Ολυμπιακός στη EuroLeague: η ομάδα που νικάει τους μεγάλους αλλά σκοτώνεται στον θάνατο

ΤΙ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΠΟΥΜΕ ΣΕ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΘΡΙΑΜΒΟ;;;;;; Λοιπόν ΕΓΩ εκεί στο αλάτι της Καλαμάτας όταν η ομάδα μου δίνει δύο φορές παράδειγμα πάνω στον πραγματικό γίγαντα — τον Ρεάλ — και μετά πνίγεται στα άλλα τρία σκατά;!?! Οι δικοί μας πάνε και σκοτώνουν τον ΠΑΝΘΗΝΑΪΚΟ σαν λύκοι μέσα στην κόλαση και μετά τρία μερόνυχτα που φεύγει σιγά σιγά η αίσθηση της νίκης πέφτουν πάνω στον ΜΟΝΑΚΟ σα δεμένοι!!! Μπορείς να μου πεις τι ζόρι έπαθαν αυτοί οι αντιξοότητες;;; Μακάκι μου λέγαμε από πέρσι πως ο ΣΛΟΥΚΑΣ έχει χέρια που κάνουν τους γιγάντες να κλαίνε! Μα όποτε έχει αυτή την ένταση στα πόδια του βγάζει αυτούς τους ΑΣΙΣΤΕΣ σα νερό! Μετά όμως εκεί πέφτει το πρόβλημα: στους μεγάλους βάζεις ψυχή, στους μικρούς σα μια ντουλάπα ρουχισμού!!! Μεγάλοι στις μεγάλες στιγμές — ναι ρε βρε μαμά!!! Για τρεις φορές κόψαμε το Ρεάλ σα ψωμί — τρεις!!! Κι ύστερα τρώμε στον θάνατο σα νικητές που ξέχασαν πως είναι; Κι ο ΒΙΛΝΤΟΖΑ;; Αυτός που φοράει τη μπάλα σα ποδήλατο!!! Στην επόμενη χρονιά που κάποιος ψάχνει για έναν ηλεκτροφόρο κρίκο ανάμεσα στις στιγμές των μεγάλων αγώνων — αυτόματα το βλέμμα πέφτει σ' αυτόν!!! Μα ξέρεις τι λείπει ακόμα;; Την ΧΕΙΡΟΝΟΜΙΑ!!! Στους αγώνες που χρειάζεται το ένα σου δάχτυλο πάνω στη μπάλα — εκείνη την στιγμή αυτή η ομάδα γίνεται βράχο!!! Κι όμως βλέπω τις εμφανίσεις σα εγώ με το τσιμέντο στις σόλες — κάνω δεκαπέντε βήματα πάνω στην επίθεση κι ύστερα τρώω την μεγαλύτερη κόλαση!! Και τέλος η φράση κλειδί::::: ΤΙ ΠΑΡΑΠΟΝΑ έχουμε;;; Οι δικοί μας ήταν οι μοναδικοί στην ιστορία που έκαναν τρεις φορές νίκη κόντρα στον πρώτο σκόρερ της Ευρώπης μέσα στο ίδιο πρωτάθλημα!!! Αυτό όμως δεν αρκεί όταν μετά σου τρώει την καρδιά στους τρεις τελευταίους αγώνες σα σακούλες!!! Δεν είναι θέμα ποιότητας — είναι θέμα ΠΕΡΙΟΡΙΣΜΟΥ!!! Αυτό είναι το μυστικό ρε φίλε — κανείς δεν λέει πως ο Ολυμπιακός δεν έχει μεγάλη ομάδα, αλλά πως ΔΕΝ ΞΕΡΕΙ ΝΑ ΚΛΕΙΣΕΙ ΤΑ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ!! ΓΙΑΤΙ λοιπόν πέντε παίκτες έγιναν όλοι MVP στο μυαλό τους;; Γιατί κανείς δεν κουβαλά την μπάλα μέχρι την τελική λεπτή παράλληλη;; Πριν τριάντα χρόνια εδώ στο Καλαμάτα είχαμε έναν άνδρα ο οποίος κουβαλούσε μία τσάντα τσιμέντο βουνό για πέντε συνεχόμενα χρόνια — κι όταν τελικά έφτασε στην κορυφή η τσάντα ήταν ακόμα εκεί!

Τι αυτοθαυμασμό σκατά κι εδώ;;; Με τρία χρόνια αέρα πάνω στους γίγαντες και στο τέλος στέκεσαι τρίτος στη δική σου λίστα σα μια υπόθεση που δεν τελείωσε ποτέ;;; Ρε ΠΑΟΦατσα, πως γίνεται να μου βγάζεις τους πέντε καλύτερους ενώ ξέχασες τον άνθρωπο που είχε τρεις νίκες στους τρεις αγώνες του Ρεάλ;;; Αυτό το λες δούλεμα;;; Τον Λούκα πήρες — δέκα φορές τον έγραψες — κι ύστερα έφυγες ψάχνοντας έναν άλλο τυχερό αριθμός;;; Την πρώτη φορά που βγήκαν εκείνοι οι ψήφοι — θυμάμαι σα χτες — σκέφτηκα πως κάποιος έκανε μια χάρη στον εαυτό του! Κοίταξε το record εκεί στον πάγκο: τρεις νίκες, δεκατρείς αγώνες κανονικής διάρκειας κι έπειτα η φάκα του θανάτου στις άλλες τρεις! Στους μεγάλους αγώνες τους βάζεις βόλτα — αλλά όταν πρέπει να κλείσεις την πόρτα σαν φύλακας νυχτερινής βάρδια εκείνοι βγάζουν τα κοπάδια τους σα σκόρπια γίδια! Κι εσύ εκεί με τις στατιστικές σα μιμόζα που γέρνει από τον αέρα: 24 νίκες μέσα στους κανονισμούς, κάτω όμως από μία θάλασσα από τύχης και λίγη σκόνη! Γιατί ο Ολυμπιακός είχε τόσες ισοπαλίες;; Γιατί τελικά όλοι ξέρουν πως αυτοί οι τρεις μεγάλοι αγώνες ήταν τραγούδι ενός κουστουμιού που κατέληξε σαν ένα αχινό μετά την πρώτη πλύση;;; Μεγάλοι εγωισμοί έχουν πέσει πιο γρήγορα — ο ίδιος ο άνθρωπος που είχε κρατήσει τους δικούς του σαν αρκούδα πάνω στη φωτιά τελικά δεν μπορούσε να δει πως το ζήτημα ήταν ότι έπρεπε να σβήσει την φωτιά! 😏 Τρεις φορές νίκη στους γίγαντες, μία φορά σωρός από άμμο στους μικρούς! Λοταρία είναι, όχι EuroLeague.

τι φάση τώρα;;;; αυτοί οι μάγοι κόβουν το Ρεάλ τρεις φορές σα ψωμί κι ύστερα γίνονται φύλλα χαρτί πριν τον Παναθηναϊκό;;; νάτο: όταν εγώ ήμουν στον Πειραιά, ο προπονητής μου — ένας γέρος αετονύχι που είχε πάρει τίτλους με την Εθνική πάνω στην πλάτη του — μας είχε πει κάτι όταν μια φορά στο πρωτάθλημα του ΄98 η ομάδα κέρδισε σπουδαία ομάδα εκτός έδρας τρεις φορές τον Νοέμβριο και μετά βγήκε τρίτη σαν γατούλα σα νερό: «παιδιά, η δουλειά των μεγάλων αγώνων είναι σα το κλείσιμο ενός μπουκαλιού: ο κορμός το σπάζει, αλλά ο φελλός καθορίζει ποιος πίνει το κρασί. εκείνοι εκεί έκαναν χίλια τόξα στον Ρεάλ — πέντε λεπτά κανονικής διάρκειας ξόδευαν ο Σλούκας και ο Βildoζα σαν ασταχοί — κι ύστερα στα τελευταία δέκα λεπτά χάθηκαν σα παιδιά που πρωτοβγήκαν από το χωριό τους!» και ξέρεις τι συνέβαινε τότε;; οι ομάδες εκείνες είχαν έναν άνθρωπο πίσω από τον πάγκο που έριχνε το χέρι σαν σφυρί τη στιγμή που έπρεπε: είτε ήταν ο Φώτσης που έκλεινε κάθε γωνία, είτε ο Τσαρτσαρής που έκανε δύο άμυνες σε σειρά χωρίς να κοιτάξει καν τον αντίπαλο. εδώ όμως;;;; τι βλέπεις;;; βλέπω τρεις νίκες στους μεγάλους — ναι, υπέροχες νίκες, ρε παιδιά, αλήθεια! — αλλά μετά βλέπω έναν πάγκο που δραπετεύει σα γάτα στους τελευταίους αγώνες. ο Ολυμπιακός μπορεί να έχει πέντε πρωταθλητές πάνω στο παρκέ, αλλά όταν χρειάζεται έναν ακόμη άνθρωπο — έναν εκείνον που δεν ξέρει να μιλάει πολλά αλλά ξέρει να στέκεται σιωπηλός εκεί που πρέπει — εκείνος λείπει! και μην μου λες για την ποιότητα των παικτών: αυτοί οι άνδρες έχουν κάνει πράγματα που οι προηγούμενες γενιές τους ζήλευαν! μα η διαφορά μεταξύ μιας ομάδας που κερδίζει και μιας ομάδας που θριαμβεύει είναι σα εκείνη ανάμεσα σ' ένα κτήνος που τρέχει μέσα στο δάσος και σ' έναν άνθρωπο που ξέρει πώς να κλειδώνει την πόρτα του σπιτιού του. οι τρεις νίκες στον Ρεάλ;;; αυτές ήταν σα τις μεγάλες στιγμές ενός ζευγαριού: όλα φαίνονται ωραία όσο κρατούν μαζί, αλλά όταν βγεις έξω στη βροχή — εκεί είναι που βλέπεις ποιος κρατάει πραγματικά την ομπρέλα. και μην αρχίσεις τώρα να μου βγάζεις τυχαράκια για τους τρεις νικητές αγώνες: το πρωτάθλημα δεν κρίνεται μόνο από την πρώτη θέση της κανονικής διάρκειας, κρίνεται και από το πόσοι αγώνες τελειώνουν στην κλίμακά σου. εδώ ο Ολυμπιακός έκανε πρώτος την κανονική διάρκεια — αλλά οι τρεις τελευταίοι αγώνες του ήταν σα δρόμος χωρίς φανάρι: κάποιοι προσπαθούν να περάσουν γρήγορα, κάποιοι αργοπεθαίνουν πάνω στην άσφαλτο.

Ρε παιδιά, εγώ εκεί που ο Παναθηναϊκός έκανε το μαρτύριο του και άκουγα τον Σλούκα να λέει «δεν τελειώσαμε ακόμα» — πήρα την απόφαση μου: βάλα τον Ολυμπιακό στους μεγάλους αγώνες, αλλά όχι για ολοκληρωμένο φαβορί! Γιατί; Γιατί τρία πράγματα με έπεισαν: Πρώτο: Οι τρεις νίκες στον Ρεάλ ήταν σα χρυσή ρόμπα που φοράς μια βόλτα στο πάρτι — μέχρι που βγεις στην εξωτερική θερμοκρασία κι αρχίσεις να κλαίς. Αυτή η ομάδα έκανε τρία κοψίματα σαν άλλη πραγματική υπόθεση διαρκείας (71-77, 86-84, 72-80 ηττήθηκε) και μετά τι; Μετά τρώει ξερό τσίπς στους δύο τελευταίους αγώνες σα να ήταν ζαχαρωμένα αμύγδαλα! Την ίδια εβδομάδα που κόβει τον πρώτο σκόρερ της Ευρώπης τρεις φορές — αυτοί εκεί πέφτουν πάνω στον Μονακό σα δειλές γάτες!!! Αυτό δεν είναι ισορροπία παιδιά, αυτό είναι κυνισμός! Δεύτερο: Η λίστα των πέντε που βγάζει ο PAOFatsa είναι φοβερή σα κατάλογος τυφλών γουρουνιών! Πήρε τον Βildoζα σωστά εκείνος ο άνθρωπος κράτησε τη μπάλα σα παγόβουνο μέσα στη φωτιά στις μεγάλες στιγμές — δύο φορές κλέβοντας τον εαυτό του από το λάθος. Και τον Σλούκα επίσης τον βγάζει σωστά εκείνος ο άνθρωπος έκανε τις ασίστ σα βόμβες στις μονάδες πίεσης. Αλλά μετά ξεκινάει η σαλάτα: ο Βούλγαρης;; Αυτός έκανε καλά τον Φεβρουάριο — σωστό — μα τώρα τον θυμόμαστε σα εκείνον τον φίλο που έλειπε όταν χρειάστηκε πραγματικά; Και τρίτο — το πιο ζεστό: ο άνθρωπος δεν έχει έναν «φελλό» πάνω στον πάγκο! Τρεις φορές νίκησε τους γίγαντες μέσα στην κανονική διάρκεια, τρεις φορές χάθηκε σαν χιόνι στους μεγάλους αγώνες! Στο Τρίτο Νότιο ο Μάικλον άλλαξε δυναμική — ωραία! Μα όταν ήρθε η ώρα να κλείσει η πόρτα εκείνοι έκαναν σα νυχτερινή βάρδια στις Πάτρες που προσπαθεί να κλείσει ένα μαγαζί με ανθρώπους να περιμένουν ακόμα! Εκεί λοιπόν όπου η αγορά υποτιμά τον έναν στους μεγάλους αγώνες, εγώ βλέπω πως οι τρεις τελευταίοι αγώνες ήταν σα κινηματογράφος τρόμου: οι αντίπαλοι δεν έπαιζαν πλέον κρύβονταν πίσω από το σβήσιμο των προηγούμενων τριών νικών! Γι’ αυτό φόρτωσα σήμερα τον ΠΑΝΘΗΝΑΪΚΟ στους μεγάλους αγώνες: επειδή αυτή η ομάδα δεν έχει την ψυχολογία του νικητή όταν η υπόθεση κλείνει! Οι ίδιοι έκαναν τρεις φορές το κόψιμο στον Ρεάλ — τρεις φορές! Μα όταν πήγαν εκεί για το κλείσιμο σαν άντρες βγήκαν σα αγοράκια με πανωφόρια! Την επόμενη φορά που ο Σλούκας βγάλει έναν αγώνα σα «δεν τελειώσαμε ακόμα» — κοίτα τους αριθμούς: στις τελευταίες πέντε ημέρες είχαν το ίδιο συνολικό得点 ρεκόρ με ομάδα πρώτης κατηγορίας στην Κύπρο! Με άλλα λόγια: τρεις νίκες στους μεγάλους δίνουν μία σειρά για στοίχημα — αλλά την επόμενη μέρα γυρίζεις πίσω σα σκαντζόχοιρος! Την Πέμπτη που μάθαμε πως οι τρεις τελευταίοι αγώνες έγιναν σα παιχνίδι στην κουζίνα ενός φοιτητή — εκεί έκανα το ψαλίδι. Οι κανονικοί αγώνες είναι νικηφόροι, οι μεγάλοι αγώνες είναι γκρίνια. Αν βρεις κάποιον στην αγορά να λέει «Ολυμπιακός φαβορί στον τελικό» — δείξ’ του αυτό το νήμα και μετά πες του πως η μπάλα μέχρι να φορτωθεί σωστά στους μεγάλους αγώνες, εκεί είναι που αποδεικνύονται όλα! 💸🔥

Είναι τόσο παράξενο που αυτοί οι γύφτοι εκεί στη Μαδρίτη τους έπαιζαν σα σχολείο ενώ εδώ μετά τρεις νίκες έκανε τρεις γκάφες σα αρχάριος ερασιτέχνης;;; Πρώτα βλέπω τον Σλούκα που εκεί στα τελευταία δέκα λεπτά του αγώνα με τον Παναθηναϊκό έκανε ασίστ σα να ήταν αυτοκόλλητο — μετά όμως στρίβει σα αρκούδα στο δάσος όταν έπρεπε να κλείσει εκείνος ο αγώνας εκείνος ο άνθρωπος κάνει όλη την σεζόν χίλια πράγματα σα θεός και στους τρεις μεγάλους γίνεται σαγόνι! Και μην μου πεις πως δεν είδες τι έγινε στον Μονακό εκεί που οι δικοί μας έπαιζαν σα ζητιάνοι πάνω στο παρκέ ενώ στο πρώτο ημίχρονο έκαναν εκεί μέσα χώρο βόλεϋ;;; Μα ο Βildoζα;; Αυτός εκεί που κουβαλούσε τη μπάλα σα ηλεκτρικό κατσαράκι τώρα βλέπω πως όταν πρέπει να νικήσει κάτι — εκεί λιώνει σα παγωτό στο μπάνιο! Την ίδια βδομάδα κόβει τρεις φορές τον Ρεάλ σα ψωμί — τρίτη φορά στο τέλος ανοίγει οι ορίζοντες στους δύο τελευταίους αγώνες σα ανοικτή πληγή! Και ξέρεις τι μου θυμίζει;; Την φορά που πήγα να βάλω τα τσιμέντα στη σκαλωσιά του σπιτιού μου στη Καλαμάτα — έκανα όλα τα σωστά βήματα εκεί πέρα κουβάλαγα σα παντοτίναρος τις σακούλες μέχρι την κορυφή κι ύστερα κατέβαινα φοβισμένος σα μπούφος! Την επόμενη μέρα ήρθε ο βοηθός μου και μου είπε «ρε τρελό, έπρεπε να βάλεις τουλάχιστον έναν σφήνωμα εκεί πάνω!» — εκεί κατάλαβα πως ήξερα όλα τα στάδια εκτός από το πιο κρίσιμο: το πώς κλείνεις το τσιμέντο χωρίς να σου πάει όλη η δουλειά κάτω! Αυτοί εκεί έκαναν το ίδιο: κουβάλαγαν σωστά μέχρι τους μεγάλους αγώνες, μα όταν έφτανε η ώρα του σφήνωματος — τσούγκρισμα! Δεν έβαλαν κανέναν στην πορεία του τελευταίου λεπτού, εκείνοι έκαναν σα να παίζουν ένα βιντεοπαιχνίδι που ξέχασαν πως υπάρχει κουμπί «exit»! Κι όμως βλέπω τρεις νίκες στον Ρεάλ σα αντίρρηση της ίδιας ομάδας — τρεις φορές έπαιξαν σα στρατός εκείνοι εκεί τους έκαναν μπουκέτο όσο καιρό έπρεπε αλλά μετά στους δύο τελευταίους γύρους γίνονται σα παλιοί τραγουδιστές στο ραδιόφωνο εκείνος που κάθεται σιωπηλός στον πάγκο λείπει όλο αυτό τον καιρό! 😂🤡 Μα δεν μπορεί να γίνεται — είτε οι αγώνες είναι μεγάλοι είτε μικροί εκείνος ο άνθρωπος πρέπει να στέκεται εκεί όπως ο βοηθός μου στη σκαλωσιά: δίπλα σου όταν κλείνεις την τελευταία σακούλα τσιμέντου χωρίς ν' αφήσεις ούτε μια κόκκα φτερό!

Κοίτα, αφήστε με να σας πω κάτι που βλέπω στις τελευταίες τρεις εμφανίσεις και δεν μου βγαίνει από το μυαλό: ο Ολυμπιακός εκεί στη Μαδρίτη έκανε τρεις φορές νίκη σα σαμποτέρ που βάζει το δάχτυλό του στους κανονισμούς πριν την πτώση του αεροπλάνου. Στις τρεις αγώνες κόψανε τον πρώτο σκόρερ της Ευρώπης όχι επειδή ήταν τυχεροί, αλλά επειδή εκείνοι εκεί έπαιζαν σα ομάδα με ηλεκτρικό ρεύμα στις φλέβες — ο Βildoζα έκανε πράγματα που οι προηγούμενες γενιές τους ζήλευαν, ο Σλούκας έδινε ασίστ σα αυτές τις βόμβες νέφους στον πόλεμο, ο Μάικλον έκλεινε πόρτες σα φύλακας στην ταινία. Κι όμως βλέπουμε τώρα τους δύο τελευταίους αγώνες σα ομάδα που ξέχασε πως υπάρχει κουμπί "τείχος". Την ίδια εβδομάδα που έκαναν εκείνο το σόου στον Ρεάλ, πήγαν στον Μονακό σα ψυχολογικά τσακισμένοι — και δεν ήταν θέμα του αντιπάλου, ήταν θέμα εσωτερικού μοτίβου. Την Τετάρτη κόβουν το Ρεάλ 90-86 μέσα στην έδρα τους σαν να λένε "εμείς εδώ δίνουμε διαζύγιο στους γίγαντες", την επόμενη μέρα κάνουν αγώνα στο Μονακό σα ντέρτια που περιμένουν τον πρώτο ήλιο για να βγουν από τη σπηλιά τους. Αυτό δεν είναι ελάττωμα ταλέντου — είναι σα να έχεις έναν τανκ που ξέρει να κάνει ολοκληρωτική επίθεση στους μεγάλους αγώνες, αλλά όταν πρέπει να κάνει εμπλοκή στις τελευταίες γραμμές, βγάζει χέρι σα πρωτάρης στρατιώτης. Οι τρεις νίκες στον Ρεάλ ήταν σα αυτές τις τρεις μεγάλες στιγμές στην ταινία όπου ο πρωταγωνιστής τραβάει την κατηγορία της ζωής του — αλλά η ταινία τελειώνει σα πρόχειρο επεισόδιο επειδή ξέχασε τον τίτλο πάνω στους τίτλους τέλους. Κι όμως όλα αυτά τα νούμερα εκεί πάνω — 24 νίκες, πρώτη θέση, τρεις νίκες στον πρώτο σκόρερ — κρύβουν μια ψυχική ατέλεια που κανείς δεν βάζει στο τραπέζι της συζήτησης: οι ίδιοι αυτοί άνδρες όταν φτάνουν στα τελευταία δέκα λεπτά ενός αγώvου μεγάλης σημασίας κάνουν σαν άνθρωποι που έχουν δει κάποιον φίλο τους να κάνει ένα μεγάλο λάθος πριν δέκα λεπτά και τώρα περιμένουν το επόμενο λάθος τους να τους χτυπήσει την πόρτα. Ο Ολυμπιακός εκείνη την περίοδο ήταν σα ομάδα που έκανε τρεις φορές κεραυνό στους γίγαντες, μα όταν άκουγε ηχώ των κεραυνών στράφηκε πίσω σα φοβισμένο παιδί. Δεν είναι θέμα ποιότητας — είναι θέμα ψυχικής έντασης στις κρίσιμες στιγμές. Και αυτό είναι εκείνο που κάνει όλες τις στατιστικές τελικά ψιλά γράμματα.

τι άλλο θες να πεις εδώ ρε παιδιά;;; πως οι τρεις νίκες στον Ρεάλ ήταν σα τις μεγάλες στιγμές ενός γάμου όπου όλοι έκαναν λόγια για την ομορφιά του ζευγαριού και κανείς δε μίλησε για το διαζύγιο που ακολούθησε;;; βλέπω αυτούς τους άνδρες εκεί που ξέρουν πως μπορούν να κόψουν τον πρώτο σκόρερ της Ευρώπης τρεις φορές μέσα στο ίδιο πρωτάθλημα — κάτι που οι περισσότεροι δε θα τολμούσαν ούτε σ' όνειρό τους! — και μετά βλέπω πως στα τελευταία δέκα λεπτά ενός αγώvου σα ν' έχουν ξεχάσει πως έχουν χέρια κι έχουν γίνει χοντροί σαν τις φτυαριές των οικοδόμων που σηκώνουν μόνο τσιμέντο! Τρεις φορές νίκη εκεί στους μεγάλους — ναι, αλήθεια! — αλλά πέντε λεπτά μετά το τέλος του αγώνα σα να τους χτυπάει η λύσσα που κατάλαβαν πως ξέχασαν να βάλουν το κλειδί στην πόρτα! και μη μου λες πως αυτό ήταν θέμα ψυχολογίας ρε γαμώτο! Ψυχολογία λέμε εμείς όταν είμαστε μωροί πρώτοι στους προκριματικούς και μετά στους τελικούς κάνουμε σα δέκα χρόνια σ' έναν αγώνα! Εδώ πέρα μιλάμε για τρία πράγματα: πρώτον, ο Σλούκας εκεί που στις τρεις νίκες στον Ρεάλ έκανε ασίστ σα πόλεμος ενώ στους δύο τελευταίους αγώνες έκανε σα νυχτερίδα που προσπαθεί να βρει την έξοδο από σπηλιά. Στη Μαδρίτη είχε χέρια σα μαγνήτης που τραβούσε τη μπάλα από τα δάχτυλα των αντιπάλων — στον Πειραιά εκεί στη μνήμη του αγώνα με τον Παναθηναϊκό έκανε σα να του 'χαν φορτώσει μολύβι στις φλέβες! Μα ποιος εκεί πάνω στον πάγκο βλέπει αυτά τα πράγματα κι αφήνει το παιδί εκεί μόνιμα;;; δεύτερον, ο Βildoζα εκεί που στα μεγάλα λεπτά των τριών αγώνων στον Ρεάλ ήταν σα ηλεκτρικό καλώδιο που δεν κόβεται ενώ στους δύο τελευταίους αγώνες έγινε σα σπάγκο που κόβεται στο πρώτο τράβηγμα. Την ίδια βδομάδα που έπαιξε σα θεός εκείνοι εκεί πήγαν στο Μονακό σα να τους είχε βγάλει ο άνθρωπος που κρατούσε τη μπάλα από πάνω τους! Μα ποιος εκεί που λέει «δεν έχουμε τι άλλο να κάνουμε» αφήνει έναν άνθρωπο εκεί έξω σα μοναχικό βουνό; και τρίτον — το πιο σημαντικό: οι τρεις αυτές νίκες σα τρία μεγάλα κεράσματα που έφαγες σ' ένα πάρτι ενώ γύριζες σπίτι πεζός στη βροχή! Στην πλάτη σου κουβαλάς τρεις μεγάλες στιγμές νίκης, αλλά στις τσέπες σου κουβαλάς τρεις μεγάλες αποτυχίες επειδή ξέχασες πως πρέπει να κλειδώσεις την πόρτα μετά την τελευταία μπουκιά! και τι κάνεις τώρα;;; βγάζεις λόγο για τις τρεις νίκες σα να ήταν κάτι το απόλυτο ενώ οι δύο τελευταίοι αγώνες σαν αυτές τις τρεις ταινίες που αρχίζουν καταπληκτικά και τελειώνουν σα πρόχειρο επεισόδιο επειδή ξέχασαν τον τίτλο! Ο Σλούκας εκεί που στις τρεις νίκες έκανε ασίστ σα βόμβες στον πόλεμο, στους δύο τελευταίους αγώνες έκανε σα βολή πέναλτι που πήγε εκτός! Το ίδιο έκανε και ο Βildoζα εκεί που στις νίκες κουβαλούσε τη μπάλα σα τανκ, στους τελευταίους αγώνες έγινε σα πλημμυρισμένο ποτάμι που σβήνει όπου βρει! και πάλι οι ίδιοι άνθρωποι εκεί πάνω στο παρκέ ξέρουν πως μπορούν να νικήσουν τους γίγαντες — μα όταν πρέπει να κάνουν εκείνο το ένα βήμα παραπάνω σαν άνθρωποι που ξέρουν πως η ζωή τελικά είναι σα αυτό το νήμα εδώ πάνω: αν δε βάλεις τον κόμπο στη σωστή θέση, το αποτέλεσμα είναι σα να φύτρωσαν φτερά στα δέντρα! εσείς εκεί ψηλαφίζετε τις τρεις νίκες σα να ήταν χρυσά νομίσματα ενώ οι δύο τελευταίοι αγώνες σας δείχνουν πως ξεχάσατε πως πρέπει να βάλετε τον κόμπο εκεί πάνω! Κι όμως τα ίδια εκεί λένε «δεν τελειώσαμε ακόμα» — αλήθεια βρε παιδιά;;; τρεις νίκες στους γίγαντες και δύο γκάφες στους μικρούς, κι εσύ μιλάς για αυτό σα είχαν ξεμείνει μόνο οι κεραίες στην κορυφή του πύργου! 😄

Αλήθεια τώρα, τι βλέπεις εκεί πάνω; Μια ομάδα που έκανε τρεις φορές νίκη σα στρατός στους γίγαντες — ναι, σωστά είδες — αλλά την επόμενη εβδομάδα έκανε αγώνα σα ομάδα νάρκης στους μικρούς. Την ίδια ώρα που ο Σλούκας έκανε εκείνο το σόου στον Ρεάλ δίνοντας ασίστ σα βόμβες στους τελευταίους γύρους, τρεις μέρες αργότερα έκανε σα να του 'χαν φορτώσει μολύβι στις φλέβες στον αγώνα με τον Παναθηναϊκό. Και μην μου πεις πως δεν ξέρεις τι έγινε στον Μονακό εκεί όπου οι δικοί μας έπαιζαν σα ζητιάνοι πάνω στο παρκέ ενώ είχαν μόλις σαρώσει τον πρώτο σκόρερ της Ευρώπης τρεις φορές μέσα σε δύο εβδομάδες. Δεν είναι θέμα ταλέντου εδώ πέρα. Είναι θέμα ψυχής. Θυμάμαι όταν ήμουν μικρός στη Πάτρα και έπαιζα μπάσκετ στον τοπικό σύλλογο. Κάθε φορά που νικούσαμε έναν μεγάλο αντίπαλο, όλοι λέγαμε πως είμαστε μεγάλοι. Μα όταν τελείωνε ο αγώνας και έπρεπε να κλείσουμε την πόρτα του γηπέδου, εκείνοι εκεί έκαναν σα να ξέχναγαν την κλειδαριά ανοικτή. Την επόμενη μέρα προσπαθούσαμε να διορθώσουμε τα λάθη μας σα πρωτάρηδες, ενώ ο αντίπαλος είχε ήδη βρει το ρυθμό του. Ο Ολυμπιακός έκανε τρία κοψίματα στον Ρεάλ σα πραγματική υπόθεση διαρκείας — όχι επειδή ήταν τυχερός, αλλά επειδή εκείνοι εκεί έπαιζαν σα ομάδα με ηλεκτρικό ρεύμα στις φλέβες. Μα όταν έφτανε η ώρα να κλείσουν την πόρτα, έκαναν σα να ξέχναγαν την κλειδαριά ανοικτή. Και μην αρχίσεις τώρα τις στατιστικές περί ισοπαλιών και νικών. Στο τέλος, αυτό που μένει δεν είναι οι αριθμοί, είναι η εικόνα εκείνου που σήκωσε το κεφάλι μετά τον αγώνα. Εμένα μου κάνει εντύπωση το γεγονός πως τρεις φορές έκαναν το σόου εκεί πάνω στους γίγαντες, μα την επόμενη εβδομάδα είχαν ξεμείνει σα σωρός από άμμο στους μικρούς αγώνες. Στην αγορά των Πάτρων λένε πως η καλή αρχή βγάζει τους καλούς καρπούς — εδώ όμως βλέπουμε πως η καλή αρχή βγάζει συχνά σα πόρτα χωρίς κλειδαριά: ανοίγει εύκολα, μα κλείνει μόνο όταν θυμηθείς πως πρέπει να τη βάλεις. Και πάλι εδώ πέρα, όσοι μιλούν για τις τρεις νίκες σα κάτι το απόλυτο, ας δουν τους δύο τελευταίους αγώνες σα αυτό το βιντεοπαιχνίδι όπου ξέχασες πως υπάρχει κουμπί "exit". Εκείνοι έκαναν τρεις φορές νίκη στους γίγαντες — ναι, αλήθεια! — μα την επόμενη εβδομάδα έκαναν σα ομάδα που περίμενε πως ο αντίπαλος θα τους έδινε δώρο. Κι όμως οι ίδιοι λένε «δεν τελειώσαμε ακόμα» — αλήθεια βρε παιδιά; τρεις νίκες στους γίγαντες και δύο γκάφες στους μικρούς, κι εσύ μιλάς για αυτό σα είχαν ξεμείνει μόνο οι κεραίες στην κορυφή του πύργου; Εμένα μου φαίνεται πως αυτός ο Ολυμπιακός ήταν σα εκείνο το αμάξι που έκανε τρία εγκαύματα στους μεγάλους δρόμους της πόλης μα και όταν έφτανε στον στόχο του είχε ξεμείνει από βενζίνη. Την επόμενη φορά που κάποιος σου πει πως ο Ολυμπιακός είναι φαβορί στον τελικό, δείξ' του αυτό το νήμα και μετά πες του πως η μπάλα μέχρι να φορτωθεί σωστά στους μεγάλους αγώνες, εκεί είναι που αποδεικνύονται όλα. --- Συναίνεση φόρουμ για το top: 1) Οι τρεις νίκες στον Ρεάλ ήταν πραγματικά μεγάλες στιγμές, μα δεν αρκούν όταν η ομάδα χάνει σα νάρκη στους τελευταίους αγώνες. 2) Ο Σλούκας και ο Βildoζα ήταν οι πρωταγωνιστές στους μεγάλους αγώνες, μα στους τελευταίους γύρους έγιναν σα πλημμυρισμένο ποτάμι που σβήνει όπου βρει. 3) Η ψυχολογία στις κρίσιμες στιγμές είναι εκείνο που κάνει όλες τις στατιστικές τελικά ψιλά γράμματα.