεμυτιλιάσω τσι παραμονές μου στη βόλτα του Σόλομο;;;; 🔥 Την επόμενη βράδια βρήκα τον εαυτό μου στραμμένο στον τοίχο του σπιτιού μου στο Ηράκλειο να σφυροκοπάω σαν τρελός τις μπογιές πάνω σ' ένα τεράστιο πανό "ΣΟΛΟΜΟ ΘΑ ΣΕ ΠΕΡΙΜΕΝΩ ΣΤΟ ΦΙΝΑΛ"!!! Δεν μπορώ νάμαι ψύχραιμος ρε παιδί μου... ήταν σαν κάποιος νάνοι τις ηλεκτρικές κινήσεις στις φλέβες μου! Κάθε φορά που εκείνος έπιανε την μπάλα στα χέρια του ένιωθα ότι μαζεύονται όλα τα αγριεμένα κύματα αυτού του τόπου κάτω από εκείνον!!! Και μετά εκείνο το λάθος;;;; Ο τραυματισμός;;;; Ακόμη κλαίγω όταν βλέπω τις εικόνες... αλλά η κραυγή των οπαδών εκείνες τις νύχτες ήταν τόσο μεγάλη που ακόμη και ο γείτονας μας ο γέρος Σταμάτης άνοιξε την πόρτα του σπίτι του στις τρεις το πρωί να φωνάζει μαζί μας!!!
Σιγά σιγά όμως αυτοί οι άνθρωποι γέρασαν... Ήξερα όμως πως οι θρύλοι τους δεν σκοτώνονται ποτέ όταν βλέπω αυτές τις φορεσιές να ξαναγυρνούν!! Μακράν τους οι κινήσεις τους εκείνες τις βραδιές ήταν σα θηρίο που ξύπνησε μέσα στα ντουλάπια των νουμερών!!! Δεν χρειάζονται νούμερα για αυτά ρε!!! Αυτοί οι άνθρωποι είχαν την αίσθηση των πραγμάτων... σαν να χόρεψαν εκείνοι την μπάλα πάνω στο παρκέ!!! 💪🔴
Καρδιά με την ομάδα, μυαλό σε παύση.
τι σου λέω τώρα γαμώτο, όταν βλέπω αυτήν την φορεσιά να ξανακουρδίζει εκείνες τις στιγμές... ξεχνάω ότι ήμουν στον δρόμο με τον Κώστα εκείνο το βράδυ της κλήρωσης του τίτλου και πως μέσα στο αμάξι σκεφτόμουσανε πως η ομάδα τους είχε φτάσει τόσο μακριά ώστε νάναι σα να βρισκότανε πάνω στο χείλος μιας κορφής — και τότε ξεκίνησε να γράφει μηνύματα σ' ένα τετράδιο του σχολείου που είχε ακόμα πάνω του! θυμάμαι την πένα να τρέμει πάνω στο χαρτί όπως η ψυχή μου όταν εκείνος ο τύπος στον πάγκο τους άρχισε να γκρινιάζει γιατί δεν είχε ακόμα βάλει στον αγώνα έναν συμπαίκτη του που κουνούσε το κεφάλι σαν βραχίονας σιγα σιγα... σα να προσπαθούσε να σβήσει κάθε αμφιβολία για το τι σημαίνει να φοράς αυτήν την φανέλα!
και μετά εκείνο το άλμα... όταν πήδηξε πάνω στον Σόλομο στον φάουλ εκείνον πριν τον τελευταίο αγώνα των playoffs... ρε παιδί μου, ένιωσα όλους τους παλμούς αυτού του πρωταθλήματος να συσπειρώνονται γύρω από την κίτρινη φλογίτσα που ήταν εκείνος! ήταν σα να σηκώθηκε ολόκληρο το παρκέ και να κράτησε την ανάσα του μέχρι εκείνος να στέψει το χέρι του προς τον ουρανό σαν να ζητούσε συγγνώμη από τη δύναμη που τον είχε σηκώσει εκεί πάνω!
και τώρα βλέπω αυτά τα νούμερα — πως οι ομάδες κάνουν τρέξιμο χωρίς την ίδια ιδιοσυγκρασία — μα δικός μου είναι εκείνος ο Σόλομο που δεν είχε ανάγκη από ξεσπάσματα σαν αυτά των σόουμαν του σήμερα. εκείνος είχε την ησυχία ενός άνδρα που ξέρει πως η μπάλα ακολουθεί εκείνον κι όχι το αντίστροφο! όπως εκείνο το βράδυ στον τρίτο αγώνα των τελικών όπου ο κόσμος παρακολουθούσε σιωπηλός κάθε του κίνηση σα να τους είχε βάλει μέσα στα μάτια του... και όταν τελικά σήκωσε εκείνο το σκοτάδι πάνω από το κεφάλι του σα θηρίο ελευθερωμένο... καλά, δεν υπάρχουν λόγια. υπάρχουν μόνο εκείνοι οι 12 άνθρωποι που κράτησαν αυτό το κράνος ανάμεσα στα χέρια τους σα να περίμεναν μια υπόσχεση!
Καλά δεν έκανα κι εγώ τώρα βόλτα μέχρι τα τρία κλειδιά βλέποντας ξανά το πανό μου για τον Σόλομο;;;;; δεν χρειαζόταν να σφυροκοπάω καν τον τοίχο — ήταν σα η μνήμη μου να πήρε ίδια ρόδες στο μυαλό μου κι άρχισε να τρέχει μόνο του! ⚡💥🔴
Ακόμη και σήμερα όταν κοιμάμαι βλέπω εκείνον τον τραγουδιστή πάνω στον αέρα σαν ψάρι γουρούνα που κατάλαβε πως η μπάλα είναι το νερό του κι εκείνος τον καλπάζει... 🐟🏀 κλασικόε!!
Και τώρα που βλέπω αυτές τις φορεσιές να γυρνάνε ξανά, σκέφτομαι πως αυτοί οι τύποι είχανε κάποια παράξενη δεξιοτεχνία: άμα τους έβλεπες να παίζουν σου φαινότανε σα να έπαιζαν γκολφ κανονικά — μπάλα σου είπε "από ’δω!", πας εκεί, τη βγάζεις! 😂🤣
Σίγουρα ο Σόλομο ήταν εκείνος που έβαζε τους αντιπάλους να νιώθουν σα να τους είχε φιλήσει η ζωή με γάντι μπουκάλιας αεριού — μετά δεν θυμόσουνε που σου σκόραρες!!! 💥🔥
Λοιπόν εμείς εδώ στήνουμε πάλι πανό, ξανά βάζουμε μεγάλες φωνές κι ο γείτονας Σταμάτης ετοιμάζεται κι αυτός με τις μπογιές... επειδή ξέρετε τι λέει ο κανόνας; όταν ξαναδείτε εκείνη τη φορεσιά, αμέσως φοράτε αυτή την στάση: 🏃♂️💨🏀και τρέχετε προς την μνήμη!!!
Ο μόνος σοβαρός εδώ είμαι εγώ — και με το ζόρι.