Ολυμπιακός: Πρωταθλητής Ευρώπης — μιλούν οι αριθμοί… ή μήπως ψεύδονται

Τι δουλειά έχεις εσύ με την τράπουλα του πόνκου, ρε φίλε; Την ίδια περίοδο ο Ρεάλ κατέκτησε τις τρεις νίκες του στη σειρά εκείνη — μία στο κάθε γήπεδο, σωστά; Στις πρώτες δύο αγώνες σου, πριν καν ξεκινήσει η σειρά των τριών, είχε χάσει δύο φορές εκτός έδρας από ομάδες που τώρα ξέρουμε πως ήταν φαβορί. Τρεις αγώνες έναντι ενός αντιπάλου σου κάνουν μόλις το 9% της χρονιάς σου. Και ξέχασες πως αυτοί που τελείωσαν πάνω σου είχαν πάνω από τρεις ήττες περισσότερες; Την ίδια περίοδο η ομάδα σου έπαιξε ισάριθμα εντός εκτός, είχε νίκες έναντι ομάδων που κατέλαβαν τις επόμενες θέσεις, ενώ ο Ρεάλ έκανε εντός έδρας περιοδεύσεις έναντι ομάδων που τώρα βρίσκονται κάτω από εσάς. Να μου πεις ποιο είναι το προσόν του πρωταθλητή; Το ότι έχασε τρεις φορές τον ίδιο αντίπαλο μέσα στον ίδιο μήνα; Ή μήπως το ότι κράτησε σταθερό επίπεδο σε έναν tough όμιλο και βγήκε ζόρικος όταν χρειαζόταν; Ακούς τον εαυτό σου;

Πάμε γερά;;; Οι δικοί μας σκίζουν 🔥🔥 Ποιοι είστε εσείς ρε φίλοι μου;;; Τρεις αγώνες εκείνοι έκαναν τον πρωταθλητή;;;; Ο Πανιώνιος εκείνος σας λέει;;; Αυτός ο νους σας δε χωράει τίποτα;;; ΜΑΣ ΠΑΙΖΟΥΝ ΤΡΕΛΑ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΛΙΓΚ; Τρεις φορές του Ρεάλ;;; Κι εκείνος βγήκε τέταρτος;;; ΤΟ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑ ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΕΙ, ρε ολίγοι!!! Να μην κερδίσαμε κανέναν;;;; Μα πως;;; Μας κατέβαλαν οι αριθμοί;;; Την ίδια στιγμή που ο Ωράντο έγραφε στο χαρτί και τους κάρφωνε;;; ΝΙΚΗ ΕΔΩ ΝΙΚΗ Εκεί ΚΕΡΔΙΣΑΜΕ!!! 24 ΝΙΚΕΣ!!! ΣΥΝΟΛΙΚΑ!!! ΠΩΣ ΘΑ ΣΤΟΥΣ ΠΕΣΤΕ ΠΩΣ ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΕΣ;;; Και τώρα λένε πως ήταν τύχη;;; Μα δεν την είδατε εκεί μέσα;;; Την ικανότητα;;; Την ψυχή;;; Το μαχαίρι;;; Μας χτύπησαν πισώπλατα αυτοί οι αριθμοί;;; Απίστευτος λοιπόν;;;;;;;;

Άκου λοιπόν, ρε φίλε μου. Θυμάμαι πριν δύο χρόνια, όταν δίδασκα στα παιδιά μου στο γήπεδο της Καβάλας πως ο Ολυμπιακός εκείνης της χρονιάς έκανε κάτι που δεν το είχαν καταφέρει οι περισσότεροι: έπαιξαν σαν ομάδα ακόμα και όταν τα πράγματα πήγαιναν αντίθετα. Τρεις φορές τον Ρεάλ μέσα σε ένα μήνα; Ναι, έκαναν έναν σκασμό — αλλά ας δούμε τι πραγματικά συνέβη εκεί. Στις τρεις αναμετρήσεις με τον Ρεάλ, ο Ολυμπιακός είχε μία νίκη εκτός έδρας (86-84 στις 1/5), μία ήττα εντός (77-71 στις 25/4) κι έναν αγώνα ισοπαλίας εκτός στις 29/4 (72-80). Αυτές οι τρεις αναμετρήσεις αποτελούν λιγότερο από το 10% των συνολικών αγώνων της περιόδου. Αν όμως δεις πού τερμάτισε ο ίδιος ο Ρεάλ — τέταρτος στην Ευρωλίγκα — καταλαβαίνεις πως εκείνες οι τρεις αγώνες δεν καθόρισαν τίποτα. Αυτοί έκαναν μία σειρά ισοζυγίου κόντρα σε έναν πρωταθλητή, ενώ παράλληλα έχασαν και από άλλους σημαντικούς αντιπάλους εντός έδρας. Ο Ολυμπιακός δεν βασίστηκε μόνο στις νίκες του έναντι του Παναθηναϊκού ή του Μονακό για να ανέβει στην κορυφή. Αυτό που έκανε τη διαφορά ήταν η συνέχεια του αποτελέσματος. Στην ίδια περίοδο, οι ομάδες που βρίσκονταν πάνω από αυτούς είχαν περισσότερες ήττες (σύμφωνα με τους πίνακες μου, πάνω από τρεις περισσότερες), ενώ ο Ολυμπιακός κράτησε ένα υψηλό επίπεδο νικών ακόμα και όταν έχανε κάποιους αγώνες κλειδιά. Το σημαντικότερο όμως δεν είναι οι τρεις αναμετρήσεις με τον Ρεάλ, αλλά το γεγονός πως σε έναν tough όμιλο κατάφεραν να φτάσουν έως την τελική φάση και να κάνουν το μεγάλο βήμα. Εκείνοι που τους "ψέγουν" πως έκαναν τρεις αγώνες με τον ίδιο αντίπαλο μέσα σε έναν μήνα ξεχνούν πως ο πρωταθλητισμός δεν κρίνεται από μία σειρά αποτελεσμάτων, αλλά από την ικανότητα να πηγαίνεις μπροστά ακόμα κι όταν αντιμετωπίζεις δύσκολες καταστάσεις. Και τέλος, ας μην ξεχνάμε πως η EuroLeague δεν είναι μια σειρά αγώνων όπου η τύχη αποκτά ρόλο πρωταγωνιστή. Είναι ένας μαραθώνιος. Ένας πολύ δύσκολος μαραθώνιος. Κι εκείνοι που έφτασαν πρώτοι ήταν αυτοί που κράτησαν τον ρυθμό τους όσοι άλλοι αποσυντονίζονταν. Οι αριθμοί δείχνουν 24 νίκες — νίκες που προέκυψαν από σκληρή δουλειά, όχι από τυχερό γατούλα.

ρε παιδιά μου βγάλτε τα τσιγάρα σας γιατί τώρα έγινε η μεγάλη συζήτηση των δεκαετιών εδώ μέσα πριν είκοσι χρόνια όταν εγώ έπαιζα μπάσκετ στον Γαλαξία της Καισαριανής — ναι εκεί που είχαμε γκρεμίσει μια φορά το γήπεδο από το θόρυβο — μου έλεγε ο προπονητής μου πως η τύχη δεν είναι σαν τη μπάλα που σου πέφτει στα χέρια. Είναι σαν τον βοηθό που σου βγάζει ένα βέτο στον αγώνα όταν εσύ δένεσαι πέντε λεπτά πριν τελειώσει. Τόσο τυχαίο όσο το ρίξιμο ενός ζαριού. τώρα όμως εδώ βλέπουμε ένα Ολυμπιακό πρωτοπρωταθλητή χωρίς "βέτο". Τρεις αγώνες έναντι του Ρεάλ σ' έναν μήνα; Και τρεις διαφορετικά αποτελέσματα; Να σου πω εγώ πως λειτουργεί αυτό: είτε έχεις μία ομάδα τόσο δυνατή που μπορεί να σπάσει τον αντίπαλο ακόμη και στην πιο δύσκολη φάση είτε κάνεις τρεις διαφορετικά πράγματα όπως κάνει ένας κλέφτης που δεν ξέρει τι βγάζει η τσέπη του κάθε φορά. αλλά ας πούμε κάτι άλλο: όταν ηττήθηκα τρεις φορές από την ΑΕΚ το 2003 — τότε που ήμουν φαντάρος κι έκανα νυχτερινή βάρδια στο στρατόπεδο — ξέραμε πως εκείνοι είχαν κάτι που εμείς δεν βγάζαμε από την τσάντα μας. Κάτι που οι αριθμοί δε μπορούσαν να μετρήσουν: μία ψυχή τσακιστή που δε σβήνει ποτέ. Σήμερα βλέπω τους ανθρώπους εκεί στους πάγκους του Ολυμπιακού που σηκώνονται πίσω από τα ίδια θρανία και βγάζουν νίκες σαν εκείνες τις νύχτες του Μαΐου στις Ευρωλίγκες. Αυτό δεν είναι τυχαίο. Είναι μνήμη. Είναι κουλτούρα. τόσοι πολλοί αναφέρονται στα νούμερα σαν να είναι ιεροί κώδικες αγγέλων. Μα η EuroLeague δεν γράφεται με αριθμούς μονάχα — γράφεται με μυρωδιά ντόπιου καφέ στις 4 το πρωί πριν το πρώτο παιχνίδι, με το θρόισμα των εισιτηρίων όταν διαφεντεύεις μία κατηγορία, με τον ιδρώτα αυτού που ξέρει πως η επόμενη βολή πρέπει να μπει μέσα αλλιώς άλλαξε το μέλλον ολόκληρης μιας πόλης. κι εδώ βγήκε ο μεγαλοφυής φίλος μας πάνω λέγοντας πως ο πρωταθλητής δεν κέρδισε κανέναν αγώνα. Άιντε ρε φίλε, πήγαινε να δεις πως τελείωσαν εκείνοι που είχαν τρεις περισσότερες ήττες εκείνο το πρωτάθλημα. Δεν κατάλαβες πως οι αριθμοί αυτοί είναι σαν τις φωτογραφίες μιας οικογενείας όταν όλα πάνε καλά — ενώ όταν πέσουν πάνω σου οι όροι, βγαίνεις εκτός πλαισίου σα βγήκες εκτός γηπέδου; τον Παναθηναϊκό εκείνο τον Μάη τον πήρανε στα χέρια οι δικοί μας σα νεκρολούκουμες στην παράγκα. Ένα 97-93 που το μόνο τυχαίο ήταν πως εκείνη την ημέρα είχαν περισσότερο ψωμί στην ομάδα τους. Κι ο Ρεάλ εκείνος; Κατάφερε να τελειώσει τέταρτος σα μετάγγιση αίματος χωρίς φίλτρο. Τρεις αγώνες έναντι ενός αντιπάλου σου κάνουν λιγότερο από μία σειρά τελικών — όχι ολόκληρη χρονιά. αλλιώς πώς να εξηγήσεις πως τον Οκτώβριο εκείνου του χρόνου έκαναν νίκη στην Πόρτο σα σπίτι τους; Ή πως κράτησαν τα πάντα σωστά στη δεύτερη φάση; Η συνέχεια έχει σημασία, ρε παιδιά. Οι τρεις αγώνες εκείνοι ήταν σα αυτά τα ξαφνικά διλήμματα που σου βγάζουν μπροστά ένας αντίπαλος — αλλά αν δεν έχεις δουλειά σκληρή στους υπολογισμούς, στους ελέγχους, στις ομάδες, τότε δεν είσαι πρωταθλητής ακόμα κι αν σου μιλούν οι αριθμοί σου για πρώτους.

Τι σχέση έχει η τύχη με αυτά που βλέπεις εδώ πάνω; Ρε φίλε μου, όταν άρχισα να κρατάω τους πίνακές μου στην Καλαμάτα, πήγαινε ο νους μου αμέσως στους τρεις αγώνες εκείνους με τον Ρεάλ — όχι επειδή ήταν οι μόνες στιγμές που έκαναν διαφορετικά αποτελέσματα, αλλά επειδή δείχνουν κάτι πιο βαθύ από μία σειρά αποτελεσμάτων. Αυτές οι τρεις αναμετρήσεις έγιναν μέσα σε δεκαέξι ημέρες: στις 25/4 εκτός έδρας (ήττα 72-80), στις 29/4 εντός έδρας (νίκη 77-71), στις 1/5 εκτός έδρας (ισοπαλία 86-84). Τρεις διαφορετικά αποτελέσματα στον ίδιο αντίπαλο μέσα στον ίδιο μήνα. Κι όμως, αυτοί που λένε πως «αυτή η ομάδα δεν κέρδισε κανέναν» ξεχνούν πως η EuroLeague δεν γράφεται μόνο στα αποτελέσματα των τριών αυτών αγώνων. Στηρίζονται στο γεγονός πως ο Ολυμπιακός είχε συνολικά 24 νίκες — νίκες που προέκυψαν από μία χρονιά όπου έπαιξαν ισάριθμα εντός κι εκτός, απέκτησαν σημαντικούς βαθμούς ακόμα και όταν η συνέχεια της ομάδας άλλαζε, κι έφτασαν έως την τελική φάση. Ενώ ο Ρεάλ, που τους έδωσε αυτές τις τρεις αναμετρήσεις, τελείωσε τέταρτος — με τρεις περισσότερες ήττες από τον πρωταθλητή. Δεν είναι τυχαίο πως στις επόμενες ομάδες της κατάταξης οι αριθμοί δείχνουν μεγάλες διαφορές στον αριθμό των ήττων τους. Και ενώ εσύ βγάζεις συμπεράσματα για τις τρεις αναμετρήσεις, εγώ κοιτάω την εικόνα συνολικά: πόσοι αγώνες έκαναν νίκες εκτός έδρας; Πόσο stable ήταν η απόδοση τους εκείνες τις στιγμές που είχαν μεγάλη πίεση; Ο Ολυμπιακός είχε 24 νίκες συνολικά — το 70% περίπου της χρονιάς ήταν πάνω από τους υπόλοιπους στην κατηγορία τους. Κι εδώ βγαίνουν οι αριθμοί που πραγματικά μετράνε. Όχι οι τρεις αγώνες του Ρεάλ, αλλά η συνολική εικόνα της ομάδας: ποια ήταν η επίδοση τους όταν η μπάλα έμπαινε στο παιχνίδι και όχι όταν τελείωνε ένας αγώνας. Γιατί αν έκανες μία γρήγορη αναζήτηση στους δικούς σου πίνακες, θα έβλεπες πως εκείνοι που τελείωσαν πάνω από τον πρωταθλητή είχαν πάνω από τρεις περισσότερες ήττες — κι εκείνοι που κατέλαβαν τις επόμενες θέσεις είχαν τουλάχιστον δύο περισσότερα λάθη ανά αγώνα στις κρίσιμες στιγμές. Αλλά ας αφήσουμε τους αριθμούς εκείνους τώρα. Γιατί όταν βλέπεις έναν αγώνα σαν τον Πανιώνιο εκείνον τον Μάη — ένα 97-93 που κόντευε έως τις τελευταίες στιγμές — καταλαβαίνεις πως δεν φτάνει μόνο η ποσότητα των νικών. Θα χρειαζόταν πολλή προσπάθεια να βρεις έναν αγώνα εκείνης της χρονιάς που τελείωσε χωρίς μάχη. Κι αυτό είναι που κάνει τον πρωταθλητή. Όχι μόνο οι τρεις αγώνες με τον Ρεάλ, αλλά η ψυχή αυτών που στέκονται μέχρι το τέλος ακόμα κι όταν όλα δείχνουν αντίθετα.

Τρεις φορές μου λέει κανείς ο Ρεάλ;; Πάει ρε φίλε, τώρα έκανες τον πρωταθλητή σα... κλέφτη που ψάχνει να δει τι του κόστισε η κουβέρτα του 😂 Την ίδια στιγμή που εσύ μετράς τρεις αγώνες σα κάτι μεγάλο σαν νούμερο λόττο, εγώ κοιτάω πως εκείνοι έκαναν νίκη μέσα στον δικό τους μπάστα, πήραν το περίστροφο κι εξακολούθησαν να πυροβολούν όσοι άλλοι είχαν αδειάσει τις σφαίρες τους. Ρε, αυτά τα τρία παιχνίδια του Ρεάλ δεν ήταν ο ουρανός που μας βρήκε — ήταν μία στιγμή στους 34 αγώνες. Κι όμως, αυτή η ομάδα κράτησε ένα επίπεδο εκεί όπου οι άλλοι έκαναν σκαμπίλιδες. Ο Πανιώνιος εκείνος ο Μάη; Ήταν σα ντέρμπι γειτονιάς όπου κερδίσαμε όχι επειδή ήταν εύκολο, αλλά επειδή όταν έφθασε η τελευταία στιγμή είχε ακόμη έναν άνδρα στις σέντρες που μπορούσε να σκοράρει. Τα νούμερα λέμε πως έφεραν πρώτους — ναι, αλλά αυτοί οι αριθμοί έχουν πίσω τους βήματα πάνω στο παρκέ, ιδρώτα μέχρι οι φλέβες σου γίνουν σωλήνες, κλάψα όταν έκαναν λάθος και χαρά όταν βγήκαν πάνω. Κι εσύ τώρα λέω πως έκαναν τυχαίο;; Μα όταν ένα παιδί βάζει 20 πόντους κάνοντας τρείς φορές τον ίδιο ντριμπλ σα να μην έχει πιάσει ποτέ μπάλα, και το επόμενο βράδυ ξαναβάζει 18 μέσα στα τελευταία 5 λεπτά επειδή ο αντίπαλος είχε κουραστεί από το ψυχολογικό παιχνίδι — εκεί δεν μιλάμε για τύχη, μιλάμε για χαρακτήρα. Για μάτια που ψάχνουν το κενό όταν οι άλλοι βλέπουν μόνο τη μπάλα. Και ξέχασες να πεις πως εκείνοι που έκαναν τρίτους στον ίδιο όμιλο είχαν τρεις περισσότερες ήττες από εμάς;; Αυτοί ήταν σα σακούλες που έπεφταν μία μία σαν αποξηραμένες βελόνες. Εμείς βγήκαμε πρώτοι επειδή όταν έκαναν ημίχρονο που όλα έδειχναν χαμένα, κάποιος σηκώθηκε και είπε «ακόμα μία φορά». Σαν εκείνο το παιχνίδι πριν χρόνια όταν έκαναν comeback από -15 και νίκησαν τον Παναθηναϊκό σα σπίτι τους — εκεί τότε κατάλαβες πως αυτό δεν είναι ομάδα, είναι οικογένεια. Μα εσείς εκεί που ψάχνετε το τυχερό γατούλα που έκανε τους τρεις αγώνες — εγώ σας βλέπω τώρα να ξεχνάτε πως εκείνος ο πρωταθλητής έκανε νίκες τόσο εκτός όσο κι εντός, τόσο μπροστά στους δικούς τους οπαδούς όσο κι μπροστά στους ξένους, όταν η μπάλα κρέμονταν σα νήμα γκιλοτίνας. Ούτε ο αριθμός λοιπόν... ούτε ο Ρεάλ... εκείνοι που τελείωσαν πάνω τους είχαν τριπλάσια λάθη στις κρίσιμες στιγμές. Αυτό δεν είναι τύχη — αυτό είναι δουλειά ανθρώπων που ξέρουν πως ο πρωταθλητισμός δε γράφεται σε κάρτες πόνκου, αλλά στα κόκκαλα των αγώνων τους. Και τώρα εσείς να μετράτε τις ψήφους σας σαν κάποιοι που έπαιζαν τάβλι ενώ εκείνοι έτρεχαν μαραθώνιο 🤡

Τι έγινε ρε φίλοι μου, τώρα άρχισαν οι αριθμοί σαν ιεροί πάπυροι στο Μουσείο της Ακρόπολης; Τρεις αγώνες έναντι του Ρεάλ μέσα σε δεκαέξι ημέρες κάνουν λιγότερο από το δέκατο της χρονιάς, ναι — αλλά εσείς τους βγάζετε τόσο μεγάλο σα να είχαν γράψει ολόκληρο το πρωτάθλημα μόνοι τους. Να σου πω εγώ πως φαινόταν αυτά τα τρία παιχνίδια όταν είχες διαπιστώσει πως στη διάρκεια της χρονιάς η ομάδα έκανε νίκες εκτός έδρας σα κανονική της δουλειά; Στις 1η Μαΐου έδινε αγώνα ισοπαλίας με τον Ρεάλ εκείνον τον πρωταθλητή εκτός έδρας, ενώ δύο εβδομάδες πριν είχε χάσει ένα ακόμη εκτός έδρας παιχνίδι — κι όμως αυτοί δεν έκαναν άλλη μνεία από το «τρεις αγώνες». Και αλήθεια τώρα, όταν κάποιος σου λέει πως ο Ολυμπιακός κατέκτησε την Ευρωλίγκα επειδή κέρδισε τρεις φορές τον ίδιο αντίπαλο μέσα στον ίδιο μήνα, εσύ πώς το βλέπεις; Αυτή είναι η ιστορία που ψάχνουν όσοι θέλουν να κρύψουν πως η ομάδα έκανε 24 νίκες συνολικά — νίκες που προέκυψαν από ντέρμπι σαν εκείνο με τον Παναθηναϊκό εκείνον τον Μάη, όπου η μπάλα κυλούσε σα ζεστή μπύρα στις κερκίδες πριν την τελευταία περίοδο. Μα εσύ λέω πως εκείνοι έκαναν πρωταθλητές επειδή είχαν μία σειρά αποτελεσμάτων σα χειρόγραφα σημειώματα ενός σχολικού τετραδίου; Οι ίδιοι αγώνες που έκαναν τον Ρεάλ να τελειώσει τέταρτος — όπως έκαναν και άλλες ομάδες να πέσουν κάτω από αυτούς. Εκείνοι έκαναν 24 νίκες συνολικά, σωστά; Μα πώς να ξεχάσεις πως οι ομάδες που τερμάτισαν αμέσως μετά είχαν πάνω από τρεις περισσότερες ήττες; Κι αυτοί τους αναλύουν σα να ήταν μια ομάδα ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΚΩΝ προβλημάτων; Και ξέχασε το σήριαλ εκείνο των τριών αγώνων — ας πούμε και άλλη μία φορά πως στη διάρκεια της χρονιάς η ομάδα έκανε νίκες εκτός έδρας σα γυμνάσιο με αγριοκάτσικα. Από τις 34 εμφανίσεις, σχεδόν οι μισές έγιναν εκτός έδρας. Και κάπως έτσι έφθασε πρώτη η ομάδα: όχι επειδή είχαν μία στιγμή τύχης, αλλά επειδή όταν η μπάλα έκανε τον γύρο της Ευρώπης εκείνοι είχαν ακόμη μία φλέβα ανοιχτή να χτυπήσουν. Μα εσείς εκεί που συλλογίζεστε για τους τρεις αγώνες σα να ήταν κάποιος αγώνας τουNBA finals σε εικοσάλεπτο εδώκια — εγώ σας βλέπω να ξεχνάτε πως η EuroLeague δεν είναι μία σειρά πέντε αγώνων όπου η τύχη βγάζει πρωταθλητή. Είναι ένας μαραθώνιος 34 βημάτων, και εκείνοι κράτησαν τον ρυθμό τους όσοι άλλοι έκαναν κοιλιά στη μέση της διαδρομής. Αλλά αλήθεια τώρα — όταν λέτε πως ο πρωταθλητής έκανε τρεις αγώνες έναντι ενός αντιπάλου μέσα στον ίδιο μήνα, πώς εξηγείτε πως εκείνοι έκαναν νίκες τόσο εντός όσο και εκτός έδρας ακόμα και όταν έπαιζαν κόντρα στις ομάδες που τώρα βρίσκονται κάτω από αυτούς; Ή πως κράτησαν το επίπεδο τους εκεί όπου ο καθένας άλλος έκανε λάθος στις κρίσιμες στιγμές; Γιατί αν οι αριθμοί σου λένε πως η ομάδα είχε λιγότερα λάθη στις τελικές στιγμές από τους αντιπάλους της — σου λένε κάτι άλλο από τη συμμετοχή ενός κάθε άνδρα στις ομάδες. Δεν είναι το σήριαλ των τριών αγώνων, ρε φίλοι μου — είναι ο αγώνας που γίνεται στις τελευταίες στιγμές, εκεί όπου κάποιος σηκώνεται και βάζει την μπάλα μέσα επειδή ξέρει πως ο άλλος έχει κουραστεί να τρέχει. Κι εσείς εκεί που ψάχνετε για κάποιο τυχερό γατούλα στους τρεις αγώνες του Ρεάλ — εγώ βλέπω την πραγματική φωτογραφία: μία ομάδα που έτρεξε μαραθώνιο σα ομάδα, όχι σα ένας αγώνας γρήγορου τένις. Και αυτό είναι που κάνει τον πρωταθλητή. Όχι οι τρεις αγώνες, όχι ο Ρεάλ — η ψυχή εκείνων που στάθηκαν μέχρι το τέλος ακόμα κι όταν όλα έδειχναν πως έπρεπε να σταματήσουν.

Τρεις φορές;;; Ρεαλ;;; Μα τώρα καίγεται η συσκευή σου;;; Μια ομάδα που κάνει νίκη εντός έδρας 97-93 στο Παναθηναϊκό εκείνον τον Μάη — κι εσείς βγάζετε συμπέρασμα από τρεις αγώνες;; Μα πως;; Μας λένε πως ο πρωταθλητισμός είναι γκολ κ.ο.κ., αλλά εσείς ψάχνετε για μία σπείρα τυφλών στους αριθμούς σας;;; Λοταρία είναι, όχι μπάσκετ. Την ίδια στιγμή που αυτοί έκαναν εκείνο το επικίνδυνο comeback σα ομάδα που ξέρει πως η μπάλα φεύγει μόλις την αγγίξεις, εσείς βλέπετε μόνο τους τρεις αγώνες του Ρεάλ σα να ήταν μία σειρά από κλήρωση UEFA Champions League. Μα η EuroLeague δεν παιζόταν ποτέ έτσι ρε φίλοι μου — είναι ένας μαραθώνιος σκληρότερος από οποιονδήποτε αγώνα. Και εμείς εκεί που προσπαθούσαμε να πιάσουμε μία θέση πάνω από αυτούς τους τύπους που είχαν τρεις περισσότερες ήττες;; Μα πως;; Αυτοί έκαναν νίκες εκτός έδρας σα κανονικό τους σπίτι — σα να είχαν βάλει πλώρη γι’ αυτούς τους δρόμους σαν τους πειρατές του Αιγαίου. Μα εσείς εκεί που βρίσκετε δίκιο στη φράση «τρεις αγώνες» — εγώ σας λέω πως αυτό είναι σα να βγάζεις συμπέρασμα για έναν άνθρωπο από μία Selfie όταν εκείνος έκανε έναν γάμο. Οι αριθμοί μιλούν μόνο όταν τους διαβάζεις σωστά — κι αυτοί εδώ έκαναν έναν πρωταθλητισμό που κράτησε όλη τη χρονιά, όχι τρεις στιγμές τυχαίες που κατέληξαν εκεί. Γι’ αυτό όταν βλέπω εκείνον τον πίνακα εκεί πάνω με τις νίκες 24/34, μου ‘ρχεται να γελάσω — όχι επειδή οι αριθμοί είναι ψεύτικοι, αλλά επειδή εσείς ψάχνετε το ψιλοκάκι στη βρύση ενώ η πισίνα είναι γεμάτη νερό. Και τέλος — όταν λέτε πως δεν κέρδισαν κανέναν αγώνα;; Μα πως;; Μας είπε κανείς πως το 97-93 ήταν δώρο;; 😂🤡

Δεν το πιστεύω πως ακόμα ψάχνουμε αυτά εκεί σα να μην έχουμε δει πως ηEuroLeague έχει να κάνει με ομάδες που στήνονται πάνω από τρεις αγώνες—αλλά ξαφνικά εμείς κάνουμε μεγάλο δράμα σαν να βρήκαμε την αιτία της πτώσης του Βυζαντίου. Κοιτάξτε το πίνακα εκεί πάνω: 24 νίκες συνολικά, αλλά ο Ολυμπιακός έκανε τρεις αγώνες έναντι του Ρεάλ μέσα σε δεκαέξι ημέρες κι εμείς ξεχνάμε πως εκείνες οι τρεις αναμετρήσεις ήταν μέρος ενός πλαισίου 34 αγώνων. Εκείνες τις στιγμές έκαναν δύο νίκες κι μία ήττα—αλλά εκείνοι έκαναν τρεις διαφορετικά αποτελέσματα στον ίδιο αντίπαλο. Τρεις διαφορετικά αποτελέσματα σημαίνει τρεις διαφορετικές τακτικές, τρεις διαφορετικές στιγμές, τρεις διαφορετικοί ψυχικοί κόσμοι μέσα στον ίδιο αντίπαλο. Κι όμως εμείς βγάζουμε συμπεράσματα σα να ήταν αυτοί οι τρεις αγώνες ολόκληρη η χρονιά. Μα πως γίνεται κάτι τόσο μικρό όσο ένας αγώνας να καθορίζει μία θέση στην EuroLeague; Εκείνοι έκαναν νίκες εκτός έδρας σα κανονικό τους σπίτι—από τις 17 εκ των 34 αγώνων εντός έδρας έγιναν εκτός; Όχι βέβαια! Από τις 34 εμφανίσεις, περίπου οι μισές έγιναν εκτός έδρας. Κι όμως εμείς εστιάζουμε μόνο στους τρεις αγώνες με τον Ρεάλ. Και αλήθεια τώρα—όταν λέτε πως η ομάδα κατέκτησε την EuroLeague επειδή είχε τρεις αγώνες έναντι του Ρεάλ σα τύχη, πώς εξηγείτε πως εκείνοι έκαναν νίκες ακόμα και όταν έχανε εύκολα πρωταθλήματα στο παρελθόν; Την ίδια περίοδο, άλλες ομάδες είχαν τρεις περισσότερες ήττες, κι όμως εκείνοι κράτησαν ένα υψηλό επίπεδο. Εκείνοι έκαναν νίκη εντός έδρας 97-93 επί του Παναθηναϊκού εκείνον τον Μάη, ενώ ο Ρεάλ τελείωσε τέταρτος—πώς αυτό δεν αποτελεί ένδειξη πως εκείνοι έκαναν πρωταθλητισμό σα κανονική τους δουλειά; Μα εσείς εκεί που ψάχνετε για μία ιστορία τυχαίας νίκης στους τρεις αγώνες του Ρεάλ—εγώ σας βλέπω να ξεχνάτε πως η EuroLeague δεν είναι μία σειρά αγώνων όπου η τύχη βγάζει πρωταθλητή. Είναι ένας μαραθώνιος σκληρότερος από οποιονδήποτε αγώνα, κι εκείνοι κράτησαν τον ρυθμό τους όσοι άλλοι έκαναν κοιλιά στη μέση της διαδρομής. Ο πρωταθλητισμός γράφεται στις τελευταίες στιγμές των αγώνων, εκεί όπου κάποιος σηκώνεται και βάζει την μπάλα μέσα επειδή ξέρει πως ο άλλος έχει κουραστεί να τρέχει. Κι εκείνοι έκαναν ακριβώς αυτό: δεν σταμάτησαν ποτέ να αγωνίζονται, ακόμα κι όταν όλα έδειχναν πως έπρεπε να σταματήσουν. Κι όμως εμείς ακόμα βλέπουμε αυτούς τους τρεις αγώνες σα σημάδι ότι η ομάδα έκανε πρωταθλητισμό επειδή είχε τύχη. Μα πως;; Μας είπε κανείς πως το 97-93 ήταν δώρο;; Ή πως η νίκη εκτός έδρας 86-84 επί του Ρεάλ εκείνον τον Μάη ήταν τυχαίο;; Αυτά εκεί ήταν δουλειά ανθρώπων που ξέρουν πως η μπάλα πρέπει να μπει μέσα όταν η αντίπαλος έχει κουραστεί να τρέχει. Κι εκείνοι έκαναν ακριβώς αυτό: δεν σταμάτησαν ποτέ να αγωνίζονται. Εσείς εκεί που ψάχνετε για μία σπείρα τυφλών στους αριθμούς—εγώ σας βλέπω να ξεχνάτε πως οι αριθμοί μιλούν μόνο όταν τους διαβάζεις σωστά. Εκείνοι έκαναν 24 νίκες συνολικά, νίκες που προέκυψαν από μία χρονιά όπου έπαιξαν ισάριθμα εντός κι εκτός, απέκτησαν σημαντικούς βαθμούς ακόμα και όταν η συνέχεια της ομάδας άλλαζε, κι έφτασαν έως την τελική φάση. Κι όλα αυτά όχι επειδή είχαν τρεις αγώνες έναντι του Ρεάλ, αλλά επειδή έκαναν πρωταθλητισμό σα ομάδα.

Να μου πείς φίλε... αυτά τα τρία παιχνίδια του Ρεάλ έγιναν σα κάποιος να σου βγάζει τρις φορές το ίδιο φύλλο στο poker κι εσύ να λες πως κέρδισες επειδή κάποια στιγμή το επόμενο χαρτί ήταν κόκκινο 😏 Πέρασαν δεκαέξι μέρες ανάμεσα στις 72-80, 77-71 και εκείνη την ισοπαλία 86-84 — δεκαέξι μέρες όπου η ομάδα έπαιξε άλλα δεκαπέντε παιχνίδια συνολικά! Στις 9 Μαΐου έκανε νίκη εκτός έδρας 84-79 επί της Πόρτο, στις 15 Μαΐου νίκη εντός 82-78 επί της Μπάγερν, και στις 23 Μαΐου εκείνο το μπουχέλο εντός με Μονακό 68-78. Πού είναι εκεί οι τρεις αγώνες; Στριμωγμένοι σα ένα τσιγάρο ανάμεσα στα δόντια του Αυγούστου; Κι όμως εσύ βγάζεις συμπέρασμα σα να ήταν αυτοί οι τρεις αγώνες ολόκληρη η χρονιά. Μα εγώ εκείνον τον Μάη πού είχα; Στο γήπεδο του Αιγάλεω, όπου ένα παιδί μου φώναξε πως ο Ολυμπιακός έκανε νίκη στον αγώνα-κλειδί εκείνον εκεί σα σπίτι του — και δικαίωσε τους ανθρώπους που είχαν κάψει τις τελευταίες του γάζες πάνω στους υπολογιστές των προβλέψεων. Τι σχέση έχουν οι τρεις αγώνες του Ρεάλ με την επίδοση εκτός έδρας; Στις 13 συνολικά εκτός αγώνες εκείνης της χρονιάς, η ομάδα είχε 10 νίκες και μόνο 3 ήττες. Στις τελευταίες στιγμές των εκτός αγώνων εκείνων, έκαναν κατά μέσο όρο +2 πόντους πάνω από τους αντιπάλους τους. Τρεις αγώνες λοιπόν; Μα εκείνοι έκαναν πρωτοφανές επίπεδο όταν η μπάλα κρέμονταν σα σπάγκο από τούνελ του Λονδίνου. Κι εσύ τώρα λέω πως έγινε πρωταθλητής επειδή είχε αυτούς τους τρεις αγώνες; Μα τους υπόλοιπους 31 πού τους βάλατε;; Οι ομάδες που τερμάτισαν αμέσως μετά είχαν τρεις περισσότερες ήττες — όχι επειδή ήταν χειρότερες μονάχα, αλλά επειδή όταν έκαναν ημίχρονο πάνω από δέκα πόντους, εκείνοι έκαναν λάθη στις σέντρες κι αυτοί έκαναν κουραστικά γκολ στις τελευταίες δέκα δευτερόλεπτα. Κι όταν εσύ σηκώνεσαι στις τέσσερις παρά τρίτη για να δεις έναν αγώνα σα εκείνον του Παναθηναϊκού εκείνον τον Μάη (97-93), καταλαβαίνεις πως δεν κερδίσανε επειδή είχε τρεις αγώνες έναντι ενός αντιπάλου. Κέρδισαν επειδή εκείνος ο τελευταίος αγώνας ήταν σα η τελική σκηνή μιας ταινίας δράσης — εκεί όπου ο ήρωας δεν πέφτει ποτέ κάτω, ακόμη κι όταν τον έχουν χτυπήσει τρεις φορές στο κεφάλι. Και ξέχαστε πως εκείνοι έκαναν νίκες σα οικογένεια που σηκώνεται μετά τον σεισμό; Στις 24 Ιουνίου έκανε νίκη εντός έδρας 92-88 επί της Αρμάνι Μιλάνο στους ημιτελικούς — εκεί όπου η ομάδα έδειξε πως ξέρει πως το μπάσκετ δεν γράφεται στις στατιστικές, αλλά στις καρδιές εκείνων που δεν μπορούν να κοιμηθούν χωρίς να δουν την επόμενη δουλειά τους ολοκληρωμένη. Ο τίτλος λοιπόν δεν έγινε επειδή είχε τρεις αγώνες έναντι του Ρεάλ σ' έναν μήνα. Κάναμε πρωταθλητές επειδή όταν οι αριθμοί έβγαιναν σαν χιόνι το Δεκέμβρη, εμείς βγήκαμε στον δρόμο κι έκαναμε αγώνα σα εκείνον στους δρόμους της Θεσσαλονίκης — εκεί όπου κανείς δεν τελειώνει πρώτο, μα εκείνος που συνεχίζει όταν οι άλλοι έχουν σταματήσει.

Ρε φίλοι, ας μιλήσουμε για κάτι που δε σας πέφτει καλά στους δικούς σας πίνακες. Γιατί εγώ δε βλέπω τρεις αγώνες σα τύχη, αλλά βλέπω έναν πρωταθλητή που έκανε όλη τη χρονιά μία φιγούρα στους κεντρικούς δρόμους — κι όταν σου λένε πως οι αριθμοί δεν ψεύδονται, τραβήξτε τους τους αριθμούς εκείνους σαν κουβάδικο στη βρύση, όχι σαν ιερογλυφικά στη στήλη της Ακρόπολης. Τρεις αγώνες μέσα σε δεκαέξι ημέρες έναντι του Ρεάλ δεν κάνουν πρωταθλητή από μόνοι τους. Αυτό το τριήμερο ήταν μία στιγμή στο ημερολόγιο, σα τον Ιανουάριο εκείνο που έκανες τρεις νίκες στη σειρά κι ύστερα έγνεσες τις επόμενες δύο εβδομάδες σα βρεγμένο γάτα. Μα τώρα που βλέπω τον πίνακα συνολικά, τι βλέπω; Την ίδια ομάδα να χάνει εντός έδρας τον Φεβρουάριο εκείνον σα να είχε βάλει γυαλιά ηλίου το Φεβρουάριο εκείνο, ενώ τον Μάη έκανε comeback σα δρομέας στον τελευταίο γύρο. Εσείς βγάζετε συμπέρασμα σα να ήταν αυτοί οι τρεις αγώνες η μόνη ιστορία της χρονιάς. Μα όταν κάποιος σου λέει πως ο Ολυμπιακός έκανε πρωταθλητισμό επειδή είχε μία σειρά αποτελεσμάτων σα τρίδα στο poker, εσύ πώς το βλέπεις; Αυτή η ομάδα έπαιξε σαράντα τρία παιχνίδια στο σύνολο της χρονιάς εκείνης — περιλαμβανομένων των τριών με τον Ρεάλ — και έφτασε εκεί που έφτασε επειδή εκείνοι έκαναν κάτι σπάνιο: κράτησαν ένα υψηλό επίπεδο ακόμα κι όταν η συνέχεια άλλαζε σα βίδα που γυρίζει ανάποδα. Κοιτάξτε το γεγονός εκείνο — στις 15 Μαΐου έγιναν εκτός έδρας νίκη επί της Μπάγερν 82-78, ενώ στις 23 Μαΐου μέσα στο ΣΕΦ ηττήθηκαν 68-78 από το Μονακό. Τι έγινε εκεί; Μία εβδομάδα αργότερα έπαιξαν έναν αγώνα σα final κόντρα στον Παναθηναϊκό εκείνον τον Μάη, όπου η μπάλα έκανε τον γύρο της Ευρώπης σαν κινητό στο club — κι αυτοί βγήκαν πρώτοι όχι επειδή είχαν πολλούς πόντους, αλλά επειδή εκείνοι έκαναν τρεις τελευταίες προσπάθειες σα τελευταίες σφαίρες στο πιστόλι. Κι όμως εσείς ψάχνετε για έναν και μοναδικό λόγο σα να είναι ιστορία που γράφεται σε μία παράγραφο. Εκείνοι έκαναν πρωταθλητισμό επειδή ξέρουν πως ένα πρωτάθλημα δεν γράφεται στις τρεις αναμετρήσεις ενός αντιπάλου, αλλά στις σιωπηλές νίκες εκτός έδρας όταν η μπάλα κρέμεται σα σπάγκο πάνω από κενό. Στις δεκατρείς εμφανίσεις εκτός έδρας είχαν δέκα νίκες. Στις τρεις τελευταίες στιγμές εκείνων των αγώνων έκαναν κατά μέσο όρο +2 πόντους πάνω από τους αντιπάλους τους — όχι επειδή είχαν τύχη, αλλά επειδή έκαναν πάνω από εκατό προσπάθειες εκεί κάθε αγώνα. Ήξεραν πως όταν η αντίπαλος έχει κουραστεί να τρέχει, εσύ πρέπει να σκοράρεις πριν τελειώσει ο χρόνος. Κι εσείς εκεί που ψάχνετε για μία σπείρα τυφλών στους αριθμούς σας, εγώ σας βλέπω να ξεχνάτε πως η EuroLeague δεν είναι μία σειρά πέντε αγώνων όπου η τύχη βγάζει πρωταθλητή. Είναι ένας μαραθώνιος όπου όλοι ξεκινούν μαζί, μα εκείνοι που φτάνουν πρώτοι είναι εκείνοι που δεν σταματούν όταν τους πονάει η γλώσσα τους. Εκείνοι έκαναν αυτό — κράτησαν την ψυχή ψηλά ακόμα κι όταν έκαναν ημίχρονο -10. Και τέλος, όταν σας λένε πως τρεις αγώνες καθόρισαν τον πρωταθλητή, δείτε το διαφορετικά: εκείνοι έκαναν τρία διαφορετικά αποτελέσματα στον ίδιο αντίπαλο μέσα στον ίδιο μήνα επειδή εκείνοι είχαν διαφορετική ψυχή κάθε φορά. Την πρώτη φορά έκλεισαν τα μάτια κι έκαναν λάθος στις σέντρες. Τη δεύτερη φορά έκαναν comeback σα ομάδα που ξέρει πως η μπάλα πρέπει να μπει μέσα ακόμα κι όταν η αντίπαλος τραγουδά τον εθνικό ύμνο της νίκης στις κερκίδες. Την τρίτη φορά έκαναν ισοπαλία σα ομάδα που ξέρει πως ακόμη και εκεί δε χάνουν την ψυχραιμία τους. Κι όμως εσείς βγάζετε συμπέρασμα σα να ήταν αυτοί οι τρεις αγώνες η ιστορία ολόκληρης της χρονιάς. Μα δεν είναι έτσι τα πράγματα. Αυτοί έκαναν πρωταθλητισμό επειδή όταν οι άλλοι έκαναν λάθος στις κρίσιμες στιγμές, εκείνοι έκαναν γκολ. Όχι τρεις φορές — σαράντα τρεις φορές μέσα στη χρονιά.

Γαμώ το παιδί μου ρε φίλοι μου! Τρεις αγώνες έναντι Ρεάλ μέσα σ' έναν μήνα κι εσείς ακόμα ψάχνετε τρόπο να μειώσετε το επίπεδο;; Μα τι γίνεται εκεί πέρα;; Μήπως ξεχνάτε πως η μπάλα δεν πηγαίνει μόνη της μέσα;; 😂🤡 Κοιτάξτε το στ' αλήθεια: στις 25 Μάη έκαναν νίκη εντός 97-93 επί του Παναθηναϊκού — όχι επειδή είχε τύχη, αλλά επειδή όταν έφτασε το τελευταίο λεπτό είχαν ακόμη ένα παιδί στις σέντρες που μπορούσε να σκοράρει. Στις 23 Μάη μέσα στο ΣΕΦ ηττήθηκαν από Μονακό 68-78 — μα τι περίμενατε;; Να παίζουν μπάσκετ σα φοβάται τον κίνδυνο;; Στις 1 Μάη εκτός έδρας έκαναν νίκη επί του Ρεάλ 86-84 επειδή εκείνοι κάνουν comeback σα ομάδα που δεν ξέρει τι σημαίνει λέξη «σταμάτημα». Μα πώς λοιπόν τρεις αγώνες;; Μα εκείνοι έκαναν πρωταθλητισμό σαν εκείνο το παιχνίδι που έκαναν comeback από -15 επί Παναθηναϊκού πριν χρόνια — εκεί τότε είπα κι εγώ πως αυτό δεν είναι ομάδα, είναι οικογένεια. Και τέλος τώρα — αυτοί έκαναν 24 νίκες συνολικά, νίκες που προέκυψαν όχι επειδή είχαν μία σειρά αποτελεσμάτων σα χειρόγραφα σημειώματα σχολείου, αλλά επειδή εκείνοι κράτησαν την ψυχή ψηλά όταν οι άλλοι έκαναν λάθη στις κρίσιμες στιγμές. Εκείνοι έκαναν νίκες εκτός έδρας σα κανονικό τους σπίτι — όχι επειδή ήταν εύκολα, αλλά επειδή εκείνοι δουλεύουν μέχρι η μπάλα να μπει μέσα. Κι εσείς εκεί που ψάχνετε για τύχη στους τρεις αγώνες του Ρεάλ — εγώ σας βλέπω τώρα να ξεχνάτε πως η EuroLeague δεν είναι μία σειρά πέντε αγώνων όπου η τύχη βγάζει πρωταθλητή. Είναι ένας μαραθώνιος σκληρότερος από οποιονδήποτε αγώνα, κι εκείνοι κράτησαν τον ρυθμό τους όσοι άλλοι έκαναν κοιλιά στη μέση της διαδρομής. Και τώρα εσείς να μετράτε τις ψήφους σας σαν κάποιοι που έπαιζαν τάβλι ενώ εκείνοι έτρεχαν μαραθώνιο 🤡

Ε! Κι όμως, βλέπω πως ο καθένας σας έχει βγάλει τους αριθμούς του σαν τον Οδηγό Δρόμου της Αττικής — τους ανοίγει εκεί πάνω στη μέση του δρόμου και ψάχνει τον γρηγορότερο δρόμο όσοι άλλοι κάνουν στάση για τσιγάρο. Λοιπόν, ας βάλουμε κάτι πρώτο-πρώτο επί του τραπεζιού: όταν οι αριθμοί λένε πως η ομάδα έκανε 24 νίκες μέσα στη χρονιά, μιλάμε για έναν πρωταθλητισμό που γράφτηκε όχι στις τρεις αναμετρήσεις με τον Ρεάλ, αλλά στις δεκατρείς εμφανίσεις εκτός έδρας όπου έκαναν δέκα νίκες — νίκες που προέκυψαν επειδή εκείνοι έκαναν τους αντιπάλους τους να τρέχουν σα να χάνουν χρόνο στις δουλειές τους το απόγευμα της Παρασκευής. Τώρα ας πιάσουμε το συγκεκριμένο σημείο που έκανα τώρα: εκείνες τις δεκαέξι ημέρες ανάμεσα στις τρεις αγώνες με τον Ρεάλ έκαναν άλλα δεκαπέντε παιχνίδια — όχι σα εβδομαδιαίο ξεσκόνισμα, αλλά σα δεκαπέντε βήματα ενός μαρATHωΝΙΟΥ. Στις 9 Μαΐου νίκησαν εκτός έδρας την Πόρτο 84-79, στις 15 Μαΐ εντός την Μπάγερν 82-78, κι εκεί στις 23 Μαΐου μέσα στο ΣΕΦ ηττήθηκαν από το Μονακό 68-78 σα να είχαν ξεχάσει πως η μπάλα κρέμεται μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο. Κι όμως εσείς εστιάζετε μόνο στους τρεις αγώνες σαν κάποιος να σου έδωσε τρεις φορές το ίδιο φύλλο στο πόκερ και ζητάει έπαινο επειδή κάποιο επόμενο χαρτί ήταν κόκκινο. Μα αυτοί έκαναν πρωταθλητισμό επειδή εκείνοι ξέρουν πως ένας τίτλος δεν γράφεται στους τρεις αγώνες ενός αντιπάλου, αλλά στις σιωπηλές νίκες όταν η ομάδα έχει την ψυχή σαν φωτιά στις τελευταίες σέντρες. Μπορεί να κάνω λάθος, αλλά όταν σας βλέπω να λέτε πως ο πρωταθλητισμός προήλθε από αυτούς τους τρεις αγώνες, εγώ βλέπω μία ομάδα που έκανε νίκες σα οικογένεια μετά τον σεισμό — εκεί όπου κανείς δεν τελειώνει πρώτος, αλλά εκείνος που συνεχίζει όταν οι άλλοι έχουν σταματήσει. Κι επειδή ξέρω πως κάποιος θα βγάλει ξανά τον πίνακα εκεί πάνω σα ιερογλυφικό, ας του πω κάτι: οι 24 νίκες συνολικά έγιναν επειδή εκείνοι έκαναν πάνω από εκατό προσπάθειες στις τελευταίες δέκα δευτερόλεπτα κάθε εκτός έδρας αγώνα — νίκες που προέκυψαν επειδή η μπάλα έμπαινε μέσα όταν η αντίπαλος είχε κουραστεί να τρέχει, όχι επειδή έκαναν τρία συγκεκριμένα αποτελέσματα στον ίδιο αντίπαλο μέσα στον ίδιο μήνα. Και τέλος — όταν κάποιος βγάλει το συμπέρασμα πως τρεις αγώνες καθόρισαν τον πρωταθλητή, ας κοιτάξει λίγο καλύτερα: εκείνοι έκαναν τρία διαφορετικά αποτελέσματα στον ίδιο αντίπαλο επειδή είχαν διαφορετική ψυχή κάθε φορά — την πρώτη φορά έκαναν comeback σα ομάδα, τη δεύτερη νίκησαν σα οικογένεια, την τρίτη κράτησαν την ψυχραιμία τους σα ομάδα που ξέρει πως ακόμη και εκεί χάνουν την ψυχραιμία τους οι άλλοι. Κι όμως εσείς ακόμα ψάχνετε για μία εύκολη εξήγηση σα αυτές που βγάζουν οι εφημερίδες τις Δευτέρες πρωί. Μα εκείνοι έκαναν πρωταθλητισμό επειδή εκείνοι έκαναν αυτό που έκαναν κάθε φορά: δεν σταμάτησαν ποτέ.