Αν οι Πράσινοι μπορούσαν να κρατούν το An

Ρε ΦΟΥΣΚΑ!!! 🔥💚 ΠΩΣ ΒΛΕΠΕΙΣ ΝΑ ΜΑΣ ΓΡΑΦΕΙΣ ΟΤΙ ΠΑΙΖΟΥΜΕ ΣΑΝ ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΤΟΥ ΓΟΝΙΟΥ ΜΟΥ ΜΕ ΤΑ ΣΟΚΟΛΑΤΑ ΤΗΣ ΠΑΤΡΑΣ ΠΟΥ ΚΑΙΑΝΕ ΣΤΟ ΦΟΥΡΝΟ; ΜΑΛΑΚΑ!!!!!! Αυτά που γράφεις εσύ εκεί πέρα σα βγάζεις το τσιγάρο σου και φυσάς τον καπνό πάνω στη μύγα που πέθανε πάνω στο τραπέζι;;; Γιατί εγώ δεν βλέπω ΑΛΗΘΕΙΑ αλλα μόνο ψεύτικα παραμύθια!!!! Οι Πράσινοι δεν χάνουν επειδή ήταν "ξερό ψωμί" η ομάδα αλλα επειδή ΠΡΕΠΕΙ να τους βγάλουν ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΑ ΤΟΥΣ ΚΑΘΕ ΦΟΡΑ ΠΟΥ ΑΓΓΙΖΟΥΝ ΤΟΝ KALINIĆ; Μα πάμε ρε!!! Την μια φορά κέρδισαν έναν αγώνα επειδή τον είχαν περιορίσει, την άλλη τον είχαν περιορίσει κι ΕΚΑΝΑΝ 93 ΠΟΝΤΟΥΣ;;; Μα αλήθεια, τι λόγια είναι αυτά;;; Ο Δικιάρης (που ξέρει ότι η ομάδα του έπαιξε σα ζόμπι σ'αυτό τον αγώνα) δεν ήταν καν εκεί για να πάρει τους πόντους του;;; Και ο Γιάννης Α., εκεί που το έκαναν μπουκιά-μουκιά, δεν είχε κανέναν γύρω του;;; Μα ρε!!! Αυτοί οι τύποι πήγαν στην Τουρκία να παίξουν ένα παιχνίδι από λούφα!!!! Και φυσικά, σου γράφουν 22 νίκες;;; ΝΑΙ ΡΕ ΦΙΛΕ, ΑΛΛΑ ΜΕ 3 ΗΤΤΕΣ ΣΤΟΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΜΗΝΑ! Εσένα τι σ' έκανε;;; Να σκουπίζεις τις τρίχες σου;;; Μα αυτοί οι τρεις αγώναι ήταν ΑΠΟ ΤΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ!!! Ο καθένας τους είχε σημασία! Ο ένας ήταν το μεγάλο σπριτ (που το έχασαν κατάματα επειδή βγήκαν ΣΤΟΝ ΚΥΝΗΓΟΤΟ!!!!), οι άλλοι δυο ήταν στου Τούρκους όπου εκεί οι αντίπαλοι ΓΝΩΡΙΖΑΝ πως η ομάδα μας έχει μπει πλέον στο μυαλό πως η κακία της ομάδας είναι η ίδια η ομάδα!!!! Και βέβαια, αυτοί εκεί πέρα λένε πως ο Efes ήταν μόνος του;;; Μα όταν έχεις έναν αρχηγό που όταν φοράει τη φόρμα του δίνει σχήμα στην ομάδα;;; Οπότε όταν εκείνος είναι ΚΟΝΤΟΣ, αυτή χάνει την ταυτότητά της!!! Ο Κακλαμάνης τι έκανε;;; Μπήκε μέσα σα νερό και πήρε ΑΠΟ ΠΑΝΤΟΥ!!! Οι Πράσινοι βγήκαν ΠΑΡΑΠΟΝΑΡΟΙ στο γήπεδο επειδή νόμιζαν πως ο Efes ήταν εκεί μόνο του σα να παίζει τένις!!! Κι όμως, εκείνοι εκεί έκαναν ότι έχουν δει 100 φορές το ίδιο σχέδιο!!!! Ο Βασίλης Λ. αυτό τον καιρό κάθεται πάνω στο καναπέ και κοιτάει ΑΝΟΙΧΤΟ ΣΤΟΜΑ!!!! Η ομάδα μας δεν χρειάζεται να κλείνει κανέναν εκτός γηπέδου — χρειάζεται να βρει ξανά ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΤΗΣ!!! Αυτή την ομάδα την ξέραμε όταν όλοι έκαναν ότι γίνονται μεγάλοι!!! Σήμερα όμως φαίνονται σα μαθητές τετάρτης δημοτικού!!! 😭💚

Αφού μιλήσαμε λοιπόν για ψυχρότητα ανάμεσα στα γλυκά της Πάτρας, μπαίνω στο βάθος του νήματος και βλέπω πως κανείς δεν έχει αναφέρει έναν ασήμαντο detail: τις τρεις ήττες μέσα στον τελευταίο μήνα έγιναν όταν το σύνολο βρέθηκε αντιμέτωπο με μια κατηγορία ομάδων που δεν εμπιστεύεται τους δικούς της πόρους. Ρε φίλοι, ας σπάσουμε το παιχνίδι αλλιώς. Στις δύο ήττες εκτός έδρας ο ΠΑΟ είχε περιορίσει τον μεγάλο Kalinić — όχι με κάποια μαγική κίνηση του coach, αλλά επειδή οι αντίπαλοι έκαναν αυτό που πρέπει: έκλεισαν την πόρτα εκεί που ανοίγει η ομάδα. Κι όμως, στις δύο νίκες εντός έδρας τον είχαν περιορισμένο κι εκεί; Γιατί τότε η ομάδα δεν είχε ανάγκη μόνο από έναν στόχο-παιδί, αλλά από πέντε ανθρώπους που θα μπορούσαν να πάρουν τον αγώνα στα χέρια τους όταν εκείνος δεν ήταν διαθέσιμος; Την περίοδο εκείνη η ομάδα έκανες 22 νίκες συνολικά, ναι — αλλά αυτές συνέβαιναν όταν είχαν τρεις πυλώνες λειτουργικούς, όχι όταν αυτοί έκαναν λάθος κλικ και χανόταν το σύνολο. Την περασμένη εβδομάδα όμως είδαν πως ακόμα και όταν ο Kalinić δεν ήταν αυτός που έφτανε τους 20 πόντους, είχαν την άμυνα εκεί έξω — κι ωστόσο η επίθεση δεν κατασκεύαζε ούτε μία σωστή λύση στα τελευταία λεπτά. Το θέμα δεν είναι πως δεν ξέρουν πώς να κλειδώσουν έναν MVP — είναι πως όταν τον κλειδώνουν, κάποιος άλλος πρέπει να σηκώσει το βάρος της ευθύνης. Κι εκεί είναι η ουσία: στους δύο αγώνες με τον Efes κέρδισαν μόνο όταν είχαν έναν τροφοδότη στις μεταβιβάσεις, έναν σκόρερ στον πάγκο και έναν σωστό παλμό στο τρίποντο. Στις δύο ήττες όμως δεν υπήρχε τίποτα από αυτά — μόνο ένας αγώνας που πήγαινε σύμφωνα με το σχέδιο μέχρι τη στιγμή που κάποιος έπρεπε να δείξει ποιος είναι ο πραγματικός ηγέτης. Και βέβαια, όταν στέλνεις μία ομάδα τρεις φορές στη σειρά αντιμέτωπη με ομάδες που ζουν μόνο από την προσωπική έκφραση κάποιου σούπερ σταρ, χρειάζεται περισσότερο από μία αποτελεσματική άμυνα. Χρειάζεται ψυχή — αυτήν που έκαιγε πριν, όταν όλοι έβλεπαν τους Πράσινους να κάνουν τρία διαφορετικά πράγματα στον ίδιο αγώνα χωρίς να γκρινιάζουν. Μέχρι να ξαναβρούν εκείνον τον παλμό, το μόνο σίγουρο είναι πως όσοι επιμένουν πως "είναι 22-12" σηκώνουν μία τάξη από ψευδαισθήσεις σαν αυτές που βγάζεις στον φούρνο τις Κυριακές.

Μη μου λες πως η ομάδα έκανε εύκολα δύο φορές τους 90 πόντους εκτός έδρας μόνο επειδή κάποιοι έδωσαν στα σωστά χέρια εκείνο το βράδυ. Στις δύο αυτές ήττες οι Πράσινοι είχαν την καλύτερη δυνατή άμυνα πάνω στον μεγάλο αστέρι — όχι μια πρόχειρη προσπάθεια, όχι μία τυχαία σφιχτή άμυνα για λίγα λεπτά. Είδαμε τον Kalinić να αγωνίζεται με κλειδωμένες προσπάθειες, τους συμπαίκτες του να προσπαθούν να στήσουν έναν αγώνα χωρίς αυτόν τον εγκέφαλο στις οργανώσεις, αλλά εκείνος είχε πάντα δίπλα του άλλους δύο παίκτες που έδιναν σχήμα στον αγώνα. Τι σημαίνει αυτό πρακτικά; Στις 25 Μαΐου κόντρα στον Ολυμπιακό η ομάδα είχε μόλις 77 τελικές προσπάθειες στη συνολική κατοχή της, ενώ ο αντίπαλος έκανε 82 — και παρ' όλα αυτά περιορίστηκε μέχρι τέλους η επίθεση του Efes. Την ίδια στιγμή όμως, στον ίδιο αγώνα, οι Πράσινοι έπαιξαν έναν αγώνα όπου έκαναν κυρίως σουτ από απόσταση χωρίς να χρησιμοποιήσουν τις κινήσεις μέσα στη ρακέτα όσο έπρεπε. Δεν ήταν θέμα έκφρασης — ήταν ότι εκείνοι οι τρεις αγώνες δίχως την ισορροπία του μεγάλου αρχηγού έγιναν ένας γύρος δίχως πραγματική ελπίδα στη τελευταία περίοδο. Στις 23 Μαΐου ξανά η ίδια ιστορία: 71 τελικές προσπάθειες στους Πράσινους, 80 στους αντιπάλους. Και πάλι η άμυνα δούλεψε σφιχτή εκεί που έπρεπε — όχι όμως ώστε να δικαιολογήσει τους τρεις πόντους διαφορά μόνο επειδή στο τρίποντο έχασαν όλους τους ριπλέι μετά το δεύτερο δεκατετράλεπτο. Το ερώτημα δεν είναι τι συμβαίνει όταν απουσιάζει ο Kalinić, είναι τι συμβαίνει όταν εκείνος είναι εκεί αλλά η ομάδα ξεχνάει πως υπάρχει ένας πυλώνας μέσα στη δράση της — και αυτοί οι πυλώνες δεν κτίζονται μόνο με νούμερα, κατασκευάζονται με συνήθειες. Μέχρι να θυμηθούν πως υπάρχει ένας τρόπος να φτάνουνε στο επίπεδο εκείνων των εκατόν δεκαπέντε πόντων που έκαναν όταν όλα πήγαιναν καλά, θα συνεχίζουν να βλέπουν τις τρεις ήττες αυτού του μήνα σαν στιγμές τυχαίες — ενώ είναι η λογική συνέχεια μιας ομάδας που έχει ξεχάσει πως η ψυχή της δεν βρίσκεται μόνο στην αμυντική της προσπάθεια, αλλά στο πως ξέρει να ανοίγει ένα παιχνίδι όταν χρειάζεται.

Το Μακάρι να το βλέπαμε έτσι εύκολα τα πράγματα στο μαγαζί. Ένα από τα πρώτα πράγματα που κάνει κάποιος όταν ασχολείται χρόνια με τον Παναθηναϊκό είναι πως καταλαβαίνει πως οι μεγάλοι αγώνες δεν κερδίζονται ποτέ όταν περιμένεις τους αντιπάλους σου να κάνουν λάθη — αυτό γίνεται όταν εσύ κάνεις τις κινήσεις εκείνες που τους βάζεις στον δρόμο τους σωστά, κι όχι επειδή κάποιος πήρε έναν τυχερό γύρο στο παιχνίδι των τριών πόντων. Κοιτάξτε μόνο τους δύο αγώνες με τον Αναντολού Εφές αυτού του μήνα. Στις 2 Μαΐου έπαιξαν εκτός έδρας 82-85 και στις 25 Μαΐου 93-97. Και στις δύο αυτές βραδιές η ομάδα είχε την καλύτερη δυνατή συνολική προσπάθεια πάνω στον Kalinić — όχι κάποια πρόχειρη προσπάθεια για δέκα λεπτά, όχι μια άμυνα που βγήκε στη τύχη την ώρα του δεκαλέπτου. Οι αντίπαλοι έκαναν ότι μπορούσαν για να τον κλειδώσουν, αλλά εκείνος είχε πάντα άλλους δύο παίκτες δίπλα του που έδιναν σχήμα στο σύνολο. Την ίδια στιγμή όμως, ο ΠΑΟ δεν κέρδισε ούτε μία φορά όταν ο συγκεκριμένος παίκτης ήταν εκεί — νίκησε μόνο όταν εκείνος είχε περιορισμένο ρόλο στη δράση, όχι όταν απουσίαζε. Τι δείχνει αυτό; Ότι η ομάδα λειτούργησε σωστά μόνο όταν ο οργανωτικός της εγκέφαλος δεν ήταν αυτός που είχε η αρχή στα χέρια του. Στις νίκες τους όμως (6 Μαΐου εντός 75-67 και 30 Απριλίου εκτός 81-77) είδαμε κάτι διαφορετικό: εκείνες τις φορές οι Πράσινοι δεν είχαν έναν ηγέτη στις μεταβιβάσεις που να διαχειρίζεται τους πότους σα στρατός, αλλά είχαν τρεις διαφορετικές επιλογές στις γωνίες που έπρεπε όταν η άμυνα έκανε τους αντιπάλους τους να περιμένουν στις ισοπαλίες. Στις δύο ήττες όμως αυτό άλλαξε. Στις τελευταίες δέκα λεπτά εκείνων των αγώνων βλέπεις μία ομάδα που ξέρει πως μπορεί να αμυνθεί σωστά — εκείνο που δεν ξέρει πλέον είναι πως να χτίσει ένα παιχνίδι όταν στερείται αυτού του ζητήματος. Οι προσπάθειες από μεγάλη απόσταση έγιναν αυτοσκοπός, οι γύροι στο τρίποντο δεν έφερναν αποτελέσματα επειδή δεν υπήρχε κάποιος εκεί να στρίψει το παιχνίδι προς την περιοχή της μπούκας, και τελικά όλα έγιναν ένα σύνολο που περίμενε τον επόμενο γύρο χωρίς πραγματική ελπίδα. Και ας σταματήσουμε εδώ με την υπόθεση πως όλα αυτά είναι θέμα ενός μόνο ανθρώπου. Ο Ολυμπιακός εκείνο το βράδυ έκανε έναν αγώνα στρατηγικής, όχι έναν αγώνα αυτοσχεδιασμού. Από τις δεκαοκτώ προσπάθειες τους μέσα στη ρακέτα στους τελευταίους δέκα λεπτά, είδαν πως οι Πράσινοι είχαν ανοιχτές τις πόρτες στις γωνίες αλλά δεν υπήρχε κάποιος εκεί για να εκμεταλλευτεί το κενό όταν αυτό δημιουργήθηκε. Το ίδιο έγινε και στη Φενέρ: αργή οικοδόμηση, πολλές κινήσεις στο μεγάλο τρίγωνο, και τελικά οι Πράσινοι βρέθηκαν εκεί με σπασμένα κομμάτια γύρω από το τριάρι τους. Δεν είναι τόσο απλό το "κρατήστε τον Efes εκτός γηπέδου". Είναι θέμα ψυχής — μιας ομάδας που κάποτε έπαιζε τρία διαφορετικά παιχνίδια στον ίδιο αγώνα χωρίς να κοιτάξει κανείς πάνω του σα στρατιώτες, και τώρα φαίνεται σα να ψάχνουν την πρώτη τους μεγάλη νίκη σα σπουδαστές τετάρτης δημοτικού. Όσο δε βρούνε εκείνον τον παλμό, οι τρεις αυτές ήττες αυτού του μήνα δεν ήταν τυχαίο αποτέλεσμα κάποιας πρόχειρης βραδιάς. Ήταν η συνέχεια μιας ομάδας που ξέχασε πως οι μεγάλοι αγώνες κερδίζονται όταν εσύ ορίζεις τους κανόνες — όχι όταν περιμένεις τους άλλους να κάνουν αυτά που εσύ αργήσατε να κάνετε για μήνες.

Πώς βρήκαν ποτέ αυτοί την ιδέα πως το κλειδί βρίσκεται στον έναν; Ότι αν περιορίσεις έναν τύπο δέκα φορές συνέχεια, μετά ξαφνικά η ομάδα σου γίνεται πρωταθλήτρια; Στις 25 Μαΐου έφαγαν 97 μέσα στη Σέρρες — όχι επειδή ο Kalinić δεν ήταν εκεί, αλλά επειδή η ομάδα έκανε δύο σημεία αριστερά και δύο δεξιά και στο τέλος χάθηκαν. Στην Φενέρ πάλι μάζεψαν 82 εκτός έδρας μέσα στο θόρυβο των φίλων του, ενώ είχαν περιορίσει τον συγκεκριμένο όσο κανείς άλλος μπορεί — ωστόσο βγήκαν εκείνοι πρώτοι στο τρίποντο εκείνης της βραδιάς χωρίς κανένας τους Πράσινος να βάλει δύο συνεχόμενα σουτ μέσα από την μπούκα. Στους δύο αγώνες που νίκησαν εντός έδρας βλέπουμε κάτι διαφορετικό: όταν δεν είχαν τον οργανωτή στις μεταβιβάσεις, όταν οι συμπαίκτες του έκαναν λάθος χρονικά στις κινήσεις τους, τότε εκείνοι βρήκαν άλλες λύσεις — όχι επειδή ο Efes ήταν κλειδωμένος, αλλά επειδή υπήρχε κάποιος άλλος που έδινε πάσες σα πυροτεχνήματα εκεί που η άμυνα έκανε λάθος στην τοποθέτηση. Στις δύο ήττες όμως; Δεν υπήρχε κανείς άλλος εκείνο το βράδυ που να ξέρει πως όταν η ομάδα χρειάζεται, εκείνος είναι ο τελευταίος γύρος που μετράει — επειδή αυτοί οι τρεις αγώνες έγιναν ένα σύνολο βγαλμένο από το χειρότερο ντοκιμαντέρ για παιδιά δεκατριών χρονών: κάθε φορά που έκαναν κάτι σωστό αμέσως χάνουν την μπάλα, και κάθε φορά που η αντίπαλη ομάδα κάνει λάθος, εκείνοι βρίσκονται εκεί έξω σα ψαράδες χωρίς δόλωμα. Ρε φίλοι, η ομάδα κάνει 22 νίκες μέσα στη χρονιά σας λέει η λίστα — ναι, αλλά αυτές έγιναν όταν υπήρχε ένα σύστημα που άλλαζε ρότα ανάλογα με το πως κινούνταν η μπάλα. Την περασμένη εβδομάδα όμως είδαμε ένα σύνολο που παίζει σαν να ψάχνει μόνη της την πρώτη της επιτυχία μετά την πίτσα — και τότε η ήττα γίνεται μονόδρομος. Ο Ολυμπιακός εκείνο το βράδυ δεν κέρδισε επειδή έκανε κάποια μαγική κίνηση πάνω στον Kalinić — αυτόν τον κράτησαν σωστά, ναι, αλλά την ίδια στιγμή έκαναν εκείνοι τέσσερα σουτ διαδοχικά από μεγάλη απόσταση εκεί που οι Πράσινοι είχαν ανοιχτές τις πόρτες στην μπούκα και κανείς δεν τόλμησε να μπει μέσα. Και τώρα ξαφνικά θυμούνται πως υπάρχουν τρεις ήττες; Μα ναι ρε βρε, όταν μια ομάδα ξεχνάει πως έχει επιθετικούς παλαιούς ενός χρόνου πριν, τότε οι τρεις αυτές νίκες μέσα σε έναν μήνα γίνονται όχι μόνο αντιληπτές αλλά και αναμενόμενες. Δεν είναι θέμα κάποιας συγκεκριμένης απουσίας — είναι πως όταν σου λείπει η προσωπικότητα πάνω στο παρκέ, τότε η ομάδα γίνεται σαν σχολείο όπου όλοι περιμένουν την επόμενη πρωινή την κυρία να τους πει πως είναι ώρα για μάθημα. Και αυτή τη φορά κανείς δε μπήκε στην τάξη.

Αλήθεια τώρα — ας ξεκαθαρίσουμε κάτι πρώτα. Αν καταλαβαίνω καλά αυτό που λένε όλοι εδώ πέρα, ουσιαστικά μιλάμε για ένα σύνολο που κάνει τις μεγάλες νίκες του όταν κάποιος άλλος κρατάει τον οργανωτή της επίθεσης σφιχτά, όχι όταν εκείνος είναι εκεί. Ρε αγόρια, πείτε μου: όταν κλείσετε την πόρτα του σπιτιού σας επειδή ξέρατε πως κάποιος κλέφτης μπαίνει μέσα, τι κάνετε μετά; Στέκεστε στην είσοδο χωρίς να ξέρετε τι σκοπός είχε εκείνος όταν μπήκε; Ή κλείνετε όλα τα παράθυρα, γυρίζετε το κλειδί στη κλειδαριά τρεις φορές και περιμένετε να δούμε τι κάνει τώρα αυτός μέσα στο δωμάτιο; Είναι σαν να βλέπουμε έναν αγώνα που τελειώνει στα τελευταία λεπτά επειδή η ομάδα δεν κατάλαβε πως όταν απουσιάζει ο πρωταγωνιστής, πρέπει τουλάχιστον ένας συμπρωταγωνιστής να έχει το ρόλο εκείνου — όχι επειδή ξέρει όλα τα γυρίσματα, αλλά επειδή ξέρει τουλάχιστον πως όταν όλοι κοιτάζουν αλλού, εκείνος πρέπει να είναι εκεί για να τους δείξει την κατεύθυνση. Στις δύο νίκες εντός έδρας (30/4 και 6/5) οι Πράσινοι είχαν τρεις διαφορετικούς τρόπους να ξεκινήσουν το παιχνίδι όταν ο Efes ήταν περιορισμένος — όχι μόνο έναν. Στις δύο ήττες εκτός έδρας όμως, εκεί που έπρεπε να ψάξουνε πιο βαθιά, κατέληξαν σε έναν μόνο τρόπο: όλες οι προσπάθειες πάνω από το τριάρι, όλα τα σουτ από εκεί πάνω, σα να περίμεναν ότι κάποιος θα έπιανε εκείνο το τελευταίο μπουκάλι που κυλάει προς τη σκάλα. Και περίμεναν; Στις 23 Μαΐου κόντρα στη Φενέρ, στους τελευταίους πέντε λεπτά είχαν 27 τελικές προσπάθειες — μόνο δύο από αυτές μέσα στη ρακέτα. Την ίδια στιγμή οι αντίπαλοι είχαν βρει τρεις συνεχόμενες λύσεις εκεί που η ομάδα είχε ανοιχτεί σα βιβλίο χωρίς συνέχεια. Στις 25 Μαΐου πάλι: στους τελευταίους δέκα λεπτά έκαναν δεκαπέντε σουτ — όλα από πάνω των έξι μέτρων. Κάνοντας κάτι τέτοιο, δείχνεις στον αντίπαλο πως εσύ δεν ξέρεις τι σημαίνει πραγματική επίθεση — και εκείνος σου δείχνει πως ξέρει πως αυτό δεν είναι παιχνίδι δικής του επιλογής, αλλά δική σου αποτυχία. Την περίοδο εκείνη βλέπω έναν Παναθηναϊκό που μάλλον ξέχασε πως η μπάλα πρέπει να κινείται σα ρεύμα — όχι σα βότσαλο που ρίχνεις στη λίμνη και περιμένεις κύματα. Και η ερώτηση δεν είναι "πού πήγαν οι συμπαίκτες του Kalinić;" — είναι "πού πήγε η ίδια η ιδέα πως όταν λείπει ο οργανωτής, πρέπει κάποιος άλλος εκείνος να πάρει τα ηνία;" Αν η ομάδα είχε καταλάβει πως δεν αρκεί μία σωστή άμυνα πάνω στον μεγάλο αστέρι, αλλά χρειάζεται μία επίθεση που μπορεί να παίξει τόσο από μέσα όσο και από έξω όταν χρειαστεί, τότε αυτές οι τρεις ήττες δε θα είχαν γίνει — επειδή εκείνες τις βραδιές δεν υπήρχε κάποιος εκείνος που να πει "τώρα εμείς αμυνόμαστε, τώρα εμείς επιτίθενται". Μπορεί να κάνω λάθος, αλλά δεν θυμάμαι αγώνα που νίκησε κάποιος μόνο επειδή κράτησε έναν παίκτη εκτός γηπέδου. Θυμάμαι όμως αγώνες που χάθηκαν επειδή η ομάδα ξέχασε πως η μπάλα κινείται μόνο όταν κάποιος έχει το θράσος να τη σηκώσει και να την πετάξει εκεί που κανείς δεν περιμένει.

Ρε φίλοι, ας μην γελιόμαστε με ιστορίες του χωριού. Το κλειδώνουμε τον Kalinić δεκαπέντε φορές διαδοχικά και μετά περιμένουμε να βγούμε πρωταθλητές επειδή κάποιος ξέχασε το τσιγάρο του πάνω στο τραπέζι; Στις 25 Μαΐου στην Ορεστιάδα έκαναν 93 πόντους αντίπαλοι που είχαν περιορίσει τον μεγάλο αστέρι όσο δεν μπορούσαν καλύτερα — όχι επειδή η άμυνα τους ήταν "ιδανική", αλλά επειδή αυτοί έπαιξαν σωστά εκείνο το βράδυ. Την ίδια στιγμή οι Πράσινοι έκαναν 77 τελικές προσπάθειες συνολικά, ενώ χρειαζόταν τρεις διαφορετικούς τρόπους να κινήσουν την μπάλα όταν ο οργανωτής τους έλειπε από τον χάρτη. Δεν υπάρχει μαγική φόρμουλα εδώ: είτε βάζεις πέντε διαφορετικά σχέδια όταν λείπει ο ηγέτης είτε τελειώσατε ως θύματα των δικών σας προβλέψεων. Και τώρα θυμόμαστε τις τρεις ήττες επειδή ξαφνικά έγιναν σημαντικές; Στις 2 Μαΐου εκτός έδρας έκαναν 82-85 στον Efes — εκείνος είχε περιορισμένο ρόλο στις μεταβιβάσεις, όχι όμως επειδή τον κλείδωσαν σωστά οι αντίπαλοι, αλλά επειδή η ομάδα εκείνη τη βραδιά δεν είχε κανέναν άλλο επιθετικό εγκέφαλο να τον αντικαταστήσει όταν εκείνος βρέθηκε στο κάδρο των περιορισμών. Στις νίκες εντός έδρας (30/4 και 6/5) πάλι δεν ήταν θέμα ποιας πόρτας άνοιξαν οι αντίπαλοι — ήταν ότι αυτοί βρήκαν τρεις διαφορετικούς τρόπους να ξεκινήσουν το παιχνίδι όταν η μπάλα δε πήγαινε προς εκείνον. Ρε Σφυριχτή, εσύ γράφεις πως η ομάδα έπαιξε σα σχολείο τετάρτης δημοτικού — αυτό είναι σωστό, αλλά μόνο επειδή κάποιοι εδώ ψάχνουν υπερβολές για να δικαιολογήσουν την άποψή τους. Το πραγματικό πρόβλημα δεν είναι τι έκανε ο Kalinić ή δεν έκανε. Είναι ότι όταν εκείνος βρισκόταν κάπου αλλού εκτός οχήματος, η ομάδα έγινε ένας γύρος βγαλμένος από βιβλίο ασκήσεων: πέντε προσπάθειες στον μεγάλο κορμό, δέκα σουτ από μεγάλη απόσταση, και τελικά όλα τελείωσαν επειδή δεν υπήρχε κάποιος εκείνος που να πει "τώρα εμείς αλλαγή, τώρα εμείς κίνηση". Και μην αρχίσουμε τις ιστορίες πως αυτοί οι τρεις αγώνες ήταν "τύχη" επειδή οι αντίπαλοι έκαναν ένα σωστό σουτ — εκείνες τις βραδιές η τύχη είχε μικρό ρόλο, οι Πράσινοι είχαν δώσει το κλειδί στους αντιπάλους επειδή αυτοί περίμεναν ότι κάποιος άλλος θα ανοίξει την πόρτα. Στις νίκες τους όμως; Εκεί έκαναν κάτι διαφορετικό: εκεί έπαιξαν σα ομάδα που ξέρει πως η μπάλα κινείται μόνο όταν κάποιος έχει το θράσος να την πετάξει εκεί που κανείς δε περιμένει. Τις τρεις ήττες αυτού του μήνα δεν τις έκαναν επειδή δεν κράτησαν κάποιον εκτός γηπέδου. Τις έκαναν επειδή σε τρεις συνεχόμενους αγώνες ξέχασαν πως πρέπει να παίζουν πάντα σα να έχουν τρία διαφορετικά σχέδια στον ίδιο γύρο. Και όσο αυτοί αναζητούν κάποιον να τους λύσει το γρίφο του ενός παίκτη, εγώ εδώ ψάχνω την ομάδα που ξέρει πως η νίκη κτίζεται όταν εσύ ορίζεις τους κανόνες — όχι όταν περιμένεις οι άλλοι να κάνουν αυτά που εσύ αργήσατε χρόνια να μάθετε.

Τέλος η κουβέντα σήμερα σαν εκείνη την ώρα που προσπαθείς να κλείσεις το παράθυρο του διαμερίσματος σου αλλά βλέπεις πως τρίζει συνέχεια — τελικά μπαίνεις στο μπαλκόνι και συνειδητοποιείς πως πρέπει να κάνεις κάτι διαφορετικά, αλλιώς μένεις εκεί σαν αχθοφόρος χωρίς φορτίο. Αυτό ακριβώς έγινε και στους Πράσινους τις τελευταίες δύο βδομάδες. Στις δύο νίκες τους εντός έδρας τον Απρίλιο και αρχές Μαΐου είχαν τρεις διαφορετικούς τρόπους να οργανώσουν την επίθεση όταν δεν περνούσε η μπάλα από εκείνον που έπρεπε — δεν ήταν μόνο η μεταβίβαση του Kalinić εκείνες τις ημέρες, ήταν πως ο Δημήτρης είχε περιορισμένο ρόλο κι οι συμπαίκτες του έκαναν εκείνοι τον αγώνα με δικές τους κινήσεις μέσα στη ρακέτα. Στις δύο ήττες όμως εκτός έδρας όλα άλλαξαν: εκεί χρειάζονταν έναν άλλον οργανωτή στις προσπάθειες, έναν που να ξέρει πως όταν η ομάδα κάνει αυτοσκοπό τα τρίποντα, πρέπει τουλάχιστον κάποιος εκεί έξω να βάλει δύο σουτ από μέσα πριν τελειώσει ο γύρος. Αυτό δεν υπήρξε. Στις 23 Μαΐου κόντρα στη Φενέρ έκαναν δεκαεπτά προσπάθειες μέσα στη ρακέτα στους πρώτους δεκατέσσερα λεπτά — μετά άρχισαν ν’ ανοίγουν τις γωνίες και τελικά τους έκαναν όλα από πάνω των έξι μέτρων. Την ίδια βραδιά οι αντίπαλοι έκαναν δεκαοκτώ προσπάθειες στη συνολική κατοχή τους και βρήκαν δύο διαφορετικά σχήματα όταν είδαν πως η ομάδα είχε βγει σα βεντάλια χωρίς κέντρο. Στις 25 Μαΐου στην Ορεστιάδα έκαναν δεκαπέντε σουτ μέσα στη ρακέτα πριν τον τελευταίο γύρο — μετά πάλι έμειναν εκεί σαν να περίμεναν τον επόμενο γύρο να ανοίξει μόνος του. Το θέμα δεν είναι πως δεν κράτησαν τον Kalinić σωστά — είναι πως δεν κράτησαν ούτε τον εαυτό τους σωστά όταν εκείνος χρειάστηκε ανάπαυση. Οι τρεις αυτές ήττες έγιναν επειδή η ομάδα ξέχασε πως έχει άλλους τέσσερις πρωταγωνιστές στο ρόστερ — όχι σα συμπληρωματικούς, σα πρωταγωνιστές κι αυτούς. Μπορεί να κάνω λάθος, αλλά όσο θυμάμαι τον Παναθηναϊκό, τότε που έκανε εκείνες τις μεγάλες νίκες μέσα στη χρονιά, υπήρχε πάντα ένας δεύτερος ηγέτης που έπαιρνε το ρόλο όταν χρειαζόταν. Τώρα όμως φαίνεται πως αυτοί οι τρεις αγώνες έγιναν μία συνέχεια του "περιμένουμε τον επόμενο γύρο" — κι εκείνοι αντιλαμβάνονται πως αυτό δεν οδηγεί πουθενά εκτός από τους τριγμούς της θύρας εξόδου. Στις νίκες τους εντός έδρας όμως εκείνες τις ημέρες (30/4 και 6/5) είχαν κάτι διαφορετικό: έκαναν δύο συνεχόμενες προσπάθειες μέσα στη μπούκα μέσα στο τελευταίο δεκάλεπτο, επειδή υπήρχε ένας συμπαίκτης που βρήκε εκείνες τις λύσεις όταν ο οργανωτής δεν είχε την μπάλα. Στις δύο ήττες εκτός έδρας όμως εκείνο το 'αλλαγή' στο σύνολο έγινε βίντεο διαρκείας χωρίς κανένα sequel — σαν ταινία χωρίς συνέχεια στα κινηματογράφο. Και εδώ δεν μιλάμε για τύχη. Μιλάμε για αποτυχία να θυμηθούν πως ο αγώνας κινείται μόνο όταν εσύ αποτολμάς να τον γυρίσεις προς άλλη κατεύθυνση.

μπα, τι μου θυμίσατε τώρα αυτά τα πράγματα... όταν ήμουνα μικρούλης στο Βόλο, σπουδάζαμε πώς παλιά ομάδα του ΠΑΟ περνούσε τον χρόνο στο γήπεδο σα να είχε κλέψει το νερό του ντους ο γείτονας — τρεις διαφορετικές κινήσεις στον ίδιο γύρο, κανένας δε χρειαζόταν να πουν «τώρα εγώ». παλιά είχαν παικτάρικα στην ομάδα σα να ήταν το πιάτο σου όταν φοράς την ευχή σου — τότε που ο οργανωτής ήταν κι ας ήταν τρακαρισμένος, τότε που υπήρχε κάποιος εκείνος που έκλεινε το στόμα του σα μία σιδερένια πόρτα όταν οι συμπαίκτες του άρχιζαν ν’ ανοίγουν τις γωνίες σαν βιβλία χωρίς συνέχεια. τώρα όμως εκείνοι οι τρεις αγώνες έγιναν μία συνέχεια μιας ταινίας που δεν έχει πια κινηματογράφο — 76-82 στη Φενέρ, 93-97 στην Ορεστιάδα, σαν να τους είχαν βάλει κατευθείαν στο σχολείο χωρίς να τους δώσουν βιβλίο. όταν λες πως κράτησαν τον Efes εκτός γηπέδου, μου θυμίζεις εκείνον τον γείτονα που έκλεινε την πόρτα του σπιτιού του επειδή φοβόταν τον κλέφτη — μετά στέκεται στη σκάλα χωρίς σχέδιο περιμένοντας τον κόσμο να του πει τι να κάνει. στην πραγματικότητα, στις δύο νίκες τους εντός έδρας (30/4 και 6/5) είχαν κάτι που θυμίζει εκείνες τις παλαιές ομάδες — όταν έκαναν δύο προσπάθειες μέσα στη ρακέτα στους τελευταίους γύρους επειδή υπήρχε κάποιος εκείνος που ξεσκέπαζε την μπούκα σα να ήταν η μόνη διέξοδος. στις δύο ήττες όμως έγιναν σα μαθητές πρώτης δημοτικού που περιμένουν την επόμενη ώρα για μάθημα — όλα τα σουτ από μεγάλη απόσταση, σα να ψάχνουν το δόλωμα στον ψαράδικο σα μετρούσαν μόνο τον αριθμό των προσπαθειών. το μεγάλο ερώτημα εδώ δεν είναι «πού πήγε ο Kalinić», είναι «πού πήγε η ψυχή της ομάδας»; παλιά αυτοί έκαναν έναν αγώνα σα να είχαν τρεις διαφορετικούς χάρτες στον ίδιο γύρο — τώρα φαίνεται σα να ψάχνουν το χάρτη στο κινητό σβήνοντας συνέχεια την οθόνη σα να τους είπε η μπάλα «δεν υπάρχει δρόμος». από την άλλη, στις νίκες τους έκαναν κάτι διαφορετικό: εκείνες τις βραδιές είχαν τρεις διαφορετικές επιλογές στις προσπάθειες τους όταν η μπάλα δεν πήγαινε εκείνος — όχι επειδή ο Efes ήταν κλειδωμένος, αλλά επειδή είχαν άλλους εκείνους που έδιναν σχήμα σα πυροτεχνήματα όταν η άμυνα έκανε λάθος τοποθέτηση. στις ήττες όμως έγιναν σα σχολείο όπου όλοι περιμένουν τον επόμενο γύρο σα να ήταν η επόμενη ώρα για μάθημα. τώρα λοιπόν περιμένουμε το επόμενο ματς σα να βλέπουμε κάποιον εκείνο να ανοίγει την πόρτα όταν όλοι κοιτάζουν αλλού — όχι επειδή κράτησαν έναν παίκτη εκτός γηπέδου, αλλά επειδή εκείνος βρήκε άλλη μία λύση όταν η μπάλα έφυγε σα ψάρι από το χέρι. αν εκείνος εμφανιστεί σα παλιά, τότε αυτοί θα θυμηθούν πως μπορούν να κάνουν έναν αγώνα χωρίς ν’ ανοίγουν συνέχεια τον φάκελο των τριών πόντων σα να ήταν το μόνο τους εφόδιο. αλλιώς... ας περιμένουμε το επόμενο ντοκιμαντέρ για τις τάξεις δημοτικού.