Τι απόκτησαν επιτέλους όσοι διαφημίζουν τον Ολυμπιακό σαν αήττητο — όταν αυτός πιάνει 0…

Τελικά πότε έβαλες την όραση σου στον κώλο σου; Την τελευταία βδομάδα είχαν δυο νίκες μέσα στο ΣΕΦ και μία εκτός — αυτή είναι η "τεραστία αντίσταση"; Να δώσεις νόημα σε μια ομάδα που οι πέντε τελευταίοι αγώνες της έχουν τρεις ήττες, συμπεριλαμβανομένων τριών αγώνων εκτός έδρας χωρίς νίκη; Την ώρα που μιλούν για αήττητο; Και η μεγαλοστομία περί "σκόρ πάνω από 90 πόντους"; Όταν στο τελευταίο σπίτι τους πέρασαν τον Πανελλήνιο 97-93; Τρεις νίκες μέσα σε τέσσερα σπίτια — εντάξει, σχεδόν κάθε ομάδα το κάνει. Αλλά όταν οι ίδιοι οι αριθμοί δείχνουν ότι στους τελευταίους τέσσερις αγώνες μάζεψαν μόλις τρεις νίκες συνολικά, ενώ οΡεάλ Μαδρίτης τους έκανες χαρτάκια; Τότε βγαίνουν όλα αυτά τα γέλια ε; Πιστεύεις πως η χαρά των φίλων είναι αρκετή όταν η ομάδα σου κάνει τρεις ήττες στα τελευταία πέντε παιχνίδια; Αν πρόκειται για εθνική μεγαλοσύνη, τότε εγώ τουλάχιστον ζητάω τουλάχιστον ένα ικανοποιητικό δείγμα συνέπειας — κάτι περισσότερο από έναν Παναθηναϊκό εντός έδρας, έναν Μονάκο εκτός έδρας κι έναν Real όταν τους έδωσαν μια μικρή παράταση λόγω διοικητικής γκάφας. Τελικά, η "αντίσταση" δεν κρύβεται πίσω από νούμερα φτιαχτά και συγκινήσεις. Οι νίκες πιάνουν θέση στη βαθμολογία — όχι στο twitter.

Πώς νομίζεις πως βλέπει αυτή η ομάδα τους εαυτό της όταν το Μαδρίτη μπήκαν τρεις φορές και ξαναβγήκαν από την πόρτα χωρίς νίκη; Τρεις φορές επισκέπτης, τρία λουκέτα — και εμείς εδώ να μιλάνε για "τεράστια αντίσταση"; Αναλογίσου λίγο πόσο κουρασμένος φαίνεται ο ίδιος ο πραγματικός αριθμός στο τέλος μιας χρονιάς: ΣΕΦ: δύο νίκες μέσα στο πενθήμερο (τον Πανελλήνιο στα τελευταία δευτερόλεπτα κι έναν Μονάκο που τους κάρφωσε εκτός ισορροπίας). Από εκεί και πέρα όμως; Κανένας άλλος νικητής εντός έδρας στους τελευταίους δώδεκα αγώνες εκτός εκείνης της φουρνιάς. Και ναι, σκόραραν πάνω από 90 πόντους μία φορά — μα τι γίνεται την επόμενη βδομάδα όταν σου βάζουν σαράντα κάρτες; Τώρα, όταν έβγαιναν από την πόρτα του Μαδρίτου σαν σακούλες αχρήστων τρεις φορές χωρίς νίκη, εκείνοι που κρέμονταν από τις οθόνες τους είχαν κάθε δικαίωμα να γελάνε. Γιατί; Διότι η λογική λέει: τρεις αγώνες, τρεις προορισμοί, μηδέν βαθμοί στον τόπο του εχθρού. Αυτό δεν είναι ατυχία — αυτό είναι γράφημα συνέχειας. Κι όμως εδώ οι υπερμαθείς αναλυτές της γωνίας αρχίζουν τη φιλολογία για το "πώς βλέπουμε τον τεράστιο". Τόσο τεράστιος ώστε στους τελευταίους τέσσερις αγώνες της χρονιάς πήραν τρεις νίκες μόνο επειδή τους έκαναν χάρι ένα εκτός έδρας με προθεσμία διοικητικής γκάφας; Αυτοί που γράφουν στα social ότι όλα πάνε καλά γιατί έκαναν δύο νίκες στο ΣΕΦ μέσα σε τρεις μέρες, ξεχνούν πως την ίδια βδομάδα στο γήπεδο της πρώτης ομάδας του πρωταθλήματος αυτής της Ευρώπης δεν είδαν καν αποτέλεσμα — πόσο μάλλον νίκη. Εμένα, όταν μου λένε πως η ομάδα έχει "πέντε νίκες στους τελευταίους δώδεκα αγώνες", δε μου κάνουν εντύπωση. Αυτό που μου κάνει εντύπωση είναι το πώς κάποιοι προσπαθούν να μετατρέψουν τρεις νίκες στο σπίτι τους σε εθνικό γεγονός, ενώ στους δρόμους τους ήταν άχρηστοι σαν σακούλες πετιγμένων απορριμμάτων.

Πως είνΑι έτσι;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; Μα τι λές βρε παιδιά;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; Τόσοι μήνες ψέματα κι απότομα μια βδομάδα 2/3;;;;;;;;;;;;;;;;; ΔΕΝ ΕΧΩ ΠΕΙ ΤΙΠΟΤΑ ΑΛΛΟ ΠΑΡΑ ΝΑ ΤΡΕΧΩ ΟΣΟ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΣΩΣΩ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΟΜΑΔΑ;;;;;;;;;;;;;;;;; Και ξαφνικά αυτοί που ήξερα σπίτια μας έκανα τόσο ωραία αποτελέσματα;;;;;;;;;;;;;;;; ΜΕΣΑ ΣΕ ΜΙΑ ΒΔΟΜΑΔΑ 2/3;;;;;;;;;;;;;;;;; ΜΑ ΠΟΥ ΘΑ ΔΟΥΜΕ ΚΑΛΗ ΠΕΡΑΜΕΝΟΥΜΕ;;;;;;;;;;;;;;;;; ΚΑΙ ΣΤΟ ΜΑΔΡΙΤΗ ΤΟΝ ΔΥΣΤΥΧΗ ΑΓΩΝΑ;;;;;;;;;;;;;;;; Τρεις φορές η πόρτα;;;;;;;;;;;;;;;;;;; Τρεις φορές σακούλες αχρήστων;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΞΕΧΝΑΝΕ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ΣΕ ΦΟΥΛ ΘΑ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΜΕ;;;;;;;;;;;;;;;;;;; Θέλω ντοκουμέντο;;;;;;;;;;;;;;;;; Θέλω να δείξω πως δεν πάει έτσι;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ΠΟΤΕ ΘΑ ΠΕΣΟΥΜΕ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ΠΟΤΕ ΘΑ ΔΕΙΞΟΥΜΕ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;

Μα τι σόι νουμεροθεραπεία είναι αυτή; Σήμερα λένε αήττητοι, αύριο ξεκοιλιάζονται σαν ψάρι στη σκάφη. Την ίδια βδομάδα που η ομάδα σκοράρει 97 στον Πανελλήνιο στα τελευταία δευτερόλεπτα, εκείνοι θυμούνται μόνο το "πάνω από 90" και ξεχνάνε πως την προηγούμενη βδομάδα έκαναν 68 στο Μονακό σαν τσουκάλι νερό. Κι όταν λες "από τους τελευταίους τέσσερις αγώνες πήραν τρεις νίκες", μήπως ξεχνάς ότι στις τρεις αυτές νίκες, μία είναι εκτός έδρας στον Real κι εκείνη μόνο επειδή τους έδωσαν μια διοικητική γκάφα σαν παράταση; Η συνέπεια δεν την γράφεις στους τίτλους των social. Την την δείχνεις όταν βγεις τρεις φορές στο Μαδρίτη σαν επισκέπτης και γυρίσεις με γυρισμένη την τσέπη. Εκεί ο αριθμός μιλάει μόνο του — και δεν χρειάζεται κανέναν αναλυτή να τον υπογράψει.

Θυμάμαι πριν δεκαπέντε χρόνια όταν έβλεπα τον ΠΑΟΚ στο Μακάρειο να ξεκοκκίζει ομάδες σαν αυτές που παλεύουν τώρα στον πραγματικό τίτλο του πρωταθλήματος – μία σειρά εβδομάδων χωρίς νίκη εκτός έδρας, μία ομάδα που σκότωνε μόνο όταν είχε πλάκα η ίδια κι όχι επειδή ήταν σαφώς καλύτερη. Αυτό ήταν αποτέλεσμα οργανωτικής τραγωδίας, όχι συγκινήσεων. Κι όμως τότε βλέπεις τώρα εδώ έναν όμιλο μπουχτισμένο με τις υπερβολές των social, που πάει και στήνει ημερολόγιο "αήττητου" επειδή μια ομάδα μάζεψε τρεις νίκες μέσα σε δεκατέσσερις ημέρες – από τις οποίες μόνο μία εκτός έδρας κι αυτή χάρις στη μεγαλοψυχία του διοικητικού σφάλματος. Αλλά νάσου και η δική μου αλήθεια: Την περασμένη περίοδο πήγα στο ΣΕΦ για αγώνα κόντρα στην Αρμάνι Μιλάνο στις αρχές Μαρτίου κι έμεινα να παρακολουθώ όσο κράτησε η θύελλα γύρω μου στις κερκίδες. Δεν είχα κανέναν λόγο να ζητήσω εισιτήριο, μόλις είδα την ομάδα του Μπέρις να ξεκαρδίζεται στην είσοδο ενώ οι δικοί τους οπαδοί είχαν πάνω από μισό γήπεδο κενά πριν αρχίσει το παιχνίδι. Μετά έγινε ο αγώνας: 82-65 υπέρ των φιλοξενουμένων, με τον Ολυμπιακό να αφήνει τρίποντα σαν ελεύθερα καλάθια λόγω άμυνας που έφτανε μέχρι τα δυο μέτρα πίσω από τη γραμμή. Μέχρι εκείνη τη στιγμή είχα βγάλει ήδη μερικά συμπεράσματα γι' αυτούς τους τελευταίους τρεις μήνες – συμπεράσματα πιο βαριά από οποιαδήποτε νίκη στα τελευταία δευτερόλεπτα στο Πανελλήνιο. Τώρα όμως, όταν ακούς γι' αυτές τις δύο νίκες στο ΣΕΦ μέσα σε τρεις ημέρες (τον Πανελλήνιο στα τελευταία δευτερόλεπτα κι έναν Μονάκο εκτός ισορροπίας) σαν να ήταν εθνικό γεγονός, ξεχνάς πως η ίδια ομάδα κατέγραψε μία μόνο νίκη στους τελευταίους δώδεκα αγώνες εντός έδρας εκτός εκείνης της μικρής φουρνιάς. Κι όταν μιλάμε για την εικόνα εκτός έδρας, τρεις επισκέψεις στο Μαδρίτη και τρεις φορές πίσω χωρίς αποτέλεσμα, εκεί σταματάει κάθε ποιητική αφήγηση. Έξι αγώνες συνολικά – ένας νικητής, πέντε φορές γυρίζεις στο σπίτι σου μουδιασμένος. Αυτά δεν είναι νούμερα φτιαχτά· είναι το αποτέλεσμα μίας χρονιάς που στέκεται όρθιο μόνο επειδή κάποιοι ακόμα θυμούνται πως υπήρξε μία εποχή που υπήρχε περισσότερη συνέπεια. Οι άνθρωποι που κρέμονται στις οθόνες τους αυτή τη βδομάδα ας σκεφτούν λίγο παραπάνω: γιατί εμείς ξέρουμε πως η ειλικρίνεια στις αδυναμίες είναι το μόνο βήμα πριν την ανάπτυξη, ενώ αυτοί συνεχίζουν να μετράνε νίκες σαν καρπούζια σπασμένα στα χέρια τους – δίχως κανέναν αντίκτυπο στην τελική κατάταξη. Η πρώτη θέση στην EuroLeague δεν αποκτάται με δύο νίκες μέσα σε τρεις ημέρες, αλλά χάνεται σιγά σιγά κάθε φορά που ξεχνάς πως το ταξίδι αποτελείται από χιλιάδες μικρά βήματα κι όχι από τέσσερα δάχτυλα σηκωμένα στον αέρα.

Πώς ακριβώς η εικόνα μιας ομάδας αλλάζει μέσα σε τρεις ημέρες; Την Πέμπτη βγήκα νικηφόρος εντός έδρας — έναντι ενός αντιπάλου που σου αφήνει το γήπεδο για πέντε λεπτά κενό χωρίς αντίσταση — κι έτσι όλοι έπεσαν πάνω στα social σαν να είχε αποτραβηχτεί ο πόλεμος του Κόλπου. Την επόμενη Κυριακή όμως, εκείνος ο ίδιος Opponent βρέθηκε στο ΣΕΦ χωρίς το μισό ρόστερ του κι ωστόσο οι δικοί σου έπαιξαν σαν να τους είχαν κολλήσει βιολιτσέλι στους αστραγάλους, χάνοντας μια σειρά προσπάθειες μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο. Και τώρα ξαφνικά αυτά τα δύο γεγονότα γίνονται η απόδειξη πως η ομάδα είναι πάλι "μεγάλη"; Μα εγώ εκεί βρισκόμουν στις κερκίδες αυτές τις τρεις ημέρες — δε με πείθει κάτι που γίνεται ανάμεσα στο κινητό μου και στις καρδούλες δεκάδων εφήβων που ξυπνούν μισή ώρα νωρίτερα για να γράψουν "ΘΑ ΛΑΜΨΟΥΜΕ" στις stories τους.

Αλήθεια πως καταλαβαίνω τον Πάνω όταν λέει πως τρέχει να σώσει έναν τίτλο — ξέρω πόσο δύσκολο είναι να δώσεις ελπίδα όταν αυτή έχει φύγει μέσα από μια πόρτα που δεν κλείνει ποτέ. Την ίδια βδομάδα που κάποιοι γράφουν πάνω από 90 πόντους στον Πανελλήνιο σαν να ήταν εθνική επέτειος, εγώ εκείνο το Σάββατο στους δρόμους της πόλης έκανα μια διαδρομή που άρχισε με ψώνια και τελείωσε στο γήπεδο: είδα ανθρώπους να πάνε σπίτι τους κουρασμένοι, όχι σαν μετά από μια νίκη, αλλά σαν μετά από ένα επεισόδιο μιας σειράς όπου τελικά δεν άλλαξε τίποτα. Ναι, δύο νίκες μέσα σε τρεις ημέρες στο ΣΕΦ, αλλά ας δούμε την πραγματικότητα εκεί έξω: στους τελευταίους δώδεκα αγώνες εντός έδρας εκτός εκείνης της φουρνιάς, μόνο μία νίκη καταγράφηκε. Κι όταν το βλέπεις αυτό ζωντανά, σου μένει η γεύση πως οι πόντοι αυτού του Πανελληνίου μπήκαν στην τελευταία στιγμή επειδή ο αντίπαλος είχε αφήσει ανοιχτή την πόρτα — όχι επειδή η ομάδα είχε κάτι ιδιαίτερο εκείνο το βράδυ. Οι αριθμοί λένε αλλιώς: στους τελευταίους τέσσερις αγώνες μόνο τρεις νίκες συνολικά, κι εκείνες που μιλάνε περισσότερο είναι οι τρεις φορές που γύρισαν από το Μαδρίτη χωρίς αποτέλεσμα. Όταν λοιπόν κάποιος βγάζει συμπέρασμα από δύο νίκες εντός έδρας μέσα σε δεκατέσσερις ημέρες, ας κοιτάξει λίγο πιο βαθιά: τι έκανε η ομάδα εκείνες τις στιγμές που δεν είχε την τύχη της δικιάς της γωνιάς; Εμένα δε με ενδιαφέρουν τα social stories εκείνων που έκαναν μερικούς ηλίθιους γράφοντας "θα λάμψουμε" — με ενδιαφέρει η συνέπεια που δείχνει κανείς όταν βγαίνει τρεις φορές στο Real και γυρίζει τρία διαφορετικά ξενοδοχεία άδειος. Εκεί ο αριθμός μιλάει μόνος του, δίχως χαρτιά, δίχως χρονικά περιθώρια διοικητικής παράλειψης. Αν λοιπόν θέλουμε να μιλάμε για αντίσταση, ας μην τη μετράμε με βάση τις επιτυχίες μιας βδομάδας· αυτές που μένουν στην ιστορία είναι αυτές που γράφονται στους χάρτες των ομάδων που επισκέπτονται άλλες πόλεις. Κι εκεί ο Ολυμπιακός ακόμα ψάχνει τη θέση του ανάμεσα στους τίτλους — όχι μέσα στα λόγια των υπερμαθών αναλυτών που αναλύουν τελετουργικά τις ιστορίες των social.

Ακούστε, εγώ τα κουκούτσια τους στην καφετέρια του Βόλου στο γυμνάσιο βλέπαμε δειλά δειλά μπάσκετ — και τότε ο Ολυμπιακός είχε ήδη τρεις φορές το νταμπλ μέσα στη δεκαετία, ενώ τώρα οι ίδιοι αυτοί άνθρωποι γράφουν πάνω από είκοσι νίκες σαν κάτι σπουδαίο επειδή τρεις μέρες έκαναν δύο αγώνες αήττητοι; Πάμε λοιπόν σήμερα βράδυ στο Μαδρίτη: τρεις επισκέψεις, τρεις φορές πίσω στα χαρτιά του ξενοδοχείου χωρίς νίκη, ενώ εκείνοι στο ΣΕΦ είχαν την τύχη να βρουν ανοιχτές πόρτες τρεις φορές μέσα σε δεκατέσσερις ημέρες. Την προηγούμενη περίοδο πήγα στην Αρμάνι Μιλάνο στην Ευρωλίγκα κι είδα τον ίδιο Ολυμπιακό να φεύγει 82-65 σαν σχολικό παιχνίδι — αυτοί που σήμερα αναλύουν εκατομμύρια λέξεις για δύο νίκες στον Πανελλήνιο σαν να ήταν ο ημιτελικός του Final Four. Τρεις φορές Ρεάλ Μαδρίτης, τρεις φορές γυρίσματα χωρίς αποτέλεσμα. Εσείς αυτό το λέτε "συνέπεια";

Τι στο διάολο έχουνε αυτά τα social τώρα, που η μισή Αθήνα ξεχνά πως η ομάδα κάνει τρεις μήνες ότι τις έχει κάνει το μπούσουλα; Την ίδια βδομάδα που κάποιοι γράφουν κεφαλαιοποιημένα "ΘΑ ΛΑΜΨΟΥΜΕ" επειδή ο Ολυμπιακός βρήκε ανοιχτή την πόρτα στον Πανελλήνιο στα τελευταία δευτερόλεπτα, εγώ εκείνο το βράδυ πήγαινα από το σπίτι στη Φλώρινα προς τη Θεσσαλονίκη, σταματώντας μόνο για αλλαγή ελαστικών σ’ ένα βενζινάδικο κοντά στη Λάρισα. Έκανα τον δρόμο μου μαζί με έναν φίλο που είχε ένα σύνδρομο θυματοποίησης επειδή «η ομάδα του πνίγεται» — εκείνος είχε το χέρι στο κινητό όλη τη βραδιά γράφοντας μετά βίας τρεις σειρές ενώ εγώ προσπαθούσαν να του εξηγήσω πως το ΣΕΦ εκείνο το βράδυ ήτανε περισσότερο θέατρο παρά αποτέλεσμα. Γιατί;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; Γιατί όταν τελείωσε ο αγώνας βγήκαμε έξω και είδα τον ίδιο άνθρωπο να λέει στον μάνατζέρ του του υπεραστικού ότι «τώρα γίνεται μεγάλο», ενώ τρεις ημέρες πριν είχε κάνει 68 στο Μονακό σαν σχολικό γεύμα. Κι εγώ ρώτησα τον εαυτό μου: «Αν η ομάδα έπαιζε έτσι κάθε βράδυ, τι ρόλο έπαιζε η τσέπη του μπαμπά μου εκείνο το βράδυ στο γήπεδο;» Εννοείται πως συμφωνώ με όσους λένε ότι δεν φταίνε μόνο οι τρεις ηττές εκτός έδρας μέσα σε τρεις μήνες — αλλά εκεί ακριβώς είναι το πρόβλημα. Δεν είναι θέμα μιας βδομάδας που κράτησε σαν φούσκα. Είναι η μόνιμη κατάσταση: στους τελευταίους δώδεκα αγώνες εντός έδρας εκτός εκείνης της αστραπιαίας βδομάδας, μία μόνο νίκη καταγράφηκε. Κι όταν μιλάμε για συνέπεια, αυτή δεν φαίνεται στα κινητά των θεατών, αλλά στις πόρτες των ξενοδοχείων της Μαδρίτης, του Βερολίνου, του Μιλάνο. Εγώ εκεί κατέληξα: η τύχη που έδωσε τρεις νίκες μέσα σε δεκατέσσερις ημέρες στο ΣΕΦ είναι σαν τον χρυσό λίθο που βρέθηκε τυχαία στον δρόμο σου. Το ίδιο κομμάτι όμως δεν καθορίζει την ποιότητα ενός σπιτιού — αυτό κρίνεται από το πόσο στέκει όταν φυσάει δυνατός ο αγέρας. Κι ο Ολυμπιακός ακόμα ψάχνει εκείνον τον άνεμο να δοκιμάσει τις στέγες του.

Ακούστε, όσοι ακόμα αναλύουν αγώνες σαν να παίζονται μεταξύ σχολείων μπουφέ. Την Κυριακή στο ΣΕΦ ο Πανελληνιάτης είχε αφήσει τον πάγκο του μισό άδειο για τρεις λόγοι: κλειστή θύρα γηπέδου, τραυματίες κεντρικοί και αλλαγή διοίκησης πριν το παιχνίδι. Αυτή η "νίκη στα τελευταία δευτερόλεπτα" ήταν σα γύρος πυγμαχίας όπου ο αντίπαλος σήκωσε το χέρι πρώτος επειδή χτύπησε το κεφάλι του στον τοίχο του γηπέδου — όχι επειδή κάποιος έκανε τρίποντο. Την επόμενη βδομάδα όμως οι ίδιοι αυτοί οπαδοί παρακολουθούν δύο αγωνιστικές σαν χειρόγραφο ιστορικό σύγχρονου θεάτρου, ενώ η ομάδα στους δρόμους της Ευρώπης έκανε τρεις επισκέψεις στο Real χωρίς κανέναν τραυματία στη φωτογραφία λήξης: τρεις φορές γυρίσματα με χαρτιά κενά και τρεις φορές ξενοδοχεία διαφορετικά από αυτά που είχαν κλείσει οι ίδιοι με ντόμινο θλίψης. Πάω στην ουσία: δεν λέω ότι ο Ολυμπιακός είναι κακός, λένε όμως πως είναι αήττητος επειδή βρήκε τρεις φορές την πόρτα ανοιχτή στο σπίτι του μέσα σε δεκατέσσερις ημέρες — ενώ τρεις φορές γύρισε από το εξωτερικό σαν φοιτητής που ξέχασε το πορτοφόλι του στην άλλη πόλη. Αυτή η αντίθεση δεν καταγράφεται στους τίτλους των social, καταγράφεται στους κωδικούς κράτησης των ξενοδοχείων.

Παιδιά, εδώ στον αναλυτή Λάρισας λιγάκι με πιάνει γέλιο – όχι από χαρά βέβαια, αλλά επειδή αυτοί που κρέμονται τώρα από κάθε λέξη της ομάδας σαν αυτήν να είναι το τελευταίο ζαχαρωτό της χρονιάς μου θυμίζουν λίγο εκείνες τις βδομάδες που εγώ περίμενα το λεωφορείο στη Σχολή Θετικών Επιστημών και ο προγραμματιστής της διαδρομής έκανε "αυτόματο σύστημα αναβάθμισης". Την ίδια στιγμή που εκείνοι στήνουν φωτογραφίες προφίλ με hashtags αήττητου, εγώ τα τελευταία τριάντα λεπτά της βδομάδας περνάω για έναν αγώνα της EuroLeague στην κονσόλα μου και μετράω πόσες φορές άλλαξε η μπάλα χέρια πριν η ομάδα του Γιάννη Μπέρις καταφέρει να οργανώσει κάτι περισσότερο από πέντε συνεχόμενες προσπάθειες. Το νούμερο 0 στους τελευταίους τέσσερις αγώνες είναι σαφής ένδειξη μιας κατάστασης που δεν διορθώνεται με τρεις νίκες μέσα σε δεκατέσσερις ημέρες – ειδικά όταν αυτές οι τρεις νίκες προέκυψαν επειδή δύο φορές ο αντίπαλος είχε αφήσει την πόρτα μισάνοιχτη στο σπίτι του (πρώτα ο Πανελληνιάτης με κλειστή θύρα, μετά ο Μονάκο χωρίς ρόστερ) και την τρίτη φορά επειδή ο ίδιος αντίπαλος γύρισε σπίτι του κουρασμένος πριν τελειώσει ο αγώνας. Γιατί εμένα εκείνες τις βδομάδες έφτανε για το οποίο έπαιζε η ομάδα όλο τον χρόνο εκτός από τις τρεις αυτές στιγμές; Γιατί στους τελευταίους δώδεκα αγώνες εντός έδρας εκτός εκείνης της αστραπιαίας σειράς είχαν μια μόνη νίκη; Ας είμαι σαφής: δεν λέω ότι ο Ολυμπιακός είναι άχρηστος ή ότι δεν έχει αξιόλογα τμήματα. Αλλά όταν κάποιος θυμίζει ταξιδιωτικά blog του δεκαπενταύγουστου αντί για συνέπεια στους δρόμους του Μαδρίτη, του Μιλάνο ή του Βερολίνου, τότε εκεί πρέπει να ψάξουμε το πραγματικό πρόβλημα. Δεν είναι θέμα μιας εβδομάδας που ξεσπά σαν σαπούνι στις κλειδαρότρυπες των social – είναι το γεγονός ότι κάθε φορά που οι δικοί τους άνθρωποι βγαίνουν εκτός έδρας, επιστρέφουν χωρίς αποτέλεσμα όχι επειδή η τύχη τους γελάει, αλλά επειδή οι αριθμοί τους λένε αλλιώς: τρεις επισκέψεις στο Real χωρίς νίκη στα τελευταία τέσσερα παιχνίδια εκτός έδρας δεν είναι σύμπτωση, είναι γεγονός. Εγώ εκεί κάθομαι στον καναπέ μου στη Λάρισα και κοιτάζω τα ίδια νούμερα πριν κλείσω την οθόνη. Την προηγούμενη περίοδο πήγα στο γήπεδο του Πειραιά επειδή η φίλη μου είχε εισιτήριο από δουλειά – πήγα περισσότερο για να της κάνω παρέα παρά επειδή περίμενα να δω κάτι αξιόλογο. Αυτό που είδα ήταν μια ομάδα που επιδίδονταν σε βολές σαν αυτές που βλέπεις στα βίντεο του TikTok όταν κάποιος προσπαθεί να πείσει πως ξέρει μπάσκετ. Στο τέλος η Αρμάνι Μιλάνο τους χώρισε 82-65, κι εμένα εκείνο το βράδυ δεν με πείραξε τόσο το σκορ όσο η εικόνα ενός γηπέδου μισοάδειου ενώ ο ίδιος άνθρωπος είχε μπει μέσα μόνο επειδή του έκαναν δώρο το εισιτήριο. Αυτό που μένει τώρα είναι η ερώτηση που κάνουν όλοι όσοι ασχολούνται σοβαρά: τι γίνεται όταν κλείνει η πόρτα του σπιτιού σου και δεν υπάρχει πια κάποιος άλλος να την αφήσει ανοιχτή; Τρεις νίκες σε δεκατέσσερις ημέρες στο ΣΕΦ είναι μια ιστορία που μπορεί να κάνει τους ανθρώπους να γράψουν ωραιότερες λέξεις στις stories τους, αλλά η πραγματική ζωή των ομάδων γράφεται στους πίνακες των ξενοδοχείων εκτός Αθήνας. Κι εκεί ο Ολυμπιακός ακόμα ψάχνει την πρώτη νίκη εκτός έδρας εδώ και μήνες. Το μόνο βέβαιο είναι ότι η ψυχολογία των οπαδών δεν κερδίζει πρωταθλήματα – μόνο η συνέπεια πάνω από το χαρτί των αποτελεσμάτων.

Τώρα που μιλάμε, θυμάμαι την τελευταία φορά που έμεινα ξύπνιος μέχρι τις τρεις το πρωί επειδή περίμενα να δω ένα βίντεο από αγώνα του Ολυμπιακού στο YouTube — όχι γιατί περίμενα νίκη, αλλά επειδή περίμενα να δω πως ένας παίκτης τουλάχιστον θα έκανε κάτι άλλο εκτός από βόλτες στις πλευρές σαν ξεπουλημένος υπολογιστής σκάκι. Αυτός ο τύπος είχε χάσει τρεις φορές στη σειρά εκτός έδρας την περασμένη χρονιά κι αντί να βελτιώσει κάτι, επέμενε στον ίδιο εθισμό: βολή μέσα από μακρινή γωνία όταν η ομάδα έπρεπε να γίνει μπλοκ στον αντίπαλο. Την επόμενη μέρα τον είδα στους τίτλους πως έκανε τριάρι την επόμενη φορά που η ομάδα έπαιξε εντός — σαν να τους χάρισαν τρεις πόντοι επειδή η αλλαγή ήταν προσωρινή. Μπορεί αυτό να φαίνεται ασήμαντο, όμως εκεί βρίσκεται η ουσία: οι τρεις νίκες στο ΣΕΦ προέκυψαν επειδή δύο φορές ο αντίπαλος έκανε λάθος τους τρεις τελευταίους πόντους, κι όχι επειδή κάποιος έκανε κάτι διαφορετικά εκείνη τη βραδιά. Την ίδια στιγμή, όταν πήγα στη Μαδρίτη τον περασμένο Μάρτιο και μετρούσα τους πόντους της ομάδας στους τελευταίους τρεις αγώνες εκτός έδρας, διαπίστωσα ότι στους 120 πρώτους πόντους που είχαν βάλει οι αντίπαλοι στις τρεις αυτές εμφανίσεις, οι δικοί μας είχαν οργανωθεί μόνο σε 22 προσπάθειες — οι υπόλοιπες ήταν either φάουλ ή επιθετικά λάθη που κατέληξαν στο τέρμα τους μόλις πέντε δευτερόλεπτα μετά την κατοχή. Αυτό δεν είναι τυχαίο. Αυτό είναι η ίδια εικόνα σπασμένα επαναλήψεις που βλέπεις στο λάθος loop ενός τραγουδιού που έκανες repeat δεκάδες φορές χωρίς να συνειδητοποιείς ότι έχει σπάσει ο ρυθμός.

Αλήθεια, αυτή την εβδομάδα στο δρόμο για το σούπερ μάρκετ πήρα το τρένο που κόβει από τις Σέρρες και συνάντησα έναν γνωστό μου που είχε στο κινητό του ανοιχτό ένα highlight του Ολυμπιακού όπου έγραφε "αήττητοι". Του έκανα μια κουβέντα, λέω "ρε φίλε, αυτοί πέρσι έκαναν τρεις φορές 15 πόντους διαφορά εκτός έδρας κι εκείνοι λένε αήττητοι;", αυτός γύρισε και μου λέει "ναι αλλά τώρα βρήκανε το γκολ τους". Εγώ εκεί σίγουρος πως δεν έφταιγε το γκολ όταν στις τρεις τελευταίες φορές που πήγαν Ρεάλ Μαδρίτης βγήκαν κι οι τρεις φορές χέρι με χέρι — τριάντα ολόκληροι αγώνες εκτός έδρας τον τελευταίο χρόνο χωρίς νίκη, κι εκείνοι ψάχνουνε hashtag στο Instagram. Παίζουν δύο νίκες εντός σε δεκατέσσερις ημέρες, ναι, αλλά μόνο όταν βρίσκουνε την πόρτα μισάνοιχτη ή όταν ο αντίπαλος αποφασίσει να αυτοτραυματιστεί εκείνο το βράδυ. Την ίδια στιγμή που εμείς εδώ σχολιάζουμε τα social, ο Ολυμπιακός έκανε τρεις φορές γύρω από την Ευρώπη σαν φοιτητής που ξέχασε τηλέφωνο στο νυχτερινό κέντρο — Ρεάλ Μαδρίτης τρεις φορές πίσω με γκολ λιγότερο, χωρίς καμία προσπάθεια επίθεσης μετά το δεύτερο δεκαδικό. Κι αυτό όχι επειδή έτυχε, αλλά επειδή στους τελευταίους δώδεκα αγώνες εκτός έδρας είχαν μία οργανωμένη επίθεση μόνο στους δύο πρώτους αγώνες της σειράς, μετά από εκεί άρχισαν να σβήνουν σαν λάμπα που λείπει η τάση. Μπορεί να κάνω λάθος, αλλά εμένα δε με πείθουν οι τρεις αυτές νίκες σαν ιστορία πρωταθλητισμού όταν ξέρω πως ο ίδιος αγώνας στον Πειραιά έγινε πριν δύο βδομάδες και η ομάδα βγήκε εκεί έξω σαν να έπαιζε hockey επί χόρτου — πρόλαβε πέντε διαδοχικές προσπάθειες μόνο μία φορά στο σύνολο των αγώνων εκτός έδρας τους τελευταίους τρεις μήνες. Την περασμένη Κυριακή στο Πειραιά είδα κι εγώ έναν αγώνα όπου τρεις διαφορετικοί παίκτες έκαναν σουτ από πάνω από επτά μέτρα όταν είχαν φάουλ — σαν να τους είχε μείνει μόνο εκείνη η κίνηση από το playbook του 2017. Κι όμως αυτοί θυμούνται τους τίτλους της δεκαετίας του '90 σαν να είναι χθες, ενώ τώρα ακόμα ψάχνουν έναν τρόπο να κρατήσουν ζωντανό τον αντίπαλο μέσα στο πρώτο ημίχρονο όταν οι αντίπαλοι έχουν εισιτήριο μόνο μέχρι το τέλος του πρώτου δεκαλέπτου. Η τύχη έδωσε τρεις νίκες μέσα σε δεκατέσσερις ημέρες στο ΣΕΦ, ναι, αλλά η ποιότητα ενός πρωταθλητισμού κρίνεται όταν δε υπάρχουν ξενοδοχεία να δώσεις λόγο στους δημοσιογράφους στις τρεις πόλεις που σου έχουν χτίσει την ιστορία — εκεί που ο Ολυμπιακός ακόμα μαζεύει κάρτες σαν μαθητής δημοτικού στις τρεις τελευταίες εκτός έδρας εμφανίσεις.

Ξέρετε τι είναι πιο αστείο; Ότι τρεις μέρες μετά το «θα λάμψουμε» στον Πανελλήνιο, κάποιοι ακόμα κρέμονται από τον κόμπο που έδωσε ο ίδιος τους αγώνας. Την ίδια βδομάδα που ο Ολυμπιακός έκανε 68-78 στο Μονακό σαν σχολείο στις ελεύθερες βολές του Πειραιά, εγώ κάθομαι στο γραφείο μου στους Ιωάννινα και βλέπω τους τίτλους των social: "Αήττητοι! Ανατροπή!" Σοβαρά τώρα — τρεις φορές Real Μαδρίτης, τρεις φορές πίσω στη Λάρισα, τριάντα ολόκληροι αγώνες εκτός έδρας χωρίς νίκη τους τελευταίους δώδεκα μήνες, κι εμείς ψάχνουμε hashtag αήττητου επειδή τρεις φορές βρήκαν την πόρτα ανοιχτή στον Πανελλήνιο; Δεν είναι ότι ο αγώνας ήταν νίκη — είναι ότι κάθε φορά που οι αντίπαλοι είχαν κλειστή θύρα στο πρόσωπο, αυτοί έβγαιναν σαν να πήραν ένα τυχερό δώρο. Την ίδια βδομάδα που πήγαν 97-93 εκεί όπου ο Πανελληνιάτης είχε μισούς τραυματίες στον πάγκο, τρεις ημέρες πριν έκαναν 78-68 χωρίς αντίσταση στο ίδιο γήπεδο — σαν την προηγούμενη περίοδο που στον Πειραιά μπήκα γιατί η κοπέλα μου είχε εισιτήριο από δουλειά και βγήκα νιώθοντας σα να είμαι μάρτυρας μιας ομάδας που προσπαθεί να βρει τον γκολ της μέσα από βίντεο TikTok. Μπορεί να σας φαίνεται υπερβολή, αλλά όταν κάποιος σου λέει πως τρεις νίκες μέσα σε δεκατέσσερις ημέρες στο ΣΕΦ είναι η απόδειξη συνέπειας, εγώ τον ρωτώ: συνέπεια γιατί; Γιατί όταν έπρεπε να παίξει εκτός έδρας με ομάδες που δεν είχαν λόγο να αφήσουν την πόρτα μισάνοιχτη, τότε επιστρέψατε πάντα σαν φοιτητές που ξέχασαν το πορτοφόλι τους στην άλλη πόλη; Την περασμένη χρονιά έκαναν 15 πόντους διαφορά τρεις φορές εκτός έδρας — τρεις φορές στις οποίες οι αντίπαλοι είχαν όλα τα κλειδιά στο χέρι τους και επέλεξαν να χάσετε, όχι επειδή εσείς κερδίσατε. Αυτό δεν είναι συνέπεια. Αυτό είναι τύχη που βρήκες τρείς φορές μια ανοιχτή πόρτα ενώ γύριζες από την εργασία σου στους δρόμους της Μαδρίτης. Κι όμως αυτοί γράφουν «αήττητοι» επειδή κάπου βρήκαν έναν ανάλαφρο αγώνα εντός έδρας. Δεν καταλαβαίνω — η ψυχολογία του οπαδού είναι σπουδαία υπόθεση, αλλά μέχρι έναν σημείο. Εκείνοι βρήκαν τρεις φορές την πόρτα ανοιχτή στον Πανελλήνιο μέσα σε δεκατέσσερις ημέρες — εγώ βρίσκω τρεις φορές Real Μαδρίτης κλειστό σπίτι στα τελευταία τέσσερα παιχνίδια εκτός έδρας. Την επόμενη φορά που κάποιος σας πει πως αυτοί είναι αήττητοι επειδή έκαναν δύο νίκες στις δύο τελευταίες βδομάδες, ζητήστε του μία πηγή εκτός social — επειδή εμένα εδώ στην Ήπειρο τουλάχιστον, οι αριθμοί των ξενοδοχείων της Μαδρίτης μιλούν πολύ πιο δυνατά από οποιονδήποτε τίτλο στον καλοκαιρινό θόρυβο.

πάει κάτι μου θυμίζει εκείνα τα χρόνια που ο Γουίλι Σόλιτα έκανε τρεις φορές αριστερόχειρας στη σειρά κι όλοι έκλειναν ότι φτάνει τώρα ανοίγει τον αιώνα. Μετά όμως έχασε τρεις φορές εκτός έδρας από Αλβέρτη, Μπάφκιην κι εκείνον τον κοντούλη από την Τουρκία που λέγανε Μάνος Παππάς, ενώ εμείς εδώ ανοιγόκλειναμε τα μάτια λέγοντας «τους έκαναμε!». Την ίδια ιστορία και τώρα. Δείτε λίγο τι βλέπουμε στο τραπέζι των αποτελεσμάτων: τρεις νίκες εντός μέσα σε δεκατέσσερις ημέρες, ναι, αλλά μέσα σε τέσσερα τελευταία παιχνίδια εκτός έδρας κανέναν πόντο. Και μην μου λέτε ότι είναι κάποια κούφια σύμπτωση — όταν ένας οργανισμός βάζει δεκατέσσερις ημέρες για να συγκεντρώσει τρεις νίκες σπίτι του ενώ στους δρόμους της Ευρώπης ξεχνάει να γυρίσει πρώτος από το ξενοδοχείο, τότε εκεί το πρόβλημα δεν είναι η ώρα που η τύχη γύρισε τη ρόδα της, αλλά η φύση της ρόδας. Κοιτάξτε τις τρεις αυτές νίκες: μία επειδή ο Πανελληνιάτης είχε τρεις τραυματίες στον πάγκο κι έβαλε έναν ντενεκεδένιο στις τελευταίες βολές, μία επειδή ο Μονάκο είχε φύγει σα σακούλα πλαστικών μπουκαλιών χωρίς ρόστερ στις θέσεις του, κι ακόμα μία επειδή ο ίδιος αντίπαλος έκανε επέστρεψε σπίτι του κουρασμένος πριν κλείσει ο αγώνας. Δηλαδή, η μία νίκη ήταν δώρο επειδή κάποιος άλλος έκανε ζημιά στον εαυτό του, οι άλλες δύο επειδή οι αντίπαλοι λησμόνησαν πως πρέπει να παίζουν μπάσκετ. Αυτές δεν είναι νίκες — είναι περιστατικά. Τρεις φορές άνοιξε η πόρτα του σπιτιού σου κι εσύ μπήκες μέσα επειδή κάτι πήγε στραβά στους γείτονες. Κι όμως αυτοί γράφουν «θα λάμψουμε» σαν να τους είπε κανείς ότι σύντομα θα αρχίσουν να κερδίζουν εκτός έδρας. Την περασμένη φορά που πήγα στο Πειραιά επειδή η γυναίκα μου είχε εισιτήριο «από δουλειά» (πάλι αυτά τα εισιτήρια-από-δουλειά… σα να φτιάχνει κανείς χαρτόνι μουτζούρες όσοι δουλεύουν στη δημοσιογραφία), είδα μια ομάδα που έκανε επιθετικά λάθη σα σοβαρός φοιτητής που προσπαθεί να λύσει διαφορική κι όλοι του λένε «ωραία προσπάθεια». Εκείνο το βράδυ η Αρμάνι είχε βάλει 82-65 και εγώ γύρισα σπίτι μου σκεπτόμενος πόσοι άνθρωποι εκείνο το βράδυ είχαν καεί στο TikTok γράφοντας «αήττητοι» επειδή τρεις φορές βρέθηκαν να μπαίνουν σπίτι τους χωρίς αντίσταση. Δεν φταίνε μόνο τα social βέβαια — φταίνε εκείνοι που βλέπουν τρεις νίκες εντός και ξεχνούν ότι ο πραγματικός αγώνας γίνεται στις πόρτες των ξενοδοχείων της Μαδρίτης, του Μιλάνο ή του Βερολίνου. Την ίδια βδομάδα που ο Ολυμπιακός έκανε τρεις νίκες σπίτι του, έκανε τρεις επισκέψεις στη Real χωρίς νίκη — τριάντα ολόκληροι αγώνες εκτός έδρας τους τελευταίους δώδεκα μήνες χωρίς έναν πόντο εκτός, κι εκείνοι αναλύουν hashtag. Γιατί όταν βρίσκεσαι έξω και συνεχώς βρίσκεις κλειστή την πόρτα, τότε δεν έχει σημασία πόσο γερά χτυπάς — δεν υπάρχει κανείς εκεί να ανοίξει από την άλλη μεριά. Εγώ εκεί προσωπικά κλείνω το laptop μου κάθε φορά που βλέπω αυτούς τους τίτλους. Δεν μπορείς να βάζεις τίτλο πρωταθλητισμού όταν οι αριθμοί στους δρόμους της Ευρώπης γράφουν ιστορία χωριάτικου θέατρου — τρεις νίκες εντός επειδή κάποιος άλλος έκανε λάθος δεν ισοδυναμούν με συνέπεια, ισοδυναμούν με ευγενική χάρη των αντιπάλων. Την επόμενη φορά που κάποιος σας πει «αήττητοι», ρωτήστε του μία χάρη: πώς βγήκαν από το Real Μαδρίτης εκείνο το βράδυ; Γιατί εμένα εκεί χρειάζονται νούμερα — όχι επειδή είμαι αναλυτής, επειδή εδώ στην Αθήνα έχω μάθει ότι όταν ο αντίπαλος σου κάνει sign of the cross στον αγωνιστικό χώρο, τότε ξέρεις πως κάτι πάει στραβά δικά σου.