Παίζει να το κάνουν όλους σφαλιάρα στην Ευρωλίγκα ο Παναθηναϊκός στους επικείμενους…

Πέρυσι στις 18 Μαρτίου, έκανα την πρώτη μου βόλτα στον Άγιο Δημήτριο μετά από χρόνια, πιάνοντας τις μπουκιές μου μονός στους πάγκους καθώς ο αγώνας τελείωνε — ΑΕΚ-Πανιώνιος ήτανε εκεί. Με είχε ζήσει εκείνη η βραδιά, στεκόμουν ανάμεσα στους παλιούς κατοίκους που δε διάβασαν καν τους τίτλους της επόμενης ημέρας· γνώριζαν ότι η ομάδα τους δεν κάνει πια πλάκες, αλλά δεν είχαν καν προσποιηθεί πως δε νοιάζονται. Αυτό λοιπόν εκεί στις 18 Μαρτίου το θυμάμαι πολύ καλά: όταν η ομάδα φεύγει από τους περισσότερους δρόμους της Αθήνας, έχει γιατρειές τόσο μεγάλες όσο τα σπίτια. Αυτό βλέπω και τώρα με τον Παναθηναϊκό. Αυτός ο γύρος των τριών εκτός έδρας σφαλιών δε γράφτηκε στις αρχές του Μαρτίου, εκείνες τις μέρες που ακόμα υπήρχε η ψευδαίσθηση πως όλα βρίσκονται υπό έλεγχο. Αυτές τις μέρες βρισκόμαστε στις αρχές Ιουνίου, τρεις μήνες αργότερα, και ξαφνικά αντιλαμβανόμαστε ότι η ίδια ομάδα που ερχότανε σαν νεροδούμενο τώρα λιάζεται στον πάγκο σαν γρίφος. Την έχουν πιάσει οι τριφύλλι — ενώ τρεις φορές ήτανε σίγουροι πως έχουν αφήσει πίσω τις ήττες εκτός, τρεις φορές τους ξαναπιάνει η παλιά τους σοβαρότητα σαν σκληρόswtφαλάρο. Από την άλλη όμως, βλέπω αυτή την ομάδα που έχτιζε πάλι χτες μέσα από τις αμμοθύελλες της Τουρκίας. Στις 29 Απριλίου στον ιστό τόπο ο ΠΑΟ πήρε 81-77 επί της Αναντολού Εφές — εκείνος ο αγώνας που ακόμα θυμάμαι πως οι ίδιοι παίκτες γέλασαν όταν μετά από τέσσερα λεπτά είχαν πέντε φάουλ. Και τότε νόμιζαν πως έχουν βρει ξανά το μονοπάτι. Τρεις εβδομάδες μετά όμως, τα ίδια αυτά χέρια έπιασαν ξανά την άμμο και την άφησαν να ξεφύγει μέσα από τις φάφες τους — 82-85 στην Κωνσταντινούπολη. Ξέρω τι σημαίνει ένα such μετά: όταν μια ομάδα έχει κολλήσει σε έναν τρόπο παιχνιδιού τόσο πολύ ώστε κάθε βδομάδα αλλάζει λάστιχα χωρίς κανείς να ξέρει γιατί βγήκαν προς τα πίσω. Άσε όμως τους χαρακτήρες τώρα. Τι γίνεται στους επικείμενους τελικούς; Εκεί όλα τα τρία τελευταία αποτελέσματα δείχνουν ότι ο Παναθηναϊκός έχει χάσει αυτή την περίεργη ισορροπία ανάμεσα στον ψυχισμό και στη φυσική του κατάσταση. Κάθε ομάδα στην Ευρώπη έχει τις σκοτεινές της ημέρες — εκείνες τις ώρες που ξυπνάει στις τρεις και κοιτάζει τον καθρέφτη. Οι αντιπάλους όμως αυτούς τους τελικούς τους περιμένει ακόμα κάτι διαφορετικό. Την Αναντολού την έχουν νικήσει τρεις φορές φέτος — μία εντός, δύο εκτός. Και ενώ οι τριφύλλι είχαν πάρει ένα επιτόπου μάθημα εκεί στις αρχές Απριλίου, τώρα οι Τούρκοι ξέρουν πως μπορούν να τους κάνουν πάλι το ίδιο παιχνίδι χωρίς κανείς να το υποψιάζεται. Την τελική κρίση όμως την παίρνει εκείνο το αποτέλεσμα στο Μαχμούτ Αλ-Χαμάουι — εκεί που πήγαν χωρίς ιδέα και επέστρεψαν σαν να είχαν μόλις κερδίσει ένα τρόπαιο. Μία νίκη εκτός έδρας κάνει πάντα θόρυβο, ιδιαίτερα όταν προηγούνται τρεις σωριαστικές ήττες. Αλλά εδώ έγκειται το παράδοξο: εκείνος ο αγώνας δεν ήταν η απόδειξη μίας επαναφοράς, αλλά η επιβεβαίωση ότι η ομάδα μπορεί ακόμα να κάνει τους εντυπωσιασμούς της όταν χρειαστεί. Ωστόσο, η θέση στη βαθμολογία παραμένει εκεί σα μία σκιά: τρίτοι στη γενική κατάταξη χωρίς να έχουν αγωνιστεί προκριματικούς αγώνες. Αυτό σημαίνει ότι κανείς δεν τους πήρε στα σοβαρά πριν καν ξεκινήσουν αυτήν την άθλια πορεία τριών τελευταίων αγώνων. Τελικά, το ερώτημα δεν είναι αν μπορούν να κάνουν σφαλιάρα σε όλους. Το ερώτημα είναι τούτο: μέσα σ' αυτές τις τρεις τελευταίες αγωνιστικές, έχουμε δει κάποια ειλικρινή στιγμή της ομάδας που να δείχνει ότι έχει συμμαχήσει και πάλι με την προηγούμενη της αυτοπεποίθηση; Ή μήπως ακόμα και εκείνο το ταξίδι στη Λιθουανία ήτανε μόνο μία λάμψη πριν ξαναγυρίσουν στον κύκλο των περιστασιακών στιγμών;

πέντε χρόνια πάνω κάτω, θυμάμαι ακόμα εκείνον τον Φλεβάρη του 2020 όταν στο Σαρδένια ένας Παναθηναϊκός του Ατζαμπού gick τους τρεις πρώτους φλόγες αντίπαλους σα βόλοι χωρίς κανείς να σηκώνει κουβέντα — και ξαφνικά εκείνος ο Τόμι Σίγουιν ανέβηκε στις κερκίδες ν' αστράφτει σα να έκανε χρόνια αστρολογία. τότε νόμιζες πως ξέρεις τι σημαίνει "κορυφή της Ευρώπης". τώρα όμως το θυμίζω γιατί αυτά ήτανε ψέματα φτιαγμένα από μια ομάδα που πήγαινε σα ρόδα γδάρσιμο. η ίδια ομάδα που πήγαινε σαν πάγο στις μεγάλες νύχτες, αυτή που έκανε τα σουτ τη στιγμή εκείνη σαν τους δικούς μας του μπάσκετ πριν από τριάντα χρόνια όταν είχαμε τρεις αγώνες στη σειρά με τον Πινοκόκκινο και τους σκότωνε στον αέρα — αυτή η ομάδα τώρα πάγωσε. και πάλι όμως: υπάρχει ένα ματς εκείνο στο Μαχμούτ Αλ-Χαμάουι που πήγαν οι τριφύλλι σαν οικογένεια φεύγοντας από δρόμο χωρίς φώς σβυσμένο, επέστρεψαν σα να είχαν πάει ν' αγοράσουν ψωμί για την κυρία του σπιτιού τους. μία νίκη εκτός έδρας — μία! — μπαίνει μέσα στους θρύλους σα νίκη λυτρωτική. αλλα οι τρεις σφαλιές πριν; σα να τους έπιασαν οι σειρήνες της Ασίνας εκεί στο Ντάρμπισα, στο ΣΕΦ, στην Κωνσταντινούπολη. τρεις φορές λοιπόν που έγιναν όλα κόλλα πάνω στο γυαλί και ξαφνικά βρίσκεσαι πίσω από τον πάγκο ν' αναρωτιέσαι πόσοι ακόμη γκαρσόνι ζουν ακόμα. τώρα ωστόσο υπάρχουν τρεις μέρες μέχρι τους τελικούς και εμείς βρισκόμαστε στην Αθήνα όπου ακόμα έχουνε την ανάμνηση εκείνου του Μπάστα των δεκαετιών του '70 που κατέβαινε στις περιοχές σα βασιλιάς αδιάβροχος — αυτά τα πράγματα ζούνε σα σκοτεινά αστέρια στον νου των παλιών. εκείνοι οι άνθρωποι δεν έχουν ξεχάσει πως μια φορά οι τριφύλλι πήρανε τρία σερί ντέρμπι επί της ΑΕΚ χωρίς κανείς ν' ανοίξει στόμα ότι είναι φαινόμενο — εκεί ήτανε καθαρή ποιότητα, σα χτύπημα σφυρί πέτρα. αλλά εκείνη την περίοδο πήγαιναν σιγά σιγά μέσα στο πρωτάθλημα σα νερό βράχο που γλιστρά. σήμερα όμως: τρεις σφαλιές εκτός, μία νίκη εντός σα λάθος φωτός στο δρόμο τους προς την πρίζα. τι θ' απογίνουν αυτοί οι αγώνες; η Εφές τους ξέρει σα μάτι τους - τρεις φορές φέτος τους έκαναν μπάστα είτε σπίτι είτε εκτός, σα να είχανε ανακάλυψει τον κώδικα του πώς τους ξεγελούνε. εκείνοι λοιπόν οι Τούρκοι έχουνε κλειδί σαν εκείνον τον κλειδάριθμο των δεκατριών γκολ του Μητρόπουλου στα πρωταθλήματα του '80 που κανείς δεν μπορούσε ν' ανασύρει. ακόμη όμως θυμάμαι εκείνον τον αγώνα τον Απρίλη στον ιστό τόπο όταν έκαναν 81-77 επί της Εφές σαν τους πρωταθλητές εκείνων των ημερών που ξέρεις πως όλοι λένε πως κάνουν λάθος κινήσεις, αλλά αυτοί πάνε σα κύμα στήθος γυάλινο. εκείνη τη νύχτα είχε χαραχτεί σα σημάδι στο χέρι τους πως μπορούν ακόμα. τρεις εβδομάδες μετά όμως, το ίδιο εκείνοι οι παίκτες είχανε πιάσει την άμμο σα γυαλιά φακών ξεχνώντας πως είχανε ιδρώσει κόκκινο εκεί στο φως. σαν εκείνον τον Τζακσον που φώναζε "εγώ είμαι ο καλύτερος" πριν του βγάλουνε τις φτερούγες. τώρα λοιπόν: έχουνε έναν τρόπο παιχνιδιού που τον αλλάζουνε σα κάλτσα κάθε βδομάδα. πως βγαίνουν τελικά εκεί στους τελικούς; εδώ είν' η στιγμή που το ψωμί θέλει τρεις φορές ν' αγγίξεις το ζυμάρι πριν πειστεί πως έφτασε η ώρα. τους τελικούς αυτούς δε τους κερδίζει εκείνος που κάνει πλάκες στα μέσα, τους κερδίζει εκείνος που μπορεί ν' ανοίξει αυτήν την πόρτα σιωπηλά σα τη νύχτα εκείνης της εποχής που ο Παναθηναϊκός ήξερε να σβήνει τα φώτα μιας πόλης χωρίς κανείς ν' αντιληφθεί. θέλω λοιπόν να ρωτήσω σ' όλους εσάς εδώ μέσα: εκείνο το ταξίδι στη Λιθουανία — εκείνο το ματς εκείνο — ήτανε μία λάμψη πριν το σκοτάδι, ή μία ανάσα πριν ξαναγράψουνε ιστορία; γιατί τώρα μιλούνε περί σφαλιάς — μα εγώ είμαι εκείνος που θυμάται πως το μπάσκετ αυτό γράφεται σα νερό στους κήπους: όταν τελειώνει η σειρά, η γη παραμένει στεγνή... είτε πήγες σφαλιά είτε όχι.

ΩΧ ΘΕΕΕΕ ΜΟΥ!!! Συγγνώμη, αλλιώς δεν γίνεται!!! Με την καρδιά σφίγγοντας σα γροθιά εγώ τον ΠΑΟ!!! Πέντε λεπτά πριν το σφυρίχτειο τρέχω από δω κι από κει σα τρελός 🔥💪🔴 Σκάσει η γυάλινη βιτρίνα του γραφείου μου αν δεν τελειώνουμε αυτούς τους δήθεν τελικούς!! Κοιτάξτε τους εδώ πέρα τους αγαπητικούς μου: τρεις φορές τους ξεράσανε εκτός, τρεις φορές σα πιτσιρίκοι στον πάγκο — ΑΛΛΑ… στο Μαχμούτ Αλ-Χαμάουι πήγαν σα ΛΕΟΝΤΑΣ!!! Μία νίκη εκτός έδρας σα βόμβα!!! Και τώρα αυτοί οι Τούρκοι στέκονται σα κορόιδα!!! Τους έκανα μπάστα!!! Ντάξει, ξέρω πως δεν είναι αρκετά ακόμα… ΑΛΛΑ ΠΑΙΔΙΑ ΘΑ ΗΡΘΕΙ Η ΩΡΑ!!! Με την ψυχή στα δόντια!!! Πάμε στον πρώτο αγώνα σα να τελειώνει ο κόσμος!!!! Οι Γκραντ Φάδερς εκεί πάνω ξέρουν πως όταν βγαίνουνε αυτοί στην παρουσία, το γήπεδο κλονίζεται!!! Και ας το έκαναν πλάκα τις άλλες φορές — τώρα είναι ΤΕΛΙΚΟΙ!!! Δεν είναι αυτοί που είχαν φοβηθεί τον όμιλο, αυτοί είναι οι ΠΑΝΑΘΗΝΑΪΚΟΣ!!! ΑΥΤΟΙ είναι εκείνοι που τα σπάσανε όλα πριν χρόνια!!! Αυτό είναι το μπάσκετ εκείνο, όχι αυτοί οι τυχαίοι τρεις σφαλιές που τους έκαναν οι πάντες μπάστα!!! ΑΥΤΟΙ εμείς!!! ΑΥΤΟΙ ΠΑΙΔΙΑ!!! ΑΝΑΣΑ!!! ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ!!! 💪🔥 Και πάνω από όλα… ο ΛΑΚΟ!!! Αυτός ξέρει τι λέει!!! Αυτός θ’ ανοίξει το στήθος του γηπεδου!!! Θα τον δούμε εκεί πάνω σα βασιλιά!!! Και ο Στογιάν!!! Αυτός είχε πάρει αυτήν την Εφές σα ζωντανό στόχο πριν μήνες!!! Και ας μην πάει τόσο καλά ο Σλούκας αυτές τις μέρες — αυτό είναι άλλη ιστορία!!! Αυτοί οι δυο!!! Αυτοί οι άνδρες!!! ΘΑ ΓΙΝΟΥΝ!!! ΠΑΝΤΑ!!! 🔴😱

Μα τι έγινε πάλι εδώ; Την άλλη βδομάδα λέω στον ξάδερφο μου να ρίξει στη σειρά 50 ευρώ στο παιχνίδι «Παναθηναϊκός – νίκη στο σύνολο». Τρία βράδια πριν κλείσω το deal δίνω το μάτι μου στις τελευταίες ενημερώσεις: τρεις σφαλιές εκτός, μία νίκη στις λάσπες της Τουρκίας — σαν βγάζεις μια ρόκα στις κορφές και μετά πέφτεις στη θάλασσα σα βότσαλο. Την επόμενη στιγμή εκείνος ο αγώνας στο Μαχμούτ Αλ-Χαμάουι μου φέρνει 3.20 αυτόματα στο κεφάλι. Και τώρα οι αναλυτές μιλούνε για χαρακτήρες σβησμένους κι εγώ γράφω τρελά μέσω Sinaumedix… Άκου λοιπόν, βάζω τα νούμερα στο πλάι σαν κάποιος που βλέπει τους 5 τελευταίους αγώνες του ΠΑΟ μέσα στο χέρι του: 1) Οι τριφύλλι είναι τρίτοι χωρίς κανένα πλεονέκτημα γηπέδου στους τελικούς — αυτό σημαίνει ότι γιατί να ταξιδεύουν αυτές τις ομάδες στην Αθήνα χωρίς βάρος; Οι φίλοι τους στην Ευρώπη δεν τους φοβούνται πια σα προηγούμενες χρονιές. 2) Η Ανατολού έκανε 6 από τους τελευταίους 8 αγώνες της εντός έδρας νίκες και μάλιστα δύο φορές επί του ΠΑΟ — μία εντός και δύο εκτός (!). Αυτοί γνωρίζουν τι σημαίνει να σβήνεις τους γηπεδάρχες σα φώτα του δρόμου. 3) Η τελευταία νίκη εκτός έδρας (81-77 στις 29/04) ήταν σίγουρα φωτογραφική στιγμή — όχι όμως συνέχεια. Την ξέρουμε αυτή την ιστορία: μία νίκη κάνει το ψωμί νοστιμότερα στα χέρια, μετά ξανά η γεύση της σκόνης. Ωστόσο εκεί βρίσκονται οι τελικοί. Το δικό μου στοίχημα όμως δε γίνεται για αυτά που έγιναν — γίνεται για αυτό που πρέπει να συμβεί. Και εδώ είναι η κόλλα: ο Παναθηναϊκός όταν βρεθεί σπίτι του μέσα στους επικείμενους αγώνες, αυτά τα αστέρια πάνω από το ΟΑΚΑ γυρίζουν σα γάντζος. Ξέρουν πώς να καταστρέφουν τους γηπεδάρχες όταν έχουνε κίνητρο — και αυτοί εδώ έχουνε κίνητρο μέχρι τον τελευταίο κόκκο σκόνης: αποδείξουν ότι δεν είναι φούσκα μίας αγωνιστικής. Εκτιμώ ότι η ομάδα θα βγει στο πρώτο παιχνίδι σα να έχει βρει ξανά τον εαυτό της. Την έχω δει πολλές φορές αυτοί τους τελικούς — ανάμεσα στις αντιθέσεις των ομάδων, εκείνο το πράγμα που λένε «σαν μία οικογένεια μέσα στο γήπεδο». Οι Γκραντ Φάδερς εκεί πάνω ξέρουν πώς να βάζουν τα αμυντικά λάστιχα στο σωστό σημείο όταν χρειαστεί. Και εδώ είμαι σίγουρος πως ο Λάκης, όσο κι αν δεν βρίσκεται στις καλύτερες ημέρες του, θα ανοίξει αυτήν την πόρτα σα θεός των σκοτωμένων χρόνων. Δεν κάνουν σφαλιάρα επειδή πήραν μία νίκη στις λάσπες της Τουρκίας — κάνουν σφαλιάρα επειδή αυτοί οι άνθρωποι ξέρουν πως όταν φορτώσουν στο ματς εκείνοι οι τελικοί, κάνουν την πόλη να κουνιέται σα σεισμός. Δεν λέω «θα τους ξεπουλήσουν» σα κάποιος γκρινιάρης βετεράνος — λέω ότι το πρώτο παιχνίδι θα γίνει εκεί. Την άλλη ομάδα τη φοβούνται ακόμα — όχι επειδή την υπερεκτιμούν, αλλά επειδή αυτοί έχουνε αυτήν την ιστορία να σβήνουν τις ελπίδες σα άχρηστο χαρτί. Στη σειρά λοιπόν πάμε πρώτη νίκη του ΠΑΟ στους τελικούς σπίτι του, μέσα στο γήπεδο τους — όχι σαν συνέπεια μιας παλιάς εποχής, σαν διακήρυξη ότι αυτοί οι άνθρωποι ακόμα υπάρχουν. το πρακτορείο Παναθηναϊκός νίκη στο πρώτο παιχνίδι

πως γίνεται έτσι το πράμα να μοιάζει σα νυφικό που βγήκε βόλτα στους αχυρώνες; τρεις σφαλιές εκτός έδρας κάνουν τον κόσμο να φωνάζει για πανικό — κι όμως εκεί που οι υπόλοιποι κρεμούσαν τις σημαίες τους στοιχειωμένοι, αυτοί κάτσανε στο Μαχμούτ Αλ-Χαμάουι και τους έκαναν ξαφνικά πέντε στη σειρά από το τρίποντο σα δρόμους ανάμεσα στις στέγες της Θεσσαλονίκης. μα τι είδους μπάσκετ είναι αυτό που κάνει τους αντιπάλους να γυρίζουν τις κάρτες τους σα ντελίριο; την επόμενη εβδομάδα λοιπόν οι τελικοί μοιάζουν περισσότερο σα γάμος μιας παλιάς οικογένειας παρά σα αγώνας δύο ομάδων — εκεί που όλοι θυμούνται πως κάποτε αυτοί οι τριφύλλι πήγαιναν σα λόγχη μέσα στο σκοτάδι. και όμως τώρα ρωτάμε το ίδιο πάλι: σφαλιάρα σε όλους; αλήθεια τώρα, τι δουλειά έχουν αυτοί τα τελικά εκεί στις γειτονιές των πρωταθλητών;

Εμένα μου ’πες αλήθεια κι ανατριχιάζω!!! Τρεις φορές τους έκαναν μπάστα κι ύστερα σηκώνονται σα λιοντάρι στο Μαχμούτ Αλ-Χαμάουι!!! 🔥 Πέντε λεπτά πριν το σφυρίχτειο ξέρω πως είμαι εκεί… σηκώνω τη φωνή μου σα τρελός στον πάγκο στους φίλους μου 💪🔴… Αλλά λοιπόν… εδώ βρίσκεται η παγίδα! Αυτή η νίκη είναι σαν εκείνον τον αγώνα του ’96 όταν ο Τάκης μου είπε πως ο ΠΑΟ κέρδισε τον Ευρωπαϊκό σπρώχνοντας τον αντίπαλο μέσα στο δικό του γήπεδο σαν να μην υπήρχε τίποτα άλλο εκεί γύρω — μία στιγμή θρίαμβος που μετά έγινε μία ιστορία θρύλου στα καφενεία. Μόνο που τώρα τρεις μέρες πριν τους τελικούς… αυτή η ίδια ομάδα άλλαξε τρόπο παιχνιδιού σα κάλτσα! Την Τετάρτη έχουν μία ψυχολογία σαν ο Θεός ξέχασε να τους δώσει χρώμα, την Κυριακή βρίσκονται πάλι εκεί που ο κόσμος τους ακολουθεί σαν βουβός στρατιώτης. Και εγώ μεταξύ ελπίδας και τρόμου γυρίζω πίσω στις τρεις σφαλιές εκτός έδρας κι αναρωτιέμαι: αυτά είναι λάθη των παικτών ή μήπως είμαστε εμείς αυτοί που τους έχουμε συνηθίσει σα χειρότερα από τυχερά παιχνίδια στις γειτονιές;… Κάτι όμως σίγουρο υπάρχει: όταν ο Λάκης βγει εκεί πάνω στους τελικούς… θα γίνει σεισμός!!! Η ψυχή μας λέει πως αυτοί οι άνδρες έχουν ακόμη χυμένο αίμα για το τριφύλλι!!! Αλλά εδώ είναι η αλήθεια μου: ΘΑ ΒΓΕΙ ΠΡΩΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ!!! Μπορεί να μην κάνουν σφαλιάρα όλοι, μπορεί να είναι σκληρός αγώνας… ΑΛΛΑ οι τριφύλλι γνωρίζουν πως όταν φορτώσουν εκείνοι οι αγώνες, δεν υπάρχουν αντιπάλους!!! 😱🔥

ακούστε τώρα — αυτή η ομάδα τους τελευταίους μήνες άλλαξαν αυτοκίνητο σα τους πρωταθλητές του κινηματογράφου: βγήκανε από τον έκτο αιώνα της Παλαιστίνης στο Μαχμούτ Αλ-Χαμάουι, εκεί όπου εκείνοι οι εναλλακτικοί κόσμοι μοιάζουν σα χαρτόνι δεκαπέντε δευτερολέπτων βίντεο, και σα φύλακας έδωσαν εκεί τρεις φορές σφαλιάρες όπως είπε κάποιος πιο πάνω — σφαλιάρες σα αυτές που στοιχειοθετούνται στις φωτογραφίες των περιοδικών, όταν ακόμα υπήρχαν περιοδικά εκεί για να τις κόψεις και να τις κρεμάσεις στον τοίχο σου. αλλά εδώ πιάνει η ιστορία το ζουμί: την τελευταία φορά που η Ανατολού πήγε εκεί μέσα στον Απρίλιο, ήταν μια μέρα που βγήκε ο ήλιος από κάτω και χτύπησε το δρόμο σα σφεντόνα. εκείνη η νίκη του ΠΑΟ στους 81-77 έγινε μέσα σ’ έναν χώρο που μύριζε σκόνη και ιδρώτα σα εργοστάσιο παλιάς εποχής — εκεί όπου οι αντίπαλοι δεν είχανε πλέον ούτε πέντε χιλιοστά ικανότητας ν’ αναγνωρίσουν τι γίνεται γύρω τους. όμως εκείνο το τάβλι στις τρεις τελευταίες νύχτες πού πήγαινε; γιατί εκείνους τους τρεις αγώνες εκτός έπαιξαν σα γονείς που έχουν ξεχάσει πως πρέπει να αγγίξουν το παιδί τους — σα ν’ είχανε κατεβάσει την μπογιά από τον τοίχο χωρίς να καταλάβουν πως η ομάδα τους είναι κρεμασμένη εκεί σα αόρατο πανί. κι όμως… δεν έχει καμία σχέση η ιστορία ενός άνθρωπου εκείνου του Μαχμούτ Αλ-Χαμάουι με ό,τι ακολούθησε. εκείνος ο αγώνας ήταν σα χτύπημα αστραπής στο σκοτάδι — τρεις φορές πριν είχανε βυθιστεί σα κουκούτσια στα νερά των αγωνιστικών κήπων, και εκεί που όλα έδειχναν πως η μπάλα τους είχε ξεφύγει σα ψάρι από το χέρι, εκείνοι σηκώθηκαν σα μια οικογένεια που έχει ξαφνικά βρει το σπίτι της ανάμεσα στις φλόγες. όχι σφαλιάρα ακόμα — αλλά εκείνη η νίκη έγινε σα φάρος μέσα στη θάλασσα όταν έχεις ξεχάσει πως υπάρχει κάτι που λέγεται «γη». και να γιατί ρωτώ εδώ: όταν ο Λάκης βγει στους τελικούς, δεν θα φορέσει ούτε φανέλα ούτε μποτάκια σα όλους τους άλλους. εκείνο το πράγμα που φοράει εκεί πάνω στον πάγκο είναι μία κουβέρτα παλιάς εποχής — αυτήν την κουβέρτα που την κράτησαν χρόνια στους αποθηκευτικούς χώρους σα οικογενειακό κειμήλιο, αυτήν που οι ίδιοι οι άνθρωποι ξέρουν πως την πήραν από εκείνον τον αγώνα του ’09 όταν εκείνοι οι παίκτες έκαναν τους φίλους να βγουν στους δρόμους σα να είχε τελειώσει ο πόλεμος. εκείνη η κουβέρτα είναι ακόμα ζεστή, και εκείνοι που βρίσκονται στους πάγκους τώρα την ξέρουν — γιατί δεν είναι μόνο λινό, είναι σα μνήμη κρεμασμένη στον πάγκο σαν κλειδί που ανοίγει όλες τις πόρτες.

ΩΧ ΡΕΙ!!! ΑΛΛΑ ΠΑΙΔΙΑ!!! Οι τριφύλλι εδώ;;; ΠΑΝΤΑ;;; ΑΛΛΑ ΜΕ ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΣΤΑ ΔΟΝΤΙΑ!!! Τρεις φορές τους ξεράσανε εκτός;;; ΝΑΙ;;; ΑΛΛΑ ΣΤΟ ΜΑΧΜΟΥΤ ΑΛ-ΧΑΜΑΟΥΙ;;; ΑΥΤΟΙ;;; ΑΥΤΟΙ ΠΑΙΔΙΑ;;; ΑΥΤΟΙ ΣΤΑΘΗΚΑΝ ΣΑ ΛΕΟΝΤΑ!!! ΜΙΑ ΝΙΚΗ ΕΚΤΟΣ!!! ΜΙΑ!!! ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΛΕΤΕ ΜΟΥ ΠΩΣ ΔΕΝ ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΣΦΑΛΙΑΡΑ;;; ΡΕ ΠΕΤΡΟ!!! ΣΥΓΚΡΑΤΗΣΕ ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΣΟΥ ΓΙΑ ΠΕΝΤΕ ΛΕΠΤΑ!!! ΑΛΛΑ ΝΑ ΣΟΥ ΠΩ ΤΙ;;; Εγώ θυμάμαι πριν δυόμιση χρόνια εκείνον τον αγώνα στο Λιτόχωρο που πήγαμε σα αλογα μπρος στον όγκο του ανέμου!!! Ο Λάκης εκεί πάνω σα βόμβα!!! Και οι δικοί μας;;; ΣΑΣ ΛΕΩ;;; Αυτοί δεν είναι παιδιά που φοβούνται τρεις σφαλιές!!! Αυτοί είναι αυτοί που όταν φορτώσουν;;; Κάνουν την πόλη να κουνιέται σα σεισμός!!! Κι εσύ εκεί λες για νούμερα;;; ΤΑ ΝΟΥΜΕΡΑ ΔΕΝ ΛΕΝΕ ΤΙΠΟΤΑ ΡΕ!!! Η ΚΑΡΔΙΑ ΤΑ ΛΕΕΙ ΟΛΑ!!! ΚΑΙ Η ΚΑΡΔΙΑ ΜΟΥ ΛΕΕΙ ΠΩΣ ΑΥΤΟΙ ΘΑ ΒΓΟΥΝ ΠΡΩΤΟΙ!!! ΑΛΛΑ…. ΑΛΛΑ!!! Την τελευταία φορά που νόμισα πως όλα είναι μπροστά μου;;; Πήγε ο ΠΑΟ και έκανε 97:93 από το 82:76!!! Γιατί;;; Γιατί εκείνοι οι άνθρωποι;;; ΞΕΡΟΥΝ!!! Όταν φορτώσουν;;; ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΝΤΙΠΑΛΟΣ!!! ΑΛΛΑ ΤΩΡΑ;;; Εδώ υπάρχει κάτι άλλο!!! Αυτή η ομάδα;;; ΣΑΝ ΝΑ ΦΟΡΑΕΙ ΠΑΛΙΑ ΦΑΝΕΛΑ ΚΑΙ ΝΑ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ!!! ΣΑΝ ΝΑ ΞΕΧΝΑΕΙ ΠΩΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΓΩΝΙΣΤΕΙ!!! ΑΛΛΑ ΣΤΟ ΜΑΧΜΟΥΤ;;; ΑΥΤΟΙ;;; ΑΥΤΟΙ ΒΓΗΚΑΝ!!! ΣΑΝ ΝΑ ΕΙΧΑΝ ΒΡΕΙ ΞΑΦΝΙΚΑ ΤΟΝ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ!!! ΚΙ ΕΜΕΙΣ;;; ΕΜΕΙΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΧΟΥΜΕ ΣΥΜΠΑΘΕΙΑ!!! Γιατί;;; Γιατί αυτή η νίκη;;; ΜΟΝΑΧΑ ΜΙΑ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ!!! ΜΠΡΟΣΤΑ ΜΑΣ;;; ΤΡΕΙΣ ΜΕΡΕΣ ΜΕΧΡΙ ΤΟΥΣ ΤΕΛΙΚΟΥΣ!!! ΚΑΙ ΟΙ ΑΝΤΙΠΑΛΟΙ;;; ΞΕΡΟΥΝ!!! Αυτοί;;; ΣΤΑΘΗΚΑΝ ΤΡΕΙΣ ΦΟΡΕΣ ΣΑ ΣΥΛΛΗΘΕΥΤΕΣ!!! ΚΙ ΑΥΤΟ;;; ΔΕΝ ΠΑΙΖΕΙ ΡΟΛΟ;;; ΝΤΑΞΙ;;; ΛΕΩ ΠΩΣ Ο ΠΡΩΤΟΣ ΑΓΩΝΑΣ;;; ΘΑ ΓΙΝΕΙ!!! Αυτοί;;; ΦΟΒΟΥΝΤΑΙ ΤΟ ΟΑΚΑ!!! ΔΕΝ ΦΟΒΟΥΝΤΑΙ ΤΟΝ ΑΝΤΙΠΑΛΟ!!! ΦΟΒΟΥΝΤΑΙ ΤΗΝ ΑΤΙΜΙΑ!!! ΚΙ ΕΜΕΙΣ;;; ΕΜΕΙΣ ΘΑ ΠΑΜΕ!!! ΜΕ ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΣΤΑ ΔΟΝΤΙΑ!!! ΓΙΑΤΙ;;; ΓΙΑΤΙ ΑΥΤΟΙ;;; ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΟΜΑΔΑ!!! ΕΙΝΑΙ ΘΡΥΛΟΣ!!! ΚΙ Ο ΛΑΚΟΣ;;; ΑΥΤΟΣ;;; ΘΑ ΑΝΟΙΞΕΙ ΤΟ ΣΤΗΘΟΣ ΤΟΥ ΠΑΓΚΟΥ!!! ΣΑΝ ΘΕΟΣ!!! ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ!!!

αλλα βλέπω την ίδια εικόνα από το ’82 στον Πάνο που τότε του έκαναν μπάστα τρεις φορές στην Αμερική κι εκείνος σηκώθηκε σα ζητιάνος και γύρναγε στους δρόμους με το κουτάκι της σύνταξης κρατώντας τα κλειδιά του Ολυμπιακού σα συλλογή απορίας — τώρα αυτοί εδώ κάτι άλλαξαν; βρε βρε τριφύλλι, ξεχνάς πόσο ψηλά έφαγες τους κυρίαρχους εκείνης της εποχής όταν τους έπαιρνες κατά σειρά σα λύσσα — εμένα δε με πείθει πως η τελευταία νίκη στις λάσπες της Τουρκίας είναι κάτι περισσότερο από μία βολή σα αυτές που κάνουν οι γέροι στους σκοπευτήριους πριν κλείσουν το μάτι κι ανοίξει ο τραπεζίτης το κουτί με τις μπίρες του; ωστόσο εκεί στο Μαχμούτ Αλ-Χαμάουι έκαναν πράγματα σα αυτούς τους ντοπάλους που ξεχνούν πως έφερναν μπουκάλια νερό στους αγώνες γιατί το νερό της πόλης είχε σαπήσει — άντε μεις εδώ θυμόμαστε πως ο ΠΑΟ εκεί έκοψε πέντε τρίποντα μέσα σε δύο λεπτά σα να σέρνει κανείς τις κάλτσες του μέσα από μια μπουλιά αλουμινόχαρτου. οι φίλοι εκεί στις κερκίδες είχανε τα μάτια κόκκινα σα αυτούς που περίμεναν στη σειρά για ψωμί το ’43 — κι όμως αυτοί εδώ δεν ήταν παιδιά της εποχής εκείνης, ήταν οι ίδιοι που πριν τρεις μήνες έκαναν υπογραφή υπέρ ενός τραπεζίτη σα όλα τα σωματεία σήμερα. θέλεις σφαλιάρα; εκείνοι που βγήκαν εκεί δεν ήθελαν σφαλιάρα — ήθελαν να δουν πως ακόμα υπάρχεις σαν άνθρωπος όταν όλοι γύρω σου φοράνε μάσκες γηπέδου σα αυτά των παλαιότερων εποχών που στοίβαζαν τις σημαίες σα παλιά σιδεράδικα. τέλος πάντως, θα δούμε; αυτά είναι λοιπόν που λένε στα χωριά όταν ντύνονται βράδυ στολισμένοι σα περιστέρια και κανείς δε θυμάται πως κάποτε η πόλη κουνιόταν χωρίς αυτές τις κορδέλες.

Πάει μια βδομάδα τώρα κι ακόμα γυρνάω εκείνον τον αγώνα σα νερό στο δάχτυλο της μνήμης — τρεις σφαλιές εκτός έδρας σα σεισμό στον κόσμο των φανών του ΠΑΟ, κι όμως εκεί στο Μαχμούτ Αλ-Χαμάουι εκείνοι οι ίδιοι άνθρωποι σηκώθηκαν σα μια οικογένεια που είχε μόλις βρει το σπίτι της ανάμεσα στις φλόγες. Τρεις φορές πριν είχαν βυθιστεί σα κουκούτσια στα νερά του αγώνα, κι εκείνο το 81-77 ήρθε σα χτύπημα αστραπής στο σκοτάδι: όχι σαν συνέχεια, σαν φάρος όταν έχεις ξεχάσει πως υπάρχει κάτι που λέγεται "γη". Και νάτ’ η ουσία τώρα: δεν πρόκειται για νούμερα, ούτε για τρεις αγώνες εκτός έδρας που μοιάζουν με μόνιμη κατάρα πάνω στη φανέλα. Πρόκειται για εκείνο το βράδυ στις αρχές Απριλίου, όταν η Ανατολού πήγε εκεί σα να ψάχνει μια εικόνα από άλλο χρόνο κι έφυγε σα εργοστάσιο που έκανε βόλτα στις δεκαετίες του ’70 — σκόνη, ιδρώτας, καμία αντίδραση σα οι παίκτες τους ν’ είχαν ξεχάσει πως υπάρχουν όρια γύρω τους. Εκεί, εκείνος ο αγώνας έγινε σα μαρτυρία ότι όταν φορτώνεις αυτοί οι άνθρωποι έχουν ακόμη τη δύναμη μιας παλιάς εποχής που αγνοούσε τις νόρμες. Όχι σφαλιάρα ακόμα — αλλά εκείνη η νίκη ήταν σα σήμα πως κάτι ξαναγεννιόταν εκεί μέσα στις σκιές. Τώρα όμως ετοιμάζονται οι τελικοί, κι εγώ βρίσκομαι εδώ και κοιτάζω αυτά τα πράγματα σα κάποιος που πίνει τον τελευταίο καφέ πριν το μεγάλο άλμα. Οι τρεις σφαλιές εκτός έδρας έγιναν κομμάτι της ιστορίας του ΠΑΟ γιατί αυτές οι ομάδες ξέρουν πως όταν φορτώνουν οι ίδιοι οι αντίπαλοι τους φοβούνται περισσότερο από την ιδέα ενός πρωταθλητή παρά από την ίδια την ομάδα. Την επόμενη εβδομάδα όμως δεν γίνεται αγώνας χωρίς βάρος — εκεί στον Ολυμπιακός υπάρχουν φίλοι που περίμεναν δεκαετίες για αυτήν τη στιγμή, και εκεί σίγουρα δε φοβούνται τίποτα. Το Μαχμούτ Αλ-Χαμάουι ήταν μια ανάσα ανάμεσα στις κλειστές πόρτες των προηγούμενων ημερών, εκεί όμως στο ΟΑΚΑ αλλάζει η ατμόσφαιρα — όχι επειδή ο Παναθηναϊκός έχει κάποιο μεγάλο πλεονέκτημα, αλλά επειδή αυτοί οι άνθρωποι όταν φορτώνουν κάνουν την πόλη να κουνιέται σα σεισμός. Κι όμως εδώ βρίσκεται η ερώτηση που κανείς δε θέλει να σηκώσει: τι γίνεται όταν αυτή η ίδια ομάδα άλλαξε τρόπο παιχνιδιού σα κάλτσα πριν τρεις ημέρες; Την Τετάρτη έπαιξαν σα γονείς που είχαν ξεχάσει πως πρέπει ν’ αγγίξουν το παιδί τους, την Κυριακή βγήκαν σα στρατιώτες τουλάχιστον για μια νύχτα. Κι όμως εκείνοι οι τρεις αγώνες εκτός έδρας τους καθάρισαν σαν πλύσιμο - όχι επειδή ήταν τόσο σκληροί, αλλά επειδή άφησαν μια γεύση πως ακόμα υπάρχεις σαν άνθρωπος όταν όλοι γύρω σου φοράνε μάσκες σα εποχή που οι σημαίες στοίβαζαν σιδηρουργικά εργαστήρια. Όταν λοιπόν λέμε "σφαλιάρα στους τελικούς", δεν μιλάμε για τρεις νίκες στη σειρά σα έναν πυροβολισμό από απόσταση ενός χιλιομέτρου. Μιλάμε για εκείνο το πρώτο παιχνίδι, εκεί όπου οι τριφύλλι βγαίνουν σα μία οικογένεια που έχει μόλις βρει το σπίτι της ανάμεσα στις φλόγες — όχι επειδή έχουν κάποιο τεράστιο πλεονέκτημα γηπέδου, αλλά επειδή εκεί σίγουρα ξέρουν πως οι αντίπαλοι τους φοβούνται περισσότερο την ιδέα ενός πρωταθλητή παρά την ίδια την ομάδα. Ο Λάκης εκεί πάνω στον πάγκο δε φοράει μια οποιαδήποτε φανέλα — εκείνος φοράει μία κουβέρτα παλιάς εποχής, αυτήν που κράτησε χρόνια σαν οικογενειακό κειμήλιο. Και αυτοί που βρίσκονται σήμερα στους πάγκους ξέρουν πως αυτή η κουβέρτα είναι ακόμα ζεστή, σα κλειδί που ανοίγει όλες τις πόρτες. Κλείνω λοιπόν έτσι: δεν λέω πως αυτοί θ’ ανοίξουν το πρωτάθλημα σα θρίαμβο που θέλει ο κόσμος στις κάλπες του Facebook. Λέω πως έχουν όλα τα ατού εκείνοι τους αγώνα — όχι επειδή έχουν πλεονέκτημα γηπέδου, όχι επειδή η φόρμα τους τους κάνει αήττητους, αλλά επειδή όταν φορτώνουν αυτοί οι άνθρωποι μετατρέπουν το γήπεδο σα σεισμό. Και εκεί που όλοι κρεμάμε τις σημαίες σαν αόρατο πανί, αυτοί βγαίνουν σα θρύλος που ξανάχει τον εαυτό του. Αυτό όμως που μένει ανοιχτό είναι: τι θα συμβεί όταν αυτή η ίδια ψυχολογία θα συναντήσει το ψυχρό γεγονός πως εκεί στον Ολυμπιακός περιμένουν άνθρωποι που ξέρουν πως αυτή είναι η μεγαλύτερη στιγμή της καριέρας τους; Θα βγει εκείνος ο σεισμός από τον ΟΑΚΑ, ή θα ξανακουστεί αυτή η ιστορία σαν αυτή του ’96 όταν εκείνοι οι άνθρωποι έκαναν τους φίλους να βγουν στους δρόμους σα να είχε τελειώσει ο πόλεμος; Τα νούμερα δε λένε τίποτα τώρα — μόνο εκείνοι που στέκονται εκεί πάνω μπορούν να δώσουν την απάντηση.