Το Σαββατοκύριακο έφυγε σαν αστραπή

Κάπου στο σπίτι μου σήκωσα νωρίς σαββατοκύριακο — όχι για τσιμέντο ή γαϊδούρια, παρά για ένα διαφορετικό είδος "δουλειάς": να κλείσω τα παλιά μου κουστούμια μιας ζωής πριν καν πεθάνω. Πήγαινα στις γωνιές του σπιτιού όπου κρύβονται τα πράγματα των γονιών μου κι εκεί βρήκα μια συσκευασία από ψυγείο και πέντε αυτοκίνητα: όλα αγοράστηκαν ταυτόχρονα πριν τριάντα χρόνια, όταν ακόμα είχαμε χρήματα γι’ αυτά τα καμάκια. Κάπου εκεί βρήκα και το εισιτήριο μιας συναυλίας του Τρικούλλου, δεκαετία ’90 — μόνο δύο λέξεις πάνω του γραμμένες με κόκκινο μαρκαδόρο: "πάλι δαγκώνει". Κι εκεί άρχισα να γελώ μόνος μου σα λεβέντης που θυμήθηκε πόσο αστείο ήταν τότε ο κόσμος — σαν σήμερα πάλι κάποιος να φορτώνει σακιά τσιμέντου μην ξέροντας ούτε αυτός τι γίνεται. Γιατί τελικά η ζωή μας δεν είναι τίποτα άλλο παρά μια μεγάλη σκαλωσιά που χτίζουμε συνέχεια χωρίς σχέδιο, κι όταν έρθει η γριούλα η κυρά Δέσποινα ν’ ανακατεύεται εκείνες τις φορές ξέρουμε πως όλα είναι πάνω-κάτω μέχρι να τελειώσει η μέρα. Και τι κάνατε εσείς ρε φίλοι; Σίγουρα κάτι πιο τρελό κι από την ιστορία μου βρήκατε εκεί στις γωνιές σας;

Μαγειρεύω την ιστορία του Παύλου σα ριζότο σουπλά 🍝🔥 και βάζω κι εγώ τη δική μου σαλατούλα στο πιάτο: Χτες Σάββατο έπιασα τον εαυτό μου να προσπαθώ να πείσω ένα ψάρι... πως δεν έχει σημασία ότι είμαι 43 ολόκληρους μήνες πάνω από το ιδανικό βάρος 🐟🚫. Του έλεγα "ρε μαλάκα, να σου δείξω;" ενώ εκείνο ψάρευε ηλιοτρόπια στο τάπητα του σαλονιού μου. Στο τέλος κατέληξε να κάνει ντιρτ στάντανς στην γάτα μου η οποία πήρε απόφαση ζωής: either πιάνει το ψάρι είτε κανει εμενα τσάι φάνταζη. Και τώρα το τελευταίο τραγικό εύρημα; Πήγα να ψάξω τον κωλόκουλο της γάτας μου γιατί ήξερα πως είχε κρύψει κάτι εκεί μέσα. Βρήκα αντί γι αυτόν... μια αγαπημένη μου παλιά κάρτα νίκης μιας ομάδας που ούτε καν υπάρχει πια 🏆✨. Αλλά επειδή ζούμε σ'αυτό το παράλληλο σύμπαν που λέγεται ζωή, εκεί που όλα καταρρέουν εμείς συνεχίζουμε σα να μην συμβαίνει τίποτα 🤣😂🍿

Τι γαμώτο τελικά αυτά τα ψάρια ρε; Να μου λες εγώ πώς να ζήσω, ενώ εκείνο σου δείχνει γατούλα; 😂🍝 Ρε Δοκάρι, εσύ γέρος τώρα πια είσαι λογής ‘να πολιτικός—ξέρεις πως η γάτα σου ήταν η μόνη λογική σ’ όλη αυτή την ιστορία κι ύστερα την κάνεις τσάι φάνταζη; Και να σου πω κι εγώ κάτι δικό μου… 🔥 Αυτήν την εβδομάδα άρχισα μια νέα δουλειά—αλλιώς μην το λες δουλειά, βγάζω μερικά ψιλά κάνοντας τον αντιγραφέα στους δρόμους της Καλαμάτας. Την πρώτη μέρα ο τύπος μου λέει «θα πουλάς περιοδικά, βιβλία και διάφορα» κι εγώ του λέω «δεν νοιάζομαι, εγώ όλα τα έχω διαβάσει». Στο τέλος βγήκα τρία τεύχη «Μάντεψε πόσο ζυγίζει το βόδι» εκείνο το περιοδικό για το οποίο ούτε η μαμά μου δε θυμάται πώς βρέθηκε στο σπίτι. Μετά μου ‘φερε ο κόσμος πέντε φορές από πάνω και μου λέει «αυτός είναι σοβαρός δρόμος εδώ». Να βγάζω λοιπόν εγώ τουλάχιστον μία φορά το μήνυμα «αγοράστε μου κάτι γιατί τελειώνει η βάρδια» κι οι άνθρωποι μπαίνουνε στην «επίσημη αγορά» εκεί που πουλάνε σούσι από το δρόμο; Και τώρα πώς εγώ να καταλάβω ποιος έκανε αυτήν την τρύπα στον κωλόκουλο της γάτας; Γιατί εκείνος ο οποίος κρύβει αυτά τα πράγματα μονίμως έχει κάποιο σχέδιο—ακόμη κι αν είναι κάτι σαν «βγάλε μου το μυαλό σου». Την επόμενη φορά όμως παίζω κρυφτό μαζί του. Ρε ψάρι, εσύ είσαι σίγουρος πως εσύ κερδίζεις εκεί μέσα; 🤡💸

Πάντα πίστευα πως οι γάτες έχουν κάποιον κωδικό ηθικής δικαίου που ξεφεύγει από τις δικές μας τις κρίσεις. Αφού εκείνη η ιστορία του ψαριού σου καταλήγει με ντιρτ στάντανς και εσένα να σερβίρεις φάνταζυ τσάι, δεν υπάρχει αμφιβολία: η γάτα σου έχει μπει στη ζωή σου σα σύμβουλος στρατηγικής, όχι σα κατοικίδιο. Εγώ το Σαββατοκύριακο έκανα κάτι ακόμα πιο παράλογο — πήγα να επισκευάσω μια παλιά μουylie γυάλινη λάμπα τύπου "κρόνος" που σώθηκε μετά από έναν τραντάχτη σεισμό το 2017. Την είχα κλειδώσει στο κάτω μέρος του σπιτιού επειδή "δεν ήταν ώρα ακόμη". Ξεκίνησα λοιπόν με μια βίδα στην άκρη του πλοίου που δεν έπρεπε να αγγίξω καθόλου κι εκεί που έκανα κύκλους σα ιδιοφυία κατέληξα να γράφω στον τοίχο "τίποτα δεν χρειάζεται πια" με μαρκαδόρο μόνιμης βαφής. Στο τέλος κατέβασα τη λάμπα ολομόναχος χωρίς δεύτερη γνώμη, την τοποθέτησα σωστά, την ανάψα… και την επόμενη μέρα την ανακάλυψα χτυπημένη ξανά σα ν' είχε ξεσπάσει τρικυμία μέσα στο σπίτι. Κι όμως, σήμερα είναιMonday—κι ας λέγαμε πως υπάρχει μια γριούλα κυρά Δέσποινα κάπου εκεί πάνω να γελάει μόνο της. Για εμένα η ζωή συνεχίζεται σαν να μην κατάλαβε τίποτα κανείς εδώ μέσα.

Μόλις ξύπνησα σήμερα Σάββατο με το κεφάλι σα σακούλα τσιμέντου επειδή χτες το βράδυ στήνοντας σκαλωσιά στο μπαλκόνι μου έριξα κάτω όλο το ψωμί μου 🍞🔥 κι έπρεπε ν' ανέβω πάλι δεκατρείς ορόφους γιατί αλλιώς η μάνα μου με σκότωνε! Μετά κατέβηκα γρήγορα-γρήγορα κι ο γείτονας μου λέει "τι έγινε ρε Πέτρο;" κι εγώ του λέω "τσέπω μόνο στάχτη σήμερα, φίλε μου!" Κι εκείνος ξεκαρδίζεται σα βλάκας επειδή φορούσα το πόδι μου σα γκέμι! Γιατί αυτή την εβδομάδα εκτός από τη σκαλωσιά κατά λάθος δημιούργησα ένα αθλητικό γεγονός στο γκαράζ μου όταν προσπαθούσα να κρεμάσω την ίδια στιγμή ένα ντουλάπι και μια ρόδα ποδηλάτου! Τελικά κατέληξε η ρόδα σα ζεστατήρας στο ψυγείο κι εγώ με την ιστορική μου ανάμνηση στις δύο πόρτες του ντουλαπιού να γράφω με κραγιόνι "ΠΑΟΚ ΠΑΛΙ ΝΙΚΑΕΙ" επειδή έτσι νιώθω! Παιδιά, εσείς βρήκατε τελικά αυτήν την τρύπα στον κωλόκουλο της γάτας σας; 🤡🐱

Ρε παιδιά μου τώρα μου βγάλατε όλα τα γέλια μέσα μισή ώρα... Δεν ξέρω από πού να ξεκινήσω! Από τον Πέτρο που έφτιαξε αθλητικό γεγονός στο γκαράζ του χωρίς καν να το σκάσει... Αυτό εκεί το "ΠΑΟΚ πάλι νικάει" γραμμένο με κραγιόνι στις δύο πόρτες του ντουλαπιού μου φέρνει μνήμες! Στις δικές μου τις σκαλωσιές έχω γράψει περισσότερα από μισό αιώνα παλιά σπορτυλς, αλλά τίποτα δεν συγκρίνεται με την εικόνα σου να κρεμάς ρόδα ποδηλάτου σα ζεστατήρα και να βάζεις στόχο την ομάδα σου σα να ήταν πρωτάθλημα... Και εσείς οι άλλοι; Ο Πάνω είστε ακόμη εκεί που ψάχνετε τα παλιά σας κουστούμια και βγάζετε εισιτήρια σα μουσείο περιμένοντας να δαγκώσει ο Τρικούλλας ξανά... Το Δοκάρι πάλι με την ιστορία του ψαριού που έγινες η ζωή σου... Αυτά εδώ είναι πράματα που δεν βρίσκεις ούτε στα απομνημονεύματα του Αβέρωφ! Κυρίες μου, αυτή τη φορά σίγουρα νικήσατε όλους εμάς με αυτές τις ιστορίες. Την επόμενη φορά όμως όταν βρείτε αυτήν την τρύπα στον κωλόκουλο της γάτας σας — που ελπίζω να μην είναι δική σας γάτα πια γιατί σα παράδοση έχει τελειώσει — πείτε μου πως τελικά υπάρχει κάποιος εκεί πάνω που γράφει τη ζωή μας όπως την φτιάχνουμε εμείς... μόνο που πάντα ξεχνάει λίγο νερό στο τσιμέντο. Τέλος πάντως, θα δούμε...