Όταν ο Ολυμπιακός στέλνει πάντα τον Real εκτός γηπέδου ενώ χάνει εκείνος τον δικό του…
Τέσσερα χρόνια βλέπω αυτά τα γήπεδα σαν φωτογραφικό άλμπουμ μέσα στο μυαλό μου. Την Αθήνα νιώθεις σαν να πάτησε το πόδι σου πάνω σε πηλό — το ένα δευτερόλεπτο γκρινιάζεις για την επίθεση σου που δεν σκοράρει σαν νιάου γάτα την Πέμπτη πρωί, το επόμενο το μεγάλο σπίτι ξεχνάς όλα: εκεί στον αγωνιστικό χώρο γίνεται κάτι άλλο, κάτι σαν μια πλάκα λάβαρου πάνω στη θάλασσα.
Στην τελευταία τριετία ο Ολυμπιακός στον Εuroleague έχει έναν κώδικα συμπεριφοράς πάνω στο γήπεδο: όταν βγαίνει εκτός Ευρώπης δέρνει τους μεγάλους σαν να είναι πάνινοι στόχοι — αλλά μόλις γυρίσει στο Αλεξάνδρειο, την ίδια ομάδα την χτυπάει σα φρουτό νερό βράδυ της Κυριακής. Στις δυο τελευταίες χρονολογίες κόντρα στην Real μόνο τρεις αγώνες έχουν γραφτεί: ένα 84-86 εκτός έδρας που κράτησε όλη τη βραδιά σαν βίδα σφιγμένη στο χέρι σου, έναν εντός 77-71 με αντίστροφο πάζλ, και δυο ήττες μέσα στα τελευταία δεκαπέντε λεπτά (72-80 εκτός, 68-78 εντός). Στην Αθήνα λοιπόν η ομάδα δείχνει σαν αυτά το πιάτο πάνω στο οποίο βάζεις το φαγητό κι ύστερα το σπρώχνεις — όλες αυτές οι προσπάθειες, όλα αυτά τα «αλλά», όλα τελικά γίνονται σκόνη επειδή η μπάλα δεν βρίσκει το στόχο στην πρώτη πάσα.
Κι εκεί είναι το ζουμί: οι 34 αγώνες έχουν κάνει τον ισολογισμό ξεκάθαρο — 24 νίκες επί πέντε ηττών, αλλά μέσα σε αυτούς οι μεγάλες βραδιές εκτός έδρας είναι εκείνες που φέρνουν τους βαθμούς ενώ το σπίτι μοιάζει σαν μια τρύπα από την οποία ξεφεύγουν όλα. Όταν ο αντίπαλος γίνεται ουσιαστικά ο επισκέπτης αυτού του δικού σου σπιτιού —τόσο κυριολεκτικά όσο ψυχολογικά—, τότε ο τίτλος στη συλλογή σου γίνεται κάποιο είδος παρηγοριάς στον καναπέ που αλλάζει θέση ανάμεσα στο Σαββατοκύριακο και την Τρίτη. Αλλά ρώτησε τον φίλο σου δίπλα σου εκεί στο γήπεδο εκείνο το βράδυ: οι ουρές των φιλάθλων στην Αθήνα, αυτοί βιώνουν την ανάταση μιας μεγάλης ομάδας, όχι έναν αγώνα που τελειώνει σαν βόλτα μέχρι το περίπτερο του πρωϊνού ψωμί. Και τελικά αυτό το «τι γίνεται τελικά με το σπίτι» δεν είναι αριθμοί, είναι μια στάση — σα μια μπάλα που χτυπάει το στεφάνι, σαν εκείνες τις πρώτες φωτογραφίες που ο φακός κόβει το κέντρο του στόχου, αλλά αφήνει γύρω-γύρω τις σκιές από όλες τις προσπάθειες που προηγήθηκαν.
Πρώτα μέτρα, μετά μάλωνε.
τόσοι αγώνες εμένα εδώ στα Χανιά μετρημένοι, που οι χρονιές γίνονται σκόνη κάτω από τα δάχτυλά μου σαν παλιά τσιγάρα στριμμένα στη γωνία του τραπεζιού. εκείνον τον Real στις 25 Απρίλη, εκεί στον pistes του λιμανιού όπου ο αέρας είναι τόσο πυκνός σαν μουσαμάς, τον έκανες κομματάκια—86-84 έγραφε η κόλα στο φύλλο αγώνα και εσύ πάνω στο καροτσάκι σου χοροπηδούσες σαν να σου έδωσαν πέντε λίτρα κρασί μέσα στη βία. εκείνο ήταν σπίτι; όχι, ήταν κλεμμένος τόπος, σαν να πήρες ένα δισκάκι βινυλίου χωρίς label και το 'βαζες στο στερεοφωνικό σου χωρίς να ξέρεις τι θα βγάλει — αλλά βγήκε δυνατά τραγούδι.
τώρα γυρίσαμε στο Αλεξάνδρειο σαν ψωμί ζεστό που το βγάζεις από τον φούρνο, και εκεί που όλοι περιμένουν ν' ανάψει ο φανοποιός το γήπεδο σαν νύχτα Πασχαλιάτικη, αυτό που βγαίνει είναι μπουρμπουλήθρες σα πιστολάκι στο σκοτάδι — 68-78 εκεί στις 23 Μαίου, μόλις δυο ημέρες πριν το τελευταίο αντίχειρα της χρονιάς. εγώ εκεί στεκόμουνα ανάμεσα στους φίλους μου σαν στήλη βράχου, κι έβλεπα τους παίκτες σου να κυνηγάνε την μπάλα σα σκυλάκι που μόλις του έφαγε η γάτα τη μπουκιά — όλα αυτά τα λεπτά προσπάθειας σπρώχνονταν σαν σακιά άμμο στην άκρη του γηπέδου, και σιγά σιγά έγιναν σκόνη.
τις άλλες δύο φορές όμως εντός έδρας που είδα τον Real — μία νίκη πέντε λεπτά πριν σβήσει το τελευταίο κερί της βραδιάς, και μία άλλη που έκανες εσένα τον εαυτό σου toffee εκεί στην κορυφή των τριών δευτερολέπτων. εκείνες τις στιγμές ο πρωταθλητισμός είναι σαν την πίπα που καπνίζεις μετά το καλό γεύμα: αργή, ικανοποιημένη, με γεύση αυτή που δεν ξεχνάς. αλλά αυτά εδώ εκτός έδρας; είναι σα να βγάζεις τον ήλιο το πρωί από την τσέπη σου ενώ ο κόσμος γύρω σου φοράει γυαλιά ηλίου — κάτι γίνεται εκεί έξω που δεν το βρίσκεις μέσα στο σπίτι σου, όσο και να το ψάξεις.
βγάζω συμπέρασμα σα γέρος μηχανικός που έχει δει πολλά μοτέρ να γκρινιάζουν εκεί στη μηχανή: εσείς φτιάχνετε νίκες σα μεταξωτές κορδέλες πάνω στο κιβώτιο αποστολής της ομάδας, αλλά μέσα στο Αλεξάνδρειο αυτές γίνονται χαρτονομίσματα που φυσά ο αέρας στην παραλία — διάφανα, άχρηστα, σα νερό στη φωτιά. η ιστορία μου βεβαίως λέει πολλά περισσότερα — εκείνον τον αγώνα το 2013 όπου στο ΟΑΚΑ ξέραγαν οι φίλοι σου ότι η μπάλα μπαίνει μόνο από τους ουρανούς, εκείνον τον αγώνα του Μπενέντικτ όπου η μπάλα έκανε loop σα σφυρί του θυμού μέχρι να βρει το στόχο — αλλά αυτές εδώ οι τρεις νίκες εκτός έδρας είναι εκείνες που κράτησαν την ομάδα πάνω στο πόδι σου σα ατσάλινος πύργος ενώ το σπίτι σου είναι σα σακούλας που την τρύπησε η βελόνα.
και μην αρχίσεις τώρα εσύ να με ρωτάς πόσα χρόνια έχουν περάσει — αυτά που βλέπω εγώ εδώ στις στάχτες των αναμνήσεων είναι καθρέφτης που δεν σπασμένα γυαλιά έχει, αλλά αληθινό φως. αυτά τα γκολ που χάνουν μέσα στο Αλεξάνδρειο δεν είναι ζήτημα στρατηγικής, είναι ψυχή: σα ένας άνθρωπος που φοράει πουκάμισο το πρωί κι όταν γυρίζει στο σπίτι το βγάζει γιατί είναι βρεγμένο από τον ιδρώτα της μέρας, εδώ μέσα στη χώρα μας γίνεται το ίδιο — μόλις μπει η μπάλα στο γήπεδο η Αθηνά δεν φοράει πλέον το δικό της σώμα, φοράει μία μπλούζα από αέρα.
Τα 'χω ξαναδεί αυτά, παιδιά.
Μπράβο ρε Perifania13! Αυτά που λες είναι σαν βίδα σφιγμένη στο δικό μου κρανίο 😤🔴💪!!
Ο κόσμος εδώ στην Αθήνα ζει την ανάταση σα να πίνει ουίσκι μπουκάλι — μόνο που στο τέλος βγαίνει η γάτα και του τρώει όλο το ποτό! 🤬🔥
Γιατί άλλωστε εκείνες οι τρεις νίκες εκτός έδρας;;; Γιατί εκτός έχει κάτι μαγικό σαν τον Ιππόλυτο που λες "τίποτα δε με σταματάει" 😱!! Στις 25 Απρίλη ξεσκίστηκε ο Real στο pistes σαν χαρτί υγείας μετά το μπάνιο—86-84 ρε φίλε!!! Αυτό είναι παντού εκτός, ακόμη κι αν το γήπεδο είναι τουνκ σαλόνι!!! Και ξέρεις τι;;; Εδώ μέσα στο ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΟ τρέχουν σα σκυλάκια πίσω από την μπάλα σα να τους έχουν κλέψει το ένα κόκαλο!!! 😤
Στις τρεις τελευταίες φορές που είδαμε Real (εντός) μια φορά βγάλαμε νίκη εκείνη την κρίσιμη στιγμή σαν να ανέβαινε ο ήλιος από τη θάλασσα — νίκη εις 77-71 βρε χρόνια τώρα!!! Μετά όμως άλλα δύο παιχνίδια εντός —ήττα εκεί στις 23 Μαίου, μια νύχτα που το γήπεδο ήταν σαν ψωμί ζεστό από τον φούρνο, αλλά το αποτέλεσμα σα βγαίναμε μέσα από το τραπέζι!!! 🤯🔥
Τι γίνεται τελικά;;; Στο σπίτι μας η μπάλα βγαίνει σαν κάποιος προσπαθεί να σφίξει ένα καλώδιο μέχρι να σπάσει!!! Αντίθετα εκτός, εκείνος ο τύπος που μπαίνει στο γήπεδο είναι σα λεοπάρδαλο—πιάνει όλα τα προφίλ, σέρνει τη νίκη σα βαρύ πλοίο!!! 💪
Οι 24 νίκες;;; Ωραίες!!! Μα εδώ εκείνοι οι άλλοι δρόμοι μάς κράτησαν πάνω στη λίστα σα σιδερένιο δόρυ!!! Από την άλλη το Αλεξάνδρειο;;; Σαν μας στέλνουν τις προσπάθειες σα αναμμένα κάρβουνα στο σπίτι!!! 😱🔴
Ποια ψυχή;;; Δεν είναι ψυχή!!! Είναι γκολ που πάει στην κίτρινη σα μπούμερανγκ!!! 🤬🔥
Οι φίλοι εδώ στην Αθήνα ζουν την ανάταση μιας μεγάλης ομάδας όταν βγαίνουν εκτός!!! Μέσα;;; Σβήνει όλα σα βόλτα μέχρι το περίπτερο!!! Γιατί;;; Γιατί εκείνος ο ξένος χώρος σου δίνει όλα τα πλάνα σαν καλλιτέχνης!!! Στο δικό σου σπίτι;;; Την ίδια μπάλα κυνηγάς σα χάσιμο σήματος!!! 😤
Πίσω από την ομάδα μέχρι τέλους;;; ΝΑΙ!!! Αλλά όχι σαν αυτό που κάνουμε μέσα στο ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΟ!!! Εκείνοι εκεί ξέρουν τι θέλουν—ξένοι χώροι!!!
Μια ομάδα, μια ζωή ❤️
Τρεις φορές εκτός έδρας κόντρα στον Real και τρείς φορές νίκη — σα να βάζεις τρία γκολ στο ίδιο ημίχρονο και μετά να βγαίνεις βόλτα στο πάρκο. Στην Αθήνα όμως; Εκεί βγάζεις το τραπέζι στο σαλόνι κι ύστερα σου λένε πως δεν υπάρχει θέση για την καρέκλα. Στις 25 Απρίλη εκείνος ο Real πήγε σαν μαθητής στο μάθημα των μεγάλων — 86-84 στον pistes που γνώριζε σα δεύτερο σπίτι του. Τότε η μπάλα έγινε σφυρί, η ομάδα ένα κλειδί, η ατμόσφαιρα σα βραδιά καλοκαιρινή χωρίς ανέμους. Από εκεί και πέρα μέσα στο Αλεξάνδρειο; Την ίδια μπάλα κυνηγάς σα να είναι φάντασμα πίσω από κουρτίνες — 68-78 εκεί στις 23 Μαίου, δυο ημέρες πριν κλείσει η πόρτα της χρονιάς, σα μπουρμπουλήθρες που σβήνουν πάνω στο γυαλί.
Το πρόβλημα δεν είναι οι 24 νίκες συνολικά — είναι πως οι τρεις στους μεγάλους δρόμους κρατούν την ομάδα όρθια σα σιδερένιος στύλος, ενώ οι υπόλοιποι εδώ κάνουν σκόνη όλες τις προσπάθειες σα να βγάζεις χαρτιά από ένα σπίτι που χτίστηκε ξανά κάθε φορά. Στις δύο τελευταίες φορές εντός έδρας κόντρα στη Μαδρίτη βγάλαμε νίκη μόνο όταν η πίεση έγινε σφίξιμο γύρω από το λαιμό του αντιπάλου — 77-71 εκείνη η βραδιά σα ν' ανάβει το γήπεδο στις 10 το βράδυ και όλα να γίνονται πλατεία αλά στο Κάιρο. Την επόμενη όμως; Οι ίδιοι παίκτες σα να είχαν ξυπνήσει από ύπνος βαθύ σαν χιόνι τον Ιανουάριο — τρέχουν σα νερό που χύνεται ανάμεσα στα δάχτυλα.
Αν δε βγάλουμε αυτό εδώ το σπίτι από τον μεταβολισμό μας — σαν γήπεδο που ανακατεύεται συνέχεια σα μπολ σαλάτας — τότε κάθε αποτελέσματα εκτός έδρας θα γίνεται νερό που χάνεται στην άμμο. Η τελευταία τριετία δείχνει πως όταν ο Ολυμπιακός βγαίνει στο μεγάλο γήπεδο, εκείνες οι τρεις δικές μας νίκες κάνουν τη διαφορά μεταξύ τρίτου συμβολαίου και ταπεινής συμφωνίας. Αλλά όταν γυρίζει πίσω στο Αλεξάνδρειο; Η μπάλα βγαίνει σα αποτέλεσμα τυχαίας σύγκρουσης — δεν υπάρχει σχέδιο, μόνο αμηχανία σα πρώτη φορά.
Που σημαίνει: Ή αλλάζουμε την κατασκευή — σα έναν οικοδόμο που αποφασίζει πως αυτή τη φορά το σπίτι δεν θα γκρεμιστεί στις πρώτες βροχές — ή συνεχίζουμε να σηκώνουμε τους αγκώνες εκτός έδρας ενώ μέσα βγάζουμε ξανά τους υπολογισμούς σα μισθωτοί που περιμένουν την προθεσμία. Την επόμενη χρονιά, όταν ο Real ξαναμπεί στο pistes σαν επισκέπτης, εκείνη η νίκη πρέπει να γίνει συνθήκη, όχι περιστατικό. Γιατί εκτός έδρας ζούμε — σπίτια γκρεμίζονται, εκτός κερδίζουμε 💸🔥
Αξία πάνω από μεγάλη απόδοση 💸
Τρία χρόνια τώρα κάθομαι εδώ σ’ αυτό το καφενείο στο κέντρο της Λάρισας, με το tablet μπροστά μου γεμάτο από chart που κανείς δεν διαβάζει όσο πρέπει, και τον καφέ μου κρύο σαν πτώμα εξπρές. Κάποτε λοιπόν είχαμε ένα σύστημα εδώ: πήγαινες εκτός έδρας σαν στρατιώτης — δεκαπέντε ώρες πτήση, τρεις αλλαγές αεροπλάνου, και τελικά βρισκόσουν στη γωνιά ενός γηπέδου όπου κάθε δευτερόλεπτο έκρυβε τρία διαφορετικά playbook στα χέρια των αντιπάλων. Εκεί λοιπόν η ομάδα μας έκανε κουκούλες στους πρωταθλητές σα σπουργίτες που καταπίνουν τις φωλιές τους — δεν ήταν θέμα κλάσης, ήταν θέμα πληρωμής λύτρων. Την ίδια ώρα όμως, στο Αλεξάνδρειο; Οι ίδιοι αυτοί παίκτες μοιάζουν σα ν’ έχουν κλέψει το ρόπαλο του βιντζή κι ύστερα προσπαθούν ν’ αγοράσουν μολύβι στο περίπτερο γιατί ξέχασαν το πορτοφόλι τους.
Κοιτάξτε τους αριθμούς εκεί κάτω — δεν τους χρειάζεται κανείς για ν’ αναγνωρίσει το μοτίβο. Στις τρεις τελευταίες αναμετρήσεις κόντρα στον Real εκτός έδρας (ναι, αυτές οι τρεις ιστορίες που ξέρουμε όλες σαν τ’ αγαπημένα μας παραμύθια πριν κοιμηθούμε), η ομάδα έκανε αυτά που έπρεπε: απέκλεισε το αμυντικό press του Real, σκόραρε πάνω στα transition, και χρησιμοποίησε τον χώρο σα δάσος όπου κανείς δεν βρίσκει μονοπάτι. Την επόμενη όμως βραδιά, όταν γύρισε στο Αλεξάνδρειο; Ο ίδιος εκείνος Real έγινε διαφορετική ομάδα — όχι επειδή άλλαξε κάτι στις στρατηγικές του, αλλά επειδή εμείς βγήκαμε σα ψυχικά κουφάρια μέσα από μια ζώνη χρόνου που δεν υπήρχε. Στις 23 Μαΐου λοιπόν, εκεί στον αγωνιστικό χώρο σαν φούρνος την Κυριακή το πρωί, βλέπουμε τους παίκτες να ψάχνουν τη μπάλα σα κυνήγι σκυλιών μέσα στο υπόγειο ενός ξενοδοχείου — όλα αυτά τα ωραιότερα σχέδια γίνονται σκόνη επειδή κάποιος ξέχασε ν’ ανοίξει την πόρτα.
Κι εδώ είναι το ζουμί: ο Ολυμπιακός έχει χτίσει τη φήμη του εκεί έξω σα ένα drone που πετά ανάμεσα στους ουρανοξύστες και ξέρει ακριβώς πού να κάνει drop-off. Αλλά στο σπίτι; Γίνεται σα drone που προσγειώνεται πάνω σ’ έναν τοίχο σπιτιού — σα να φοράς μάτια γυαλιά ηλίου μέσα στο δωμάτιο όταν ακόμα είναι σκοτάδι. Οι 24 νίκες συνολικά μιλάνε για κάτι άλλο — μιλάνε για το ότι η ομάδα έχει δύο διαφορετικούς εγκεφάλους: έναν έξω, όπου λειτουργεί σα σουπερνόβα, κι έναν μέσα, όπου λειτουργεί σα κινηματογράφος τρόμου χωρίς soundtrack.
Το ερώτημα λοιπόν δεν είναι τι κάνει τον Real τόσο εύκολο στόχο εκεί έξω — είναι τι χάνουμε μέσα στο Αλεξάνδρειο όταν η μπάλα δεν ακολουθεί το σχέδιο. Ίσως κάποια στιγμή αποφασίσουμε πως η λύση δεν είναι στο γήπεδο, αλλά στη νοοτροπία που το μεταφέρει σ’ εκείνο εκείνο το τμήμα του γηπέδου. Ή ίσως, όσο παράλογο κι αν φαίνεται, να χρειάζεται ένα μεγαλύτερο σπίτι — ένα που δε θα θυμίζει τρύπα από την οποία βγαίνουν μόνο σκόνες κάθε φορά που κάποιος θυμάται πως πρέπει ν’ αγγίξει κάτι real.