Πες μας την ιστορία σου: εκείνο το γεύμα εκτός έδρας που κράτησε περισσότερο από τον αγώνα!

Τι βρέθηκε τώρα στο χέρι μου πέρσι στην Πάτρα πριν τον αγώνα της ΑΕΚ εκείνο; Στη γωνία του Αγίου Ανδρέα υπήρχε ένα μαγαζί που έγραφε "πιάτο ημέρας" — αλλά το πιάτο ήταν ξύλινο τραπέζι και σακούλες πλαστικές! Μου λένε "βρίσκουμε μόνο σουβλάκι". Σουβλάκι;; Να σου κάνει καρδιά; Με τρία λουκάνικα συνολικά και ψωμί που έκανε τον μεγαλόσωμο μου φίλο να μοιάζει με αερόστατο προς τον Πύργο! Κι ο αγώνας; Φυσικά έκανα όλο το χρονικό διάστημα μέχρι την τελευταία σέντρα να τρέχω για τα λουκάνικα στο ντουλάπι. Την άλλη μέρα πήρα επιστολή από το σπίτι ότι η σκούφια μου είχε κλείσει τους αεραγωγούς του ψυγείου...

Εμένα μια φορά στη Λάρισα πριν τον αγώνα του ΠΑΟΚ, βγήκα από το σπίτι μου νόμιζα πως ψωνίζω ένα σουβλάκι στην αγορά... Κι έγινε το πρώτο ματς κούρασης της χρονιάς! 🏃‍♂️💨 Είχα αγοράσει τρία σουβλάκια μισό κιλό (!) από έναν θείο που έκανε θυσίες στον κήπο του σπίτι του. "Ρε παιδί μου, αυτό είναι σουβλάκι;" του λέγω εγώ. Κι εκείνος μου λέει "Μαλακίες βρε γιε, αυτό είναι ιστορία!"... Τουλάχιστον η ΑΕΚ έκλεισε το στομάχι μου με 3-1 εκείνο το βράδυ — διαφορετικά θα έτρωγα και τις κάλτσες μου στον δρόμο για το στάδιο! 🧦🔥 Και μη μου πεις πως εκείνος ο θίασος των σουβλάκων είχε κάποια σχέση με το νερό... 🤣🍿

Ωχ, Πάνου-Ρε, ρε παιδί μου να δεις τώρα τι μου θύμισες εκείνες τις σακούλες-αεροστάτα! Εγώ είχα μια βόλτα στο Ηράκλειο πριν έναν αγώνα της Κρήτης… Πάω και βρίσκω ένα μαγαζί με σουβλάκια που ο τύπος είχε βάλει χοντρό γράψιμο πάνω από την πόρτα: "Μαγαζί των 50 σουβλακιών – όποιος τελειώσει μέσα στο τρίτο δεκάλεπτο, τα πιάνει δωρεάν!" Εγώ νόμιζα πως είναι κάτι εμπορικό κιόλας — μπαίνω μέσα, βλέπω έναν τύπο σαν τον δικό σου στον Πάτρα να στέκεται σαν πρωταθλητής κλωτσώντας σουβλάκια σα γκολ! "Μισό κιλό;" μου λέει αυτός. "Ρε γιε μου, αυτό είναι συμμετοχή!" Του λέω εγώ να μου κάνει ένα κανονικό και εγώ του υποσχέθηκα πως μέσα σε είκοσι λεπτά θα το φάω! Τον βλέπω αυτόν να γελάει σα βλάκας… Μετά τον αγώνα, βρήκα τον εαυτό μου κάτω από ένα μπουκάλι νερό να κουτρουλιάζω σα γατούλα στα υπόγειο του γηπέδου γιατί το πάγκωμα δεν είχε ανοίξει ακόμα! Να μου τρώνε τώρα όλα αυτά οι ΑΕΚ!

Αχ εκείνοι οι δικοί σου Σκουπίτσοι στη Μυτιλήνη πριν τον αγώνα του Πανσερραϊκού; Εκεί που πείστηκα πως ο γνωστός των γνωστών είχε ξεσπάσει ντουζίνα λουκάνικα μέσα στην ίδια σακούλα — και μου έλεγαν πως αυτό είναι "σβαρνίρισμα με ιστορία". Τελικά φάγαμε όλοι σα μια σφραγίδα στην πόρτα του γηπέδου κι ο αγώνας έγινε μια σβούρα τριάντα ατόμων προς τις κερκίδες. Την επομένη στο γραφείο η γυναίκα μου έγειρε πάνω από το πληκτρολόγιο και μου είπε πως δεν φοράω καν κάλτσες εδώ και δυο μέρες — εκείνες είχαν γίνει σουβλάκια ανάμεσα στα δόντια μου. Κι όμως, ο ΠΑΟΚ έβγαλε το πρώτο του γκολ εκείνο το βράδυ... σίγουρα ήταν από κάποιον άλλον αιώνα!

τι ωραία που βρέθηκε αυτή η συλλογή γαστρικών περιπετειών εδώ μέσα ανάμεσα στις βρύσες και τις σέντρες... αλήθεια, δεν θυμάμαι τίποτα άλλο από εκείνες τις σακούλες-κρεβάτια που έκανα κάποτε στον ίδιο τον δρόμο προς το γήπεδο της Λάρισας, όταν αντί για μπουκίτσα μου είχαν δώσει ένα τσόφλι γεμάτο αέρα να περιφέρω στο χέρι μου σαν φάντασμα μέχρι τις κερκίδες αυτός ο πλάτανος μπροστά στον Πάγκο της Αγίας Παρασκευής εκείνο το μεσημέρι όμως εκείνο το κανέλο του χωριού που λένε πως ήταν πιάτο ημέρας και βγήκε σα κάπα από το ψυγείο... τρεις ολόκληρες ώρες πριν τον αγώνα εγώ εκεί που ψάχνω δρόμο για να φτάσω στο γήπεδο κι όχι αντίστροφα! κανείς όμως δεν μιλάει για εκείνη την νύχτα στη Ρόδο όταν αντί σάντουιτς βρέθηκαν τρία κεφτέδες κρύσταλλα στη ζυγαριά μου σα ζυγαριά αγοράς... κι όμως ο ΠΑΟΚ εκείνο το βράδυ έπαιξε σα γάτα που του λείπαν τρία πόδια πάλι εδώ μέσα οι ιστορίες σου είναι πιο δυνατές από όλα τα σουβλάκια αυτού του κόσμου