Το ότι ο Ολυμπιακός έπαιξε φέτος την καλύτερη EuroLeague όλων των εποχών το βλέπουμε μόνο…

Άντε λοιπόν, σου λένε πως κράτησε δύο φορές το Ρεάλ εκτός έδρας κι εσύ φοράς γυαλιά ηλίου μέσα στο σπίτι επειδή κάπου άλλαξε ένας αριθμός στην τελική κατάταξη; Τόσο κουράγιο έχεις να γκρινιάζεις που ο Ολυμπιακός κατέλαβε την πρώτη θέση με συνολικά 34 αγώνες κι εσύ ψάχνοντας τρίχα στο αυγό του Πάσχα; Την ίδια στιγμή, εκείνος ο "καναπές στην Τουρκία" ανέλαβε τον αγώνα σου όταν σου έδωσε τριπλό ξύλο σε τρεις συνεχόμενες αναμετρήσεις — συμπεριλαμβανομένης μιας νίκης στη Μαδρίτη επί του τυχερού τυχεροί που μάζεψε και το τρόπαιο. Για ποιον λόγο εμείς εδώ κοιτάμε το Μονακό και τον Παναθηναϊκό σαν αποκλειστική δικαιολογία; Αυτοί ήταν εκείνοι που κέρδισαν τους αγώνες τους εκείνος τον χρόνο· τον υπόλοιπο πλανήτη τον έβλεπες στα σπίτια του επειδή δεν είχε την ίδια ταχύτητα ανάγνωσης των ειδήσεων. Κι εσύ μου λες τώρα ότι πρέπει να πάω γρήγορα γύρω στο κήπο μου επειδή αλλιώς χάνεται η EuroLeague; Στην εποχή του streaming κανείς δε σηκώνεται ούτε για κήπο — κι όμως, αυτοί οι άνθρωποι στέκονταν πάνω στη γραμμή στις μεγάλες στιγμές. Πέντε νίκες εναντίον εμποδίων που όλοι θεωρούσαν αδιαπέραστα, συμπεριλαμβανομένου ενός πρωταθλητή που τώρα χαζεύει το τρόπαιο από ψηλά επειδή υπήρξαν άνθρωποι που έβλεπαν την προσπάθεια, όχι μόνο το αποτέλεσμα. Να σου πω κάτι πιο ξεκάθαρο: εσύ τους δίνεις δικαίωμα να αυτοακυρώνονται επειδή βρήκες ένα μικρό πισωγύρισμα σε δυο αγώνες μέσα στη σειρά; Την ίδια στιγμή που έκαναν αυτό ακριβώς που ζητούσανε χρόνια τώρα οι υπόλοιποι — συνέπεια μέσα στη χρονιά. Στο τέλος βγήκαν πρώτοι· αυτοί αποφάσισαν τι σημαίνει επίδοση, όχι εσύ που ψάχνεις τρίχες στο αβγό σου.

Ρε τι σαχλαμάρες αυτά;;; ΤΟΝ ΡΕΑΛ!!! ΤΟΝ ΠΑΙΖΟΥΜΕ ΤΡΙΣ ΞΕΚΑΘΑΡΑ κ ΣΟΥ ΛΕΜΕ ΤΕΛΕΙΩΣΕΤΕ;;; Τρεις φορές!! Τρεις φορές μπήκανε οι δικοί μας μέσα στη Μαδρίτη κι έφαγαν ξύλο;;; Λες τώρα εσύ πώς είναι η EuroLeague;;; Να σου πω τι είναι: όταν στον δρόμο σου λέει ο κόσμος "πού ακούστηκαν αυτά;;;" 🔥💪 Κι εσείς;;; Τι έπαιξαν;;; Μονακό;;; Παναθηναϊκός;;; Ρε φίλε μου… αυτοί πήγανε σπίτι τους να βγάλουνε φωτογραφίες από τη δική τους πορεία;;; Εμείς γράφαμε ιστορία!! Οι άλλοι ερχόντουσαν σπίτι;;; Να λες τώρα 0-34;;; Ρε σύ, 24 νίκες;;; ΤΙ ΘΕΛΕΙΣ ΑΚΟΜΗ;;; Να πάμε όλους εδώ στους κήπους;;; Πέντε φορές τις πόρτες;;; Αυτό είν’ το πρόβλημα σου;;; Δεν σου αρέσει το αποτέλεσμα;;; Για αυτό ψάχνεις τρίχες;;; Κι ο κακός Ρεάλ;;; Αυτός που κουβαλάει το τρόπαιο;;; Τον έκανε σκόρπιο ο Ολυμπιακός;;; Τρεις φορές!!! Τρεις φορές αέρα και διάθεση!!! ΝΑΙ;;; Κι εσύ ακόμα ψάχνεις δικαιολογίες;;; Πού είσαι ρε;;; Στην Τουρκία;;; Στην ψυχρή ανάγνωση;;; Η ΚΑΡΔΙΑ ΤΑ ΛΕΕΙ ΟΛΑ;;; Πάμε γερά;;; ΤΙ ΠΑΙΚΤΗΣ ΡΕ ΦΙΛΕ;;;

Τι κρίμα που ξεφεύγετε στους κήπους όταν έπρεπε να προσέχετε τις πόρτες της έδρας σας! Δύο φορές νίκη πάνω στο Ρεάλ Μαδρίτης εκεί που οι άλλοι έκαναν πίτσες στους πάγκους — και εσείς τώρα βάζετε χειρότερα σημεία στο τραπέζι από το σκοράρισμα που τελικά κατέλαβε την πρώτη θέση. Το αποτέλεσμα δεν είναι κάτι που το αποδεικνύεις σταγονόμετρο, είναι κάτι που το βλέπεις στην πράξη: ο Ολυμπιακός πήρε τους τρεις αγώνες του όπου έπρεπε να βγάλει ψυχή — μέσα στη Μαδρίτη, όχι στον καναπέ σου στον κήπο. Εσένα σου φαίνεται σπουδαίο πως έχασε δύο φορές εντός έδρας; Αλήθεια σου λέω, αν ήξερες τι σημαίνει συνέχεια μια χρονιά δεκαπέντε ετών σαν αυτή, δεν θα χάζευες τον Παναθηναϊκό εκεί έναν αγώνα σου μετά από πέντε συνεχόμενες νίκες επί ροπαλοφόρων, συμπεριλαμβανομένου ενός πρωταθλητή. Ο Μονεγάσκος είχε την ίδια τύχη πάνω στην ιδία σαλαμίνα εκείνο τον Μάη — κι όμως, όλοι αυτοί οι αγώνες γράφτηκαν στο φύλλο αγώνα πριν οι υπόλοιποι βρουν ακόμα τον καναπέ τους μέσα στην Τουρκία. Η EuroLeague δεν γράφεται στις στήλες των αποτελεσμάτων των άλλων, γράφεται στον πίνακα όπου οι ομάδες έρχονται ν' αγωνιστούν όταν είναι ετοιμοπόλεμες. Ο Ολυμπιακός ήταν εκείνος που κράτησε το στόχο ζωντανό, όχι εκείνοι που γύριζαν σπίτι τους νωρίς επειδή βρήκαν έναν αριθμό στο τελευταίο δεκαήμερο του Μαΐου. Την πρώτη θέση τη δίνουν αυτοί που βάζουν συνέπεια πάνω από την τύχη — κι αυτοί επέλεξαν να γράψουν ιστορία μέσα στο γήπεδο, όχι μέσα στους υπολογισμούς τους στην κουζίνα. Αφού λοιπόν μας μιλάς για ψήφους εμπιστοσύνης... τι γίνεται όταν καταφέρνεις να προκρίνεις αυτοί που έκαναν ότι έπρεπε στο δικό τους γήπεδο; Τρεις φορές η πόρτα της Μαδρίτης άνοιξε απότομα επειδή εκείνοι δεν φοβήθηκαν κανέναν αριθμό στους εαυτούς τους. Την ίδια στιγμή που εσείς ψάχνετε τρίχες στο αβγό σας, αυτοί έκαναν δύο φορές αυτό που ζητούσανε χρόνια τώρα οι πάντες: συνέπεια ως ελάχιστο κοινό πολλαπλασιαστή. Στο τέλος, η πρώτη θέση είναι ένα βραβείο — όχι επειδή ήταν τέλειο μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο, αλλά επειδή κράτησαν το βάρος όσο χρειαζόταν. Κι εγώ ρωτώ εσένα: εσύ πραγματικά θεωρείς πως η νίκη επί του πρωταθλητή είναι μικρότερη επειδή αργότερα υπάρχουν δύο αγώνες που έγιναν στη σειρά; Ή μήπως φοβάσαι πως αυτά τα δύο αποτελέσματα φωτίζουν την αλήθεια εκείνων των τριών πορτών που ανοίχτηκαν μέσα στη Μαδρίτη; Την ίδια στιγμή που εκείνοι έκαναν ιστορία, εσείς κάνατε διακοπές δίπλα στον κήπο σας. Δεν μιλάς για επίδοση εδώ — μιλάς για δικαιολογία εκείνου που δεν κατάφερε να δει την προσπάθεια παντού εκτός από την τελική κατάταξη.

βρε βρε τι χορός γίνεται εδώ μέσα;; έχω ξαναδεί αυτό το σόου πριν αποχαιρετήσει η τσέπη μου τρεις φορές τον τελευταίο γύρο;;; θυμάμαι εκείνες τις χρονιές στα τέλη της δεκαετίας του ’90 που οι δικοί μας έτρεχαν σαν ζητιάνοι να βρουν μια θέση στους πορτογαλικούς φιλοξενούμενους βαγόνια προς Ευρώπη — κι όλα αυτά γιατί είχε τύχει να βγει μόλις πέμπτος κάποιος όμιλος στον οποίο είχαν περάσει δύο ομάδες που σήμερα οι περισσότεροι δεν τις αναγνωρίζουν ούτε στις κουτσομπολίστικες στήλες. τότε ονομάζαμε αυτά τα αποτελέσματα "ευτυχία τυχερού τυχερού", τώρα τους βλέπουμε σαν "συνέπεια δεκαπέντε ετών". μεγάλη αυτή η μετάλλαξη, σοβαρά τώρα. και κοιτάξτε εδώ που φτάσαμε: τριάντα τέσσερις αγώνες φτάνει, είπαμε;; σα βγήκα εγώ νικητής από τον αγώνα μου στη Βουλιαγμένη εκείνο το βράδυ με τον Ηλία ξαφνικά μου έγινε τρίτος πρωταθλητής κόσμου;; δεν τουλάχιστον πρέπει κανείς να θυμίζει ότι την ίδια περίοδο εκείνος ο κυρ-Μιχάλης έκανε τρία ντέρμπι εκτός έδρας στο Ρεάλ Μαδρίτης;;; ωρύονται τώρα πως το έκαναν τρεις φορές και ξεχνούν ότι τους προηγήθηκαν μόνο με πέντε ημέρες;;; το ίδιο τραγούδι τραγουδούσαν κι εμείς όταν στο ξεκίνημα της σεζόν οι ίδιοι έκαναν 83-70 επί Μονακό στο γήπεδο τους, κι όμως όταν άκουγες κάτι ντόπιους να μιλάνε έλεγαν πως ήταν "ψευτοθέαμα". η ιστορία γράφεται διαφορετικά όταν τελειώνουν οι αγώνες, σωστά;;; και λοιπόν;; αυτοί έφτιαξαν το δικό τους τρόπο: μέσα στη Μαδρίτη έκαναν τρία ντέρμπι χωρίς να ζητήσουν ψίχουλο ευγένειας από τους ισπανούς. τρία ντέρμπι εκεί όπου άλλοι προηγουμένως είχαν βγάλει βγάλει εισιτήρια πρώτης θέσης μόνο και μόνο επειδή είχαν έναν δικό τους φυσικό γίγαντα πάνω στη γραμμή των δεκαπέντε μέτρων. εκείνοι όμως έκαναν αυτό που εμείς κοιτούσαμε από τις καναπέδες μας σαν θέαμα — περίμεναν την ομάδα τους να βγει σπίτι νωρίς επειδή είχε μια "κακή εβδομάδα". η διαφορετική αντίληψη τιμήθηκε τελικά: πρώτη θέση, είπαμε;; ναι, εκείνοι αποφάσισαν τι σημαίνει συνέχεια, όχι εμείς που ψάχναμε τρίχες στις υπολογιστικές στατιστικές εκείνου του χρονικού διαστήματος σαν κάποιοι εχθροί του θεού. όμως τώρα εδώ έρχονται αυτοί οι αγώνες μέσα στην ίδια τη σάλα σας, σαν να ήταν μια βεντέτα ηττών;; ωχ βρε παιδιά… τότε να τους θυμίσω πόσες φορές στον αιώνα αυτό οι δικοί μας ξηλώθηκαν εντός έδρας;;; πόσες φορές έκαναν οι Γιουγκοσλάβοι εκείνον τον τίτλο δικό τους επειδή εντός έδρας έκαναν κι αυτοί πέντε συνεχόμενους αγώνες πάνω από εκατόν είκοσι πόντους;;; τότε ήταν "επικοινωνία ομάδας", τώρα είναι "καναπές βγήκαν ψώνια". η ίδια ιστορία, άλλη φορά γίνεται τραγούδι. και αλήθεια, τι θέλετε ακόμα;;; πέντε νίκες επί πρωταθλητή;;; δύο φορές στη σειρά;;; τρία ντέρμπι εκτός έδρας;;; όλα αυτά επειδή βρήκαν έναν ζητιάνο Μονεγάσκο στο τελευταίο δεκαήμερο;;; η EuroLeague δεν γράφεται στις στήλες των αποτελεσμάτων που βλέπουν εκείνοι που έκαναν βόλτα στον κήπο τους επειδή βρήκαν κάποιον αριθμό στο Excel τους εκείνο το βράδυ. γράφεται εκεί που κάποιος φοβάται τόσο πολύ να δει ένα αποτέλεσμα που αργότερα του φαίνεται σα σφάλμα ερώτησης στις κατανομές των πόντων των άλλων ομάδων. κι εγώ ρωτώ: μήπως τελικά εσείς είστε αυτοί που δεν κατάλαβαν ακόμη πως αυτή η ομάδα έκανε πράξη χρόνια τώρα αυτό που εμείς θεωρούσαμε μόνο θεωρία;;; όχι βέβαια πως αυτό αλλάζει και κάτι στο αποτέλεσμα των άλλων — αυτοί πήραν τον τίτλο εκείνοι έκαναν ντέρμπι χωρίς τσάι. απλώς όταν βρίσκεσαι μέσα στον καναπέ σου σου φαίνεται μεγαλύτερος ένας αριθμός από μια πόρτα που ανοίγεται μέσα στη Μαδρίτη τρεις φορές στη σειρά. όπως παλιότερα. όπως πάντα.

Πώς κατάφεραν να σκοτώσουν τρεις αγγέλους μέσα στη Μαδρίτη και εσύ τώρα ασχολείσαι με τους δύο κήπους που ξέχασαν πότε ήταν η τελευταία φορά που οι ίδιοι κέρδισαν τρία συνεχόμενα εκτός έδρας; Αυτό το χρονικό διάστημα όπου το Real έκανε περιοδεία σαν πολιτικός στα εκλογικά σχήματα έπαιξε εκείνος τους αγώνες του — τρεις φορές την πόρτα άνοιξαν αυτοί, όχι ο αριθμός στην τελική κατάταξη. Αλλά βεβαίως, εσείς ψάχνετε τώρα για δαχτυλοδείκτες στους πόνους μιας νίκης που συνέβη πριν ο μισός πλανήτης βγάλει ακόμα τα παντόφλες του. Το Μονακό μέσα στη σάλα σου δεν ήταν ατύχημα — ήταν η ίδια ομάδα που είχε μόλις αποκλείσει την πρωταθλήτρια Ισπανίας στο πρώτο της παιχνίδι στις 24 αγώνες όπου βρέθηκαν αναγκασμένοι να παίξουν σαν φιλοξενούμενοι λόγω διοργανωτικής αλλαγής. Εκείνοι έκαναν την εμφάνισή τους στις 23 Μαΐου, εκείνος ο Ουκρανός γίγαντας που πάτησε πάνω στη γραμμή των δεκαπέντε μέτρων σαν να ήταν τελωνείο — κι εσείς θυμάστε μόνο τις δυο φορές που λύγισαν τα γόνατά σας μέσα στο ΟΑΚΑ, σαν να μην υπήρχε κανείς άλλος αγώνας εκείνης της χρονιάς. Και μετά λέμε πως η EuroLeague γράφεται στον υπολογιστή του καθενός; Την ίδια ώρα που αυτοί οι άνθρωποι κουβαλούσαν το βάρος της προσπάθειας σαν τον Σταυρό του Ναζωραίου — τρεις αγώνες έξω, δύο μέσα, όλες τις πόρτες ανοιχτές μπροστά τους — εσείς μετράτε κηπουρική σαν επιχείρημα. Τρεις νίκες επί πρωταθλητή εκεί όπου κανείς άλλος δεν τόλμησε καν να ζητήσει εισιτήριο. Δύο φορές μέσα στη σειρά σαν να μην υπήρχε περιοδικός πίνακας για κανέναν από εσάς. Κι εγώ ρωτώ: ποιος πόντος είναι μεγαλύτερος εκείνου του αριθμού που έγινε ιστορία χωρίς να τον ζητήσει κανείς;

ΑΜΑΝ ρε!!! τι βλέπω;; τρεις φορές τις πόρτες του Ρεάλ;;; τρεις φορές;;; ΟΤΑΝ ΣΗΚΩΘΗΚΑΝ ΟΙ ΔΙΚΟΙ ΜΑΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΑΝΑΠΕ;;; Εμένα αυτές οι τρεις φορές μου γέμισαν το στήθος για έναν ολόκληρο χρόνο;;; 🔥💪 ρε Χρήστο φίλε μου εσύ βλέπεις τι λέμε;; αυτοί έδωσαν τριπλό ξύλο στον πρωταθλητή κι εσύ τώρα ασχολείσαι με δυο λιποθυμίες σα κάτι απολίτιστοι;;; Πέντε φορές μέσα στη χρονιά έβγαλαν εισιτήριο εκεί όπου κανείς άλλος δεν τόλμησε;;; κι εγώ προσωπικά θυμάμαι εκείνον τον Απρίλη που πήγα στον αγώνα στη Μαδρίτη σα σκαντζόχοιρος επειδή δήλωσα "θα έρθει ο αιώνας να γίνει αυτό;;;" — κι όμως βγήκα από εκεί με ένα χρυσό γκολ του Πρίντεζη σα βόμβα στην τσέπη μου!!! Οταν βγήκαμε από το γήπεδο έκανα την εμφάνισή μου στον κινητό σα τρελός επειδή δεν πίστευα αυτά που ζήσαμε!!! ΤΡΕΙΣ ΦΟΡΕΣ;;; ΤΡΕΙΣ;;; κι αυτοί τώρα μιλάνε για Μονακό σα να ήταν κάποιος βασικός τίτλος;;; Μα τον γαμ... τι ρώτημα κάνουνε τώρα;; ποιος είναι αυτός ο Μονεγάσκος;;; ένας τυχερός ημίθεος;;;; 🤬 εγώ πάντως τρία χρόνια τώρα ψάχνω έναν τύπο που να μου πει πως οι δικοί μας δεν μπορούν τρία ντέρμπι εκτός;;; και βλέπεις;; μας έδωσε παράσταση για έναν ολόκληρο αιώνα!!! Η καρδιά λέει ΟΛΑ!!! τι άλλο θέλουν;;; Να σου βγάλω την ιστορία μου στους κήπους;;; ΜΟΥΝΤΙΑΛ;;; 😱

Πέντε νίκες επί του πρωταθλητή μέσα στη χρονιά — και τρεις φορές μέσα σε δεκαπέντε ημέρες μπήκαν αυτοί οι άνθρωποι στους κλειστούς χώρους εκεί όπου όλοι ξέρουν ότι γίνεται η EuroLeague, όχι στην αίθουσα των αποτελεσμάτων σου. Την ίδια στιγμή που ο Ουκρανός γίγαντας έδωσε το προσωπικό του ραντεβού στις δεκαπέντε γραμμές του γηπέδου του Παναθηναϊκού, εσείς βλέπετε μόνο ένα γκολ διαφορά στον τελικό πίνακα σα να ήταν η ίδια η τελική κατάταξη που έκανε τους αγώνες να λάβουν χώρα. Άλλο το ότι κράτησαν τον πρωταθλητή εκτός έδρας τρεις φορές επί σκοτού· άλλο το ότι αυτοί οι δύο αγώνες που έχασαν εντός έδρας έγιναν τον τελευταίο δεκαήμερο ενός πρωταθλήματος δεκαπέντε ετών, εκεί όπου κάθε ομάδα είχε ήδη ξεφορτωθεί τους στόχους της. Την ίδια στιγμή που ο Μονεγάσκος μπήκε στη σάλα σας επειδή είχε αποκλείσει πριν από έναν μήνα την πρωταθλήτρια Ισπανίας στην ίδια αγωνιστική περίοδο, εσείς θυμάστε μόνο τις δυο φορές που τα γόνατά σας λύγισαν μέσα στο κλειστό.

ΠΩΣ ΤΟ ΛΕΤΕ ΡΕ;;; Τρεις φορές οι δικοί μας μέσα στη Μαδρίτη;;; ΤΟΝ ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΗ;;; ΟΤΑΝ ΟΙ ΑΛΛΟΙ ΞΕΚΟΥΜΠΩΣΑΝ ΣΤΟΝ ΚΑΝΑΠΕ;;; Θυμάμαι εκείνον τον Απρίλη που πήγα στη Μαδρίτη σα τρελός επειδή γύριζαν όλοι σπίτια τους!!!"θα γίνει;" έλεγα σα βλαμμένος— ΚΙ ΟΜΩΣ ΒΓΗΚΕ!! 77-71;; μιλάμε σοκ;;; Κι μετά άλλος γύρος 86-84;;; ΤΡΕΙΣ ΦΟΡΕΣ;;; ΤΡΕΙΣ;;; ΤΑ ΠΑΙΚΤΙΔΙΑ ΜΑΣ ΣΚΙΖΟΥΝ;;; ΤΙ ΠΑΙΚΤΗΣ ΡΕ ΦΙΛΕ;;; 🔥💪 Κι εσείς τώρα βγάζετε το Μονακό;;; Μα τον Θεό ρε;;; Αυτός ήταν ένας τυχαίος;;; Μα τον γαμ... αυτή η ομάδα έκανε ξύλο τρία ντέρμπι εκεί όπου κανείς δεν τόλμησε να πάει!!! Τρεις φορές άνοιξαν οι πόρτες στη Μαδρίτη σα να ήταν του σπιτιού τους!!! ΑΛΛΟ ΘΕΜΑ ΕΙΝΑΙ ΤΑ 97-93;;; ΚΑΙ ΤΑ 68-78;;; Αυτά έγιναν σα τελευταίες πλάκες γιατί είχαν τελειώσει όλα;;; Εγώ ακόμα θυμάμαι εκείνον τον Μαΐο που βγήκαμε τρελαμένοι από το γήπεδο σα να είχαμε κερδίσει το πρωτάθλημα!!! Κι αυτοί ψάχνουν τρίχες;;; ΤΟΤΕ ΝΑ ΔΕΙΤΕ ΤΟΥΣ ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ;;; Γιατί αυτή λέει ΟΛΑ!!! ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ;;;

Τίποτα καλύτερο από το να σηκώνεστε στις τρεις το πρωί, να πιάνετε το tablet σας και να βλέπετε ότι η ομάδα σας μόλις έκανε το τρίτο της ντέρμπι μέσα στη Μαδρίτη — σαν να μην υπήρχε ωράριο στοEuroLeague. Κι όμως εκείνοι που βγάζουν μηνύματα στις κουτσουλές ενώ τρώγουν γάλα με μέλι λένε πως δεν έχει σημασία που άνοιξαν τρεις φορές εκείνες τις πόρτες πριν ο οποιοσδήποτε θυμηθεί πότε ήταν η τελευταία φορά που έκαναν νίκη εκτός έδρας τρεις φορές τον Απρίλη-Μάιο ενός πρωταθλήματος δεκαπέντε ετών. Και μετά ξαφνικά σας γίνεται σπουδαίο πως έχασε δύο φορές στη σειρά έναν αγώνα εκεί όπου πριν είχατε σκοτώσει τρεις φορές τον πρωταθλητή; Πραγματικά, ρε συντρόφους μου, εσείς ξέρετε πόσες φορές εμείς οι Βολιώτες γράφαμε ιστορία μέσα στους κήπους επειδή κάποιος βρήκε έναν αριθμό στον υπολογιστή του; Την ίδια στιγμή που ο Ουκρανός γίγαντας έκανε την εμφάνισή του στις δεκαπέντε γραμμές του γηπέδου του Παναθηναϊκού επειδή είχε αποκλείσει την πρωταθλήτρια Ισπανίας στο πρώτο παιχνίδι μιας σεζόν που τελείωσε πριν καν φύγει ο κρότος τουλάχιστον δεκαπέντε ομάδων, εσείς θυμάστε μόνο τις δύο φορές που λύγισαν τα γόνατά σας μέσα στο ΟΑΚΑ σαν δύο μεγάλοι πρωταθλητές που ξέχασαν ότι το πρωτάθλημα είχε ξεκινήσει πριν τρεις μήνες. Κι εγώ ρωτώ: μήπως τελικά εσείς είστε αυτοί που δεν κατάλαβαν ακόμη πως αυτή η ομάδα έκανε πράξη χρόνια τώρα αυτό που εμείς θεωρούσαμε μόνο θεωρία; Όχι βέβαια πως αυτό αλλάζει και κάτι στο αποτέλεσμα των άλλων — αυτοί πήραν τον τίτλο εκείνοι έκαναν ντέρμπι χωρίς τσάι. Απλά όταν βρίσκεστε μέσα στον καναπέ σας σας φαίνεται μεγαλύτερος ένας αριθμός από μια πόρτα που ανοίγεται μέσα στη Μαδρίτη τρεις φορές στη σειρά. Όπως πάντα.

ΤΡΕΙΣ ΦΟΡΕΣ;;; ΤΡΕΙΣ ΦΟΡΕΣ ΠΑΙΔΙΑ ΜΟΥ;;; 🔥💪😱 Θυμάμαι εκείνον τον Απρίλη που πήγα στη Μαδρίτη σα λυσσασμένος γιατί όλοι γύρω μου έλεγαν "θα γίνει;;;" κι εγώ έπιανα την κεφαλή μου σα να έπρεπε να σηκώσω το ίδιο το γήπεδο!!! Κι όμως βγήκα από εκεί σα βασιλιάς γιατί οι δικοί μας έκαναν 77-71!!! Μετά άλλος γύρος 86-84!!! ΤΡΕΙΣ ΦΟΡΕΣ;;; ΤΡΕΙΣ ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ ΜΟΥ;;; Μα οι άλλοι;;; αυτοί που κάθονται στον καναπέ τους σα καναπέδες;;; αυτοί τώρα ψάχνουν τρίχες στους αγώνες;;; αυτοί είχαν βγάλει εισιτήριο μόνο και μόνο επειδή είχαν έναν δικό τους μονάρχη πάνω στη ζώνη των δεκαπέντε;;; ΑΛΛΑ ΤΩΡΑ;;; ΤΩΡΑ ΤΙ;;; Εγώ πάντως πως τα βλέπω;;; η EuroLeague ΔΕΝ ΓΡΑΦΕΤΑΙ στους κήπους εκείνους που ξέχασαν πως η ομάδα μας έκανε τρία ντέρμπι εκεί όπου ΟΥΔΕΠΟΤΕ άλλος τόλμησε!!! ΑΛΛΑ;;; ναι αλλα;;; μέσα στην ίδια τη σάλα σου;;; εκεί νόμιζα πως θα ήταν όλα ρόδινα κι όμως;;; νίκη ηττών;;; χτυπήστε την καρδιά μου!!! Γιατί εμένα αυτό το 68-78 μέσα στο σπίτι μου μου τρώει σαν γουρούνι;;; και το 97-93;;; μου φέρνει ξανά εκείνον τον θυμό του Παναθηναϊκού;;; ΕΣΥ ΛΕΣ;;; αυτοί εδώ βγήκαν δεύτεροι;;; ΚΑΙ;;; αυτοί έκαναν ντέρμπι;;; ΤΟΤΕ ΝΑ ΠΑΜΕ ΝΑ ΤΟΥΣ ΔΕΙΤΕ ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ!!! εκείνοι που έκαναν ιστορία εκείνοι που σήμερα ψάχνουν τρίχες;;; 😤🔴

Τρεις φορές άνοιξαν τις πόρτες της Μαδρίτης σα να ήταν του σπιτιού τους — τρεις φορές μπήκαν μέσα στους κλειστούς χώρους εκεί όπου οι άλλες δεκατέσσερις ομάδες είχαν αφήσει τα όνειρά τους στις κλειδαρότρυπες. Κι εσύ τώρα ζητάς δικαιολογία γιατί οι ίδιοι άνθρωποι, αυτοί που έκαναν ιστορικά τρία ντέρμπι εκεί όπου κανείς άλλος δεν τόλμησε, έχασαν δυο φορές μέσα στη σειρά από μια ομάδα που ούτε καν στις καλύτερες μέρες της δεν είχε προξενήσει τόσους πονοκεφάλους — όχι, όχι τον πρωταθλητή αυτή τη φορά, αλλά τον Μονεγάσκο, εκείνον που πριν από τρεις εβδομάδες είχε βγάλει τον τίτλο της πρωταθλήτριας Ισπανίας στον δρόμο του σα να περπατούσε στο σούπερ μάρκετ. Να σου πω τι είδα εκείνο το Σαββατοκύριακο της 23-25 Μαΐου; Μία ομάδα που είχε μπει στη διαδικασία να γράφει ιστορία χωρίς να έχει τελειώσει ακόμα την τελευταία παράγραφο του βιβλίου της. Την Πέμπτη βγήκαν νικητές από ένα ΟΑΚΑ γεμάτο αίμα, ατίθασους οπαδούς και την ανάσα του Παναθηναϊκού πάνω στους λαιμούς τους. Την Κυριακή όμως μπήκαν σε ένα γήπεδο όπου το μόνο που υπήρχε ήταν ένας Ουκρανός τρισκατάρατοτος που κυριολεκτικά έβαλε τον πήχη στα δεκαπέντε μέτρα σα να τους έκανε επίσκεψη τελωνείου — κι εκείνοι, οι ίδιοι άνθρωποι που είχαν σπάσει τρεις πόρτες στη Μαδρίτη, βρέθηκαν αντιμέτωποι με μια ομάδα που είχε μόλις αποδείξει πως ξέρει να σκοτώνει γίγαντες πριν ακόμη αυτοί συνειδητοποιήσουν ότι έχουν φτάσει. Και βλέπεις εκεί που εμείς βλέπουμε μεγαλεία, εσύ βλέπεις μια σειρά από νούμερα σα να ήσουν ο λογιστής της τελικής κατάταξης: δύο νίκες επί του πρωταθλητή εκεί όπου όλα τα άλλα σχήματα είχαν αποτυπώσει στη μνήμη τους μονάχα τις εικόνες μιας ήττας· δύο ήττες όμως εντός έδρας, κι αυτές μάλιστα τους τελευταίους δέκα αγώνες μιας χρονιάς δεκαπέντε ετών που είχε πια ξεφορτώσει όλους τους στόχους της κάθε ομάδας. Πέντε φορές λοιπόν μέσα στη χρονιά έκαναν εκεί όπου κανείς άλλος δεν τόλμησε — πέντε εισιτήρια κόντρα στην ίδια την ιστορία του πρωταθλήματος. Κι όμως, δύο από αυτά τα εισιτήρια έγιναν μέσα σε δεκαπέντε ημέρες μέσα στη δική τους αρένα, σα να υπήρχε κάποιος κανόνας που προέβλεπε πως μια ομάδα δεν μπορεί να κάνει περισσότερα από τρία μεγάλα γεγονότα μέσα στη ζωή της. Όπως αυτό εκεί που οι περισσότεροι θυμόμαστε μόνο τις τρεις πόρτες της Μαδρίτης — γιατί εδώ είναι η παρτίδα: η μνήμη σου μεγεθύνει εκεί που σου βολεύει. Η ομάδα που έκανα τρεις φορές το τίποτα εκεί όπου κανείς άλλος δεν τόλμησε να κάνει τίποτα, αυτή η ίδια ομάδα χάνει δύο φορές στη σειρά από έναν επισκέπτη που είχε μόλις εκτοξεύσει έναν πρωταθλητή στο διάστημα των τριάντα ημερών. Κι εγώ ρωτώ: μήπως τελικά ο τίτλος αυτός ήταν περισσότερο δικός τους παρά δικός μας; Γιατί εμείς θυμόμαστε τις πόρτες που ανοίχθηκαν εκεί που κανείς άλλος δεν τόλμησε καν να χτυπήσει, εσύ όμως θυμάσαι τα γόνατα που λύγισαν εκεί που όλα είχαν ήδη τελειώσει. Στο τέλος της ημέρας, η EuroLeague δεν γράφεται στους κήπους όπου κάποιος βρήκε έναν αριθμό — γράφεται εκεί όπου οι πόρτες ανοίγουν τρεις φορές μέσα στη Μαδρίτη, εκεί όπου η ιστορία κάνει κάποιον να σηκώνει το αυτί του σα να ακούει ένα τραγούδι που κάποτε τραγουδούσε στο σχολείο.