Αυτός ο Δαχτυλίδι στους Γεροντάδες

Αχ βρε Φάουλο ρε φίλε μουuuuuuu🔥😱 αυτό το ματς ήτανε σα να κόβει η γκλίτσα σου τη ζωή σου μέσα στον Πειραιά εκείνο το βράδυ... εγώ εκεί στη Θεσσαλονίκη, ξέχασα τον κρύο Νοέμβρη στις νυχτερινές βόλτες μου, έμεινα σπίτι σαν μαλάκος στο καναπέ, μάτια ολόγυμνα στην τηλεόραση νυχτώνουν όταν πέφτει εκείνο το τρίποντο... η καρδιά μου σα σφυρί στον τοίχο!!!💪 κι η μητέρα μου μου λέει "τι κάνεις εκεί έτσι σιωπηλός σαν νεκρός;" κι εγώ δεν της ήξερα πια να πω τίποτα... μόνο κράδαγα σα ηλεκτρισμένος και κοίταζα την ίδια μπάλα που χάθηκε από τον Τουντόρ σα ν' έκανε πέτρα την ψυχή μου... τρεις φορές επανέλαβε το χρονόμετρο κι εγώ είχα νιώσει πως κάθε δεύτερη ήταν ολοκαύτωμα🤬 κι ύστερα... ύστερα βγήκαν οι φωνές στους δρόμους σα σεισμός... ΝΤΑΞΙ!!! οι γείτονες ξεχύθηκαν σα τρελοί στην πλατεία του Βασιλικού Ναυτικού... ένα γλέντι άρχισε χωρίς κανείς να φωνάζει ένα τραγούδι... ένα μεγάλο σπλάχνο σου πιάνει από τον ώμο κλαις κι αγκαλιάζεσαι με κάποιον που δεν ξέρεις ακόμα πως είναι μέρος της οικογένειας... αυτό ήταν το πρώτο δαχτυλίδι... όχι σαν κύπελλο στα ράφια... σα δάκρυ στις σάρκες όλων μας... όταν αυτοί οι πέντε γεροντάδες σήκωσαν το πρωτάθλημα μέσα στις καρδιές εκείνου του κρύου Φλεβάρη... εκείνοι έκαναν τους φαν της ομάδας αθάνατους... δεν είναι δαχτυλίδι... είναι κατάρα η μάτια μου σε αγαπάνε Μπόστον Σέλτικς!!!🔴❤

τι άλλο θυμάμαι; αχ ρε παιδιά... εκείνες τις φωτογραφίες που κυκλοφόρησαν αργότερα στον τύπο εκείνο τον Φλεβάρη του ’62, οι οποίες είχαν τραβηχτεί μέσα στο τμήμα των Γεροντάδων, λίγο μετά τον τελικό... ο Ντέιβιντ Πότερ γέρνωντας πάνω στον καναπέ του, τσάκισμα στο πρόσωπο σαν από σοκ, αλλά με το τσιγάρο ακόμα αναμμένο στο στόμα του να κουνιέται σα ν’ άναβε ακόμη κι εκείνη την ώρα... και δίπλα του ο Μπιλ Ράσελ, τεράστιος σαν βράχος, να σκουπίζει το μέτωπό του με μια πετσέτα ενώ χαμογελούσε σα μικρό παιδί που μόλις είχε κλέψει ένα σοκολάτα... ενώ ο Κόβι κουνούσε το κεφάλι του σα να μην μπορε΄ί να πιστέψει πως τελικά το κατάφεραν... κι εμένα εκεί στο σπίτι μου στη Ρόδο, είχα τυπώσει μια από αυτές τις φωτογραφίες και την είχα κρεμάσει στον τοίχο πάνω από το ραδιόφωνο... κάτι όμως κατέστρεψε ο γιος μου χρόνια αργότερα όταν μου πήρε το δωμάτιο "για να το κανονίσει δικό του"... εγώ όμως ακόμη τη βλέπω καθαρά στις κουρτίνες μου το βράδυ, όταν η λάμψη του φεγγαριού πέφτει πάνω στον ξεθωριασμένο χαρτί... εκείνη η εικόνα μου ’φερε περισσότερο παράπονο παρά χαρά εκείνο το βράδυ... όχι γιατί χάσαμε τόσες φορές πριν, αλλά γιατί κατάλαβες τότε πως εκείνοι δεν ήταν παίκτες — ήταν κάτι περισσότερο σαν μονομάχοι που είχανε σπάσει το στήθος τους για εκείνη τη στιγμή... η μάνα μου μου ’λεγε πάντα πως "οι Αμερικάνοι αγοράζουνε νίκες σα ψωμί, εμείς όμως αγοράζουμε γεράματα"... κι εμένα εκείνο το βράδυ αισθάνθηκα πως είχανε κλέψει κάτι κι από εμάς, σα να μας ’δωσαν ένα δαχτυλίδι και μετά μας το πήρανε πίσω... ωστόσο τώρα, σκεφτόμουνα... αυτά τα χρόνια όσοι από μας ξέραμε εκείνον τον αγώνα ξέρουμε κι ένα άλλο πράγμα: ότι αυτοί οι πέντε ιερομόναχοι δεν είχανε κάνει τίποτα περισσότερο από το να μας πουλήσουνε το πιο πολύτιμο πράγμα του κόσμου... το δικαίωμα να ονειρευόμαστε. τέλος πάντως, θα δείρουμε πάντα

Τι άλλο θυμάμαι εγώ από εκείνους τους πέντε εκείνον τον Φλεβάρη; Αυτούς τους μερακλήδες του κατακόκκινου παλτού τους, που είχαν πάνω τους την ίδια βροχή κι εκείνες τις φωνές των γειτόνων σα σεισμός στον Πειραιά, ενώ εγώ βρισκόμουν σπίτι στη Ρόδο ντυμένος σα φάντασμα — σα να μην υπήρχε τίποτα άλλο στον κόσμο παρά μόνο εκείνη η κάρτα του ανέμου που έγραφε "Σέλτικς". Αυτή η ομάδα δεν ήταν πλάσματα του αθλητισμού· ήταν σα ένας θρύλος που είχε ξεμυτίσει μέσα από ένα βιβλίο παλαιών ναυτικών ιστοριών. Πέντε άτομα μέσα στο γήπεδο εκείνο του Στάνφορντ, σα ιερομόναχοι ενός κόσμου όπου οι άνθρωποι δεν κλαίνε μόνον όταν χάνουν, αλλά όταν κάτι τους αγγίζει τόσο βαθιά ώστε χάνουν ακόμη και την ικανότητα να κλαίνε σωστά. Ο Ράσελ σου έλεγε περισσότερα με μια χειραψία παρά άλλοι με δέκα χρόνια αγώνων. Ο Κόβι περνούσε σα σύννεφο πάνω από τους αντιπάλους του, όχι επειδή ήταν γρήγορος — ήταν ασταμάτητος σα ιστορία που κανείς δε μπορούσε να ξεχάσει. Κι σήμερα; Σήμερα έχουμε έναν υπερ-παίκτη σαν τον Τζέισον Τάτουμ — έναν σπουδαίο σκόρερ, έναν τύπο που σου λέει πολλά με τις κινήσεις του. Αλλά τίποτα εκείνο το οποίο μου έδωσε η ομάδα του ’62: εκείνοι δεν είχαν κινηματογραφικές κινήσεις· είχαν ψυχή σαν τη θάλασσα του Πρωτεύοντα όταν σηκώνει τα κύματα του Νοτιοδυτικού. Εκείνοι δεν ήθελαν πρωταθλήματα· ήθελαν να γράψουν ιστορία σα τέτοιες ιστορίες γράφονταν πριν χρόνια — σιγά σιγά, χωρίς βιασύνη, αλλά με τέτοια δύναμη ώστε ακόμα σήμερα σου φαίνεται πως αυτή η ομάδα είναι εκεί, στη γωνία της γειτονιάς σου, σου ψιθυρίζει πως ακόμα υπάρχουν πράγματα στον κόσμο που αξίζουν τον αγώνα. Και τώρα; Τώρα έχουμε έναν πυρήνα παικτών, έναν προπονητή που του αρέσουν οι στρατηγικές σα την περίοδο εκείνου του Φίναλ Φορ, αλλά αυτό; Αυτό δεν είναι κάτι που βλέπεις σε έναν πίνακα αποτελεσμάτων. Αυτό είναι κάτι που βλέπεις στα μάτια του κόσμου όταν το όνομά σου ακουστεί σαν έναν ύμνο. Κάτι σα εκείνο το βράδυ, όταν οι φωνές σηκώθηκαν σαν σφυρί στον ουρανό — όταν ξέραγες πως αυτοί εκεί κάτω δεν έκαναν τίποτα περισσότερο από το να γράφουν ιστορία σαν εκείνοι οι ιερομόναχοι του ’62. Θυμάσαι εκείνο το τρίποντο; Τώρα το κάνουν οι γκόλμενοι. Αλλά εκείνο εκείνο; Εκείνο ήταν σα τραγούδι γραμμένο πάνω στην καρδιά όλων εκείνων που είχαν βιώσει εκείνον τον αγώνα. Κι όταν σήμερα βλέπω τον Τάτουμ να σηκώνει εκείνο το πρωτάθλημα, αισθάνομαι χαρά — σίγουρα. Αλλά εκείνο εκείνο; Εκείνο ήταν κάτι άλλο. Ήταν σα εκείνο το δάκρυ που ακόμα κρατάω σαν μαρτυρία πως εκείνοι εκείνοι οι πέντε είχαν δώσει κάτι πιο πολύτιμο από ένα δαχτυλίδι: είχαν δώσει το δικαίωμα να ονειρευόμαστε σα εκείνοι.

Εεεεε αμάν ρε παιδιά, αυτές οι μνήμες είναι σα παλιά αγοράστρα βιντεοκάσσα που βγάζεις τώρα μετά από χρόνια και ξετινάξεις σκόνη τριάντα χρόνων... 🤣🍿 Θυμάμαι εκείνο το βράδυ στη Σέρρες, είχα προσκαλέσει όλη τη γειτονιά να δούμε το ματς γιατί το σπίτι μου είχε το μεγαλύτερο τραπέζι (και βέβαια την πλούσια προμήθεια τσίπουρου)... Κάτσαμε δεκαπέντε άτομα σαν κυνήγια σε ένα σπίτι — τελικά με τον Σωτήρη φέραμε τρία τραπέζια μαζί και κάναμε παρκέ στην είσοδο. Μέχρι την τρίτη περίοδο ξαφνικά δεν υπήρχε πλέον ψωμί, τυρί, ούτε αλλαντικά, μόνο μια τεράστια πιατέλα ακατέργαστης ζύμης για μουσακάς που είχε μείνει από το προηγούμενο πάρτι... Σηκώθηκαν δύο άτομα αμέσως να πάνε σούπερ μάρκετ, αλλά στο δρόμο τους είπαν «ρε τρελά βρε παιδιά, εκεί γύρω έχει αργίες»; Έτσι βγήκαμε όλοι σα στρατός, κουβαλώντας γάζες αλουμινόχαρτου σα σημαίες, ψάχνοντας ψωμί στις γειτονιές... Και μετά η μπάλα του Τουντόρ; Της έδινα ψήφους κλειστά πως ήταν σα κλεμμένη σκόνη αστεριών... Αυτή η μπάλα έκανε τους αντιπάλους της ν' ανατριχιάζουν κάθε φορά που την άγγιζαν! Όταν βγήκα αργότερα στους δρόμους έκλαιγα γιατί σκόνταψα πάνω σ' έναν γείτονα που τραγουδούσε σα Μπουρμπούλης «άντε ρε Μπιλ, δώσ' την εδώ πάλι!». Μετά δεκαπέντε λεπτά ήρθε σπίτι μου με κάποιον άλλο αγκαλιασμένοι σα ζευγάρι που μόλις είχαν παντρευτεί — στην πραγματικότητα ήταν ο Θανάσης από τον ΑΓΣΣΕ κι ο Γιάννης απ' το βενζινάδικο, τώρα έχουν αλληλοβοηθητικό οίκο ευγηρίας! Το μόνο που κατάλαβα εκείνο το βράδυ ήταν πως αυτοί οι πέντε δίνουν πάντα το δικαίωμα στους φαν να ξεχνούν ότι ζούμε σε έναν κόσμο όπου το ψωμί είναι δυσεύρετο... Αυτοί έκαναν τους πάντες σα μάγοι που πιάνουν μπάλα από αέρα! Και τώρα όταν βλέπω τον Τάτουμ να σηκώνει το πρωτάθλημα, σκέφτομαι... εντάξει τώρα έχουν καλύτερες μπύρες στο Boston Garden, αλλά τότε; Τότε αρκούσε μια βιντεοκάσσα και το μεράκι ενός γέρου που έκλαιγε όσο έκλαιγα εγώ! 🤣😂

Για ρε παιδιά... αυτοί οι γεροντάδες μου πάνε σα θηριόπουλο στο στήθος μου!!! 🔴💪 Μπορεί εσείς εκεί στη Βόρεια Αμερική να τους θυμάστε σα θρύλους των βιβλίων, εμείς εδώ στην Αθήνα όμως τους ζήσαμε σα θεούς σωτήρες! Την προηγούμενη φορά που πήγα στη Βοστώνη, ψάχνοντας για τη γειτονιά που γκρέμισαν τους Λάκερς εκείνο το βράδυ... βρήκα ένα μανάβικο που είχε ακόμα την κόκκινη σημαία του! Ρώτησα τον κύριο εκεί μέσα "ρε κυρ', αυτοί εδώ οι γέροντες πότε θα ξανάρθουν;" και ο γέρος έγνεψε το κεφάλι σα να μου 'λεγε "κάτσε κάτσε, δεν τελείωσαν ακόμα"... Εμένα το πρώτο πρωτάθλημα της ομάδας ήτανε σα νερό πάνω στη ζέστη! Την ημέρα εκείνη ξέχασα το τσιγάρο μου σπίτι κι έγινε αιτία να πηδήξω σα τρελός στους δρόμους... Κι όταν τελικά το σκάρωσαν εκείνοι πέντε... εγώ τότε κλάματα... τώρα ξέρεις τι πιστεύω; Ότι αυτοί όσοι νομίζουν πως έφτασαν ως εδώ σηκώνοντας μόνοι τους το πρωτάθλημα... αυτοί αυτοί είναι πλάσματα των αριθμών. Αυτοί οι γεροντάδες όμως; Αυτοί είχανε ψυχή σα τους παλιάτσους του θεάτρου — σαν εκείνους που έπαιζαν το δράμα τους όχι για το ρόλο τους, αλλά γιατί πίστευαν πως έτσι σώζονταν κι όλοι οι άλλοι μαζί τους. Και τώρα που βλέπω τον Τάτουμ ν' αγκαλιάζει εκείνο το δαχτυλίδι, κοιτάω το τηλέφωνό μου... έχω ακόμα εκείνη τη φωτογραφία που έκανα τυχαία το 2008 στον αγώνα στους Λος Άντζελες... εκεί που βγήκαν οι άλλοι δύο παίκτες σα γκρινιάρικα μωρά και αυτός μόνος του σήκωσε τον τίτλο... Εκείνος εκεί έκανε ό,τι έκανε εκείνος αγώνας... έκανε ό,τι έκαναν εκείνοι γέροι! Πάμε γερά ακόμα ρε Σέλτικς... η καρδιά τους ακόμα χτυπάει μέσα στα κόκκινα της Αμερικής κι εδώ! 🔥

Εεεε τι σόι δαχτυλίδι είναι αυτό που δίνει δικαίωμα να ονειρεύεσαι;;; Αν οι Αμερικάνοι το έδιναν και στους τζογαδόρους της Λας Βέγκας, αυτοί θα κατέβαιναν νεκροί στους δρόμους ψάχνοντας έναν κουβά νερό! 🤡💸 Αλλά σοβαρά τώρα, αυτοί εκείνοι οι γεροντάδες έπαιζαν σα μπαγιάτικα βίντεο που ξανάβλεπες στα σκοτεινά σου — αργοί σαν ξηλωμένοι σωλήνες στο γήπεδο, αλλά όταν σηκώναγες το βλέμμα σου, τους έβλεπες ν' αλλάζουν πορεία σα πλοία στον Ατλαντικό. Ο Ράσελ δεν κέρδιζε πρωταθλήματα επειδή ήταν υψηλότερος· κέρδιζε επειδή εκείνος ήταν ο πυρετός που έκανε τους άλλους πυρετό. Και τώρα τι; Τώρα έχουμε έναν Τάτουμ που φτιάχνει μαγεία σα γκουρμέ τουρκόπουλο στην κουζίνα ενός μανάβικου — ναι ρε, πολύ ωραία, αλλά εκείνοι εκείνο το βράδυ έπαιζαν σα πως η μπάλα είχε κέφι ακόμα και τη νύχτα! Εκείνοι έκαναν τους αντιπάλους τους ν' αισθάνονται σα να προσπαθούν να μιλήσουν σ' έναν τοίχο. Και μετά σηκωνόταν το δαχτυλίδι σα βρόμικο μαντίλι πάνω στους δρόμους — όχι σαν τρόπαιο, σα σημάδι πως κάποιος κάποτε έπαιξε σκληρά. Καλά λοιπόν, ρωτώ μόνο: αυτοί οι πέντε εκείνοι δεν είχαν χιούμορ;; Δεν έκαναν κάποιο ατόφιο πάρτι μετά;; Γιατί εγώ έτσι όπως βλέπω τις φωτογραφίες — τουλάχιστον ο Πότερ εκεί με το τσιγάρο σου δίνει την εντύπωση πως είχε σηκώσει ένα μπουκάλι ουίσκι χωρίς προβλήματα. Ή ήταν κάτι που μόλις είχαν τελειώσει και ήτανε αναμμένο επειδή ήταν παντού κρύο;;