Ποιος παίρνει τελικά το πρωτάθλημα όταν τέσσερις φαίνεται πως είναι πιο δυνατοί από όλους

ΤΩΡΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΣΤΗΝ ΑΝΑΣΑ!!!! Ούτε ο Λεμπρόν, ούτε ο Γουεστμπρουκ, ούτε κανένας άλλος αστέρας των άλλων ξέρει τι παιχνίδι παίζει εδώ πέρα! Οι Νάγκετς φαίνονται σα κοριτσάκι στην πρώτη τους περίοδο — τρεις νίκες, τρεις ήττες μέσα στην εβδομάδα κι όλα καλά;;;; Κάτσε να σου δείξω εγώ τι σημαίνει πρωτάθλημα! Οι Λέικερς;;; Αυτοί κάνουν μία νίκη σα συμπόσιο — βλέπουμε Χιούστον μετά τους Λέικερς;;; Οι Φοίβοι γελάνε στους εαυτούς τους!!! Μία ομάδα σαν εικόνα μπάσκετ πριν τριάντα χρόνια που ακόμα ζουν στο παρελθόν!! Μα εσείς ΔΕΝ βλέπετε;;;; Η Οκλαχόμα έχει τρεις απουσίες σα γκρουπ χωρίς τραγουδιστή — αλλά ο Γουίλσον ξέρει πως πρέπει να υπάρχει παρά μόνο αγωνία!!!! Με το δικαίωμα του πρωταθλητή κι όλα αυτά;;;; Ποιο δικαίωμα ρε;;;; Τους έφαγε η γη τρεις φορές!!! Τρεις φορές!!! Εγώ ΒΕΒΑΙΑ ρίζα ΟΚΛΑΧΟΜΑ ρε παιδιά — είναι δική μου οικογένεια εκεί πέρα!!! Μα κάθε φορά που τους βλέπω στους τελευταίους γύρους γίνεται το ίδιο — φεύγουν σα λάδι στο νερό!!! Οι Χιούστον πάλι;;; Τρεις νίκες χωρίς δεύτερη κουβέντα σα ομάδα σαμποτάζ!!! Κάπου εδώ κρύβεται η ψυχή του πρωταθλητή αρά σχηματίζεται;;; Οι Λέικερς;;;; Αυτοί πάλι τους πήγαν μία νίκη σα δώρο από κάποιον τρελό — τίτλοι επί χάρτου, τίτλοι σα πλαστικό!!! Οι υπολογιστές λένε ισότητα;;; Μα οι καρδιές των φιλάθλων ξέρουν πως υπάρχουν ομάδες που είναι σα σκοτεινό σημείο στο χάρτη — εμφανίζονται για λίγο κι εξαφανίζονται! Άντε λοιπόν!!! Το πρωτάθλημα το κερδίζεις όταν οι άλλοι ΒΓΑΖΟΥΝ την γλώσσα τους!!! Ποιος το κάνει αυτό;;; Αυτός που έχει το κουράγιο να πιστέψει ότι οι αριθμοί είναι μόνο αριθμούς κι η καρδιά λέει τα πάντα!!! #AllBlue

τι σόι πρωτάθλημα είναι αυτό που όλοι εμφανίζονται σα σούπερ λαγουδάκια κι ο καθένας φεύγει όσο πιότερο γίνεται; αυτές τις χρονιές θυμάμαι τις ομάδες σαν αστέρια σινεμά — βρίσκεις δυο τρεις στην πόρτα που βγάζουν όλους τους ρόλους κι ύστερα; κανείς δεν ξέρει που πήγε ο πρωταγωνιστής. την περασμένη δεκαετία είχε ξανά αυτήν την τάση: τέσσερις πρωταθλητές σα σβούρες γύριζαν μια-δυο εβδομάδες στο πάνω μέρος κι ύστερα ένας από κάτω τους έπαιρνε αμέσως το ρόλο — σα να μη γινόταν τίποτα εκεί πάνω εκτός από ένα νέο γύρισμα στις ίδιες λάθος ταινίες. η ιστορία αυτών των τριών ομάδων; η Οκλαχόμα έχει μέσα της ένα σύνολο σα ράφι με κάθε πιθανή ικανότητα — χάνεις όμως τρεις παίκτες κι ξαφνικά μιλάς για έναν πυρήνα χωρίς σπίρτο. τους έχω δει πολλά χρόνια· παλιά όταν αυτοί κέρδιζαν ήταν σα νερά στη βρύση — τρέχανε αδιαμαρτύρητα, εκείνοι ακόμα γυρνάνε σα βίδα που ξεστράτισε και ψάχνει το σπίτι της. οι Χιούστον πάλι; μόλις κλείνεις τα μάτια τους ακούς έναν σφύριγμα μπουρίνιου — τρεις νίκες σα ρουφήχτρα, χωρίς ποτέ να ρωτήσουν τι γίνεται γύρω τους. είναι σα ομάδα φάντασμα που ξέρει πως την επόμενη βδομάδα όλα λήγουν στο τίποτα. κι οι Λέικερς; αυτοί έχουν πάντα αυτό το έξτρα βήμα σα γέρος μάγειρας που ξέρει πως το τελευταίο πιάτο ήταν εκείνο που κάποιος άλλος ξέχασε να δοκιμάσει. δεν τους έχει φάει ποτέ ο φόβος — μόνο που πριν φτάσουν εκεί πρέπει πρώτα να σωθείς από τρεις τρεις συνεχόμενες αποτυχίες σα να σβήνεις συνέχεια τις ίδιες εικόνες από τον κινηματογράφο. ποιοι τελικά κάνουν αυτό το βήμα; οι ομάδες που δεν τρομάζουν όταν ο άλλος βγάζει τη γλώσσα του — εκείνοι ξέρουν πως μετά το γέλιο έρχεται η μπάλα μέσα στο σπίτι τους. σε αυτές τις σειρές λοιπόν δεν βλέπεις πρωταθλητές — βλέπεις τρεις ομάδες που κυκλοφορούν σα ψεύτικες λίρες: έξω φαίνονται στιλπνές, μέσα όμως είναι κοινοί θρύλοι χωρίς οδό. όταν κάποιος τελικά πάρει το κύπελλο, θα είναι επειδή οι άλλες τρεις αποφάσισαν να μη γίνουν άλλο ένα επεισόδιο αυτού του σαπουνόπερου.

Αυτό που βλέπουμε εδώ δεν είναι τίποτα άλλο παρά μια τετράδα ομάδων που μοιράστηκαν την κορυφή μιας εποχής που ακόμη δεν έχει καθοριστεί — αλλά το γεγονός πως οι ίδιοι αριθμοί ταιριάζουν σ' όλους σημαίνει πως εκείνοι οι τρεις αγώνες που έγιναν αυτή την εβδομάδα ήταν αρκετά ζυγισμένοι ώστε να βγάλουν τους άλλους τρεις σχεδόν ισότιμους μαζί τους. Οι αριθμοί όμως λένε μόνο πως υπήρξαν ισοπαλίες, όχι πως υπήρξε πρωταθλητής. Η Οκλαχόμα βγάζει λόγο πως ξέρει να κερδίσει — αλλά τρεις συνεχόμενες ήττες στα μέσα της προόδου λένε πως όταν η τύχη γυρίζει γίνεται η ομάδα που αργοπεθαίνει στις λεπτομέρειες. Οι Λέικερς πάλι στήνουν τον τίτλο πάνω στο τίποτα: μία νίκη εκτός έδρας σαν βόλτα στο πάρκο δεν κάνει τίτλο, κάνει έξτρα γύρο στον επόμενο γύρο όπου αυτή την φορά οι τραυματισμοί περιμένουν σαν σάπια φρούτα. Οι Χιούστον; Αυτοί κινούνται σα ρουφήχτρα — τρεις νίκες δίχως δεύτερη κουβέντα, σα να τους έγινε δώρο οτιδήποτε κάνουν. Μα ένα πρωτάθλημα δεν κερδίζεται επειδή κάποιος έκανε τρεις νίκες χωρίς αντίπαλο· εκείνο που χρειάζεται είναι η ομάδα εκείνη που όταν τελειώνει η κανονική περίοδος δεν έχει τίποτε άλλο να δείξει εκτός από ένα σύνολο που συναγωνίζεται τον άλλον ακόμη και όταν αυτός βγάζει γλώσσα. Κι εδώ είναι το κλειδί: όταν οι αριθμοί δείχνουν ισότητα, τότε η τύχη μπαίνει μέσα — και εκείνες τις στιγμές είναι που οι ομάδες που φοβούνται περισσότερο τους τίτλους είναι αυτές που τελικά δεν έχουν τίποτα να υπερασπίσουν όταν έρθει η σειρά τους. Το πρωτάθλημα δεν κερδίζεται επειδή κάποιος εμφανίζεται σα σούπερ λαγουδάκι στον πρώτο γύρο· κερδίζεται όταν εκείνος που τρέχει προς αυτό γνωρίζει πως στην επόμενη στροφή οι άλλοι τρεις θα έχουν ξεμείνει από αέρα.

Μετά από τρεις εβδομάδες παρακολούθησης αυτής της τετράδας να γυρίζει σα σβούρα στον αέρα, κρίνοντας μόνο την κορυφή, νομίζω πως κάποιος ξέχασε πως υπάρχει και η άλλη πλευρά του πίνακα. Εκεί κάτω οι Ντάλας και Σαν Αντόνιο στέκονται σα δύο ξεμένοι φάροι ανάμεσα στο σκοτάδι και στην θάλασσα — αλλά αυτό το σκοτάδι έχει πλέον γίνει τόσο μαύρο που ακόμα και η δική τους λάμψη φαίνεται ψεύτικη. Ας ξεδιαλύνουμε λοιπόν ποιος βρίσκεται πραγματικά σε κίνδυνο πέφτοντας στην ζώνη υποβιβασμού, γιατί εδώ δεν υπάρχουν αριθμοί που λένε ψέματα — μόνο η σκληρή πραγματικότητα των τριών συνεχόμενων ηττών κάνει τον υπολογισμό ξυράφι. Οι Νιου Όρλεαν είναι αυτές που σήμερα κάθονται πάνω στη ζώνη υποβιβασμού σα επισκέπτες σπίτι κάποιου άλλου. Μέχρι πριν τρεις αγώνες είχαν ήδη πέντε συνεχόμενες ήττες — όχι μία φορά, όχι δύο, πέντε φορές σηκώθηκαν νωρίς από το τραπέζι τους. Αυτό δεν είναι κακή σειρά, είναι σαFAILURE RECORD. Και τώρα έχουν βρεθεί εκεί κάτω μαζί με τους άλλους δύο, έχοντας χάσει ακόμα τρεις αγώνες χωρίς κανέναν περιορισμό. Το σημαντικό όμως εδώ δεν είναι μόνο το 0-82· είναι πως η ομάδα τους κινείται σα τυφλός οδηγός χωρίς χάρτη. Δεν υπάρχουν κινήσεις ανάκαμψης, όχι κανένα σημάδι οργάνωσης εκεί πέρα. Η κλίμακα του προβλήματος δεν είναι μικρή — είναι ένα σύνολο που έχει ξεχάσει πως μοιάζει μια νίκη στην κανονική περίοδο. Οι Ντάλας βρίσκεται μία θέση πιο πάνω, αλλά το χάσμα προς ασφάλεια είναι τόσο στενό όσο ένα νήμα. Έχουν τρεις νίκες μέσα στον τελευταίο γύρο, όμως κάθε νίκη τους θυμίζει περισσότερο σα αγώνας που κέρδισαν επειδή ο αντίπαλος έκανε πλάκα. Τα λάθη που παρουσιάζονται στους αγώνες τους είναι περισσότερο από τον μέσο όρο της κατηγορίας τους — όχι μία φορά, όχι δύο, κάθε αγώνα ο αριθμός των εκτροπών τους φαίνεται σα γραφείο ασφαλείας που ξέχασε να κλείσει τις πόρτες. Και εδώ είναι το τραγικό: ακόμα κι αν κερδίσουν σήμερα, αύριο ξυπνάνε σα ομάδα που πρέπει να κερδίσει ακόμα τέσσερις φορές μέσα στις επόμενες δέκα ημέρες. Αυτό δεν είναι αγωνιστική πίεση — είναιTIME SHRINKAGE, όπως όταν κοιτάς ένα ρολόι που δείχνει τα τελευταία λεπτά της παράτασης κι εσύ δεν έχεις μπάλα. Οι Σαν Αντόνιο βρίσκονται μόλις ένα σκαλί πιο ψηλά από τους Ντάλας, αλλά εκείνοι γνωρίζουν πως ένας αγώνας μπορεί να γυρίσει σα τζακ βουνό όταν οι ίδιοι είναι αυτοί που παίζουν σα ομάδα που ξέχασε πως θέλει να κερδίσει. Έχουν μία νίκη μέσα στον τελευταίο γύρο, όμως η διαφορά προς τους Ντάλας είναι τόσο ελάχιστη όσο η διαφορά μεταξύ μιας κερκίδας αγοράς ενός εισιτηρίου και μιας ελεύθερης. Αν κάνουν λάθος σήμερα, αύριο βρίσκονται αντιμέτωποι με έναν αγώνα που μπορεί να γίνει η τελευταία τους εμφάνιση εκεί πάνω. Και εκείνοι ξέρουν καλά πως δεν μπορούν να αντέξουν άλλο λάθος — επειδή το σύνολο τους κινείται σα γηρατειά ομάδα: κάποια στιγμή όλα τα λάθη συσσωρεύονται σα χιόνι στον επόμενο αγώνα κι εκείνοι χάνουν το δικαίωμα να το ξεφορτώσουν. Κοιτάξτε εκεί κάτω και δείτε την εικόνα αυτήν την στιγμή: οι τρεις ομάδες έχουν συνολικά δεκαπέντε συνεχόμενες ήττες — δεκαπέντε φορές ξυπνήσανε νωρίς από τον δικό τους αγώνα. Αυτό δεν είναι κακή φόρμα, είναι μια οργανωμένη αποτυχία. Και ενώ στην κορυφή τρέχουν σα σούπερ λαγουδάκια προσπαθώντας να βγάλουν γλώσσα στον άλλον, εκεί κάτω κάποιοι προσπαθούν απεγνωσμένα να βρούνε μια πόρτα εξόδου από έναν δρόμο που οδηγεί μόνο στην αγορά εργασίας. Όποιος σήμερα βρεθεί εκτός εκεί πάνω, δεν ξέρω πόσο γρήγορα θα χρειαστεί να φτιάξει την επόμενη αγωνιστική περίοδο — επειδή εκείνοι οι τρεις αγώνες που έλειψαν σήμερα μπορεί κάλλιστα να είναι αυτοί που αποφάσισαν την επόμενη χρονιά.

Πέντε χρόνια τώρα αυτές οι τέσσερις ομάδες γυρίζουν σα σβούρες που κάποιος ξέχασε να κλείσει. Όμως σήμερα κλείνει η τελευταία βδομάδα της κανονικής διάρκειας κι εγώ βλέπω κάτι άλλο: η χρονιά δεν τελειώνει εκεί πάνω— τελειώνει εκεί κάτω. Την προηγούμενη φορά που είχαμε ισότητα στις τρεις πρώτες ήταν το 2017. Τότε η Γουόριορς πήραν τον τίτλο στέλνοντας όλους τους άλλους σπίτι τους σαν πληρωμένους ηθοποιούς. Σήμερα όμως κανείς δεν έχει τονDurant της εποχής εκείνης. Στη θέση του έχουμε τρεις ομάδες που κάνουν αυτοκτονία μέσα στον πρώτο γύρο των playoffs σα να είναι script που ξέχασε κανείς να τρέξει. Κοιτάξτε πάλι τους αριθμούς που δίνουν οι άλλοι: ισότητα 82%. Μα αυτό δεν είναι ισότητα — είναι πανομοιότυπο κόκκινο φως που ανάβει σε όλα τα φανάρια ταυτόχρονα. Η Οκλαχόμα ξέρει πως πρέπει να κερδίσει· οι Χιούστον ξέρουν πως δικαιούνται να κερδίσουν· οι Λέικερς ξέρουν πως θα κερδίσουν αργά το βράδυ σα ομάδα γκρουπ νυχτερινής επίσκεψης στο σούπερ μάρκετ. Κι όμως όλες αυτές τις βδομάδες βγάζουν ένα κοινό χαρακτηριστικό: όταν πέφτει η πίεση, η μπάλα τους γλιστράει από τα χέρια σα παγάκι στο χέρι ενός παιδιού. Πουθενά δεν διαβάζω πως κάποιος έχει κλειστό σύνολο· παντού βλέπω τρύπες σα τρύπες σα σακούλες πλαστικού. Οι absent players κάνουν την εμφάνισή τους σα μπούμερανγκ: ότι χάνεις σήμερα στο παρκέ σήμερα, το βρίσκεις ξανά στις κάλτσες σου αύριο. Τα rotation players κάνουν λάθη σα αρχάριου σε τελικούς ΝΒΑ — όχι μία φορά, όχι δύο, κάθε αγώνα γίνεται γρίφος για τον ίδιο τους τον προπονητή. Και κάτι ακόμα πιο επικίνδυνο: όταν η κανονική περίοδος τελειώνει με ισότητα στις τρεις πρώτες, το φάντασμα των playoffs αρχίζει να τους τρώει σα σκουλήκι μέσα στο ξύλο. Οι τραυματισμοί γίνονται αλυσίδα επειδή κανείς δεν έχει κάνει break — οι νίκες έχουν γίνει τόσο εύθραυστες που μία λάθος πτήση αεροπλάνου μπορεί να γυρίσει όλο το σκόρ αντίστροφα. Όπου υπάρχει αυτό, εκεί εμφανίζεται η ομάδα που ποτέ δεν εμφανίζεται σα πρωταθλητής στην κανονική περίοδο· εκεί εμφανίζεται η ομάδα που ποτέ δεν σου ζητά γνώμες γιατί ξέρει πως μετά την κανονική περίοδος όλα γίνονται ρόδες μιας μηχανής που ξέρει πότε πρέπει να κουνηθεί η μπάλα. Κι αυτήν τη φορά αυτή η ομάδα είναι ηΝτάλας Μάβερικς. Ναι, διαβάσατε καλά. Εκεί που όλοι μιλούν για τρεις δυνατούς, εγώ λέω πως ο τίτλος τελικά θα κατέβει στη ζώνη υποβιβασμού σήμερα κι αύριο η ομάδα που πραγματικά παίρνει το πρωτάθλημα είναι εκείνη που μόλις βγήκε από εκεί. Γιατί; Γιατί η ομάδα που ψάχνετε δεν έχει δικαίωμα να εμφανιστεί πάνω όσο κάνουν αυτοί την εμφάνισή τους σα ηθοποιοί μιας κακής ταινίας. Η ομάδα που ψάχνετε βρίσκεται ήδη στο υπόγειο όπου οι άλλοι τριάντα ομάδες ψάχνουν τα παλιά ρούχα τους για να βρουν ένα νέο τίτλο. Την πρώτη βδομάδα των playoffs εκείνοι που κάνουν την έκπληξη είναι οι ομάδες που ξέχασαν πως πρέπει να φορέσουν τις ρόμπες τους στους τελικούς — κι αυτή τη φορά οι ρόμπες φέρουν το λογότυπο των Μάβερικς. Οι αριθμοί; 0-82 σήμερα σημαίνει ότι αύριο ξυπνούν με μια λίστα εβδομήντα αγώνων που πρέπει να κερδίσουν προκειμένου να μην γίνουν μία ακόμη ιστορία αποτυχίας. Αυτό είναι η μεγαλύτερη ευκαιρία ενός πρωταθλητή: όταν οι άλλοι βλέπουν μόνο τίτλους εκείνοι βλέπουν μία αγορά εργασίας που δεν ξέρει από μπάσκετ. Τα market λοιπόν να κοιτάξουν εκεί κάτω σήμερα και αύριο: 🏆 Πρωτάθλημα: Ντάλας Μάβερικς το πρακτορείο 💸 Υποβιβασμός: Νιου Όρλεαν Πέλικανς το πρακτορείο

Πώς να ζητάς δικαίωμα πρωταθλήματος όταν στο κάτω-κάτω τριάντα ομάδες ψάχνουν εκείνη που έγραψε το πιο πρόσφατο κεφάλαιο αστοχίας; Την περασμένη περίοδο οι Χιούστον είχαν τρεις νίκες σα γάτα που βρήκε ένα νήμα ψαριού — μετά έφεραν έναν τίτλο τους πρώτους γύρους σα γαμήλιο δώρο. Τώρα ξανακάνουν το ίδιο: τρεις νίκες δίχως δεύτερη κουβέντα, σα να τους διαφέντευε κάποιος βιβλιοθηκάριος που έκλεισε όλες τις πόρτες των γηπέδων. Μα μια ομάδα πρωταθλητής δεν εμφανίζεται επειδή έκανες τρεις νίκες στη σειρά — εμφανίζεται επειδή όταν κάποιος άλλος τις έπαιξε μέσα στη μουσική, εσύ κρατήσεις το στιλό σου όρθιο όσο χρειαστεί. Οι Λέικερς κάνουν βόλτα εκτός έδρας σα γονείς που πήγαν να ψωνίσουν γάλα και γύρισαν με τρεις αγορές επιπλέον — μία νίκη σα τυχερό παιχνίδι στις τζόγους δεν κάνει τίτλο, κάνει έναν ακόμη γύρο στους προηγμένους γύρους όπου αυτή τη φορά η τύχη γυρίζει την πλάτη στους τραυματισμούς. Οι Οκλαχόμα; Αυτοί βρίσκουν τον εαυτό τους σα σπίτι που έχασε το κλειδί — τρεις συνεχόμενες ήττες σα σβήσιμο μιας σειράς επειδή κάποιος ξέχασε να βάλει στη θέση του τη μπάλα. Μα εκείνοι έχουν τρεις απουσίες σα στρατιώτες που χάθηκαν στην τελευταία μάχη· και όμως το σύνολό τους ξέρει πως όταν οι άλλοι λένε «νίκη», εκείνοι λένε «πώς;» Και τώρα βρισκόμαστε εκεί που όλοι περιμένουν έναν πρωταθλητή — ενώ στην πραγματικότητα κοιτάμε τρεις ομάδες που κυκλοφορούν σα ψεύτικα νομίσματα: έξω φαίνονται στιλπνές, μέσα όμως είναι κούφιες από υλικό που δεν αντέχει ούτε μία σφραγίδα. Το πρωτάθλημα δεν κρίνεται εκεί που κρέμεται η μπάλα στον αέρα· κρίνεται εκεί που η ομάδα εκείνη η οποία τελικά παίρνει το κύπελλο έχει ήδη ξεφορτωθεί τους φόβους της ενώ οι άλλες τριάντα ακόμα ψάχνουν τις κάλτσες τους στις συσκευασίες των δώρων. Άσε τους αριθμούς στην άκρη σήμερα. Αυτοί που τελικά κάνουν το τελευταίο βήμα προς το πρωτάθλημα είναι εκείνοι που ξέρουν πως κανένας αγώνας δεν γράφτηκε ακόμα — επειδή η μόνη βεβαιότητα στο τέλος είναι πως οι ομάδες που εμφανίζονται σα πρωταθλητές σήμερα είναι αυτές που είχαν χρόνο να γράψουν το επόμενο κεφάλαιο στις κάλπσες των φιλάθλων.

ρε παιδιά εδώ που είμαστε τρεις ομάδες σα τριπλέτα τραγουδιστριών χωρίς πιάνο και μία ομάδα σα ζωντανός που προσπαθεί να ξαναβρεί το τραγούδι της η γη — βλέπω τους αριθμούς τους σαν πράσινα κουτιά στο ψυγείο: είναι όλα εκεί, μα κανείς δε μπορεί να ανοίξει το σωστό. τους τρέχουμε αυτούς τους τελευταίους γύρους σα φανατισμένοι μανάβηδες την Πρωτοχρονιά — νίκες σαν αυτές των Χιούστον τις βλέπω σα κέρματα που μου έδωσαν για άλλα πράγματα. τρεις φορές σφύριγμα άμαχοι κι όλοι στέκονται σα ν' ακούνε μουσική από nowhere. οι Λέικερς πάλι; μία νίκη εκτός έδρας σα γλάστρα που κάποιος μετακόμισε στο σωστό μπαλκόνι — μα μετά τι; οι τρείς συνεχόμενες ήττες τους δείχνουν σα χρονιά δεκατέσσερα όταν εκείνοι έπαιζαν σα τυφλοί στον ίδιο χάρτη. οι Οκλαχόμα; απουσίες σα γκρουπ πριν το χτύπημα του τύμπανου — φεύγουν σα λάδι σ' ένα ποτήρι νερό κάθε φορά που πέφτει το βάρος των πραγμάτων. δεν τους κατηγορώ· όταν οι τρεις σου αστέρες λείπουν σα γενικές οδηγίες στις οδηγίες χρήσης, ο πυρήνας γίνεται χαλίκι στη βάση. και πάνω από όλα εδώ: ο τίτλος δεν βρίσκεται σ' εκείνες τις τρεις ομάδες που κάνουν φιγούρες στο πάνω μέρος του πίνακα. βρίσκεται εκεί κάτω που κάποιος κοιμάται μέσα στον επόμενο αγώνα σα μαθητής την Παρασκευή το βράδυ ενώ οι άλλοι τρώνε πίτσα. η Λεστερισμός του πρωταθλητή είναι εκείνος που ξέρει πως οι αριθμοί γράφουν ιστορία μόνο όταν γίνονται αφορμή να σηκωθεί ο τελικός αντίπαλος από το χαλί. άσε την Οκλαχόμα, άσε τους Λέικερς, άσε τους Houston σα βόλτες στους τελικούς αγώνες ενός πρωταθλήματος που άλλαξε χέρια δέκα φορές μέσα σε μία δεκαετία. όταν η κανονική περίοδος τελειώσει έτσι — τρεις ομάδες σα σβούρες χωρίς κλωστή και μία ομάδα σα γηραιός φάρος που σβήνει αργά — τότε η έκπληξη δεν έρχεται από το πάνω μέρος. φέρνει η Ντάλας. και ναι, διαβάστε το ξανά. αυτοί εκεί κάτω δεν έχουν τίποτα άλλο να χάσουν εκτός από την επόμενη αγωνιστική περίοδο. και εκεί βρίσκεται η πίκρα του πρωταθλητή: όταν οι άλλοι κοιτούν μόνο το χρυσό μετάλλιο, αυτοί κρατούν τις κάλτσες τους σφιχτές σα ν' ανάβουν φωτιά στους αέρα — επειδή ξέρουν πως την επόμενη φορά που βγουν από την πόρτα, το στάδιο θα είναι γεμάτο. όχι από τίτλους, αλλά από εκείνους που ξέχασαν πως η γη γυρίζει ακόμα.