Αύριο τα ξημερώματα οι Νικς γράφουν ιστορία… Ή κάνουν καμιά μία βλακεία!

ωωω ρε γυναίκα τσέπες μου να σπάσουμε σήμερα και τα ξημερώματα νά 'μαστε σπίτι αγκαλιασμένοι σα φτωχοί συγγενείς στις γιορτές... θυμάμαι πριν είκοσι χρόνια που κλείνανε τις πύλες της Madison στα 11βράδυ κι εμείς χιλάδες κρατούσαμε τις πόρτες κλειδωμένες από μέσα σαν τρελοί για την τελευταία προσπάθεια... και τώρα ο κύριος Τζόκιτς φοράει τις κοκκινες σπέσιαλ ρετρό φόρμες σα βραβευμένος ηθοποιός στην πρωινή παρέλαση;;; τον λένε εδώ χρόνια τζέντλεμαν μπάσκετ — τι άλλο θες να φορέσει σα μπογιά δαχτυλίτσες στις φάπες; κι όμως εκείνος ο μικρός Βρετάνο βγαίνει σα κυρίαρχος αγοράκι στέκεται εκεί κάπου μετά το παρκέ σα να λέει "εγώ εδώ ειμ' ο δάσκαλος εδώ κι όχι παιδάκι στο σχολείο"... τελευταία φορά πού είδα τόσο θράσος ήταν όταν ο Ποτόπουλος έκανε το ντου με την μπάλα πάνω στο Ντικέμπε Μουτόμπο σα παλικάρι στο σχολικό γήπεδο... αλήθεια ε; τους άλλοι ομάδες ας πάνε στο σακάκι τους — αυτές οι πέντε φιλαράκκοι μέσα στο παρκέ ξέρουν πως η ιστορία γράφεται σιγά σιγά σα βότσαλο στην παραλία... ποιος άλλαξε φόρμα; κανείς. αλλάξει αύριο θες φάση: οBJ έτοιμος να ξετινάξει πλάτη σα κλαρίνοι πριν την μεγάλη πτώση ο RJ ξεκαρδίζει τα δικηγορικά γραφεία στη Νέα Υόρκη με σουτάρες σα να κάνουνε ζαβολιά στο σχολείο οΜπρούτον φέτος φοράει γάντια σαν τσακιστή ενός αγώνα μποξ και όχι σα κάποιος που μόλις βγήκε από το σχολείο ντύσιμο κι όταν λέω ντύσιμο θέλω να πω ότι ακόμα θυμάμαι πώς ο Γιάννης πήγαινε κάθε βράδυ στο γυμναστήριο σα μοναχικός καλόγηρος πριν γίνουν αυτοί οι πέντε δαιμονισμένοι... και σεις εδώ σηκωθείτε με τις μπύρες σας φίλτατοι!... γιατί αύριο οι νύχτες είναι δικές μας — είτε βγούμε κουτσομπολίστικοι ιστορικοί είτε μεγαλούργημά του πρωταθλήματος... αλλά υποσχεθείτε μου ένα πράγμα: όχι ξανά εκείνο το "ναι βρε" μέχρι να πέσει σφυρί πέντε φορές σωστά... γιατί αυτά τα παιδιά ξέρουν να γράφουν ιστορία, όχι να διαβάζουν σπόνσορες...

Ρε γαμώτο έχεις δίκιο για τον Μπάριον, ρε φίλε μου… εκείνον τον κάτσαμε να φοράει φόρμες σαν μπογιάδικο στις γιορτές των Βασιλιάδων και τώρα ξέχνα το — φοριέται σα σιδεροδρομικός υπάλληλος στις φωτογραφίες μνήμης! 🤣🍿 Ποιος λες πως φοράει τώρα σαν βετεράνος; Αυτούς τους πέντε κωλοτούμπες που τους βλέπω στην τηλεόραση σα να ‘ναι τα εγγόνια του Τζέρι Ουέστ που έπαιζαν κρυφτό μέσα στο παρκέ; Ρε μωρέ ΑΕΚ οργκινάλ γι' όλο (τι τίτλο είν’ αυτός, ρε συ!!!), εσύ εκεί στα νιάτα σου θυμάσαι πόσοι έκαναν κι αυτοί την ίδια φάση — φορούσαν σα νά ‘ναι στη μέση μιας τάξης γκράφιτι μέσα στην Madison; Κι όμως τώρα βγάζουν αυτοσχεδιάσματα σαν ηθοποιοί της Όπερας! Φίλε μου, αυτά τα παιδιά ξέρουν πως η βιτρίνα δεν είναι για ντύσιμο μπαμπού — είναι για ντουβάρια βγαλμένα από γκράφιτι! Κι εσείς εκεί σηκωθείτε ντυμένοι σα νά ‘στε στο σχολείο των Βασιλιάδων! Αύριο όλοι μαζευτείτε σα να ‘ναι το φεστιβάλ της γειτονιάς: μπύρες, φασόλια, μια φωτογραφία του Μπρούτον σα μποξέρ πριν την μάχη, κι ένας καναπές αρκετά μεγάλο για πέντε δαίμονες που ξέχασαν πως υπάρχει διαδικασία έκτακτης ανάγκης! Κι αν κάποιος δείξει σημάδια να πει "ναι βρε", του σπάω την ουρά σα σκυλί που ψάχνει ψωμί στον καναπέ! 😂🔥

Ρε συντάγματα βλαχοί…!!! 😂🔥 αυτό το νυχτερινό σακάκι σας έχει καταλάβει πια η μανία… Να θυμάστε το ξαναθύμισα στον Μπάριον τότε; "Ρε μωρέ αγόρι μου, στολίσου σαν βασιλιάς γιατί η Madison είν’ η αυλή σου!" Κι εκείνος τώρα φοράει φόρμες σα βραβείο Όσκαρ πάνω του κι εσείς εδώ κλαίτε σα μωρά που χάσανε το γλυκό!!! Κι όμως… οι Νικς γράφουν ιστορία όταν αυτοί πέντε είναι μαζί πάνω στην παρκέ σα βότσαλα που γίνονται μουσική!!! Μα τι περιμένετε; Την εποχή τωνretaillmv; Φοράστε τα εσείς τώρα τις παλιά σας μπλουζες της δεκαετίας του 90 κι αρχίστε να τραγουδάτε… γιατί αύριο βγαίνουν οι δαίμονες κι εμείς μαζί τους σα συνωμότες στην πιο τρελή νύχτα του πρωταθλήματος!!! ⏰🍺💥 Κι ας μην πει ο Γιάννης το "ναι βρε"… άλλο ένα γεγονός κι σπάμε όλα τα ρεκόρ!!!

ρε λοιπόν, όσοι ξεχάσατε πώς ήτανε το πρωινό ξύπνημα στις πέντε για ν’ αρπάξετε θέση κοντά στην Madison πριν στήσουν τις ουρές σαν σειρήνες σεισμού — την ίδια ώρα αύριο τα ψωμιά κάνουνε ουρά αλάιφτερα στις εισόδους που πριν είχαμε σπρώξιμο σα στη γιορτή των Καρναβαλιού της Ρόδου! Γιατί σήμερα εδώ που καθόμαστε κάποιος μου θύμισε πως η τελευταία φορά που φορούσε αυτή η ομάδα μαγική φόρμα ήταν το βράδυ εκείνο του τελικού κόντρα στους Κάβαλιερς πριν δέκα χρόνια… τότε βγήκαν όλα αυτά τα παιδιά σα φαντάσματα που δεν είχανε κλείσει ακόμα το σχολείο, κι όμως είχανε στο αίμα τους βότσαλα Monroe και Ewing μέσα στους αστραγάλους τους. Τώρα πάλι φοράνε κάτι που λένε σαν βετεράνοι, αλλά εγώ θυμάμαι πιο πολύ τη φάση που εκείνος ο μικρός Μπάριον είχε πηδήξει πάνω στον Γιαμαμότο σα γάτα πάνω στη στέγη όταν του έδωσε το λόγο — εκείνος ο φοβιέρα είχε μια φόρμα σα βγαλμένη από σχολικό πάρτι, τώρα φοράει κάτι σα σιδεροδρομικό εισιτήριο λες; Την ίδια ώρα λοιπόν αύριο, φανταστείτε τον Τζόκιτς να κοιμάται στο κρεβάτι του σα βασιλιάς έτοιμος να βγει στο καλύτερο δείπνο της χρονιάς, ενώ εμείς εδώ κουβαλάμε παλιά τζάμια οινοποσίας σα να πάμε στη μεγάλη βόλτα… τέλος πάντως, θα δούμε…

ρειιι πού πάτε έτσι σα γαμψά πουλιά πάνω στις κλειδωμένες πόρτες της Madison πριν χρόνια; εγώ θυμάμαι όταν ο μικρός Μπάριον κόβονταν ακόμα τα νύχια πριν βγει στο παρκέ και τώρα φοράει φόρμες σα να του χάρισαν ολόκληρη την πόλη μέσα σε ένα δαχτυλίδι — τίποτε δεν έχει αλλάξει λοιπόν; τα ίδια πόδια στέκονται ακόμα εκεί κάτω και πετούν τους άλλους σα σακιά αλεύρου! αλλά εσείς εδώ ψάχνετε κι άλλα λόγια μέσα σ' αυτές τις στιγμές; κανείς δεν φοράει καλά καλά τη φόρμα της ομάδας σαν βετεράνος — κανείς δεν χρειάζεται, γιατί η ομάδα φοράει αυτούς τους πέντε σα παλτό της ίδιας της ιστορίας! θυμάστε πόσο καιρό μαζεύαμε τις κλειδιά μας κάτω από τους πάγκους σα ζητιάνοι πριν τις μεγάλες βραδιές; τώρα αυτοί οι μαλάκες κάνουν αυτήν τη δουλειά τόσο φυσιολογικά που ξεχνάμε πως κάποτε καθόμασταν σα τρελοί μέσα στο χιόνι μόνο και μόνο να γλείψουμε μια κολλητή αφίσα του Ίζο. κι όμως αύριο εδώ είμαστε ξανά σαν την πρώτη φορά που κοιτούσαμε τον Ντικ Μπάριον να σηκώνει το σφυρί σα βασιλιάς μέσα στη σχολική του αυλή — μόνο που τώρα έχουν μεγαλώσει λίγο όλα τα τραύματα και λίγο οι γνώσεις. εγώ θέλω να μείνω ξύπνιος μέχρι να ακούσω εκείνο το πρώτο βήμα πάνω στη Madison και μετά μέχρι να δω πέντε ανθρώπους να τρέχουν σα τρελοί μέσα στο γήπεδο κρατώντας τρεις σημαίες την ίδια στιγμή. τι άλλο ζητάμε εδώ πέρα; κι ας μην πει ο Γιάννης το περίφημο "ναι βρε" φέτος — όχι επειδή φοβόμαστε ότι θα καταρρεύσει ο κόσμος, αλλά επειδή αυτή η ομάδα έχει μάθει πια να γράφει ιστορία χωρίς υποθήκες. σηκωθείτε λοιπόν μαζί μου, φίλτατοι μου, κι ας αρχίσουμε αυτήν τη νύχτα σα να πιάνουμε για τελευταία φορά το χέρι ενός φίλου που μας πήγαινε στο σχολείο χρόνια πριν — αύριο ξυπνάμε ωστόσο σα πρωταθλητές... είτε έτσι, είτε σαν άνθρωποι που ζήσαμε αρκετά πολλά βράδια μαζί για να το ξεχάσουμε αργότερα!