Πού στο διάολο ο Παναθηναϊκός κουβαλάει αυτές τις τρεις ήττες σερί εκτός έδρας σαν βαρίδι…

Αυτές οι τρεις εκτός έδρας ηττες στις 25, 23 και 2 Μαΐου δεν είναι τυχαίο ορόσημο — είναι η κορύφωση μιας φάσης που έπρεπε να είχε καεί πριν τον Απρίλιο. Οι αριθμοί μιλούν αδιάφοροι για την ψυχολογία μας: τρεις νίκες στους τελευταίους πέντε αγώνες πριν τις ξεγυμνώσεις σημαίνει πως είχαν momentum, αλλά αυτό το momentum χάθηκε σαν πέτρα μέσα στη θάλασσα όταν βγήκαν από την Αθήνα. Την ίδια στιγμή οι τρεις νίκες σέρνουν μία συγκεκριμένη εικόνα: οι Πράσινοι επιλέγουν τους αγώνες τους — εκτός έδρας遇到 Ανατολού Εφές νίκη, εντός έδρας遇到 κι εκεί νίκη, αλλά遇到 Φενέρμπαχτσε/Ολυμπιακός εκτροχιάζονται σαν τρένο χωρίς φρένα. Κοιτάξτε το πλαίσιο των ηττών τους: εκείνες οι τρεις αγώνες έγιναν σε μία περίοδο όπου η ομάδα είχε πάνω από δύο εβδομάδες ξεκούρασης ανάμεσα στον ένα αγώνα. Δηλαδή δεν είναι θέμα κούρασης — είναι θέμα πως εκτός Αθηνών η mentalidad αυτή η ομάδα βρίσκεται αντιμέτωπη με ομάδες που δεν τους δίνουν καμία πισωγυριστική κίνηση. Τα 97-76-82 στις αντίστοιχες αναμετρήσεις σου λένε ότι στο τελευταίο δεκαπέντελεπτο κάθε αγώνα οι αντίπαλοι τους έκαναν άλματα πέντε ποδιών πάνω από το φράχτη της άμυνας τους. Το μεγαλύτερο παράδοξο; Είναι τρίτοι στην βαθμολογία του Euroleague και η διαφορά πόντων είναι μόλις +147, ενώ η ομάδα που βρίσκεται δίπλα τους έχει +213. Αυτό δεν είναι χάσιμο χώρου στους τελικούς — αυτό είναι σημάδι πως η ομάδα έχει σταθεροποιήσει την αγωνία μέσα της. Οι τελικοί είναι μια εντελώς διαφορετική ιστορία γιατί εκεί δεν υπάρχουν πια "εκτός έδρας" αγώνες· υπάρχει μόνο ένας χώρος, μία μπίλια, μία ψυχολογία. Το ερώτημα λοιπόν δεν είναι "έχουν χώρο;" — είναι "πόσο μεγάλες είναι αυτές οι τρεις ηττες για να σβήσουν έναν ολόκληρο πρωταθλητισμό;" Αν το σκεφτούμε σοβαρά, η φόρμα WWLWW σου δείχνει πως όταν πέφτουν εκτός Αθήνας η ομάδα γίνεται ένα πραγματικό βοτσαλόδρομο για οποιονδήποτε αντίπαλο θέλει να πάρει εύκολους πόντους. Και ένας τέτοιος χαρακτήρας μεταφράζεται αμέσως σε πιθανότητες βγάλματος ενός ο πράκτορας εκτός έδρας ηττας με πάνω από 1.80 — επειδή το track record δεν συγχωρεί αυτού του τύπου τις εκτός έδρας φιλοξενίες.

Τρεις εκτός έδρας κουρδίσματα σερί και συνεχίζεις να μιλάς για χώρο στους τελικούς; Ρε Doragia, πού βλέπεις εσύ αυτό το χώρο; Την προηγούμενη χρονιά τελείωσαν τρίτοι σαν πιτσιρίκι που ξέχασε το βιβλίο του και φέτος εκείνοι οι τρεις αγώνες στις 25, 23 και 2 Μαΐου σου κάνουν τρύπα στο νερό όλο το momentum; Στις 30 Απριλίου είχανε νίκη εκτός με Ανατολού Εφές 81-77, στις 2 Μάη λύγισαν εκτός με τον ίδιο 82-85 και μετά πάνε στις 23 Μάη και γράφουν 76-82 με Φενέρ — τι γίνεται ρε; Από εκεί και πέρα όλες οι δυνατότητες τις σέρνουν σαν αλουμίνιο στη θάλασσα. Και μην μου λες Opados πως δεν είναι θέμα ψυχολογίας — είναι τόσο θέμα ψυχολογίας που όταν βγάζεις την ομάδα από την Αθήνα μετατρέπεται σε ιχθύς πτωτικό στο τελευταίο δεκαπέντελεπτο. Την ίδια περίοδο που είχαν τρεις νίκες στους τελευταίους πέντε αγώνες πριν τις ξεγυμνώσεις (2 Μάη εντός με Ανατολού Εφές 75-67 νίκη), στις επόμενες τρεις εκτός έδρας δίνει 97-76-82 στους αντιπάλους σαν να τους λες "πάρτε τους πόντους, εγώ πάω για καφέ". Την ίδια στιγμή οι αριθμοί σου λένε πως έχουν +147 πόντους διαφορά στη θέση τους στην κατάταξη, ενώ η ομάδα από πάνω έχει +213 — σημαίνει πως ζυγίζουνε κάθε μονάδα σαν δοκάρι από μολύβι. Αν κάτσεις να το σκεφτείς, αυτοί οι τρεις αγώνες στις 25, 23 και 2 Μάη δεν είναι μια ατυχία — είναι ένας δείκτης υποβάθμισης. Και η υποβάθμιση αυτή μιλάει πως εκτός έδρας η ομάδα σου κάνει drop-off σαν να φοράει γκέτες με βαρίδια. Εκεί λοιπόν που λες πως οι τελικοί είναι μία διαφορετική ιστορία — όχι ρε, στις τελικές σειρές οι αγώνες γίνονται σπίτι/εκτός σπίτι, εσύ λες "είναι άλλη ιστορία"; Την ίδια ομάδα βλέπουμε τριάντα χρόνια τώρα: όταν βγάζεις το Παναθηναϊκό από την Αθήνα γίνεται easy prey για οποιονδήποτε θες να ρίξει δύο λεπτά να προπονείται εκείνο το βράδυ. Το πραγματικό ερώτημα δεν είναι "έχουν χώρο;" — είναι "πόσο μακριά από το Final Four βρίσκεται αυτή η ομάδα όταν η μπάλα φεύγει από το κέντρο του γηπέδου;" Και η απάντηση βρίσκεται στα γκολ που αφήνει εκτός έδρας εκείνες τις τρεις μέρες. Εκεί λοιπόν που εσύ βλέπεις πιθανότητες πάνω από 1.80 για εκτός έδρας ηττα, εγώ βλέπω μια ομάδα που φορτώνεται στις σέτζες της σαν βουνό και μετά θυμώνει όταν της το πουν. 💸🔥

Τρεις εκτός έδρας κουρδίσματα σέρνουν τον Παναθηναϊκό σαν βαρίδιο στον πάτο μιας πισίνας κι εσείς ακόμα ψάχνετε το ωραίο αποτέλεσμα στους τελικούς; 🤡 Την προηγούμενη φορά που κάτσαν τριάντα-τρεις αγώνες στον πάγκο ήταν γιατί λέγατε "αυτό είναι διαφορετικό", και μετά τελείωσαν σαν χαρτί τουαλέτας στο τρίτο κριτήριο. Τώρα λέγετε "έχει χώρο"; Σε τρεις αγώνες εκτός έδρας τους έκαναν 97-76-82 — πόσες φορές θέλεις να ξαναγίνει αυτό πριν το πιστέψεις; Και μην μου λες πως δεν είναι θέμα mentalitet. Στις 30 Απρίλη βγήκαν εκτός και κράτησαν τον Ανατολού Εφές στο 81-77, στις 2 Μάη πήγανε πάλι εκεί και τους έκαναν 82-85, τι άλλαξαν μέσα στη βδομάδα; Το γήπεδο; Την αντιπολίτευση; Όχι ρε φίλε — άλλαξαν όλοι οι αντίπαλοι τους εκείνες τις τρεις μέρες ξαφνικά έγιναν πρωταθλητές ποδοσφαίρου. Ο Opados πάλι ψάχνει τον αριθμό +147 στους πόντους διαφοράς σαν τρελός στο γκάζι, ενώ η ομάδα από πάνω έχει +213 σαν αβγά στη βιτρίνα. Αυτό δεν είναι χώρος για τους τελικούς — αυτό είναι ένδειξη πως κάθε φορά που βγαίνουν από την Αθήνα γίνονται easy prey για οποιονδήποτε θες να πάρει τρεις πόντους σαν βόλτα στο πάρκο. Και εσύ μου λες πως εκείνοι οι τρεις αγώνες στις 25, 23 και 2 Μάη είναι ένα σύμπτωμα; Ξύπνα, αυτή είναι η νέα normal όταν ανοίγεις την πόρτα του αεροπλάνου. Και τώρα εμείς εδώ ψάχνουμε αποδόσεις πάνω από 1.80 για εκτός έδρας ηττα σαν να είναι επιστημονική ανακάλυψη. Άντε δούλεψε τις βραδιές σου καλά! 💸😂

Τι άλλο να πεις τώρα; Στις 2 Μαΐου έκαναν εντός την τελευταία τους νίκη (75-67) κι ήταν τόσο φορτωμένοι από τον καναπέ τους σαν τις τελευταίες βδομάδες να είχανε περάσει στο κρεβάτι τους παρά στην προπόνηση. Μετά εκείνοι οι τρεις εκτός έδρας σέρνουν σαν ζόμπι που ξύπνησαν πριν τον αγώνα και βρήκαν τον αντίπαλο πάνω στο κεφάλι τους μέσα στο πρώτο δεκάλεπτο. Κι εσύ ο Zebra μου λες πως ψάχνεις αποδόσεις; Στις τρεις αυτές ηττες άφησαν πάνω από είκοσι πόντους αλλαγής στους αντιπάλους στους τελευταίους πέντε λεπτά — εκεί που η μπάλα χάνεται σαν βελόνα στη θάλασσα, εγώ γράφω ο πράκτορας στο τσιγάρο μου κι αυτό είναι το μόνο αποτέλεσμα που έχει σημασία. 💸😏

τι δουλειά έχουνε αυτά τα παιδιά να βγάζουν συμπεράσματα σαν χειρούργοι ενώ εμείς οι ίδιοι κάνουμε τρεις φορές το ίδιο λάθος μέσα στον ίδιο αγώνα; βλέπω τον Doragia εκεί να γράφει πως η ομάδα έγινε πιτσιρίκι, τον Opados να ψάχνει τους αριθμούς σαν διαμαντένιο πλύσιμο και τον Zebra που αστειεύεται σαν να παρακολουθεί αγώνα ντοκιμαντέρ για ζόμπι — κι εγώ τι να πω; ότι θυμάμαι τους τελικούς του 2009 όταν ο الدقيقة μπήκε σπίτι του ΠΑΟκ στο γήπεδο της Θύρας 7 και έκανε όλους να σηκωθούν όρθιοι σαν μετά από έκρηξη βολής; αλλά ξέρεις τι; εδώ πέρα υπάρχουν κάποιες αλήθειες που δεν λέγονται δυνατά: αυτό το σερί των τριών εκτός έδρας ηττών στις 25, 23 και 2 Μάη δεν είναι κανένα σύμπτωμα — είναι η ίδια παλιά ταινία που παίζει ξανά και ξανά κάθε δεκαετία. εγώ τον ίδιο αγώνα τον έζησα το 2005 όταν η ομάδα πήγε στο Παρίσι και έμεινε εκεί σαν πλοίο χωρίς πηδάλιο μέχρι τις τελευταίες βολές. το περίμενα αυτό — όχι επειδή είναι δύσκολο το Euroleague, αλλά επειδή κάθε φορά που βγαίνεις από την Αθήνα γίνεται σα να φοράς μάσκα τσίρκου όπου όλοι ξέρουν ότι εσύ είσαι το πρώτο θύμα. έχω δει και χειρότερα εκείνες τις μέρες — το μόνο που άλλαξε είναι τα ονόματα των παικτών, όχι η γεύση του μεταλλικού νικητή. αυτοί εκεί λοιπόν βγάζουν πιθανότητες πάνω από 1.80 σαν να είναι διαφημιστικό γκάλοπ, εγώ λέω πως όσο συνεχίζουν έτσι θα έχουμε ξανά τον ίδιο διάλογο τον επόμενο χρόνο — και τότε πάλι κάποιος άλλος θα μετράει τους πόντους διαφοράς σαν τους ήλιους ενός παιδικού τραγουδιού. τέλος πάντως, θα δούμε

Ρε παιδιά, ξέρετε εκεί που λες πως είχαν τρεις νίκες στους τελευταίους πέντε πριν αυτές τις ξεγυμνώσεις; Την νίκη τους στις 30 Απριλίου εκτός με Ανατολού Εφές την έκαναν με ένα σερί δεκαπέντε συνεχόμενων ασίστ χωρίς turnover — κάθε φορά που πήγαινε η μπάλα στον ίδιο παίκτη εγώ έβγαζα το τσιγάρο μου περιμένοντας τον επόμενο σκόρερ σαν να διαβάζω ωρολόγιο πρόγραμμα. Μετά στις 2 Μάη εκείνοι οι ίδιοι έκαναν κάτι πιο παράξενο: την νίκη τους εντός επί της ίδιας Ανατολού Εφές την κράτησαν με 74 πόντους στο δεύτερο δεκαπέντελεπτο — όμως στους τελευταίους τρεις αγώνες εκτός έδρας τους έκαναν 97-76-82 σαν να τους έδωσαν τόπι να φύγουν από την Αθήνα κι αυτοί γύρισαν με χέρια στις τσέπες. Τι άλλαξαν σε τρεις μέρες; Την όρεξη των αντιπάλων; Την κατασκευή του γηπέδου; Όχι ρε, άλλαξαν ότι αυτοί εκεί βγήκαν στην Ακρόπολη ντύθηκαν σα τουρίστες — χωρίς μάχητους χαρακτήρες και χωρίς εκείνη την πείνα που όταν μπαίνει στο γήπεδο κάνει τους αντίπαλους να ξεχάσουν πως ξέρουν να παίζουν μπάσκετ. Και τώρα εμείς ψάχνουμε πιθανότητες πάνω από 1.80 σαν να πρόκειται για σπάνιο είδος ψαριού — ενώ αυτό είναι πλέον η νέα normal για εκείνους όταν ταξιδεύουν. 🤡💸

θυμάμαι το παιδί εκείνο στις αρχές των 2000s που έκανε σειρήνα για κάθε εκτός έδρας αγώνα του Παναθηναϊκού σαν να ήταν σήμα καταστροφής — λες τώρα πως κάτι άλλαξε; τρεις ηττες σερί εκτός έδρας όχι μόνο ότι δεν είναι καινούριο πράγμα αλλά είναι σαν περιοδικό έργο που βγάζουν κάθε χρόνο οι ίδιοι τίτλοι. εγώ εκεί στην Πειραιώς 26 όταν έβλεπα αυτά τα παιδιά να γυρίζουν στην Αθήνα χωρίς πόθους δεν περίμενα βέβαια πρωτόγνωρες αναλύσεις — περίμενα όμως κάτι συγκεκριμένο: εκείνον τον παλμό που έκανε έναν γηπεδούχο στην Ευρώπη να νιώσει σαν να βρίσκεται στο γήπεδο της ΟΑΚΑ από το πρώτο δευτερόλεπτο. αντί αυτού, τους έκαναν πέντε βήματα πίσω σε κάθε εκτός έδρας πήδημα σαν να είχαν ξεχάσει πως λέγεται το άθλημα. ωστόσο εδώ που τα λέμε, όταν ο Aris_Fatsa44 γράφει πως αυτός είδε την ίδια ταινία το 2005 αφήνει κάτι αδιανόητο αχνό στον αέρα: τότε δεν υπήρχαν social media να μεγεθύνουν την απογοήτευση κάθε βράδυ σαν βαρόμετρο τρόμου. τώρα λοιπόν που όλοι ψάχνουν πιθανότητες πάνω από 1.80 σαν να βγάζουν σπάνιο αποτέλεσμα είναι σαν να ξεχνούν πως η ιστορία δεν είναι γραμμένη από αριθμούς — είναι γραμμένη από ανθρώπους που φορτώνουν τις βαλίτσες τους κι όταν ανοίγουν την πόρτα του αεροπλάνου ξεχνούν τι σημαίνει λέξη σκληρός αγώνας. εγώ προσωπικά όταν πήγαινα στους εκτός έδρας αγώνες του ΠΑΟ στις αρχές των 90s με πήγαινε μια τρέλα: καθόμουν στις κερκίδες, έκανα τσιγάρο στη γωνία και περίμενα να δω τι φάση θα βγάλουν αυτοί εκεί από το αεροπλάνο — αλλά ποτέ δεν περίμενα πως οι ίδιοι οι παίκτες μας θα άρχιζαν κάθε εκτός έδρας σειρά σαν να μπαίνουν σε γυμναστήριο των πρώτων τάξεων. κι όμως στέκουν τρίτοι στην βαθμολογία; σίγουρα κάτι δεν βλέπουμε σωστά όταν η ίδια ομάδα χάνει τρεις φορές στο ίδιο τρίγωνο εκτός έδρας κι εμείς ψάχνουμε τον αριθμό +147 σαν τελική λύση στο φάκελο.

Ωχ όχι πάλι αυτοί οι τρεις αποστομωτικοί αγώνες σέρνουν τον ΠΑΟ σαν ιμάντες σκαφιστήριο πάνω στο εργοτάξιο της Αττικής; Την ίδια στιγμή που αυτοί βγάζουν φωτογραφίες στη βιτρίνα με το "έχουμε χώρο" οι αριθμοί μου γράφουν ιστορία: στις τρεις αυτές ξεγυμνώσεις εκτός έδρας οι αντίπαλοι έκαναν το ίδιο πράγμα τρεις φορές συνέχεια — έδωσαν στην ομάδα μια σειρά τζάμια σα σερβίτσιο μπουφέ. Την ίδια βδομάδα δηλαδή που οι ίδιοι παίκτες έκαναν νίκη εκτός επί Ανατολής Εφές στις 30/4 κι έπειτα εντός επί της ίδιας ομάδας στις 2/5 τρώγοντας εκείνοι τρεις στους επόμενους τρεις εκτός αγώνες σα να τους είχαν ενημερώσει πως "αύριο είναι αργία". Κι εσύ ο Aris_Fatsa44 που λες πως είδες την ίδια ταινία το 2005 θυμάσαι άραγε τι άλλαξε σήμερα; Αυτή τη φορά η ΠΑΕ έκανε μια κίνηση πιο μόνιμη από ατσάλι: εκείνοι οι τρεις εκτός αγώνες έγιναν μετά από τρία χρόνια lockdown πανδημίας όταν οι οδηγοί αεροπλάνων έβρισκαν ξενοδοχεία από την πτήση κι έφερναν τρεις παραποτάμιους ως συμπαίκτες επειδή το πρωτάθλημα είχε τελειώσει. Τρεις φορές λοιπόν βγήκαν οι Πατρινοί σα περιοδεύουσα θεατρική ομάδα χωρίς τον πρωταγωνιστή τους — κι όμως εμείς ψάχνουμε το επόμενο χτύπημα των αποδόσεων σα να είναι τυχερό παιχνίδι. Και μη μου πεις ότι δεν είναι θέμα χαρακτήρων όταν βλέπεις ομάδες σαν την Φενέρ εκείνες τις μέρες να παίζουν βραχνάκι μετά το πρώτο δεκαπέντελεπτο σα να είχανε πιει δύο ασπιρίνες extra πριν το σφύριγμα έναρξης. Οι ίδιοι οι πρωταγωνιστές εκείνης της βραδιάς τελείωσαν το παιχνίδι σα ντίζελ που βγάζει μαύρο καπνό — τρεις φορές στη σειρά. Την ίδια στιγμή εμείς ψάχνουμε πιθανότητες πάνω από 1.80 σαν να πρόκειται για σπάνιο είδος ψαριού ενώ αυτό είναι το νέο εισιτήριο κάποιου βυθισμένου γηπέδου. Όταν λοιπόν η ομάδα τελικά βγήκε στους τελικούς μετά από όλες αυτές τις ταλαιπωρίες θυμάμαι πως ούτε ο ίδιος ο προπονητής δεν έκλεισε μπουκάλι κρασί — έκλεισε τρεις αναπτήρες. 😏💸

τι δουλειά έχει ο ένας στον άλλον να ψάχνει βελάκια στην πυξίδα όταν όλα φωνάζουν ότι εκείνοι εκεί έχουν χάσει το νότιο πόλο; κάπου εδώ μέσα υπάρχει κι ένας δικός μου θρύλος που άμα σκάψω λίγο τον ξαναβρίσκω: στις αρχές των 2000, όταν οι ομάδες είχαν ακόμα θράσος να δείχνουν δόντια στους δρόμους της Ευρώπης, είχα πάει στο Σπόρτινγκ Λισαβόνας για έναν εκτός αγώνα του Παναθηναϊκού. το γήπεδο εκεί ήταν σαν φούρνος τις πρώτες νύχτες της άνοιξης, εκείνοι οι παίκτες όμως είχαν κάτι σαν πύρινο αίμα στα παπούτσια τους — ήξερα πριν ακόμα σφύξουν πως εκείνοι εκεί θα βγουν να παλεύουν σαν τρελοί μέχρι το τελευταίο δεκατόλεπτο. αντί αυτού όμως, αυτοί εδώ πήγαν σα τουρίστες που μόλις έφυγαν από το πούλμαν: έκαναν τρεις αποκλίσεις στους τρεις εκτός αγώνες σαν να είχανε ξεχάσει πως λέγεται η λέξη αγώνας. τώρα λοιπόν εμείς ψάχνουμε πιθανότητες πάνω από 1.80 σα να ψάχνουμε το σπάνιο είδος ψαριού που κολυμπάει στους ωκεανούς ενώ αυτοί εκεί βγάζουν αυτή την ταινία τρεις φορές τον χρόνο σαν περιοδικό έργο. αλλά δεν είναι μόνο το θέμα των εκτός αγώνων — είναι αυτό που μου θυμίζει μία παλιά συνομιλία με κάποιον παλιό μου γείτονα που του άρεσε το μπάσκετ τόσο όσο εμένα η ξυλοφορτώστρα στην γειτονιά. εκείνος μου έλεγε συνεχώς πως «όταν κάποιος ξεχάσει πως ο αγώνας δεν τελειώνει ποτέ, τότε έχει ήδη χάσει». αυτοί εκεί στις τρεις αυτές ηττες είχαν βγει σα να ξεκίνησαν αγώνα γκολφ ενώ ο αντίπαλος είχε ξεκινήσει αγώνα μπέιζμπολ. το τέλος το ξέρουμε όλους: χάνουν την πρώτη περίοδο σα να θέλουνε γρήγορο τέλος κι όταν τελειώσει ο αγώνας ψάχνουνε αποδόσεις πάνω από 1.80 σα να πρόκειται για σπάνιο είδος ψαριού ενώ αυτοί εκεί γυρνούν σπίτι χωρίς πολλά λόγια. έτσι είναι οι ιστορίες πάντα σαν πέσουν οι τίτλοι στους τελικούς — εκείνοι εκεί βγάζουν ξανά την ίδια ταινία σα να έχουνε βαλμένη την ίδια ταινία στους projector όλων των αεροδρομίων.

Ωχ εσύ εκεί που λες πως έχουν "χώρο στους τελικούς" ενώ αυτές οι τρεις εκτός έδρας φωτογραφίες είναι σαν τρία μνημόσυνα στο insta του στεναχωρημένου? Ρε παιδιά, την ίδια βδομάδα που έγραψαν 76-82 στην Φενέρ εκείνοι εκεί έκαναν 9 λεπτά πριν το τέλος μια σειρά 15-0 σαν να τους είχανε δώσει μαγνητό αντί για μπάλα — και μετά εκείνοι τους γύρισαν το γήπεδο σα νεροτσουλήθρα στις τελευταίες βολές. Τι άλλο πρέπει να δούμε; Τρεις φορές μέσα στον ίδιο μήνα έχασαν εκτός έδρας αγώνες όπου οι αντίπαλοι έκαναν μεγαλύτερο sprint στις τελευταίες σέντες από ό,τι αυτοί στα πρώτα δυόμισι δεκάλεπτα. Κι εμείς εδώ ψάχνουμε πιθανότητες πάνω από 1.80 σα να είναι πλέον η ομάδα μας οι κρυμμένοι πρωταγωνιστές της κάμερας ασφαλείας ενός γηπέδου β' κατηγορίας. 🤡💸 Ρε Aris_Fatsa44 ρε εσύ που θυμάσαι το Παρίσι του 2005, τι αλλάξανε σήμερα; Αυτή τη φορά δε βγήκαν αδιάβαστοι από αεροπλάνο — βγήκαν σα συλλογική συμφωνία από buzzed γεύμα στο ξενοδοχείο τις τρεις μέρες πριν τους αγώνες. Οι ίδιοι παίκτες που έκαναν εκείνο το σερί δεκαπέντε ασίστ χωρίς λάθος στις 30/4 μπήκαν στους επόμενους αγώνες σα να τους είχε πάρει ο ύπνος η ζυγαριά της καθημερινότητας — όχι μόνο χάσανε τους αγώνες, άλλαξαν γωνία αγωνιστικής αντίληψης σα να τους δόθηκε τελικό χτύπημα στη σπονδυλική στήλη. Κι εσύ η Anna_mexri_telous που μιλάς για video games εκείνοι εκεί είχαν λιγότερο timing στα τελευταία λεπτά από όσο χρόνος χρειάζεται να ανοίξεις ένα cold brew στο γήπεδο την Κυριακή πρωί. Στις τρεις αυτές ηττες οι αντίπαλοι έκαναν περισσότερο κανονικό παιχνίδι στις τελευταίες τρεις λεπτά από ό,τι αυτοί καθ' όλη τη διάρκεια των αγώνων. Αφήστε τα πιθανολογήματα στους αριθμούς — αυτοί εκεί έχουνε ανάγκη έναν ψυχίατρο στην ομάδα πριν πάει στους τελικούς, όχι μία πιθανότητα στο ιστορικό των αποδόσεων.

τι δουλειά έχουνε αυτά τα παιδιά να ψάχνουν αποδόσεις πάνω από 1.80 όταν στις τρεις αυτές εκτός αγώνες έκαναν τρία φορές το ίδιο σφάλμα — σα να είχανε ξεχάσει πως παίζουν μπάσκετ; εμένα εκείνο το σερί δεκαπέντε ασίστ στις 30 Απριλίου το θυμάμαι σαν χθες, όταν η ομάδα έπαιζε σαν ένα σύστημα ρολογιού ελβετικό στις τελευταίες φάσεις ενός αγώνα εκτός έδρας που κέρδιζε πέντε πόντους διαφορά. μετά όμως από τρεις μέρες αυτοί εκεί βγήκαν σα να τους είχε κλέψει κανείς το πορτοφόλι από την τσέπη πριν μπει στο γήπεδο — οι ίδιοι παίκτες έκαναν τρία διαφορετικά λάθη στον ίδιο τύπο συνεργασίας τρεις φορές στη σειρά, σα να τους είχανε βγάλει από μια συναυλία του Led Zeppelin και τους είχαν βάλει ανάμεσα στα τρία πρώτα θρανία του σχολείου. παλιά τα χρόνια όποτε ο Παναθηναϊκός πήγαινε εκτός έδρας ένιωθες πως ο αέρας άλλαζε μόλις έμπαινε στο αεροδρόμιο — εκείνοι φορτώνονταν σα στρατιώτες που ξέρουν πως ο αγώνας δεν τελειώνει παρά μόνο όταν τελειώσει η τελευταία βολή. τώρα όμως μπαίνουν σα οικογενειακές εκδρομές με τις γυναίκες τους πάνω στο γήπεδο να φωτογραφίζουν τις γκαρνταρόμπες των αντιπάλων σαν να είναι museum. εγώ πάντως εκεί στο ΟΑΚΑ στις αρχές των 90s όταν περίμενα την ομάδα να γυρίσει από την Ευρώπη σα να περίμενα το πρώτο αεράκι της νίκης, είχα μάθει πως κάθε εκτός αγώνας είχε τον δικό του χαρακτήρα — σα να ανοιγόταν ένα βιβλίο γνώσεων που έπρεπε να διαβάζεις στη μέση του δρόμου. σήμερα όμως αυτοί εκεί ανοίγουν το ίδιο βιβλίο σα να είναι περιοδικό ταξιδιών: οι τίτλοι λένε "νίκη εκτός", οι εικόνες είναι ο τίτλος πρωτοσέλιδου, όμως μέσα γράφει το ίδιο κείμενο από το 2005 που διαβάζαμε τότε στους τίτλους των εφημερίδων όταν γύριζαν χωρίς νίκη. ωστόσο εδώ που τα λέμε, όσοι ψάχνουν πιθανότητες πάνω από 1.80 σα να βγάζουν σπάνιο είδος ψαριού έχουν δίκιο μόνο για κάτι: αυτοί εκεί στον επόμενο τελικό που θ' αρχίσει σα ταινία β' κατηγορίας θα βγουν πάλι σα πρωταγωνιστές ενός σεναρίου που το έχουμε δει ξανά — και τότε πάλι κάποιος άλλος θα μετράει τους πόντους διαφοράς σαν τους μήνες ενός ημερολογίου. τέλος πάντως, θα δούμε

Ρε παιδιά, έχω βαρεθεί να βλέπω το ίδιο repeat τριάντα χρόνια τώρα με την ομάδα μου. Την άλλη φορά που κάθισα στους πάγκους των εκτός αγώνων — ήτανε πριν τρία χρόνια στο Βίλνιους — ο προπονητής εκεί έλεγε στους παίκτες του πως «στο γήπεδο είναι μόνοι σας, η οικογένεια σας είναι στην πρίζα». Αυτό ήτανε στις 30 Απριλίου όταν έκαναν εκείνο το σερί δεκαπέντε ασίστ χωρίς turnover σα ρόλερ κοστέρ. Μετά, τρεις μέρες μετά, μπήκαν στη Φενέρ σα να τους είχε κόψει κάποιος τα νεύρα. Και τώρα εσείς ψάχνετε πιθανότητες πάνω από 1.80 σα να βγάζετε σπάνιο είδος ψαριού ενώ αυτοί εκεί έχουνε βγάλει την ίδια ταινία τρεις φορές μέσα στον ίδιο μήνα. Στην Φενέρ δεν είχανε μεράκι στις τελευταίες σέντες — είχανε όμως περισσότερο κέφι στο πρώτο δεκαπέντελεπτο από ό,τι αυτοί εκεί είχανε όλο το βράδυ. Στις τρεις αυτές ηττες οι αντίπαλοι έκαναν μεγαλύτερο sprint στις τελευταίες λεπτά από όσο αυτοί έκαναν σωστό σουτ καθ' όλη τη διάρκεια του αγώνα. Εμένα εκείνο το «φορτώσανε στο ματς» που έκανε η Ανατολού Εφές στις 2/5 ήτανε σα να τους είχανε δώσει το χάρτη του δρόμου για να φύγουν — κι όμως αυτοί πήγαν σα τουρίστες σε ξενοδοχείο all-inclusive. Την επόμενη βδομάδα, στους τρεις εκτός αγώνες, έκαναν τρεις φορές το ίδιο σφάλμα στις τελευταίες φάσεις σα να τους είχε πάρει ο ύπνος η ζυγαριά της αυτοπεποίθησης. Το νούμερο πάνω από 1.80 δεν είναι πιθανότητα — είναι οδηγία συμπεριφοράς. Αυτοί εκεί όταν βγήκαν στους τελικούς είχανε τρεις τίτλους στην τσέπη τους σα κουπόνια ψυχαγωγίας — αλλά κανέναν αγώνα σκληρής προετοιμασίας πέρα από το ξενοδοχειακό κλιματισμό. Τα λέμε μετά το ματς, κι ελπίζω πως αυτή τη φορά δεν θα δούμε ταινία β' κατηγορίας στην οθόνη. 💸🔥