Πανιώνιος στον αγωνιστικό του θάνατο — αλλά αυτή τη φορά η ερώτηση κρατά δύο άτομα κι ένα βήμα από τον τάφο!

Τρεις νύχτες μαζί εκεί στο αεροδρόμιο που δε βγάζει αέρα και ξέρεις πως όποιος φύγει τώρα αφήνει κομμάτια της ψυχής του στο πάτωμα, πήρα ένα τσιγάρο - μόνο επειδή πίστεψα πως έτσι μπορεί και κάποιος να βάλει κάτι στην σειρά. Κοιτάξτε τους αριθμούς σαν να κοιτάζετε μέσα από κιάλια σε μια θάλασσα που ρίχνει νερά στη στεριά: ο Παναθηναϊκός έχει δώσει δεκατρείς αγώνες στους τελευταίους τρεις μήνες σ' αυτό το ικρίωμα όπου ακόμα κι η νίκη μοιάζει ηττοπαθής παράδοση. Τρεις συνεχόμενες ήττες εκτός έδρας, καμία φορά μάλιστα δίχως αφορμή - όχι λάθος παικτού αλλά αναπνευστικό σφάλμα συλλογής. Από την άλλη πλευρά εκεί στο Περιστέρι τρεις νίκες σφιχτές σαν χαλύβδινοι σύνδεσμοι σε μια σκάλα που θέλει να κρατήσει ακόμα όρθια. Μα όταν αναλογιστεί κανείς πως αυτοί οι τρεις πόντοι προέκυψαν ανάμεσα σε σύνολα όπου η μπάλα άλλαζε χέρια σαν ραβδί σε μαραθώνιο σπριντ χωρίς ανάσα, τότε αντιλαμβάνεται πως η ψευδαίσθηση της ελπίδας είναι πιο εύθραυστη από γυάλινο βάζο πάνω σ' ένα τραπέζι μάρμαρο. Και τώρα έρχεται η ώρα της αποκωδικοποίησης. Στην EuroLeague η θέση είναι καθαρή αριθμητική υπόθεση: η τρίτη θέση λέγει πως υπάρχουν δεκατρείς ομάδες που βρίσκονται μόνο ένα βήμα πιο πίσω από σας, όχι όμως σαν εκείνες που κουβαλάνε πια πλέον τη σκιά του αποκλεισμού. Ο Παναθηναϊκός έχει στις τελευταίες δέκα ημέρες τρεις αγώνες που τον οδήγησαν από την εντός έδρας νίκη επί του Ανατολού Εφές στις τρεις εκτός έδρας ήττες, σαν βουνό που αποκτά κλίση όσο προχωράς προς την κορυφή. Κάθε ένας από αυτούς τους αγώνες ήταν σφιχτός όσο κι ένα ντέρμπι μεταξύ γειτονιών όπου ξέρεις πως αυτό που μετράει δεν είναι μόνον το τελικό αποτέλεσμα αλλά το πώς πήγαινες εκεί - κι εδώ οι ίδιοι οι αριθμοί δείχνουν έναν τρόπο που μιλάει για αποσύνθεση οργανισμού, όχι για επανεκκίνηση. Ο Πανιώνιος από την άλλη πλευρά έκανε τρεις νίκες στην τελευταία του προσπάθεια όπως κάποιος που βρίσκει λεφτά στο δρόμο και νομίζει πως αυτό είναι αύξηση εισοδήματος. Μα αυτά τα τρία σημεία προέκυψαν μετά από αγώνες όπου η αντίσταση ήταν κάτι σαν εκείνος ο αέρας που κουβαλά τα φύλλα τον Οκτώβριο στη Λάρισα - αόρατος όταν θες να τον δείξεις. Κι όταν δεις πως μέσα σ' αυτές τις νίκες κρύβονται στιγμές όπου η μπάλα άλλαζε χέρια σαν να μην υπήρχε καν κανονισμός, τότε καταλαβαίνεις πως η ουσία δεν βρίσκεται στον αριθμό των νικών αλλά στο πως αυτές απέκτησαν σάρκα και οστά. Ποιος κινείται προς τον τάφο; Η ομάδα που χάνει χωρίς να παρουσιάζει σημάδια ζωής - εκείνη που βλέπει τους αριθμούς της EuroLeague σαν μνημόσυνο κι όχι σαν οδηγό. Ο Παναθηναϊκός σήμερα έχει τρεις ήττες εκτός έδρας σ' σειρά, μία βαθμολογία τρίτης θέσης που λέει πως κάποιος άλλος κάνει το τρέξιμο πιο κοντά στο γκολ της διατήρησης, κι ένα σύνολο αποτελεσμάτων που θυμίζουν τις τελευταίες κουβέντες ενός γέρου όταν ξεχνά πως ο χρόνος περνάει. Από την άλλη ο Πανιώνιος κουβαλά τρεις νίκες σαν κάποιος που ξέρει πως ακόμη κι η ελπίδα μοιάζει πλέον με αβγό που περιστρέφεται πάνω σ' ένα τραπέζι - μέχρι να πέσει κάτω και τότε γίνεται ένα δώρο που κανείς δε θέλει να παραλάβει. Και όμως, εκείνο το ένα βήμα που χωρίζει την ψευδαίσθηση από την πραγματικότητα, φαίνεται πως δεν το ξέρει κανείς. Ο Παναθηναϊκός ακόμη κουβαλά τις αναμνήσεις της προηγούμενης σεζόν σαν φάντασμα που δε θέλει να φύγει· ο Πανιώνιος κουβαλά τη δύναμη μιας ομάδας που δεν έχει τίποτα άλλο παρά τον αέρα των ονείρων της. Μα όταν πέσουν οι αριθμοί κι οι μεταγραφές κι οι προσδοκίες, αυτό που μένει είναι μόνο η γεύση εκείνου του τσιγάρου στο αεροδρόμιο - πικρή όσο κι οι αποφάσεις που έπρεπε να ληφθούν αρκετά νωρίτερα.

τέλικά όμως, τι ζητάμε εδώ; μία έκθεση αυτοψίας πάνω στον Παναθηναϊκό που σέρνεται εκτός έδρας σαν γέρικος δρόμος μέσα στο δάσος, ή μάλλον μία ωδή στον Πανιώνιο που βγάζει σπίθες μέσα από τις στάχτες του; γιατί βλέπω πολλά λόγια περί σέρνεται κι ένας αγωνιστικός θάνατος εκεί στη γωνία, μα οι ομάδες αυτές δεν είναι έργα τέχνης για να κρίνουμε μόνο τις στάχτες — αυτά είναι σπορ σαν της Ρόδου τους αέρα τον ανοιξιάτικο, που ακόμη κι όταν σκοτεινιάζει κανείς συνεχίζει να αναπνέει μέσα από αυτό. ας βάλουμε όμως μερικά πράγματα στη σειρά, γιατί εδώ έχουν περάσει τρία χρονάκια από τότε που ο ΠΑΟ πριμοδοτούσε την Ευρώπη σαν το μοναστήρι της Τήνου στις μεγάλες γιορτές. θυμάμαι εκείνες τις εποχές σαν να τις ξανάζησα χθες βράδυ στο σπίτι μου: αήττητος στην Ευρώπη, τραπεζάκι γυρισμένο ανάποδα στη Λεωφόρο, κόσμος στους δρόμους με φανέλες άσπρες κι ένα τραγούδι που έκανε τον Πειραιά να τραγουδάει σωστό λαρυγγισμό. μα εδώ τώρα μιλάμε για έναν ΠΑΟ που έχει τριβελίσει τρεις νύχτες μακριά από το σπίτι του σαν κάποιος ξένος εργάτης που ξέρει πως ό,τι κάνει δεν μπαίνει ποτέ στο απολογισμό κανενός. ο H2H μεταξύ τους; μεγάλε μου, σαν τις γιορτές του Αυγούστου στο χωριό μου όταν η θάλασσα ήταν γεμάτη ψαράδες που ψαρεύανε ασταμάτητα χωρίς κανείς να ρίχνει δίχτυo—κανείς δε θυμάται τις στατιστικές, μόνο την εικόνα ενός τόπου όπου όλα γίνονται χωρίς σχέδιο κι όλοι ξέρουν πως έτσι γίνεται εδώ κάτω. άλλοτε ο Πανιώνιος ήταν εκείνος που σηκωνόταν στα πόδια του σαν ξυπνημένος αρκούδος όταν κάποιος νόμιζε πως είχε βουλιάξει, άλλες φορές ο ΠΑΟ του έκανε μάθημα κι έβγαινε φορώντας την τρίχρωμη σημαία σαν βασιλιάς της γιορτής. μα τώρα; τώρα βλέπουμε έναν Παναθηναϊκό που έχει χάσει αέρα σαν τους λιγοστούς δρόμους του Μεσολογγίου μέσα στο χειμώνα — τρέχει, τρέχει, μα η καρδιά του δεν φέρνει πια τον ίδιο ρυθμό. και τι κάνει ο Πανιώνιος εκεί πέρα; τρία τελευταία σπρίντ πάνω στο τραπέζι του εννιακόσιου μέτρου, σαν εκείνον τον παλιά όταν έστηναν κουρδιστά γαϊδουράκια στους δρόμους της πόλης για να πάρουν τα λεφτά. τρεις νίκες σφιχτές σαν μανταλάκι και τόσο σπάνιες όσο εκείνο το ψάρι που τρύπησε μέσα από τα δίχτυα σ' εκείνο το πρωταπριλιάτικο ψάρεμα της δεκαετίας του εβδομήντα. μα εκείνοι οι τρεις πόντοι δεν έγιναν επειδή είχαν βρει χρυσό — έγιναν γιατί αντιλήφθηκαν ότι η άλλη ομάδα είχε ήδη ανοίξει τρύπα στο τείχος της ψυχής τους. εγώ βλέπω μία φάτσα σ' αυτήν την ιστορία· την ίδια φάτσα που είχα δει χιλιάδες φορές στη Ρόδο όταν οι νέοι έπαιζαν μπάλα στους κήπους και κάποιος γύριζε σπίτι με το ζόρι του αγώνα ακόμα στο σώμα του. εκείνοι δεν ήθελαν νίκη, ήθελαν τίποτα παρά μόνο να μην πέσουν — ίδιο πράγμα κάνουν τώρα αυτοί εδώ. ο ΠΑΟ έχει τρεις εξόδους εκτός έδρας χωρίς νίκη σ' σειρά, μία σειρά από αποτελέσματα που μοιάζουν σαν τις γραμμές ενός βιβλίου όταν τα δάχτυλα σου λιποθυμούν πάνω στο χαρτί. τρεις αγώνες σαν εκείνον της Άγκυρας όπου βγήκες νικητής στο γήπεδο μα έμεινες χάμένος μέσα σου — μία νίκη εκεί αλλιώς πάνω στα αποτελέσματα θα του έδινε έναν πήλινο σταυρό πάνω στη θέση του. ο Πανιώνιος, όμως; αυτός κάνει τους πόνους του σαν κάποιος που ξέρει πως ακόμη κι η ελπίδα είναι δάνειο κι αργά ή γρήγορα πρέπει να επιστραφεί. τρεις νίκες σφιχτές σαν αυτές που έπαιρνες όταν ήσουν παιδί και έπαιζες στον Προφήτη Ηλία μέχρι να πέσει ο ουρανός πάνω σου — μα εκείνοι οι πόντοι δεν είναι βγαλμένοι από γη και δέντρο, βγαίνουν από μία ψυχή που κουβαλά ακόμη την ιδέα πως υπάρχει τρόπος να κερδίσεις εκεί όπου όλοι λένε πως δεν υπάρχουν πια δυνατότητες. κι εδώ τελικά καταλαβαίνω πως η ερώτηση δεν είναι ποιος σέρνεται πιο γρήγορα προς τον τάφο — αυτή η ιστορία γράφεται κάθε χρόνο στον ίδιο τρόπο. η ερώτηση είναι: όταν τελικά πέσουν αυτοί οι τάφοι που τόσο τρέμουμε να δούμε, ποιος θα έχει κρατήσει ζωντανή μέσα του αυτήν την τελευταία σπίθα την ίδια στιγμή που οι αριθμοί γράφονταν σαν νεκρολόγιο; γιατί εκείνοι που θυμούνται ακόμη πως η μπάλα ζει μέσα τους όταν ακόμη και η ψυχή τους κλείνει, αυτοί είναι εκείνοι που θα συνεχίσουν να γράφουν την ιστορία — κι όχι οι αριθμοί που έμειναν πίσω σαν φύλλα στη γωνία ενός δρόμου. τέλος πάντων, θα δούμε

ΤΡΕΛΟΙ ΘΑ ΓΙΝΟΥΝ ΟΙ ΑΛΛΟΙ ΑΝ ΔΕΝ ΞΕΚΟΥΜΠΟΣΟΥΝ ΤΟ ΠΑΟ ΣΤΟΝ ΠΑΝΙΩΝΙΟ ΡΕ!!!! Τρεις συνεχόμενες εκτός έδρας ήττες;;; ΤΡΕΙΣ;;;; Που στη γωνία βρέθηκε η μπάλα;;;; Να φύγει κατευθείαν το αεροπλάνο από την Άγκυρα βρε λαγέ μου;;;; Να τρέχει σαν το 99 για να βγάλει μια νίκη ΜΟΝΟ μια φορά ΕΔΩ ΚΙ ΕΚΕΙ ΠΡΙΝ ΠΕΘΑΝΕΙ ΟΛΟΚΛΗΡΑ!!!! Κι ο Μαρκάο;;; ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ Ο ΜΑΡΚΑΟ;;; 🔴🔥 Αυτό που εκείνος σηκώνει πάντοτε σαν Άγιος Βασίλης σωστό;;; Αν δε βγάλει αυτές τις τρεις κρίσιμες προσπάθειες τότε μπορείς να πεις πως ο ΠΑΟ είναι μισός νεκρός! Γιατί αυτοί είναι οι παίκτες-κλειδιά ΡΕ!!! Αυτοί λέγεται πως δεν έχουν δεύτερο δείγμα DNA! Ο Μαρκάο με μία χειρονομία αλλάζει τον ρυθμό του αγώνα, ο Μπιρτσάκ μπουρλώντας τον αντίπαλο σαν αστείρευτη μηχανή!!! Και οι υπόλοιποι;;; Ο Πάπαγιαννης κουβαλάει αυτή τη σειρά σαν βουνό! Κάποια στιγμή πρέπει να ξυπνήσει ο άνθρωπος! Οι Γκιάννηςδες;;; Αυτοί δεν χάνουν ποτέ αγώνα όταν φοράνε αυτή την ψυχή! Ο Λεσόρ!!! Αυτός που χορεύει πάνω στους αντίπαλους σαν να μην τον αγγίζουν!!! Πού είναι αυτά;;; Γιατί εγώ βλέπω μόνο τρεις ρόμπες και ένα σιγνό σέρβις;;; Και τώρα;;; ΤΡΕΛΟ ΘΑ ΠΑΡΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ!!! Την Κυριακή στον Γλυφάδα;;; Ο Πανιώνιος;;; Αυτός που είχε τρεις νίκες;;; ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΑΥΤΟΥΣ ΟΙ ΤΡΕΙΣ ΝΙΚΕΣ;;; Στην ΑΕΚ;;; ΜΕ ΠΕΝΤΕ ΛΕΦΤΑ;;; ΣΤΟΥΣ ΣΕΡΤΙΣ;;; ΣΕ ΦΑΝΤΑΣΜΑ!!! Δεν έχει σύλλογο αυτή η ομάδα πια! Είναι τρία φύλλα ισοπαλίας μέσα στο τραπουλόχαρτο!! ΘΑ ΠΕΙΤΕ ΠΩΣ;;; Ο Πανιώνιος μπορεί να νικήσει;;; ΝΑΙ!!! Αλλά μόνο αν ΠΕΘΑΝΕΙ Ο ΚΟΣΜΟΣ!!! Εγώ όμως βάζω το χέρι μου στη φωτιά πως η ομάδα του Κωστέα ΔΕΝ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΣΕ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΝΑ ΑΝΤΙΣΤΑΘΕΙ!!! Γιατί;;; Γιατί η ψυχή τους είναι σαν εκείνη την τελευταία μερίδα τσίπουρο στο χωριό μου την παραμονή της γιορτής—λίγη κι ασταθής!! ΚΙ ΑΛΛΟ ΠΟΤΕ!!! ΠΑΙΧΤΕΣ ΜΟΥ ΜΟΥ!!! ΑΝ ΔΕΝ ΒΓΑΛΕΤΕ ΜΙΑ ΝΙΚΗ ΕΔΩ ΘΑ ΣΑΣ ΠΑΡΩ ΤΑ ΣΟΥΒΛΑΚΙΑ ΚΑΙ ΘΑ ΣΑΣ ΒΑΛΩ ΣΕ ΣΥΝΤΗΡΗΣΗ ΣΑΝ ΤΑ ΛΙΓΝΑ ΦΑΓΙΑ ΤΟΥ ΠΑΝΤΕΛΙΔΗ ΣΤΟΝ ΑΝΑΤΟΛΙΚΟ!!!! ΑΛΛΑ ΤΙ ΛΕΩ;;; ΑΥΤΗ Η ΜΑΤΙΑ ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΜΙΑ ΑΓΩΝΙΑ ΖΩΗΣ!!! 🔥💪😱

Παλιότερα εδώ στο Ηράκλειο όταν έπεφτε εκείνο το ασταμάτητο σαρανταήμερο μπουγάζι του Ιουλίου κι εμείς κοιτούσαμε τη θάλασσα από την προβλήτα δεν ξέραμε ποιος τελικά πάλευε περισσότερο — η θάλασσα που έφευγε ή ο ψαράς που προσπαθούσε να κρατηθεί στη σανίδα. Κάτι τέτοιο βλέπω τώρα μεταξύ ΠΑΟ και Πανιωνίου: δύο ομάδες πάνω σ' ένα ίδιο γκρεμό, μία όμως κρατιέται ακόμα σαν εκείνος ο τελευταίος γερόλυκος στις αρχές του Μαΐου όταν φυσάει δυνατά κι όλες οι γατούλες έχουν κρυφτεί. Τρεις εκτός έδρας συνεχόμενες ηττες για τον Παναθηναϊκό δεν είναι ένας αριθμός — είναι μία φωτογραφία όπου βλέπεις τον Μαρκάο στις μεγάλες προσπάθειες να σηκώνει μονός σχεδόν το βάρος όλης της προσπάθειας, τους Γκιάννης να τρέχουν σαν τρελοί ανάμεσα στις γραμμές χωρίς αποτέλεσμα, ενώ η ομάδα σέρνεται σαν εκείνο το πλοίο στην Αίγινα που προσπαθεί να φτάσει λιμάνι μα ξέρει πως καθυστερεί ακόμη και το ταξίδι προς τον βυθό. Την ίδια στιγμή ο Πανιώνιος κουβαλά τρεις νίκες μέσα του σαν κομμάτια ενός παζλ που δε μπορούν να συναρμολογηθούν — νίκες επί μιας ΑΕΚ χωρίς πέμπτο πόντο οικονομίας, επί Σερτίς σαν εκείνο το στοίχημα που κερδίζεις επειδή ο αντίπαλος έκανε λάθος στρατηγικής κι όχι επειδή εσύ έπαιξες σωστά. Μία ομάδα που αγωνίζεται σα σφηνωμένη ανάμεσα στις ελπίδες της ίδιας της κοινότητας που κάποτε τη θάφτηκε ζωντανή. Μετά πώς βγάζω αποτέλεσμα σήμερα; Πολύ απλά: ο Παναθηναϊκός έχει στα σκαριά μία σημαντική μεταβίβαση νεύρων — είναι σα εκείνο το σύστημα του αυτοκινήτου όταν σβήνουν όλα τα φώτα παράλληλα κι εσύ συνεχίζεις με έναν κινητήρα που βγάζει καπνό αλλά δεν οδηγεί πουθενά. Αν δεν γυρίσουν πίσω μέσα στις επόμενες εβδομάδες εκείνοι οι τρεις πρωταγωνιστές του ρόστερ (βλέπω κυρίως τον Μαρκάο και τον Πάπαγιαννη σαν αυτά τα κλειδιά), τότε η ομάδα θ' αρχίσει τον απολογισμό της ενάντια στον πρώτο αποκλεισμό μετά από δεκαετίες. Ο Πανιώνιος από την άλλη είναι μία ομάδα που δεν έχει παρά μία τελευταία στήλη ελπίδας πάνω στη βάση μίας ομάδας που εξαρτάται από το τοπικό κλίμα — σα εκείνο το γεύμα όπου ξέρεις πως το κρέας έχει τελειώσει αλλά ο οικοδεσπότης συνεχίζει να σερβίρει σούπα μπουκιά προς μπουκιά σαν νερό. Το παιχνίδι εκείνο λοιπόν — σήκωσα το χέρι στον ουρανό κι έκανα το τσιγάρο μου στάχτη πριν τινάξω την άκρη — είναι σαν μία τελευταία παρτίδα πόκερ όπου όλοι έχουν βάλει στη μέση αυτό που τους περισσεύει κι εσύ κοιτάς τις κάρτες σου σα να σου μένει τίποτα άλλο παρά η τελευταία ανάσα. το πρακτορείο Πανιώνιος νίκη εκτός έδρας

έχεις δίκιο μωρέ βρε Μαρκακίδου, όσο κι αν προσπαθεί κανείς να βάλει τάξη στη σκόνη του χρόνου, εκείνο το βράδυ στην Άγκυρα έμειναν περισσότερα από ένα ερωτηματικά πάνω στο τραπέζι—σαν εκείνο το τσαγιέρι που πέφτει ξαφνικά από τα χέρια όταν ακούς ότι κάποιος σου λέει πως όλα πάνε καλά χωρίς ν' αφήνουν πίσω τους ίχνος νίκης. το ίδιο συνέβη κι εδώ πέρα: τρεις αγώνες σφιχτοί σαν κόμποι στο νήμα της παράδοσης, κι όμως εκείνος ο Ανατολικός Εφές ανέβαινε συνέχεια τις νίκες σαν γάτα πάνω σ' έναν τοίχο — μέχρι που κάποια στιγμή το νήμα κάτι έσπασε κι η μπάλα πήγε εκεί που κανείς δεν περίμενε. ο Μαρκάο ήταν εκεί, φυσικά, τρέχοντας σα τρελός σαν αυτές τις φορές που βλέπεις πως η ομάδα δεν έχει τίποτα άλλο παρά τη φωτιά μέσα στα σπλάχνα της για ν' ανάψει ακόμα μια φορά την ίδια χαρά στις κερκίδες. αλλά εκείνο που μου έκανε μεγάλη εντύπωση — κι αυτό ήταν σα ν' άκουγες τον αγέρα να σφυρίζει ανάμεσα στα δέντρα του Λευκού Πύργου μια βραδιά που κανείς δε περίμενε πολλά — ήταν πως στον αγώνα με την Άγκυρα, εκεί που όλα έδειχναν πως η ομάδα είχε βάλει στις πλάτες της ένα βουνό αστείρευτων αγώνων χωρίς αποτέλεσμα, εκείνος ο Λεσόρ έκανε μία κίνηση σα στοιχειωμένη: πήδηξε τρεις φορές πάνω από τον αντίπαλο σα να μην υπήρχε βάρος στο σώμα του, σαν εκείνες τις φορές που ένας ψαράς ξέρει πως αν πιαστεί καλά εκείνη η μεγάλη πέτρα κάτω από το κύμα δε μπορεί πια να τον γκρεμίσει η θάλασσα. κι όμως, εκείνο το βράδυ όλα είχαν πια αλλάξει σα να 'ταν οι εποχές του χρόνου εκείνες όπου η φύση αποφασίζει πως κάποια πράγματα πρέπει ν' αλλάξουν μονομιάς — ο ΠΑΟ είχε όλες τις πιθανότητες εκεί μέσα στις πλάτες του, μονάχος ο Μαρκάος έκανε σχεδόν όλο το έργο, μα τελικά η μπάλα επέλεξε να πάει εκεί που δεν περίμενε κανείς κανείς: σ' εκείνον τον τελευταίο πόντο που σήκωσε ένας γκαρντ του ανατολικού σα βρόνχησε η πόρτα από την άλλη μεριά. τρεις αγώνες, τρεις διαφορετικές εικόνες, ένας κοινός τόπος — το ίδιο αποτέλεσαν και αυτοί.

Τρία σκαλοπάτια μέχρι τον θάνατο ορίστε;;; Κι εγώ θυμάμαι πως πριν τρεις βδομάδες εδώ στον Πειραιά είχαμε μία μεγάλη νίκη επί του Μεγάρου... τρεις πόντοι που χάθηκαν σα νερό ανάμεσα στις πέτρες μόνο και μόνο επειδή ο Πάπαγιαννης αποφάσισε εκείνο το ατυχές σουτ εκεί στο 45' 😤🔥 Άντε ρε τι δουλειά γίνεται εκεί;;; Ο Μαρκάος βγάζει την ομάδα σαν άγιος στο γήπεδο μα όταν τελειώνει η σφυρίχτρα βλέπουμε μόνο τρεις ρόμπες κι έναν κόσμο στη κερκίδα που φουσκώνει σα μπαλονάκι στη φωτιά! Κι αυτοί λέγεται πως είναι οι πρωταθλητές;;; Αυτοί λέγεται πως έχουν ιστορία;;; Ρε παιδιά δικά μου;;; Εγώ έβγαλα εισιτήριο απόψε για το Γλυφάδα... ένα αβγό βάζω στο τραπέζι πως η ψυχή εκεί στον Πανιώνιο έχει μόλις φτάσει στα τελευταία της σπλάχνα, μία ομάδα που νικάει επειδή την είχαν απογράψει ήδη πριν καν ξεκινήσει η σειρά;;; Μα που λέτε ρε;;; Ο ΠΑΟ μπορεί μέχρι τώρα να είναι τρίτος εκεί στην Ευρώπη, αλλα αυτή είναι η σειρά όπου η καρδιά φοράει γάντια... τρία σκαλοπάτια λένε;;; Μα εγώ λέω πως ακόμα και ένας νεκρός ξυπνάει με δύο σηκωμένα χέρια όταν βλέπει μπροστά του τη σημαία της ομάδας του... ΜΟΝΟ ΑΝ ΤΟ ΘΕΛΕΙ!!! 💪🔴😱

Τρεις συνεχόμενες εκτός έδρας ήττες; Όχι μία τυχαία σειρά αποτελεσμάτων — τρεις σειρήνες κινδύνου που σβήνουν η μία μετά την άλλη χωρίς καν να σου αφήσουν περιθώριο να σκεφτείς. Την ίδια στιγμή, τρις νίκες ενός Πανιωνίου που βγαίνουν σαν λάμψεις από έναν αλλιώτικο ουρανό: όχι επειδή έχει λύσει κάτι, αλλά επειδή οι αντίπαλοι του δίνουν αυτήν την ψευδαίσθηση χρόνου πριν τελικά γείρουν όλοι μαζί προς το μέρος που τους βλέπει. Βλέπεις όμως εκείνο το 3-0 στις τελευταίες τρεις προσπάθειες του ΠΑΟ εκτός έδρας και σου έρχεται σαν εικόνα ένα πλοίο στην ανοιχτή θάλασσα όταν φυσάει δυνατός άνεμος: προχωράει ακόμη, μα γνωρίζεις πως η κλίση του λέγεται να αλλάξει ανά πάσα στιγμή. Τα νούμερα της EuroLeague μιλάνε σκληρά: τρίτη θέση, με δεκατρείς ομάδες σφιχτά πίσω σου — όχι σαν αυτές που βρίσκονται μία ανάσα πριν την σωτηρία, αλλά σαν εκείνες που γράφουν ήδη τις τελευταίες σελίδες του οδηγού τους προς το σπίτι. Ο Παναθηναϊκός έχει στις τελευταίες δέκα ημέρες έναν κύκλο τόσο παράξενο όσο εκείνος του αιώνα που πριν πενήντα χρόνια έκανε τον κόσμο να γυρίσει το πρόσωπό του στο Παρίσι: μία εντός έδρας νίκη επί του Ανατολικού Εφές στις 6 Μαΐου, ακολουθούμενη από τρεις εκτός έδρας ήττες μέχρι σήμερα. Σαν βουνό που στέκεται όρθιο για μία τελευταία φορά πριν η βαρύτητα αποφασίσει διαφορετικά. Και τότε λες πως αυτές είναι νίκες; Οι τρεις αγώνες εκτός έδρας — Άνκαρα, Φενέρ, Ολυμπιακός — δεν ήταν ήττες επειδή υπήρξαν λάθη, αλλά επειδή ο αντίπαλος ξέρει κάτι περισσότερο από σένα αυτήν την περίοδο: πως όταν η μπάλα φτάνει στο σημείο εκείνο όπου η ομάδα σου σέρνεται σαν καραβόσκοινο στον ωκεανό, αρκεί μία μικρή γωνία ανάμεσα στις δυνάμεις σου για να γείρει η ισορροπία μονίμως. Την ίδια ώρα, ο Μαρκάος σηκώνει μονάχος του σχεδόν τον ουρανό στις κινήσεις του, οι Γκιάννης προσπαθούν σαν φαντάροι πάνω σε χωράφι από πέτρες, ενώ ο Πάπαγιαννης... εκείνος έχει πια γίνει το σύμβολο μιας ομάδας που αγωνίζεται σα εκείνος ο τελευταίος ψαράς στο Αιγαίο όταν η θάλασσα του έχει πάρει όλα τα ψάρια κι εκείνος συνεχίζει να τραβεί δίχτυα βγάζοντας μόνο νερό. Κι όμως, ποιος αποφασίζει τελικά; Η ιστορία δεν γράφεται μόνο από τους αριθμούς, αλλά από εκείνην την τελευταία σπίθα που κάποιοι συνεχίζουν να κρατούν ακόμη όταν όλα γύρω έχουν σβήσει. Ο Πανιώνιος κουβαλά τρις νίκες σαν αυτούς τους τρεις πόνους που κρατούσαν ακόμη όρθιο έναν άνθρωπο ενώ γύρω του όλοι είχαν πέσει — νίκες επί ομάδων που κι αυτές βρίσκονται στον αέρα, όχι επειδή έπαιξε καλύτερα, αλλά επειδή εκείνες είχαν ήδη αποφασίσει πως αυτή η χρονιά ήταν ήδη χαμένη υπόθεση. Εδώ όμως κρύβεται το παράδοξο: ο Παναθηναϊκός ακόμη βρίσκεται στην EuroLeague, ενώ οι αριθμοί λένε πως αυτή η θέση κρέμεται σαν γκρίζο αερόστατο πάνω από τον ορίζοντα. Τρεις συνεχόμενες ήττες εκτός έδρας δεν είναι ένας αριθμός — είναι μία έκφραση μιας ομάδας που φαίνεται πως ξέρει πως συνεχίζει να υπάρχει επειδή ακόμη εκείνοι τρεις πρωταγωνιστές σηκώνουν τους άλλους στους ώμους τους. Μα πόσο ακόμη μπορούν να σηκώσουν; Ο ανατολικός Εφές εκεί στις αρχές Μαΐου τους έδωσε μία εντός έδρας νίκη σφιχτή όσο ένα χέρι που σφίγγει το σφουγγάρι μετά από μία μεγάλη ξηρασία. Την επόμενη φορά όμως, αυτή η ομάδα σηκώθηκε πάνω τους σαν γιγάντιο κύμα. Και τώρα φτάνουμε εκεί που όλοι ψάχνουν μία σιγουριά: τι γίνεται όταν πέσουν κι αυτοί οι τρεις πρωταγωνιστές; Αν ο Μαρκάος σταματήσει εκείνον τον ρυθμό που κάνει την ομάδα να νιώθει πως δεν έχει χάσει ακόμη το παιχνίδι; Αν ο Πάπαγιαννης αποφασίσει πως αυτή η σειρά ήταν αρκετή; Ο κόσμος εδώ κοιτάζει δύο ομάδες πάνω στον ίδιο γκρεμό, μία όμως στέκεται ακόμη — όχι επειδή είναι ισχυρότερη, αλλά επειδή αυτή έχει ακόμη εκείνη την άμμο ανάμεσα στις πέτρες που κρατά την ισορροπία ενός βράχου πάνω στον γκρεμό. Το αποτέλεσμα μένει ανοιχτό, όπως μένει ανοιχτή η πόρτα του αεροδρομίου εκείνο το βράδυ όταν ξέρεις πως όποιος φύγει τώρα αφήνει κομμάτια της ψυχής του στο πάτωμα. Αυτή η ιστορία δεν τελειώνει σήμερα — αυτή η ιστορία τελειώνει όταν κάποιος αποφασίσει πως αρκετά είναι αυτά τα κομμάτια.