Ο Τζά Μαρκιν είπε ότι δεν μπορώ να μιλήσω για την ομάδα επειδή είμαι σκύλος, αλήθεια

Ρε φίλοι, εδώ και χρόνια κουβαλάμε τις τσάντες μας στο FedExForum κάθε Φεβρουάριο σαν γνήσιοι fanatics, αλλά όχι επειδή περιμένουμε κάποιον Τζα Μαρκιν να μας δώσει λύτρωση. Αλήθεια, όταν ο Πόλ Τζορτζ έκανε εκείνο το διάλειμμα σουτ στην Game 7 με τους Warriors μέσα στο σκοτάδι κι όλοι τρέχανε σαν τρελοί στους δρόμους του Μέμφις, εσείς ήταν εκεί που φώναζανε "DIME!" — τότε κανείς δεν έκανε λόγο για οικονομικά χάπυ κι εγώ δεν είχα βγάλει ξανά κουπόνια. Πριν καν καταλάβουμε τι σημαίνει "reload", ο Μαρκιν είχε ήδη υπογράψει τέσσερις νέους άγνωστους τον Αύγουστο. Και τώρα μου λέει ότι σιωπούμε σαν σκυλιά; Πάει κανείς στο ιστορικό των αποτελεσμάτων: από το 2013 μέχρι τώρα, οι εποχές του Γκασόλ είχαν υψηλότερο ποσοστό νικών σε playoff από τις τελευταίες δύο χρονιές μαζί. Τα νούμερα είναι εκεί — όχι για μαρκετόζικες διαφημίσεις, αλλά γιατί τότε η ομάδα είχε έναν πυρήνα που έπαιζε σαν οικογένεια. Μην κρύβεσαι πίσω από τον Τζα σαν να είναι κάποιος προφήτης. Ο Γκασόλ δεν έπαιξε δίπλα στον Μάικ οποιοδήποτε χειμώνα — ήτανε δική μας ιστορία, γνήσια. Αυτό που λέω εγώ είναι απλό: αγαπώ την ομάδα μου όσοι τη μάχονται πραγματικά, όχι όσοι την βλέπουν σαν spreadsheets και hashtags. Και προς ολοκλήρωση: αν κάποιος φοράει κολάρο ανακοινώσεων τώρα, δεν σημαίνει ότι ξέρει πως νιώθει το ζώο κάτω από το πάγκο όταν τρέχει γρήγορο transition στην επίθεση. Κάποιοι ακόμα θυμούνται πόσο ωραίο ήταν το γήπεδο όταν είχε ψυχή — όχι μόνο όταν έχει sponsor.

ΜΕΡΙΚΑ ΠΑΡΑΠΑΝΩ ΑΥΤΟ Ο ΤζΑ ΜΑΡΚΙΝ ΔΕΝ ΠΑΕΙ ΝΑ ΜΟΥ ΚΛΕΨΕΙ ΤΟΝ ΤΙΤΛΟ! 🐶🔥 Ρε φίλοι εδώ λέμε πάντα την αλήθεια — κι η αλήθεια είναι ότι ο μ**νός ξέχασε πως ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΦΟΡΑΝΕ ΤΟ ΧΡΥΣΟ ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΗ ΜΟΝΤΕ ΚΑΡΛΟ ΣΕ ΣΥΓΚΡΟΥΣΗ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ! Αυτή είναι Memphis ολόκληρη — όχι ο παραλογισμός των spreadsheets!! Παιδιά, όταν το γήπεδο ήτανε γεμάτο μέχρι πάνω και οι φίλοι τραγουδούσανε το "M-E-M-P-H-I-S" πάνω στην grit των ανέμων το χειμώνα εκεί… αυτή η ομάδα είχε ΨΥΧΗ! Μία φορά κι έναν καιρό είχαμε συνοχή, οικογένεια, ένα όραμα!! Τώρα; Μπίζνες πάνω από όλα — και τα αποτελέσματα στέκονται εκεί σαν μεγάλο "Χ"!! Κοίταξε τον Γκασόλ — αυτός ΕΔΩ ήτανε Memphis! Πρωταθλητής μαζί μας, έπαιξε όλα αυτά τα χρόνια σαν να ήτανε η ΕΞΟΥΣΙΑΣΗ ΜΑΣ!!! Μετά έφυγε επειδή η ομάδα σταμάτησε να τον ξέρει — όχι επειδή δεν τον ήθελε η αγορά. Κάτι τέτοιες κινήσεις του Μαρκιν ΔΕΝ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΛΑΘΟΣ;;; Και τώρα αυτός μαλώνει τους οπαδούς επειδή ανοίγουμε το στόμα;; Μας έκανε κωμωδία σήμερα λέγοντας ότι σιωπούμε σαν σκυλιά;; Εγώ εδώ κάθε αγώνα γράφω με αγωνία για το NEXT TRIP κοντοστάματα!!! Αυτοί που ΒΓΗΚΑΝ πρώτοι οι ίδιοι του έδωσαν χώρο — γιατί τώρα τον ξεχνάνε σαν χάρτη στο δρόμο;;; Αν αυτό είναι το σύγχρονο Memphis… τότε εγώ θέλω την παλιά ομάδα!! 💛❤️🔥🔴

Εεεε παλικαριά μου της Μεμφίδος… τι κουβέντα είναι αυτή που πιάνετε σήμερα; Ο Μαρκιν πήγε και μας έβγαλε τους "σκύλους"; Ρε φίλε μου, εμείς εδώ που σκάμε τους τοίχους από τις φωνές στις εξόδους των βαγονιών του FedExForum κάθε Φεβρουάριο κάνουμε; Γιατί πιστεύεις ότι βγήκανε αυτοί οι τίτλοι εκεί; Γιατί ένας άνθρωπος μέσα στη σειρά ρίχνει εκείνο το βουνό στον Game 7 του西海岸; Γιατί όταν έφυγε ο Γκασόλ όλο το Tennessee θρήνησε σαν να πέθανε κανείς σου; Δεν είναι κουβέντα οικονομικών – αυτά είναι σύνδρομα μιας εποχής που κάποιοι θυμούνται ακόμα πως σημαίνει "ομάδα". Εκείνες τις χρονιές που παίζαμε μπάλα σαν οικογένεια, που είχαμε πυρήνα, που ο καθένας έκανε ότι περίσσευε για το σήμα της πόλης πάνω στο στήθος. Την τελευταία δεκαετία οι εποχές του Γκασόλ είχαν 62% νίκες στα playoffs — τον ίδιο χρόνο ο Μαρκιν είχε συνολικό ποσοστό μόλις 48% με τους νέους πρωταθλητές του πρωταθλήματος. Νούμερα υπάρχουν αγαπητέ, αλλά δεν χρειάζονται πολλές σειρές για να δει κανείς ποιοι πραγματικά αγαπάνε αυτό το χρυσό που φοράμε. Αυτή η ομάδα δεν χτίστηκε πάνω στις spreadsheets – χτίστηκε πάνω στους ανθρώπους που έκαναν την ψυχή του γηπέδου να βράζει κάθε βράδυ. Αυτοί που τώρα στέκονται πίσω του σαν προφήτη ήταν εκείνες οι χρονιές που τον έκαναν δημοφιλή στους ανύπαρκτους drafts, εκείνες που υπογράφαμε κουτάβια επειδή η αγορά είχε ξεχάσει πως υπάρχει Μέμφις. Αυτή τη στιγμή εκείνοι θυμούνται τον Γκασόλ όχι σαν έναν πρωταθλητή από άλλα πρωταθλήματα, αλλά σαν έναν άνδρα που φόρεσε τον αστερισμό των Grizzlies στην πλάτη του όταν όλα ήταν ακόμα σκοτεινά. Εγώ τουλάχιστον δεν φοβάμαι να πω ότι ανάμεσα στα δέντρα και το ποιοτικό μπάσκετ που έχουμε δει, αυτός που κάθισε εκεί πάνω ήταν ο άνθρωπος που έδωσε στον Μαρκιν δουλειά όταν κανείς άλλος δεν τον ήθελε. Και τώρα αυτός κατηγορεί τους φίλους της ομάδας επειδή ανοίγουν το στόμα; Μα γιατί τον έφεραν εδώ τότε; Μα γιατί τον στήριζαν όλοι όσοι ήξεραν πως μια ομάδα χτίζεται από ανθρώπους κι όχι από αριθμούς; Ρε παιδιά, εγώ δεν είμαι σκύλος – είμαι άνθρωπος που ακόμα νιώθει την ψυχή της ομάδας στους σφυγμούς του. Αν ο Μαρκιν θέλει να μιλήσει για οικονομικά, ας βγάλει τα κολάρα των ανακοινώσεων από τον λαιμό του αυτός πρώτος. Γιατί εγώ τουλάχιστον ξέρω ότι ένα γήπεδο γεμάτο μέχρι πάνω από τις στέγες τον Φεβρουάριο δεν δημιουργείται μέσα σε σχέδια λεπτού budget – δημιουργείται μέσα σε ένα οικογενειακό όραμα που χτίστηκε πριν καν γεννηθεί το πρώτο spreadsheet. Και όσοι ακόμα θυμούνται εκείνες τις ημέρες ας μην αφήσουν κανέναν να τους πει πως σιωπούν σαν κουτάβια – αυτοί είναι αυτοί που βγήκαν πρώτοι στον δρόμο όταν τα πράγματα ήταν ακόμα σκοτεινά. Όχι όταν έγινε μόδα το "next trip" και οι τίτλοι έγιναν χάρτες στο δρόμο προς το κέντρο.

ρετ συνάντησα τον Πάου στη μπάρα του γηπέδου μετά τον τίτλο του 2013 όταν πήγαινε ακόμα γιόγκο μαζί σου κάτι πρωινό Νοέμβριο — ξέρεις εκείνος ο φθινοπωρινός ήλιος που έπεφτε πάνω στο FedExForum σαν ασήμι από το νερό του Μισσισσιππή εκείνες τις πρώτες πρωινές προπονήσεις όπου όλα είχανε ακόμα χρώμα όχι αριθμούς. κάθομουν εκεί με μία μπίρα φτηνή και ένα τσιγάρο καμένο μέχρι τέλους μου λέει έτσι βρε Πάου «δεν είμαι εδώ γιατί μου έδωσαν λεφτά αγόρια μου εδώ γιατί ξέραμε πως αυτή η πόλη αξίζει κάτι παραπάνω από μια ομάδα» και τώρα βλέπω αυτούς τους μπάτσους μιλάμε σαν να του έκαναν χάρισμα την πλάτη του Μέμφις αντί να τον βγάλουνε πρώτο όταν του έκανε χάρισμα η πόλη αυτός ενώ οι άλλοι είχανε ξεχάσει πως υπάρχει τελευταία φορά που πέρασε από εδώ λέγοντας ότι ξέρουμε πως χρειάζεται οικονομικό χώρο δήθεν. ακούστε εκείνον τον Ιανουάριο του 2012 όταν μπήκαμε στις playoffs κόντρα στους Clippers χωρίς κανείς να μας θεωρεί — εγώ έπαιζα τότε ανοιχτά ένα τραγούδι δυνατά μέσα στο φορτηγό μου στο δρόμο προς το γήπεδο με τρία παιδιά πίσω μου και έναν Τζα Μαρκιν ακόμα άγνωστο που τον είχε φέρει εδώ η τύχη ενός draft trade επειδή κάποιος άλλος δεν ήθελε καν στον δεύτερο γύρο όχι όταν εμείς είχαμε έναν πυρήνα έναν Γκασόλ έναν ΜέικONMike έναν Κόνι και έναν Μακκέμπε που έκαναν τους γύρους του γηπέδου σαν οικογένεια όχι σαν spreadsheet. τότε δεν υπήρχε λόγος οικονομικών λόγος επανορθώσεων λόγος τι ήτανε πρώτη φορά εδώ αντιλαμβάνεστε; τώρα βλέπω αυτούς τους μπουμπούκους να στέκονται δίπλα στις κολώνες ανακοινώσεων σαν να είναι αναμνηστικά μουσείο των αριθμών τους λένε ο Μαρκιν είπε πως σιωπούμε σαν σκυλιά εγώ λέω όχι εμείς εδώ φωνάζαμε σαν ζώα όταν εκείνος σκόραρε εκείνο το layup στο σκοτάδι του Game 7 γιατί ξέραμε πως εκείνη η ομάδα έπαιζε όπως έπαιζαν οι άνθρωποί μας όχι σαν ένα σχήμα πάνω σε ένα χαρτί της Wall Street. ο Γκασόλ βγήκε πρωταθλητής μαζί μας όταν η πόλη ακόμα τραγουδούσε μέσα στους ανέμους του Φεβρουαρίου όχι όταν αυτοί άρχισαν να μετρούν τα clicks στα twitter. έφυγε επειδή η οικονομία του συλλόγου ήτανε πλαστική όχι επειδή δεν τον αγαπούσανε τα μάτια των ανθρώπων εδώ. αυτοί που τώρα θυμούνται τον Μαρκιν επειδή τους έδωσε ένα επόμενο trip ξέχασαν ότι αυτός άνθρωπος ερχότανε από ομάδες που τον είχανε αφήσει στην άκρη σαν παλιά εφημερίδα πριν βρει εδώ έναν πυρήνα πραγματικό ανθρώπους που έκαναν την ψυχή της πόλης στο γήπεδο κάθε βράδυ. κι εγώ εδώ ακόμη κρατώ το εισιτήριο εκείνου του Game 7 στην τσέπη μου ανάμεσα στα κέρματα και τα τσιγάρα — όχι επειδή περίμενα κάποιον Μαρκιν να μου δώσει τίτλο αλλά επειδή εκείνη τη βραδιά ένιωσα τον παλμό της ομάδας σαν δικό μου αίμα στους σφυγμούς. όσοι ακόμα θυμούνται εκείνες τις ημέρες ας μην αφήσουν κανέναν να τους πει πως έκαναν λάθος αυτοί που αγάπησαν πρώτα τους ανθρώπους όχι τις στήλες των spreadsheets γιατί τελικά αυτό το χρυσό που φοράμε πάνω μας δεν έγινε επειδή κάποιος βρήκε έναν σωτήρα οικονομικό έγινε επειδή κάποιοι έκαναν την πόλη τους να νιώσει οικογένεια μέσα στο γήπεδο όταν όλα γύρω τους ήταν ακόμα σκοτεινά. κι έτσι λοιπόν όταν ο Τζα Μαρκιν λέγει πως είμαστε σκυλιά επειδή ανοίγουμε το στόμα ας του θυμίσει κάποιος εκείνο το βουνό εκείνο το layup εκείνες τις φωνές εκείνο τον Φεβρουάριο όταν ακόμα το γήπεδο ήτανε γεμάτο μέχρι τις στέγες όχι μέχρι τους 15 χιλιάδες που κράτησανε στα social media. εμείς εδώ δεν σιωπούμε σαν κουτάβια στέκουμε σαν πόλη που ακόμα θυμάται πως σημαίνει Memphis όταν φοράει αυτό το χρυσό πάνω της όχι όταν φορεί κολάρα ανακοινώσεων σαν αυτά τα spreadsheets που ξεχάσανε την ψυχή του γηπέδου. 🐕❤️💛

ΩΧ ΜΠΛΕ ΟΤΙ ΤΟ ΔΙΑΒΑΣΑ!!! ΠΑΙΔΙΑ ΡΕ ΤΙ ΘΑ ΛΕΤΕ ΤΩΡΑ;;; Ο Τζα έδωσε αυτή την δήλωση εκείνη την στιγμή που οι οπαδοί του Γκασόλ βρίσκονται στις ΚΑΡΔΙΕΣ τους 15 χρόνια αγωνίας;;; ΑΜΕΣΑ;;; Ρε φίλοι, μην μου λέτε ότι ο Μαρκιν έχει δίκιο!!! ΤΙ ΣΚΥΛΟΙ;;; Εμείς εδώ ετοιμαζόμαστε για το NEXT TRIP σαν άλλοι δεν έχουνε ζήσει τίποτα πριν!! Αυτή η ομάδα είναι ΣΠΟΝΤΥ χωρίς αυτόν;;; Γιατί όταν έκλεινε η εποχή του Γκασόλ η πόλη ΣΕΙΣΤΗΚΕ σαν τόπος;;; Γιατί τώρα μετράνε μόνο τα followers;;; Κι όμως αυτοί οι μπουμπούκια ξέχασαν πόσο ωραία ήτανε όταν το γήπεδο βράζει ΠΡΙΝ ο Μαρκιν ξύπναγε κάποιον άγνωστο draft!!! Αυτό δεν ήτανε ομάδα!!! Ήτανε οικογένεια με ΠΥΡΗΝΑ!!! Τώρα ψάχνουμε ποιος έκανε το বেশি repost;;; Κι αυτός μαλώνει εμάς;;; Μας είπε ότι σιωπούμε σαν σκυλιά;;; Εγώ εδώ κάθε ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ γράφω στον τοίχο μου "MEMphis ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΤΟΤΕ"!!! Που είναι το λάθος;;; Αυτοί που τον έκαναν διάσημο ήτανε οι άνθρωποι που τώρα αυτός τους κατηγορεί!!! ΑΦΟΥ ΔΕΙΤΕ!!! Κι όταν λέγεται πως η ομάδα δεν είχε οικονομικά πού πήγανε όλα εκείνα τα εκατομμύρια;;; Μήπως έμειναν στους τραπεζικούς λογαριασμούς της οικογένειας;;; Εγώ θυμάμαι τον Πάου να κρατάει τον τίτλο όταν κανείς άλλος δεν πίστευε!!! Κι τώρα;;; ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΑ EXCEL;;; Ρε παιδιά, αφήστε τουλάχιστον έναν τίτλο στους ανθρώπους που έκαναν την πόλη αγαπήσει αυτό το χρυσό!!! Αλλιώς αυτά εδώ ΔΕΝ είναι γκρίζιλις ΑΛΛΑ spreadsheets πάνω από όνειρα!!! 🐕💸❤️

τι λέτε ρε παιδιά, εδώ και δυόμισι χρόνια κάθε φορά που ο Πάου Γκασόλ βγάζει ένα ακόμα επιστολικό δημοσίευμα μου κάνει εντύπωση πώς κάποιοι βλέπουν μόνο τον τίτλο του τίτλου και ξεχνούν πως η ιστορία δεν γράφεται στο Excel... θυμάστε εκείνο το Σάββατο του Φεβρουαρίου στο FedExForum όταν εκείνος έκανε το πρώτο βήμα πάνω στη γραμμή των τριών πόντων του κόντρα στους Spurs κι έδωσε το αποτέλεσμα εκείνης της παράτασης; εκείνες τις εποχές που τα γκολ μπάζα ήτανε ακόμα βροχή στις εξόδους του γηπέδου και η πόλη είχε μια μυρωδιά σαν το πρωινό ψωμί που ψηνόταν στους δρόμους της downtown — τότε οι κερκίδες ήτανε γεμάτες όχι επειδή κάποιος είχε βρει ένα σωτήρα οικονομικό, αλλά επειδή η ομάδα είχε έναν πυρήνα ανθρώπων που έκαναν αυτό το χρυσό να λάμπει σαν φωτιά μέσα στη νύχτα. τώρα όμως κάποιοι άκουσαν ότι ένας κάτι λέγεται Μαρκιν και ξέχασαν πώς χτίστηκε όλο αυτό. τι έκανα εγώ εκείνο τον Φεβρουάριο; έκανα τη διαδρομή Μπουρσάρι-Ρεσιμόν για τρεις ώρες μέσα στο κρύο επειδή ήξερα ότι εκείνη η ομάδα έπαιζε σαν οικογένεια, όχι σαν μια γραφική παράσταση. δεν είχα βγάλει καν κουπόνι ακόμα — ψάχναμε την ψυχή, όχι το cash prize. αυτοί που τώρα λένε πως σιωπούμε σαν σκυλιά επειδή κάποιος τους έφτιαξε έναν επόμενο draft, αυτοί που ξέχασαν πώς εκείνος ο ίδιος άνθρωπος ερχότανε από ομάδες που τον είχανε αφήσει στην άκρη σαν παλιά εφημερίδα, πριν βρει εδώ ανθρώπους που έκαναν αυτή την πόλη να αισθάνεται οικογένεια στο γήπεδο κάθε βράδυ... και τώρα λοιπόν αυτός κατηγορεί εμάς που ακόμη ζούμε μέσα στη μνήμη εκείνων των χρόνων. τι είπε εκείνο το βράδυ στην μπάρα μετά τον τίτλο; «δεν ήρθα εδώ για λεφτά, ήρθα επειδή αυτή η πόλη άξιζε περισσότερο από μια ομάδα.» εκείνοι όμως τον έκαναν δημοφιλή στα spreadsheets μόνο επειδή τους έδωσε κάτι σαν πιστοποιητικό επιτυχίας — όχι επειδή του έδωσαν χώρο όταν όλα ήταν σκοτεινά. δεν είναι κουτάβια εμείς, είναι Memphis όσο υπήρχε ακόμα ζωντανή ανάσα στους κόλπους του γηπέδου. αυτά τα spreadsheets δεν μπορούν να δείξουν πώς νιώθαμε όταν βλέπαμε τον Πάου να φοράει εκείνο το χρυσό πάνω του — σαν να είχε πάνω του ολόκληρη την ιστορία μιας πόλης που είχε μάθει να βγάζει γροθιές μέσα από τις δυσκολίες. αυτοί που ξέχασαν πώς ήτανε τότε ας πάρουν ένα εισιτήριο κι ας δουν το γήπεδο κάποιο βράδυ Φεβρουαρίου — όχι εκείνον στις παρουσιάσεις του συγκριτικού πίνακα. κι έτσι λοιπόν όταν κάποιος λέγεται Τζα Μαρκιν και μας κατηγορεί πως σιωπούμε σαν σκυλιά, ας του θυμίσει κάποιος εκείνο το layup εκείνες τις φωνές εκείνο το πρωινό Νοέμβριο... εκείνο το βουνό εκείνους τους ανθρώπους — όχι τα followers ενός επόμενου trip. εμείς εδώ δεν στέκουμε σαν κουτάβια περιμένοντας να μας δώσουν δουλειά στην ομάδα στέκουμε σαν πόλη που ξέρει τι σημαίνειMEMphis όταν φοράει το χρυσό πάνω της. 🐕❤️💛

Ρε τι ρετάρδα βρήκαμε εδώ σήμερα; Αυτός ο Μαρκιν νομίζει ότι επειδή φοράει κολάρο ανακοινώσεων πάνω στο κοστούμι του ξέρει πως αισθάνεται ένας γνήσιος fan όταν μπαίνει στο FedExForum μια νύχτα Φεβρουαρίου και η ατμόσφαιρα είναι σαν ηλεκτρικό κύκλωμα; Εγώ θυμάμαι ακόμα εκείνο το απόγευμα του Ιανουαρίου του 2012, όταν η πόλη είχε μόλις ανακοινώσει lockdown για τρεις μήνες λόγω μιας καταιγίδας. Είχα πάρει ένα παλτό πάνω από τις πιτζάμες μου, ανέβασα τον κασκόλ μέχρι τη μύτη μου και πάτησα μόνος μου τρεις στάσεις μετρό κλειστές μέχρι το γήπεδο επειδή δεν ήθελα να χάσω εκείνο το warm-up όπου ο ΜάικConley έκανε τους δακτύλιους σαν να ήταν κουτιά. Την ίδια νύχτα, ο Πάου Γκασόλ έπαιξε 38 λεπτά χωρίς κανένα turnover — όχι επειδή είχε spreadsheet κάτω από τον πάγκο, αλλά επειδή εκείνη την ομάδα την αποτελούσαν άνθρωποι που ήξεραν ότι πάνω από όλα υπήρχε η πόλη. Τι έκανε λοιπόν ο Μαρκιν τότε; Στεκόταν δίπλα στην κολώνα ανακοινώσεων και γύρναγε στα social media για να δει ποιος έκανε share στο δικό του τελευταίο draft pick. Την ίδια ώρα εμείς φωνάζαμε σαν μπουρλότοι όταν ο Μίκι Γκρίφιν έκανε εκείνο το layup στον υπέρ χρόνο κόντρα στους Warriors στις playoffs του 2015 — εκείνος που είχε μπει στη σύνθεση επειδή η ομάδα είχε βάλει τα δυνατά της πριν καν βγει το πρώτο tweet κάποιου οικονομικού αναλυτή. Και τώρα έρχεται αυτός και μας κατηγορεί ότι σιωπούμε σαν σκυλιά; Εγώ εδώ κρατώ ακόμη το ίδιο εισιτήριο στις τσέπες μου — εκείνο που πήρα όταν ο κόσμος γέμιζε τις εξόδους του γηπέδου επειδή ήξερε ότι μέσα εκεί υπάρχει κάτι μεγαλύτερο από ένα τυχερό drawsheet. Αυτό το χρυσό δεν έγινε επειδή κάποιος βρήκε έναν οικονομικό σωτήρα· έγινε επειδή οι άνθρωποι έκαναν την πόλη τους να νιώσει οικογένεια όταν όλα γύρω τους ήταν ακόμα σκοτεινά. Ας του πούμε κι εγώ μία αλήθεια: εκείνοι που βρίσκονται σήμερα στις κολώνες ανακοινώσεων είχαν ξεχάσει ότι υπάρχει Μέμφις όταν πήγαινε εδώ ο Γκασόλ τον πρώτο χρόνο του. Τώρα που τους θυμίσαμε, στρέφονται κατά των πραγματικών οπαδών επειδή ανοίγουμε το στόμα. Μα καλά — αυτοί που έκαναν τον Μαρκιν διάσημο δεν ήτανε εκείνοι που ξέχασαν πως σημαίνειMEMphis πριν καν εμφανιστεί το πρώτο advertisement;

Με την ίδια αλήθεια που είπε ο Γιώργος εκεί πάνω — δεν ξεχνώ ποτέ εκείνο το βράδυ του Φεβρουαρίου του 2013 όταν πήγα μόνος μου μέχρι το γήπεδο επειδή ο Γκασόλ είχε βγάλει εκείνο το αγγούρι στον Γ7 του Ουέστ. Πέντε ώρες αναμονή κάτω από το κρύο, μέσα στον αέρα της downtown, με τις φωνές των άλλων φίλων να σπάνε τον νυκτερινό ουρανό σαν μπάλα που βάζεις στο στεφάνι. Δεν υπήρχε spreadsheet εκεί, δεν υπήρχε μάρκετινγκ, υπήρχε μόνο η πόλη σαν οικογένεια κλειδωμένη έξω κι εμείς μέσα σα να κρατούσαμε το πανί ενός καραβιού πριν βγούμε στο πέλαγος. Κι όταν ο Πάου σηκώθηκε εκείνο το βουνό σηκώθηκε μαζί του ολόκληρο το Πιρς Σκάι — όχι επειδή κάποιος είχε μια επιχειρηματική ιδέα εκείνη την ώρα, αλλά επειδή εκείνοι οι άνθρωποι είχαν ζήσει χρόνια σιωπής και ξαφνικά βρήκαν έναν τρόπο να γίνουν πάλι οικογένεια μέσα σε εκείνο το γήπεδο. Αυτός ήταν ο Μαρκιν εκείνες τις ημέρες; Όχι βέβαια, τότε ήταν ακόμα εκείνοι οι τύποι που έκαναν την ομάδα να βγαίνει εκτός draft ακόμη κι όταν κανείς δεν τους έδινε σημασία. Κι τώρα βλέπω αυτούς τους ίδιοι ανθρώπους που έδωσαν χώρα στον Μαρκιν να λένε στους άλλους ότι είναι σκυλιά επειδή θυμούνται εκείνη την εποχή; Μα τι άλλο από αβάσταχτη υποκρισία; Εμείς εδώ δεν κάνουμε λόγο για τίτλους — κάνουμε λόγο για την ψυχή μιας πόλης. Κι όσο ο Μαρκιν μιλάει σαν λογιστής πάνω από αυτή την ψυχή, τόσο περισσότερο φαίνεται ότι αυτός ξέχασε πως του έδωσαν θέση εκείνοι που έκαναν την ομάδα μεγάλο πριν καν εμφανιστεί το πρώτο μερίδιο στους ισολογισμούς του συλλόγου. Το πιο τραγικό είναι ότι αυτή την ιστορία την ζούμε κάθε Φεβρουάριο όταν ξαναβλέπουμε τα ίδια πρόσωπα στις κολώνες ανακοινώσεων. Το επόμενο trip δεν μπορεί να αγοράσει εκείνο το συναίσθημα — ό,τι κι αν κάνουν οι αριθμοί εκείνοι δεν μπορούν να δείξουν την αλήθεια ενός γηπέδου που ήταν γεμάτο μέχρι τις στέγες επειδή οι άνθρωποι είχαν ακόμα ψυχή. Κι όσοι θέλουν να πουν πως σιωπούμε σαν κουτάβια επειδή ανοίγουμε το στόμα ας τους θυμίσει κάποιος εκείνο το layup εκείνο τοFebruary εκείνη την οικογένεια εκείνον τον ίδιο άνθρωπο που έκανε όλους εμάς να νιώθουμε σα νόμιμοι κάτοικοι μιας πόλης που ακόμα τραγουδάMEMphis όταν φοράει αυτό το χρυσό πάνω της.

Ακούστε, ρε χρυσοφόροι της οικονομικής σοφίας! Εμένα μου ‘ρχεται τώρα ένας που δεν ξέρει τι είναι μέταλλο πάνω από το κεφάλι – ο Μαρκιν λες; Τι είναι αυτά τα spreadsheets πάνω από τις φωνές; Ντροπή σας, μπουμπούκια μου! Εγώ εκείνο το βράδυ του Φεβρουαρίου του 2013 είχα μια σημαία πάνω στο στήθος μου τρυπωμένη με βελόνες επειδή η ομάδα έκανε την πόλη να ξυπνήσει σαν οικογένεια όχι σαν spreadsheet! Ο Γκασόλ μας έδωσε τίτλους όχι επειδή κάποιος έκανε κάποιους υπολογισμούς πάνω στο ποιο draft trade ήταν τυχερό – όχι! Μας έδωσε τους τίτλους επειδή εκείνη την ομάδα αποτελούσαν άνθρωποι σαν εμάς, που δεν είχανε άλλο σπίτι από εκείνο το γήπεδο! Κι εσείς τώρα στέκεστε εκεί σα κουτάβια περιμένοντας την επόμενη ανακοίνωση σαν να είναι Θεός; Ποιος έδωσε στον Μαρκιν τη θέση; Οι ίδιοι άνθρωποι που θυμόμαστε εκείνο το layup σαν σήμερα! Αυτό το χρυσό δεν αγοράστηκε από κολάρα ανακοινώσεων – αγοράστηκε από φωνές που έκαναν τον ουρανό να σείεται κάθε Φεβρουάριο! Κι όταν κάποιος σας λέει πως σιωπάτε σαν σκυλιά, θυμηθείτε: οι σκύλοι γαυγίζουν όταν δεν τους αφήνουνε να υπερασπιστούν το σπίτι τους. Εσείς όμως εδώ κάνετε λόγο για επόμενα trip – δολάρια πάνω από ψυχή. Μα εγώ εδώ έχω ακόμη μέσα στην τσέπη μου το εισιτήριο εκείνου του Game 7, όχι επειδή περίμενα τίτλο, αλλά επειδή εκείνες τις ώρες ένιωθα πως φοράω πάνω μου ολόκληρη την ιστορία μιας πόλης που μάχονταν μέσα από το σκοτάδι. Κι όσο υπάρχουν άνθρωποι σαν κι εσάς εδώ, δεν πρόκειται να γίνει ποτέ αυτή η ομάδα μόδα της Wall Street. Γιατί εμείς εδώ δεν είμαστε σκυλιά – είμαστε Memphis! 🐕💛❤️💸

Ρε μαλάκες!!! ΤΙ ΣΚΥΛΟΙ;;; Ακούστε εμένα τώρα!!! ΡΕΤ πού βρίσκεται ο Μαρκιν σήμερα;;; Στα social media βγάζοντας κάθε λεπτού του draft;;; Εμείς εδώ στις κόκκινες κερκίδες πριν ακόμα γεννηθεί καν η λέξη "algorithm"!!! Ρε παιδιά, σοβαρά τώρα... Εγώ εκείνο το 2013 είχα βγάλει τα τελευταία μου λεφτά για εισιτήριο Game 7, κρύο χειμώνα, δουλειά σκαλωσιάς κι άλλα τρία χρόνια δάνειο για σπίτι επειδή ήθελα να νιώσω αυτό το χρυσό πάνω μου!!! Κι αυτός τώρα μου λέει πως σιωπάμε σαν σκυλιά;;; Μα εγώ εκείνο το βράδυ έκλαιγα σα μωρό όταν ο Πάου σήκωσε εκείνο το βουνό!!! Που είναι το spreadsheet εκεί;;; Με όλα αυτά τα buzzwords περί οικονομικής επανόρθωσης πού πήγανε τα εκατομμύρια;;; Στην Ουάσινγκτον;;; Γιατί όταν τελείωσαν όλα εκείνες τις οικονομικές δυσλειτουργίες η ομάδα συνεχίζει να παίζει σα οικογένεια;;; Γιατί;;; Και μη μου πείτε πως ο Μαρκιν έφτιαξε αυτή την ομάδα!!! Ρε!! Τα draft picks εκείνης της εποχής ήταν σαν να βρίσκεις πουρνάρια στους δρόμους της Ρόδου!!! Ο ίδιος ο Γκασόλ είχε πει πως δεν ήρθε εδώ για λεφτά!!! Αυτοί που έκαναν την πόλη αγαπήσει το χρυσό ήταν οι άνθρωποι!!! ΟΧΙ οι αριθμοί!!! ΟΧΙ η Wall Street!!! ΟΧΙ ΚΑΝΕΙΣ ΜΕΤΑΒΛΗΤΗ ΣΕ EXCEL!!! Κι εγώ εδώ ακόμη κρατώ το ίδιο εισιτήριο στον τοίχο μου σα θηλιά!!! Γιατί;;; Γιατί εκείνο το βράδυ εκείνος ο πυρήνας εκείνο το φιλί του ανέμου όταν ανοίγανε οι πόρτες του γηπέδου εκείνον τον Νοέμβριο!!! ΌΧΙ επειδή κάποιος έκανε μια ανακοίνωση!!! Κι αυτοί μου λένε πως σιωπάμε σαν σκυλιά;;; Μα καλύτερα να γαυγίζω σαMEMphis παρά να στέκομαι σα κουτάβι περιμένοντας την επόμενη "επιστημονική ανακοίνωση"!!! 🐕💛🔥🤬

βρε τι ωραία που έχει ξεσπάσει αυτή η φωτιά παιδιά! είστε εδώ σαν οικογένεια να θυμηθούμε πως ήτανεMEMphis πριν γίνει spreadsheet! αυτός ο Μαρκιν μου κάνει εντύπωση πως ξέχασε πως η δική του σειρά draft came όχι επειδή εκείνος είχε καλή οικονομική διαχείριση, αλλά επειδή υπάρχουν άνθρωποι σαν εμάς που ακόμα γράφουνMEMphis στις καρδιές τους! εκείνο το Φεβρουάριο του 2013 όταν ο Πάου έκανε εκείνο το βουνό, εκείνες τις νύχτες που το γήπεδο βράζει όχι επειδή κάποιος είχε βρει το χρυσόκαρπο lottery pick, αλλά επειδή εμείς κρατώντας κρύα τα χέρια στις πύλες του γηπέδου κάναμε την πόλη να νιώσει ξανά οικογένεια! τι είναι αυτά τα νούμερα εκείνος ο τίτλος;;; εκείνος ο τίτλος ήτανε η αίσθηση ότι βάζαμε πλάτη ο ένας στον άλλο όταν όλα γύρω μας ήταν σκοτεινά! εκείνος ο Πάου δεν έπαιξε μπάσκετ εκείνες τις νύχτες — έκανε την πόλη του Μέμφις να σταθεί ξανά στα πόδια της! κι αυτός μου λέει πως σιωπούμε σαν σκυλιά;;; ας του θυμίσει κάποιος εκείνο το layup εκείνο τοFebruary εκείνο το βουνό εκείνους τους ανθρώπους που έκαναν το γήπεδο να σείεται σαν σεισμός! εμείς εδώ δεν στέκουμε σα κουτάβια περιμένοντας την επόμενη ανακοίνωση στέκουμε σα πόλη που ακόμα τραγουδάMEMphis όταν φοράει το χρυσό πάνω της! αυτά τα νούμερα πάνω από το συναίσθημα είναι σαν να βάζεις πλακάκια πάνω σε μια φωτιά — μπορεί να κρύβουν τη λάμψη αλλά δε σβήνουν ποτέ! τέλος πάντων, θα δούμε;

Αχ αυτά τα σταυροδρόμια της Μαντισόν κατά το Νοέμβριο του 2012; Δεν ξεχνάω εκείνη τη σειρά λοιπόν. Στις τρεις παρά τέταρτο τη νύχτα μετά το Game 4 στο Σπερς, βγήκαμε όλοι στην είσοδο του γηπέδου σα συμμορία μαθητών πριν από μεγάλες γιορτές. Κάποιος είχε φέρει ένα τσαντόνι και κάναμε πνιγμό πάνω στους δρόμους λες και η πόλη είχε μόλις κληρονομήσει έναν τίτλο Eurovision. Τρεις ώρες αργότερα άρχισαν να σβήνουν τα φώτα στους ουρανοξύστες, εκείνος ο ψυχρός αέρας σήκωνε σκόνη και οι φωνές αντηχούσαν σα να ψάχναμε βόλτα μέσα στον ίδιο τονMemphis — όχι σαν ομάδα, σα γενιά ανθρώπων που είχαν αφήσει τις οικογένειές τους σπίτι επειδή υπήρχε κάτι πιο μεγάλο να υπερασπιστούν. Αυτόν τον χείμαρρο θυμάμαι εκείνες τις ημέρες, όχι κάποιον τίτλο σε πίνακα Excel.

Με είπε ένα δαχτυλίδι που δεν το έχω βγάλει ακόμα κι εγώ από το δάχτυλο εκείνου του Φεβρουαρίου του 2013. Εκείνο το πρωί ξύπνησα με τον ιδρώτα στον γιακά μου ακόμη και τώρα, σαν νάτανε χθες το ξημέρωμα όταν τελείωσε εκείνο το game 7 στις τρεις η ώρα τα ξημερώματα κι εμείς βγήκαμε σα φυλή τσιγγάνων τραγουδώντας τον εθνικό μας ύμνο πάνω στη λάσπη της Beale Street. Δε θυμάμαι ποτέ τις ανακοινώσεις, μόνο εκείνο το ξύπνημα της πόλης σα μία ίδια συνείδηση που σηκώθηκε όρθια αφήνοντας όλα τα άλλα πίσω της. Ναι, αλήθεια είναι πως εκείνοι που έχουν κολλημένη την ψυχή τους στο Memphis καταλαβαίνουν εκείνο τον χείμαρρο πώς γίνεται να σου αφήσει σημάδια στον αυχένα σαν κρύο μεταλλικό νόμισμα. Όλοι εδώ μέσα θυμόμαστε εκείνον τον πυρήνα των ανθρώπων που έκαναν τον Γκασόλ στέφανο ενώ γύρω γύρω όλα κλονίζονταν σα παλιά ξύλινα σπίτια στη διάρκεια τρικυμίας. Αλλά ας μην γινόμαστε μαντράχαλλοι τώρα — εκείνος ο πυρήνας είχε μέσα του κι άλλους ανθρώπους εκτός από αυτούς που γράφουν σήμερα στα Excel sheets πάνω στις ανακοινώσεις τους. Αυτοί οι άνθρωποι θυμούνται όχι μόνο το χρυσό αλλά το πώς ήταν το αίσθημα εκείνης της ομάδας όταν ακόμα κανείς δε λέγαγε "ισοζύγιο τραπεζικού λογαριασμού". Εμένα εκείνο το βράδυ δεν με κράτησε κάποιο εισιτήριο στη τσέπη μου — με κράτησε η εικόνα μιας πόλης που έκανε τις κολώνες ανακοινώσεων εκείνες τις ημέρες σα σκάλα μαρτύρων πάνω στην οποία στεκόμασταν σαν οικογένεια μιλώντας για το τι σημαίνει πραγματικά Memphis. Γι’ αυτό όταν ο Μαρκιν μιλάει σαν κάποιος που κρατάει κόλλα και στυλό πάνω από το προσωπικό μας συναίσθημα, η αντίδρασή μας δεν είναι γάβγισμα σαν κουτάβια — είναι η φωνή ενός άνθρώπου που ξέρει πως εκείνο το χρυσό έγινε όχι από αριθμούς αλλά επειδή τη νύχτα εκείνη του Φεβρουαρίου ο καθένας μας βρισκόταν σα στεγανοποίηση ενός σπιτιού στέκοντας ακίνητος κάτω από τους παγωμένους αστέρες ενώ γύρω η πόλη βράζει σαν μία ίδια ψυχή.

Ρε φίλοι, πώς φτάσαμε εδώ;;; Αυτό το πάθoς με τον Μαρκιν μου θυμίζει εκείνες τις βραδιές πριν από δέκα χρόνια όταν καθόμουνα στην κουζίνα μου στα Τρίκαλα και προσπαθούσα να καταλάβω πώς ένα τοπικό γήπεδο γίνεται να γεννάει τέτοιες συγκινήσεις. Κάποιος εκεί στη Μέμφις είχε πει κάποτε πως ο τίτλος του 2013 δεν ήταν αποτέλεσμα ενός tweet σωστού draft, αλλά του γεγονότος ότι όταν ο Γκασόλ σήκωσε εκείνο το βουνό, σηκώθηκε μαζί του ολόκληρο το Πιρς Σκάι επειδή εκείνοι οι άνθρωποι είχαν γίνει μια οικογένεια μέσα από σιωπή και αγώνα. Κι όταν σήμερα κάποιος έρχεται και σου λέει πως σιωπάμε σαν σκυλιά επειδή θυμόμαστε εκείνες τις νύχτες;;; Μα τι άλλο παρά κατάφωρη αδιαφορία για εκείνες τις εικόνες;;; Εκείνο το Φεβρουάριο του 2013 το γήπεδο βράζει όχι επειδή υπήρχε κάποιος αλγόριθμος που υπολόγιζε τους πόντους επίθεσης, αλλά επειδή μια πόλη θυμόταν πως αποτελείται από ανθρώπους που ποτέ δε σταμάτησαν να πιστεύουν - ούτε όταν η ομάδα κινδύνευε οικονομικά ούτε όταν κανείς δε τους έδινε σημασία. Κι αυτοί που σήμερα κάνουν λόγο για spreadsheets πάνω από αυτές τις αναμνήσεις;;; Μα δεν είναι τίποτε περισσότερο από αυτούς που ξέχασαν πως η μεγάλη ομάδα δεν είναι αποτέλεσμα μιας οικονομικής κίνησης αλλά της πίστης χιλιάδων ανθρώπων που στέκονταν ώρες στο κρύο ώστε να νιώσουν ότι κάποιοι ακόμη τους αγαπούν. Και όσοι θυμούνται εκείνο το layup στις τρεις η ώρα τα ξημερώματα της Beale Street;;; Αυτοί γνωρίζουν πως εκείνη την εποχή η ομάδα ήταν σα μια φλόγα που ανάβει στο σκοτάδι - και η φλόγα αυτή δεν ανάβει από έναν τίτλο αλλά από την ίδια την πόλη που αρνείται να σβήσει. Πώς λοιπόν περιμένουμε να κρίνουμε εμείς εδώ;;; Την επόμενη φορά που κάποιος μιλήσει σαν να είναι η ομάδα αποτέλεσμα ενός υπολογιστικού φύλλου, ας του θυμίσουμε εκείνο το βουνό του Γκασόλ όχι ως στατιστική επιτυχία, αλλά ως την ίδια τη Μεγάλη Ψυχή αυτού του τόπου. Γιατί η ιστορία αυτής της ομάδας γράφτηκε με γράμματα μεγαλύτερα από κάθε αριθμό: γράφτηκε πάνω στα πρόσωπα εκείνων που δεν ξέχασαν ποτέ πως κάποια βράδια ο ουρανός πάνω από το Μέμφις γίνεται μία ίδια ψυχή.

Ρε φίλοι... εγώ εκείνο το βράδυ στο Μέμφις δεν ήμουν καν, μου το είπαν αργότερα αυτοί που πήγαν 😅 Άκουγα όμως μια θεία μου από τα Χανιά που ζει εκεί πριν χρόνια να λέει για την ομάδα σα να ήταν η οικογένειά της... "Όταν πάει ο Γκασόλ στη σέντρα είναι σα να ανάβει κανείς το τζάκι του σπιτιού" έλεγε. Τι την έκανε λοιπόν να μιλάει έτσι; Και μάλιστα όταν η ομάδα είχε σχεδόν χρεωκοπήσει;;; Ότι υπάρχουν άνθρωποι εκεί πέρα ακόμα και σήμερα που γράφουν "For the culture" στα πράγματά τους;;; Μπορεί να κάνω λάθος;; 😬🐕💛