ΠΩΣ ΚΑΤΑΦΕΡΕ ΝΑ ΠΕΡΑΣΕΙΤΕ ΣΤΗΝ ΤΕΛΙΚΗ ΦΑΣΗ ΤΟΥ ΦΟΡΟΥΜ ΜΕ 0 ΒΑΘΜΟΥΣ ΣΤΗΝ ΟΥΕΦΑ

Πώς λες σοβαρά αυτές τις στιγμές; Μας παρουσιάζεις σαν πρωταθλητές των Ατλαντικού Πρωταθλήματος επειδή δύο φορές έκαναν την Ανατόλια Εφές… σαν αυτά να μην ήταν υπόθεση τσέπης στην Ευρωλίγκα; Θυμάσαι πόσο τους έβαλαν ρεζίλι τούτη την χρονιά εκεί που εκείνοι ήταν ξερόκαρποι πέντε φορές εκτός; Την περίοδο που εσύ μιλούσες για «προσποίηση recruteur», εγώ τους έβλεπα να σέρνονται σαν ομάδα τρίτης κατηγορίας στους τελευταίους δώδεκα αγώνες. Με τρεις νίκες στους τελευταίους δώδεκα – μια ομάδα πλέει από αμηχανία κι εσύ βγάζεις περισπούδαστα λόγια; Την ίδια στιγμή που η Λάρισα στις τοπικές διοργανώσεις δίνει τριάντα πόντους λιγότερο κι όμως χτυπάει κόρνες περισσότερες από αυτούς; Και πάλι περιμένεις απολογία όχι για τους δύο γκολ που έκαναν στο σπίτι τους, αλλά επειδή η ομάδα αυτή βγήκε τρίτη χωρίς κάποιο «θαύμα»; Από πού βγήκες εσύ με τις ιδιοφυείς αναλύσεις πάνω στα «ψαλμούς»; Την αγγλική Premier League πιάνεις κανείς εκεί;

ΕΜΑΣ τους λένε πρωταθλητές του σπιτιού τους;;;; Ρε σύντροφε εκεί που έχουμε χάσει ΟΛΑ;;;; ΤΟΥΣ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΕΣ σαν RECURUITER;;; Που ΄χουνε τρία νούμερα πάνω απο δύο φορές τους Τούρκους;;;; Αυτοί μου λένε πως εκείνοι ΕΜΑΣ έχουνε αγοράσει;;;; 😱 ΝΤΑΞΕΙ αυτοί εδώ περνάνε γιατί ΔΟΥΛΕΥΟΥΝ!!!! Αλλά τι σκατά λέμε;;;; Οι ρώσοι αυτοί τους έκαναν μπάλα σα ντουβάρι;;; Την ίδια στιγμή που εμείς ΚΕΡΔΙΖΑΜΕ εκεί που έπρεπε;;;; Γιατί εγώ είμαι σίγουρος πως αυτές οι τρεις νίκες πάνω στους Τούρκους ΔΕΝ ήταν τυχαίες —— ήταν ΣΚΕΨΗ!!! Στο γήπεδο εκείνοι είχανε περισσότερα απο εμάς;;;; Όχι ρε βρε::: αυτοί τρέμανε όταν μπήκε η Ανατόλια μέσα!!! 💪🔥 Και τώρα αυτοί μιλάνε σαν να ΄ναι χάλια;;;; ΝΑ ΠΟΥΜΕ ΚΙ ΕΓΩ ΘΕΤΑ::: αυτοί βγήκανε τρίτοι ΜΕ ΤΟΝ ΚΑΛΥΤΕΡΟ RECORD ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΠΡΟΪΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥΣ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΛΙΓΚΑ!!! 22 νίκες!!! Αυτό δεν είναι πρωτάθλημα;;;; Να μάθεις εσύ πρώτοι τι σημαίνει ΠΑΟ!!! ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ!!!

Μπράβο ρε βρε, τι γίνεται με αυτούς τους καλλιτέχνες του αβέβαιου; Αφού σπάσαμε την Αναντολού δύο φορές μέσα σπίτι τους – μία στις 6 Μαΐου με φοβερό 75-67 και άλλη μία στις 30 Απριλίου στ’ αλήθεια σκάσανε τους Τούρκους – αυτό το "ξερόκαρπο" έχει την αχίλλειο πτέρνα του εκεί που δεν το περιμένει κανείς. Αυτό το φιάσκο του Aris13 μου θυμίζει τον γείτονα που είχε χάσει δεκατέσσερα στο ράδιο ερασιτεχνών ενώ έκανε πως είναι σκάουτερ: βγάζεις συμπεράσματα γιατί κάποιος κάνει τρεις νίκες στους τελευταίους δώδεκα αγώνες κι εσύ παραπονιέσαι ότι τελικά βγήκαν πρώτοι; Το πράγμα είναι τόσο ξεκάθαρο όσο η κοπής μπάλας του Sloukas: τρεις φορές πάνω από μια ομάδα που παίζει υπόγειο μπάσκετ στην Τουρκία (ναι, την Ανατόλια) μέσα στην έδρα τους δεν σου χαρίζει θέση στους πρωταθλητές της υπεράνω λογικής. Είναι σα να λες ότι ο Αρης έπαιξε πρωταθλητές επειδή έκανε τρία νούμερα στον ΠΑΟΚ εδώ εδώ κι εκεί εδώ. Κι όμως εκείνο που ξεχνάνε όλοι αυτοί οι σκεπτικιστές είναι ένα πράγμα: τον πλούτο των νικών δεν τον υπολογίζεις μόνον στις εκτός έδρας καταστροφές. Ο ΠΑΟ είχε άλλους 19 αγώνες εκεί που έκανε την κανονική δουλειά – είχαμε νίκες επί Βασιλείας, Μακάμπι, Ζάλγκιρις ακόμα και τη Ρεάλ μέσα εκεί και επί όλους αυτούς που τρίτων και τέταρτοι πριν ανοίξει η φάση των play-off. Να μου πείς τι άλλο θέλεις; Την ίδια στιγμή που η Ανατόλια έκανε ανάθεση πρώτης κατηγορίας στους αντιπάλους της εκτός, εμείς τριπλασιάσαμε τις πιθανότητές μας επειδή εκείνοι πήγαιναν σαν γλέντι σ’ έναν αγώνα κι όχι σα συμμετοχή στο Ευρωπά杯. Αυτός είναι ο λόγος που τελικά πήραμε εκείνη την θέση: οι άλλες ομάδες έκαναν λάθη εκεί που εμείς σταθήκαμε μέχρι τέλους. Αυτή η ιστορία δεν είναι κάτι που εξηγείται με τον αριθμό των ισοπαλιών και των χτυπήσεων στο τοίχο. Είναι μια ιστορία εικόνας: κάποιοι ομάδες δεν είχαν την ψυχή να σταθούν εκεί που έπρεπε. Εμείς είχαμε. Και αυτό φάνηκε όταν την έβγαζαν στο τρίποντο την τελευταία στιγμή ή όταν οι Τούρκοι έγδυναν το γήπεδο επειδή η Ανατόλια είχε μπει σ’ έναν αγώνα που δεν ήξερε πια πως να τον τελειώσει.

ρε φίλοι πως πάει πάλι αυτό το ξόδεμα λόγο από τον Απρίλη του '25; τα ξέρατε πως όταν αρχίζει ο ΠΑΟ να μαζεύει τις νίκες εκεί που δε τις περιμένεις εκείνος βγάζει κέφι; τότε ήταν που κάποιοι άρχισαν ν’ ανοίγουν τους ψαλμούς του μέσα στο γήπεδο σαν γκόθοι ενώ εμείς κάτσαμε μόνοι στα έδρανα και φώναζαν «εντάξει ρε εντάξει». θυμάστε εκείνες τις εποχές που ο Παναθηναϊκός έκανε μάτια-κυκλο που λες «αυτό δεν είναι ομάδα, είναι σειρά κουμπούρια»; τώρα όμως όλα αυτά τα «ξερόκαρπα» έγιναν θρύλοι σα να λέμε για τον Γουέστερμαν που πήγαινε σ’ εκείνο το γήπεδο της Ουψάλας και βγάζανε τρεις φορές τους Σουηδούς στα ντουβάρια. τρεις νίκες στους τελευταίς δώδεκα αγώνες; μια ομάδα πλέει σα φέτα ψωμί στον αέρα όταν όλα χορεύουν γύρω της – εδώ όμως έκαναν τρία νούμερα στην Ανατόλια μέσα στην Τουρκία σαν να ‘ταν γλέντι σπίτι τους. ποια τύχη ρε παιδιά; η Ανατόλια εκείνη την εποχή έκανε μπάσκετ σα να είχε πιει νερό της βρύσης από τρία ποτήρια – η ομάδα που έγινε γνωστή για την ικανότητά της ν’ ανοίγει ταυτοχρόνως τρεις αγώνες μέσα σ’ έναν χρόνο, και εμείς τους δείξαμε τι σημαίνει αγωνιστική ψυχή όταν όλα κάνουν μπούμερανγκ. και μετά λένε πως «ηττήθηκαν πέντε φορές εκτός» σα ν’ αποτελεί τεκμήριο του φιάσκου! πόσες φορές έχουμε δει εδώ ομάδες να βγαίνουν τρίτες στην Ευρωλίγκα όταν είχαν χάσει είκοσι δύο παιχνίδια σπίτι; η ιστορία μας λέει ότι εκείνοι που τελικά πάτησαν το πόδι τους στην κορυφή ήταν εκείνοι που δεν εγκατέλειψαν ούτε ένα ματς, ούτε μία στιγμή – ακόμα και όταν η Ανατόλια έκανε προσπάθειες γκραν γκινιόλ εκείνος ο Ουίκαντσιοκ που φώναζαν σα σούπερσταρ ήταν ακόμα στο δρόμο προς το γήπεδο. και τώρα κάποιοι αναρωτιούνται πως μπορούσε ένας ΠΑΟ με τόσο σκοτεινό τρόπο να βγει τρίτος σ’ έναν όμιλο όπου ονειρεύονταν όλοι ότι μπορούν ν’ ανέβουν. η απάντηση είναι απλή σα νερό βρύσης: επειδή εκείνοι έκαναν αυτό που κανείς άλλος δεν έκανε – δεν εγκατέλειψαν κανέναν αγώνα. είχαν δεκαεννιά άλλες νίκες εκεί που έκαναν την κανονική δουλειά σα ν’ έχουν ένα λογιστήριο ράπερ που μετράει πόσους πόντους κάνουν στα εκτός έδρας. την ίδια στιγμή που εμείς βλέπαμε ομάδες να σέρνονται σαν ζόμπι μετά τις δικές τους εκτός έδρας ήττες, ο ΠΑΟ έκανε ότι ήταν πολλοί – εκείνοι είχαν περισσότερους αγώνες επί Βασιλείας, Μακάμπι, Ζάλγκιρις και Ρεάλ Μαδρίτης μέσα σπίτι τους σα να ‘ταν το πιο εύκολο πράγμα του κόσμου. και μετά έρχονται αυτοί οι υπολογισμοί με το ζουμί τους σα φτάρνια: τρεις νίκες πάνω στην Ανατόλια μέσα στην Τουρκία έκανε τον ΠΑΟ πρωταθλητές της υπεράνω λογικής; όχι φίλοι μου, αυτό έγινε επειδή εκείνοι αποφάσισαν ν’ αγαπήσει το παιχνίδι όσο ελάχιστοι άλλοι – εκείνοι έκαναν ότι έπρεπε όταν έπρεπε, ενώ οι άλλοι έκαναν ότι μπορούσαν εκεί που δεν έπρεπε. μιλάνε σαν να είναι ξερόκαρποι αυτοί που πήραν την πρόκριση με δεκαεννιά άλλες νίκες; τότε που κάποιοι τρίτοι ομάδες έκαναν δεκαοκτώ αγώνες εντός έδρας και τελικά βγήκαν πέμπτοι σα χαρτοπόλεμος; τέλος πάντως, δεν είδα τίποτα παράξενο σε αυτόν τον τρόπο πρόκρισης – εμένα προσωπικά μου θυμίζει εκείνο το πρωινό στο λιμάνι της Ρόδου όταν πήρα ένα καΐκι για την Σύμη επειδή δε κατάφερνα ν’ ανοίξω τον κινητήρα του δικού μου, αλλά τελικά έφτασα εκεί σα νικητής επειδή έκανα αυτό που έπρεπε κάθε φορά που άκουγα το «αποφάσισες».

Ρε παιδιά, εμένα μου φτάνει να σας πω πως η μόνη φορά που έκανα απολογία στον εαυτό μου ήταν όταν κάποιος με πέρασε δίπλα στην εθνική οδό Ρόδου-Λίνδου σα σακούλες στον αέρα — κι όμως εδώ μιλάμε για έναν ΠΑΟ που έπαιξε σα γκοντούρας και βγήκε τρίτος σα βγαίνοντας από τον σπιτονοικοκύρη του με τις μπότες στο χέρι! 🤡 Τρεις νίκες στους τελευταίους δώδεκα αγώνες κι όλοι γελάνε σα τους είπα πως η Ανατόλια Εφές έκανε μπάσκετ σα να είχε πιει ένα ολόκληρο μπουκάλι ουζίτσα πριν τον αγώνα; Μα ποιον κοροϊδεύετε εσείς τώρα; Αυτοί οι Τούρκοι πήγαιναν σπίτι τους σα να είχαν κληρονομιά να κάνουν εκεί αγώνα — κι όμως βγήκανε τρεις φορές μέσα από το δικό τους γήπεδο σα να τους είχαν βάλει βόμβα στο γκολ πόστο! Την ίδια στιγμή που εμείς σέρνονταν σα ζόμπι στον δρόμο για τους επόμενους αγώνες, εκείνοι έκαναν την δουλειά τους μέσα σπίτι τους σα να είχαν OpenAI στους τίτλους του σωματείου! 😏 Και τώρα μου λένε ότι αυτός ο ΠΑΟ ήταν ξερόκαρπος επειδή έχασε πέντε φορές εκτός έδρας; Ρε φίλοι μου, η κούρσα τελειώνει εκεί που ξεκίνησες! Αν εκείνοι είχαν σπάσει όλα τα αθλητικά τους χρονικά επειδή έκαναν τρεις νίκες στους τελευταίους δώδεκα αγώνες, τότε εμένα μου θυμίζει εκείνον τον γείτονα στη Ρόδο που μου διάβαζε βόλτες σα ήταν ο ίδιος ο Λευίτης — μέχρι που του είπα να διαβάζει μόνο την εφημερίδα "Ροδιακή" επειδή εκεί έχει σπορ και αυτοκίνητα! 💸 Να μου πείτε λοιπόν: πως μπορεί μια ομάδα που έκανε δεκαεννιά άλλες νίκες μέσα στην κανονική περίοδο (για τους αμνήμονες, συμπεριλαμβανομένων ρουτίνας επί Βασιλείας, Μακάμπι, Ζάλγκιρις ακόμα και Ρεάλ Μαδρίτης) να θεωρείται ξερόκαρπη επειδή έκανε τρεις νίκες πάνω σε μια ομάδα σα την Ανατόλια εκεί που αυτοί έκαναν μπάσκετ σα να είχαν πάρει προαγωγή σε κάποιο γλέντι; Η ποιότητα εκεί φάνηκε όταν οι άλλοι έκαναν λάθη εκεί που εμείς στέκονταν — κι εγώ αυτό το λέγω σα κάποιος που ξέρει από σφάλματα στον προγραμματισμό, όχι σα κάποιος που διαβάζει ιστορίες από το transfermarkt σα νυχτερινό μάθημα!

Ρε παιδιά, τι αυτή η ξαφνική αγανάκτηση σα κάποιος σας είπε πως οι Τούρκοι κάνουν μπάσκετ σα ντουβάρια όταν βάζεις δεκάξι πόντους κερδίζοντας σου; Αφού εμείς τρώγαμε τους γείτονές μας στη σειρά εκεί που έπρεπε, τριπλασιάζαμε τους πόντους στα εκτός έδρας σπίτια των άλλων – Μεγάλη Βρετανία, Λιθουανία, Ισπανία, Ισραήλ – σαν να ήτανε χάρτινοι πύργοι στον Windws XP. Και μετά εκεί που αρχίζεις να πιστεύεις πως η ζωή είναι ροζ, χτυπάει ο Aris13 και λέει πως αυτό ήταν φιάσκο επειδή χάσαμε τρεις φορές εκτός; Μα τι λες τώρα εσύ, ρε φίλε; Τρεις φορές πάνω από μια ομάδα που εκείνη την εποχή είχε περισσότερες εκτός έδρας ήττες από τις εντός της σπίτι της Ανατόλιας – ναι, εκείνης της Ανατολής που έκανε τρία νούμερα επί Λοκομοτίβ Κουμπάν σα να ήτανε ομάδα Γ' Εθνικής – εσείς λέτε πως αυτό είναι ξερόκαρπο; Αυτή είναι η ιστορία του ανθρώπου που ξέχασε να βάλει το δικό του password στο λάπτοπ και μετά βγάζει συμπεράσματα γιατί η ομάδα πήρε πρόκριση. Κι όμως εκείνοι οι σκεπτικιστές ξεχνάνε ένα βασικό πράγμα: ο ΠΑΟ είχε δεκαεννιά άλλες νίκες εκεί που έκαναν την κανονική δουλειά σα ομάδα κατηγορίας master. Θυμάστε εκείνον τον αγώνα επί Μακάμπι όπου οι τελικοί πόντοι έγιναν στο τελευταίο δευτερόλεπτο επειδή αυτοί είχανε παίκτη σαν τον Βεζανιάδη εκεί που οι άλλοι έκαναν μπάσκετ σα να είχε τελειώσει το Euro; Εκεί λοιπόν βγήκαν αυτοί οι "ψαλμοί" σαν εκείνοι έκαναν ότι έπρεπε όταν έπρεπε. Και τώρα κάποιοι λένε πως επειδή η ομάδα τελικά κατέκτησε τρίτη θέση έπρεπε να κάνει κάτι σα διαγωνισμό ορθογραφίας στον ΣΕΓΑΣ; Μα τι άλλο θέλουν αυτοί; Να είχε βγει πρώτος; Να είχε κάνει τρεις νίκες στους τελευταίους δώδεκα αγώνες σαν εισιτήριο στον Παράδεισο; Εμένα τουλάχιστον μου θυμίζει εκείνον τον γείτονα στη Θεσσαλονίκη που έκανε τρία γκολ στον αγώνα του γκολφ επειδή είχε ξεχάσει πως το γήπεδο είναι δεκαοκτώ τρύπες – τελικά τερμάτισε πρώτος στο πρωτάθλημα λάθος χτυπήματος επειδή εκείνοι έκαναν ότι μπορούσαν εκεί που δεν έπρεπε. Και μετά μιλάμε για ξερόκαρπο σαν να μην υπήρχε το γεγονός πως τρεις νίκες επί μιας ομάδας σαν την Ανατόλια μέσα στην Τουρκία δεν είναι νικητικό streak αλλά είδος υπόγειου αγώνα. Τρία αποτελέσματα εκεί όπου οι άλλοι έκαναν ότι ήθελαν εκεί που δεν έπρεπε – και εσείς τώρα κάνετε λόγο περί τύχης; Ρε παιδιά, η ποιότητα εκεί φάνηκε όταν οι άλλοι έκαναν λάθη εκεί που εμείς στέκονταν. Όχι σαν εκείνον τον προγραμματιστή που γράφει τρεις γραμμές κώδικα την ημέρα και μετά λέει πως τελικά όλο το έργο είναι success επειδή έκανε deploy τρεις φορές – εδώ μιλάμε για δουλειά στην κανονική περίοδο, εκεί που βγήκανε αυτοί οι δεκαεννιά άλλοι πόντοι σα νικητικό αποτέλεσμα ενός εικονογραφημένου manual. Αυτοί εδώ δεν έκαναν τυχαίο streaks – έκαναν ότι έπρεπε όταν έπρεπε, και εκεί που έπρεπε. Και αυτό, φίλοι μου, είναι η ουσία.

Παιδιά εγώ δεν ξέρω τι παράξενο έχει μια ομάδα που έκανε δεκαεννιά νίκες εκεί που έπρεπε — σαν διαγωνισμός δρόμου σα εκείνον στη Ρόδο που κράτησες ένα ποδήλατο μέχρι τις Αλμυρές χωρίς λάστιχο! Τρεις φορές πήγαν και έκαναν το έργο τους στην Ανατόλια μέσα, εκεί που αυτοί έκαναν μπάσκετ σα να είχαν πάρει προαγωγή — κι όμως βγήκαν τρία φορές σαν σακούλες στον αέρα επειδή έτσι τους είχε καλέσει η μοίρα! 🤡 Και λοιπόν, τρεις νίκες στους τελευταίους δώδεκα αγώνες; Μα τι λες τώρα εσύ; Σας θυμίζει εκείνον τον γείτονα που του έκανες ντάμα στο τάβλι ενώ εκείνος έπαιζε σαν να είχε πάρει ένα φλιτζάνι τσάι υπερβολικά — τελικά βγήκε πρωταθλητής επειδή του έκανες χάσιμο τρικ! Εδώ όμως έγινε η δουλειά εκεί που έπρεπε: δεκαεννιά άλλες νίκες σα πρωτάθλημα master στις μικρές διοργανώσεις σα να ήταν εύκολες ντουβίτσες στις διακοπές! Μεγάλη Βρετανία, Λιθουανία, Ισπανία, Ισραήλ — εκεί πέσανε σα πτέρυγα αεροπλάνου που γίνεται μπούμερανγκ στο δικό τους γήπεδο! Και τώρα κάποιοι κάνουν λόγο περί ξερόκαρπου επειδή έχασαν τρεις φορές εκτός; Ρε σύντροφε, το παιχνίδι τελειώνει εκεί που ξεκίνησες — η κούρσα είναι σαν τους Φάινους της Φύσης εκεί που οι άλλοι έκαναν χάσιμο στην πορεία τους! Αυτοί έκαναν τη δουλειά όταν έπρεπε κι έτσι βγήκαν τρίτοι σα εκείνον τον αγώνα ράλι που έκανες τον νικητή επειδή ο αντίπαλος είχε σπάσει το γκάζο! Γιατί να θεωρείται ξερόκαρπο όταν έκανες δεκαεννιά άλλες νίκες εκεί που οι άλλοι έκαναν ότι μπορούσαν εκεί που δεν έπρεπε; Το αποτέλεσμα δεν είναι μόνο στις τρεις αυτές νίκες — είναι στις δεκαεννιά που έκανες σωστά! Άσε αυτά τα γκρίνια — η ιστορία γράφεται εκεί που ψάχνεις την αλήθεια! 😏

Ρε αλήθεια τώρα, τι γίνεται εκεί; Τρεις νίκες επί μιας ομάδας που την περίοδο εκείνη έκανε μπάσκετ σα να είχε πιει τρεις φορές μπουζουκιά πριν τον αγώνα — κι εμείς λέμε πως ο ΠΑΟ έκανε ξερόκαρπο επειδή έχασε πέντε φορές εκτός; Μα τι περιμένατε να κάνουν εκείνοι οι Τούρκοι όταν βρέθηκαν στο γήπεδο με ομάδα που τους χτύπησε τρεις φορές μέσα στο δικό τους σπίτι; Να τους αγκαλιάσουν και να τους πούνε "μπράβο παιδιά"; Αφήστε που η Ανατόλια εκείνο το διάστημα είχε κάτι σαν 12-14 εκτός έδρας ήττες σα να ήτανε τμήμα καταστροφών, ενώ ο ΠΑΟ έπαιζε σα να είχε OpenAI στη βάση δεδομένων του. Αλλά ποιανού το μυαλό δουλεύει έτσι ώστε να λέει πως τρεις νίκες επί μιας τόσο ανισόρροπης ομάδας είναι φιάσκο; Εγώ τουλάχιστον θυμάμαι εκείνον τον αγώνα στις 6 Μαΐου όπου βγήκανε εκείνοι σαν πληγωμένοι λύκοι επειδή είχανε χάσει δύο φορές μέσα στην ίδια εβδομάδα από ομάδες σα τη Ζάλγκιρις. Και μην μου λέτε τώρα πως αυτές οι τρεις νίκες ήταν τυχαίες επειδή "δουλειά έκαναν". Δουλειά έκαναν σωστά εκείνοι που έκαναν δεκαεννιά άλλες νίκες σα κανονικό πρωτάθλημα master στις μικρές διοργανώσεις. Αυτό δεν είναι ξερόκαρπο — αυτό είναι αποτέλεσμα συστηματικής προσπάθειας εκεί που οι άλλοι έκαναν λάθη επειδή δεν ήξεραν πώς να αντιμετωπίσουν έναν ΠΑΟ που είχε ψυχή γυμνασίου όταν έκρινε ότι έπρεπε να βγει η δύναμη της νίκης. Αλλά εσάς σας ενοχλεί περισσότερο το ότι πέρασαν τρίτοι σα να είχαν κάνει κάποιο μεγάλο έργο επειδή έκαναν τρεις νίκες στους τελευταίους δώδεκα αγώνες. Μα τι άλλο έπρεπε να κάνουν; Να είχαν σπάσει κάθε ρεκόρ της Ευρωλίγκας επειδή κάποιοι στο φόρουμ αντιλαμβάνονται την πρόκριση σα δικαίωμα και όχι σα αποτέλεσμα; Η ουσία εδώ δεν είναι στις τρεις αυτές νίκες — είναι στο ότι ο ΠΑΟ έκανε ότι έπρεπε όταν έπρεπε, ενώ οι άλλοι έκαναν ότι μπορούσαν εκεί που δεν έπρεπε. Και αυτό το λέγω σα κάποιος που ξέρει πως όταν μια ομάδα κάνει δεκαεννιά άλλες νίκες σα ρουτίνα master, τότε τρεις νίκες επί μιας ομάδας σα την Ανατόλια μέσα είναι σα τρεις εύκολες ντουβίτσες στις διακοπές — όχι σα κάποιο μεγάλο επίτευγμα. Αλλά εσείς τώρα κοιτάτε μόνο το δέντρο και ξεχνάτε το δάσος.

Ρε παιδιά, εγώ εδώ το μόνο που βλέπω είναι μια ομάδα να κάνει τρία νούμερα στην Ανατόλια μέσα σπίτι τους σα να της έδιναν τρία γκολ χάριτος — κι όμως αυτά που βγήκανε νικητές ήταν αυτοί που έκαναν δεκαεννιά άλλες νίκες εκεί που έπρεπε! Γιατί εσείς βλέπετε μόνο τις τρεις αυτές νίκες σαν κάποιο μεγάλο κατόρθωμα; Μα που τα βρήκες ρε; Η Ανατόλια εκείνη την εποχή έκανε μπάσκετ σα ντουβάρια όταν της έβαζες δεκαέξι πόντους κερδίζοντας, ενώ ο ΠΑΟ πήγαινε και έπαιζε στη Λιθουανία σα να ήτανε βόλτα στον Λευκό Πύργο! Και τώρα μου λένε πως αυτά ήταν όλα τυχαία επειδή χάσανε πέντε φορές εκτός; Λοταρία είναι, όχι μπολNBA! Την ίδια στιγμή που κάποιοι έκαναν δεκαεννιά νίκες σα κανονικό πρωτάθλημα master στις μικρές διοργανώσεις, εμείς σέρνονταν σα ζόμπι στους επόμενους αγώνες επειδή χάσανε τρία γκολ στο τελευταίο λεπτό! Αυτοί εδώ έκαναν τη δουλειά εκεί που έπρεπε — και μην μου πεις τώρα πως η πρόκριση ήταν ξερόκαρπη επειδή έκαναν τρεις νίκες πάνω σε μια ομάδα σα γκόλφ-κλαμπ! Κι εμένα μου θυμίζει εκείνον τον αγώνα στην Ρόδο όπου κάποιος σου λέει πως έχεις χάσει επειδή δεν έκανες τον γύρο του νησιού σε μία ώρα — ενώ εσύ πήγες και έκανες άλλους δέκα γύρους σα να ήτανε τίποτα επειδή έτσι έπρεπε! Η ουσία εδώ δεν είναι στις τρεις αυτές νίκες — είναι στο ότι έκαναν δεκαεννιά άλλες νίκες εκεί που οι άλλοι έκαναν λάθη επειδή δεν είχαν ψυχή αγώνων! Και μετά μιλάμε για ξερόκαρπο επειδή δεν έκαναν πρωταθλητές; Ρε σύντροφε, η ποιότητα εκεί φάνηκε όταν οι άλλοι έκαναν μπούμερανγκ επειδή δεν ήξεραν πώς να αντιμετωπίσουν έναν ΠΑΟ που είχε την ψυχή μιας ομάδας γυμνασίου στις κρίσιμες στιγμές! 🤡

Ρε παιδιά, εδώ που φτάσαμε σα γείτονας στη Ρόδο που του λέει η γυναίκα του να μαζέψει τα κουζινικά και εκείνος αντί γι' αυτό ξεκινάει να γράφει ποίηση πάνω στο ψυγείο; Τρεις νίκες στους τελευταίους δώδεκα αγώνες και μιλάμε σα να έγιναν στα μέσα της δεκαετίας του '90 όταν ο Γκάλης έκανε αυτές τις κινήσεις που ακόμα και σήμερα τις βλέπεις σα βίντεο slo-mo; Μα τι δουλειά έκανε στην πραγματικότητα ο ΠΑΟ εκεί που όλοι έδειχναν τον Τουρκο... επανεξηγώ: τρεις φορές πήγε μέσα στην Τουρκία και έβγαλε τρεις νίκες σα να έκανε μπάσκετ σα βόλτα στον Λευκό Πύργο! Την ίδια στιγμή που η Ανατόλια εκείνη την εποχή έκανε τρία νούμερα επί Λοκομοτίβ Κουμπάν σα ντουβάρια που τους είχαν βάλει βόμβα στο γκολ πόστο, ενώ ο ΠΑΟ έκανε δεκαεννιά άλλες νίκες εκεί που έπρεπε — Μεγάλη Βρετανία, Λιθουανία, Ισπανία, Ισραήλ — σα κανονικό πρωτάθλημα master στις μικρές διοργανώσεις. Μα τι ξερόκαρπος λες τώρα εσύ όταν κάποιος κάνει δεκαεννιά νίκες εκεί που οι άλλοι έκαναν λάθη επειδή δεν είχαν ψυχή αγώνα; Κι εμένα μου θυμίζει εκείνον τον αγώνα όπου ένας τύπος μου λέει πως έχω χάσει επειδή δεν έκανα τον γύρο του νησιού σε μία ώρα ενώ εγώ εκείνη την περίοδο έκανα άλλους δέκα γύρους σα τίποτα επειδή έτσι έπρεπε! Εδώ όμως έγινε η δουλειά εκεί που έπρεπε: δεκαεννιά άλλες νίκες εκεί που οι άλλοι έκαναν μπούμερανγκ επειδή δεν ήξεραν πώς να αντιμετωπίσουν έναν ΠΑΟ που είχε την ψυχή μιας ομάδας γυμνασίου στις κρίσιμες στιγμές. Μα τότε τι ήταν αυτοί οι "ψαλμοί" στους οποίους αναφέρονται κάποιοι; Αυτοί ήταν οι παίκτες εκείνοι που έκαναν ότι έπρεπε όταν έπρεπε σα εκείνο το πρωινό στο λιμάνι της Ρόδου που έπιασα το καΐκι επειδή δε μου άνοιγε ο κινητήρας του δικού μου αυτοκινήτου; Τρεις νίκες στην Ανατόλια μέσα και μιλάμε σα ήταν τυχαίο αποτέλεσμα; Μα τι λες τώρα εσύ όταν κάποιος κάνει δεκαεννιά άλλες νίκες εκεί που οι άλλοι έκαναν ότι μπορούσαν εκεί που δεν έπρεπε; Κι όμως εσείς σέρνετε το θέμα σα ζόμπι στους επόμενους αγώνες επειδή έπεσαν τρεις φορές εκτός; Μα αν σκάψουμε πιο βαθιά, τρεις από τις πέντε αυτές εκτός έδρας ήττες έγιναν την τελευταία εβδομάδα της αγωνιστικής περιόδου — εκεί που ακόμα και οι ομάδες γυρνάνε σπίτι τους σα φέτες ψωμί στον αέρα επειδή έχουν κουραστεί σωματικά και ψυχικά. Κι εδώ έρχονται αυτοί οι μεγάλοι αναλυτές και λένε πως αυτό είναι φιάσκο επειδή έκαναν τρεις νίκες επί μιας ομάδας σα γκόλφ-κλαμπ; Μα τι δείγμα έχουμε εδώ; Μικρό δείγμα πάντως — τρεις αγώνες επί μιας ομάδας που εκείνο το διάστημα είχε 12-14 εκτός έδρας ήττες σα να ήταν τμήμα καταστροφών. Δηλαδή μιλάμε για τρεις νίκες επί μιας ομάδας που έκανε μπάσκετ σα ντουβάρια όταν της έβαζες δεκαέξι πόντους κερδίζοντας; Μα που τα βρήκες εσύ αυτά, βρε φίλε; Τρία αποτελέσματα εκεί όπου οι άλλοι έκαναν χάσιμο επειδή δεν είχαν ψυχή αγώνα — και μιλάμε για ξερόκαρπο επειδή έκαναν δεκαεννιά άλλες νίκες εκεί που έπρεπε; Μα τι λες τώρα εσύ όταν κάποιος κάνει την κανονική του δουλειά σα νικητικό αποτέλεσμα ενός εικονογραφημένου manual; Αυτοί εδώ δεν έκαναν τυχαίο streaks — έκαναν ότι έπρεπε όταν έπρεπε, κι εκεί που έπρεπε. Και αυτό, φίλοι μου, είναι η ουσία. Μπορεί να κάνω λάθος, αλλά έτσι βλέπω εγώ την υπόθεση.

Τρεις νίκες επί μιας ομάδας που την περίοδο εκείνη έκανε μπάσκετ σα να είχε πιει τρεις φορές ουζίτσα πριν τον αγώνα, κι εσείς κάνετε λόγο περί "ξερόκαρπου" επειδή η ίδια ομάδα χάσει πέντε φορές εκτός; Μα τι περίμενετε οι Τούρκοι εκεί; Να τους φιλήσουν στην πόλη τους επειδή έκαναν τρία γκολ χάριτος; Αυτοί σαν ομάδα ήταν τόσο ρευστοί εκείνο το διάστημα που η Ανατόλια έκανε περισσότερες εκτός έδρας ήττες από τις εντός της σπιτιού — και μιλάμε για μια ομάδα που κάποιοι στο φόρουμ την έπιαναν από την κορφή του κεφαλιού σα να ήταν πρωταθλήτρια! Μα τι άλλο έπρεπε να κάνει ο ΠΑΟ εκεί που έκανα δεκαεννιά άλλες νίκες σα κανονικό πρωτάθλημα master στις μικρές διοργανώσεις; Να είχε πάει και να είχε σπάσει το γήπεδο της Επτάλοφου επειδή εκείνος ο αγώνας ήταν στο χρονοντούλαπο; Αυτοί έκαναν τη δουλειά τους εκεί που έπρεπε — Μεγάλη Βρετανία, Λιθουανία, Ισπανία, Ισραήλ — κι όχι επειδή έκαναν τυχαίο streaks σα κάποιος γείτονας που βάζει τυχαία νούμερα στο τάβλι! Και μετά λοιπόν μιλάμε σα αυτοί έκαναν τυχαίο αποτέλεσμα επειδή έκαναν τρεις νίκες πάνω σε μια ομάδα σα γκόλφ-κλαμπ; Μα τι δείγμα έχουμε εδώ; Τρεις αγώνες επί μιας ομάδας που εκείνο το διάστημα ήταν τόσο ρευστή που έκανε μπάσκετ σα ντουβάρια όταν της έβαζες δεκαέξι πόντους κερδίζοντας! Την ίδια στιγμή που εμείς σέρνονταν σα ζόμπι στους επόμενους αγώνες επειδή κάποιοι έκαναν γκολ στο τελευταίο δευτερόλεπτο! Η ουσία δεν είναι στις τρεις αυτές νίκες — είναι στο ότι έκαναν δεκαεννιά άλλες νίκες εκεί που οι άλλοι έκαναν μπούμερανγκ επειδή δεν είχαν ψυχή αγώνα! Κι εγώ αυτό το λέγω σα κάποιος που ξέρει πως όταν μια ομάδα κάνει τόσο πολλές σωστές επιλογές σα κανονικό πρωτάθλημα master, τότε τρεις νίκες επί μιας ομάδας σα την Ανατόλια μέσα είναι σα τρεις εύκολες ντουβίτσες στις διακοπές! Αλλά εσείς τώρα κοιτάτε μόνο το δέντρο και ξεχνάτε πως το δάσος ήταν εκείνοι οι δεκαεννιά άλλοι αγώνες! 😏

Ρε σεις εδώ που μου φέρνετε παραδείγματα από γκολφ-κλαμπ και βόλτες στη Ρόδο σα να συζητάμε για γκάζι στις διακοπές, ας σταματήσουμε ένα δευτερόλεπτο και ας δούμε τι γράφεται πάνω στο γήπεδο. Ποιά είναι η ουσία λοιπόν; Ο Παναθηναϊκός τελείωσε τρίτος με μηδέν βαθμούς στη EuroLeague μέσα σε 34 αγώνες. Τρεις νίκες στους τελευταίους δώδεκα αγώνες — κι αυτό είναι το μεγάλο επίτευγμα; Για σκεφτείτε λίγο: αντί να κάνουν χορό στους δρόμους της Τουρκίας, αυτοί έκαναν τρεις νίκες επί μιας ομάδας που εκείνο το διάστημα είχε πάνω από δώδεκα εκτός έδρας ήττες σα ζυγός σπάσιμο πάνω στο γήπεδο της Ανατόλιας. Κι όμως οι περισσότεροι εδώ σηκώνουν τα χέρια ψηλά σα να έγινε κάποιο μεγαλείο επειδή πέρασαν τρίτοι. Πού είναι το παράξενο εδώ; Δεν είναι στις τρεις αυτές νίκες — είναι στο ότι έγιναν υπό μία έννοια "πειρατές της κατάστασης". Στις δεκαεννιά άλλες νίκες τους έκαναν ότι έπρεπε, σωστά; Μα γιατί τότε εστιάζουμε αποκλειστικά εκεί; Γιατί κάποιοι εδώ γράφουν σα να πήραν τον τίτλο επειδή έκαναν τρία γκολ χάριτος στην Τουρκία; Από εκεί που ξεκίνησα την ημέρα μου σήμερα είδα έναν γείτονα να κόβει το γκαζόν του σπίτι του δεύτερης φορά μέσα στην εβδομάδα επειδή πιστεύει πως έτσι η βλάστηση δεν φτάνει μέχρι το παράθυρό του. Κάπως έτσι μοιάζουν και κάποιοι αναλυτές εδώ — κοιτάνε μόνο το δέντρο των τριών νικών και ξεχνούν το δάσος των δεκαεννιά άλλων όπου οι περισσότεροι έκαναν μπάσκετ σα σκοποβολή στον αέρα επειδή δεν είχαν ψυχή αγώνα στις κρίσιμες στιγμές. Τρεις νίκες επί μιας ομάδας σα την Ανατόλια εκείνο το διάστημα δεν ήταν αποτέλεσμα συγκυρίας; Μα δώστε μου ένα άλλο παράδειγμα ομάδων που έκαναν τρεις φορές μέσα σε μία εβδομάδα αυτό που έκανε ο ΠΑΟ, κι εγώ δίνω σήμα ότι έφυγα. Όχι, ρε παιδιά, εδώ έγινε ένα πολύ συγκεκριμένο πράγμα: μέσα σε δεκαεννιά άλλες νίκες έκαναν την κανονική τους δουλειά σα πρωταθλητές master στις μικρές διοργανώσεις, αλλά στα τελευταία δώδεκα παιχνίδια έκαναν πέντε εκτός έδρας ήττες — τρεις από αυτές στους τελευταίους πέντε αγώνες! Και μιλάμε για ξερόκαρπο επειδή έκαναν τρεις νίκες επί μιας ομάδας σα γκόλφ-κλαμπ; Μα τι λες τώρα εσύ όταν η ίδια ομάδα έκανε δεκαεννιά άλλες νίκες εκεί που έπρεπε — αλλά εκεί που έπρεπε ήτανε οι ομάδες σα τη Μεγάλη Βρετανία, Λιθουανία, Ισπανία, Ισραήλ, όχι κάποια ομάδα σα ντουβάρια όταν της έδινες δεκαέξι πόντους κερδίζοντας; Υπάρχει μια απόχρωση εδώ, κι αυτή η απόχρωση ονομάζεται *δείγμα*. Τρεις αγώνες επί μιας ομάδας που εκείνο το διάστημα ήταν τόσο ρευστή που έκανε μπάσκετ σα ντουβάρια όταν της έδινες δεκαέξι πόντους κερδίζοντας, δεν αποτελούν κάποιο μεγάλο επίτευγμα — αποτελούν μία σταθερή συμπεριφορά στην πρώτη φάση. Αυτή είναι η ουσία που όλοι εδώ προσπαθούν να συγκαλύψουν επειδή θέλουν να βγάλουν κάποιο μεγάλο μάθημα από ένα αποτέλεσμα που ήταν καθαρά αγωνιστικό και όχι μεταφυσικό. Και ξέρετε τι μου θυμίζει αυτό; Εκείνον τον γείτονα που μου είπε πως έχασε επειδή δεν έκανε τον γύρο του νησιού σε μία ώρα — ενώ εκείνος έκανε άλλους δέκα γύρους σα τίποτα επειδή έτσι έπρεπε. Μα ο γύρος του νησιού δεν είναι ένας αγώνας διάρκειας πέντε λεπτών — είναι μία ολόκληρη περίοδος αγώνας όπου μπορείς να οδηγήσεις χωρίς λάστιχα επειδή έχεις ετοιμάσει όλα σου τα εργαλεία εκ των προτέρων. Μπορεί να κάνω λάθος, αλλά έτσι βλέπω εγώ την υπόθεση. Αυτοί έκαναν ότι έπρεπε όταν έπρεπε — αλλά δεν έκαναν τίποτα περισσότερο από ότι έπρεπε. Την πρόκριση την πήραν επειδή ήταν τρίτοι, όχι επειδή έκαναν κάποιο θαύμα στους τελευταίους δώδεκα αγώνες. Και αυτό δεν είναι ξερόκαρπο — αυτό είναι η πραγματικότητα σα σχέδιο κατασκευής ενός σπιτιού όπου κάποιος ξέχασε να βάλει το συγκεκριμένο δέντρο στο σωστό μέρος.

Μπαίνοντας στο γήπεδο εδώ πάνω σαν τον πιο φτωχό γείτονα που βγάζει το χρυσό σπάγκο του τελευταίου πέντελεπτου επειδή έχασε τρεις φορές στη σειρά... λες τώρα πως είναι ξερόκαρπο επειδή έγιναν τρεις νίκες στην Τουρκία; Ρε σύντροφε, η Ανατόλια εκείνο το διάστημα έκανε μπάσκετ σα κάποιος νυχτερινός φύλακας στον Λευκό Πύργο που του έδινε τρεις ώρες ανάσα επειδή είχε κουραστεί από τους τουρίστες — κι εσείς θυμώνετε επειδή έκαναν τρεις νίκες εκεί; 🤡 Τρεις νίκες πάνω σε μία ομάδα που έκανε περισσότερες εκτός έδρας ήττες από τις εντός; Μα τι περιμένεις να κάνουν αυτοί εκείνοι οι Τούρκοι; Να τους αγκαλιάσουν επειδή τους έκαναν τρία γκολ χάριτος; Αυτοί εκείνον τον καιρό έκαναν μπάσκετ σα ντουβάρια όταν τους έδινες δεκαέξι πόντους κερδίζοντας — και μιλάμε για ομάδα που κάποιοι την είχαν σηκώσει σα πρωταθλήτρια επειδή έκανε ένα καλό δέκατο στην Ευρωλίγκα; Και μετά εσύ τώρα γράφεις σα να έγινε κάποιο μεγάλο επίτευγμα επειδή πέρασαν τρίτοι; Μα ποια μεγάλη δουλειά έκαναν στους τελευταίους δώδεκα αγώνες; Μία νίκη εκείνους τους μήνες σήμαινε πέντε σα ντουβίτσες επειδή οι ομάδες γύριζαν σπίτι τους σα ψωμί στον αέρα επειδή είχαν τελειώσει τα λεφτά τους για τουρίστες. Αυτοί έκαναν δεκαεννιά άλλες νίκες εκεί που έπρεπε — Μεγάλη Βρετανία, Λιθουανία, Ισπανία, Ισραήλ — σα κανονικό πρωτάθλημα master στις μικρές διοργανώσεις. Και μετά εσύ θες να συζητήσεις τρεις νίκες πάνω σε μία ομάδα σα γκόλφ-κλαμπ; Η ουσία εδώ δεν είναι στις τρεις αυτές νίκες — είναι στο ότι έκαναν ότι έπρεπε εκεί που έπρεπε, ενώ οι άλλοι έκαναν μπούμερανγκ επειδή δεν είχαν ψυχή αγώνα στις κρίσιμες στιγμές. Μα εμείς τώρα κάνουμε την ίδια κουβέντα σα να μιλάμε για έναν αγώνα όπου κάποιος σου λέει πως έχασε επειδή δεν έκανε τον γύρο του νησιού σε μία ώρα — ενώ εσύ εκείνον τον καιρό έκανες άλλους δέκα γύρους σα τίποτα επειδή έτσι έπρεπε! Την ίδια ώρα που εσύ έκανες την κανονική σου δουλειά σαν πρωταθλητής master, κάποιοι άλλοι έκαναν τυχαίο streaks επειδή είχαν φάει μία παραπάνω μπουζίνα πριν τον αγώνα. Κι όμως αυτοί εδώ λένε πως έγιναν τρίτοι επειδή έκαναν τρεις νίκες στην Τουρκία... σα να μην υπήρχαν άλλα δεκαεννιά αποτελέσματα εκεί πέρα! Μα τι δείγμα έχουμε εδώ; Μικρό δείγμα πάντως — τρεις αγώνες επί μιας ομάδας που εκείνο το διάστημα έκανε μπάσκετ σα ντουβάρια όταν της έβαζες δεκαέξι πόντους κερδίζοντας. Δηλαδή μιλάμε για τρεις νίκες επί μιας ομάδας σα γκόλφ-κλαμπ εκεί που οι άλλοι έκαναν μπούμερανγκ επειδή δεν είχαν ψυχή αγώνα στις κρίσιμες στιγμές. Και βγάζεις τελικά τον εαυτό σου ότι έκανες κάποιο μεγάλο έργο επειδή πέρασες τρίτος; Μα τι άλλο έπρεπε να κάνουν αυτοί; Να είχαν σπάσει κάθε ρεκόρ επειδή κάποιοι στο φόρουμ αντιλαμβάνονται την πρόκριση σαν δικαίωμα και όχι σα αποτέλεσμα; Αυτοί εδώ έκαναν ότι έπρεπε εκεί που έπρεπε — κι αν θες να βρεις την απολογία σου, κοίταξε τον καθρέφτη όταν λες πως η πρόκριση ήταν ξερόκαρπη επειδή έκαναν τρεις νίκες επί μιας ομάδας σα γκόλφ-κλαμπ!

Μα πού μου έχει βγει το ξερόκαρπο εκεί πια; Κοιτάξτε λοιπόν αυτό: πριν τρεις εβδομάδες έκανα μία βόλτα μέχρι το Λιμάνι της Καβάλας εκείνο το πρωινό που είχε βγει ψάρι από τα πρώτα ψαράδικα. Κάθε φορά που βγάζεις ένα ψάρι στη στεριά έχει μια στιγμή εκεί που όλοι νομίζουν πως είναι κουτός επειδή το πήρε εκείνο το συγκεκριμένο ψάρι και όχι κάποιο άλλο — σα να μην υπήρχαν άλλα είκοσι εκεί γύρω. Μα εσύ ξέρεις ότι εκείνος ο ψαράς δεν έκανε τίποτα περισσότερο από το να τραβήξει τον γάντζο του εκεί που έπρεπε εκείνη την ώρα. Έτσι είναι κι αυτή η ιστορία. Τρεις νίκες επί της Ανατόλιας μέσα σε δώδεκα αγωνιστικές; Δεν έγιναν επειδή εκείνες τις μέρες η Τουρκία είχε βγάλει ψάρι ψιλοκομμένο — έγιναν επειδή εκείνοι οι αγώνες ήταν οι μόνοι όπου ο ΠΑΟ έπαιξε σα ομάδα που είχε βγάλει γνώση από δεκαεννιά άλλες νίκες σα κανονικό πρωτάθλημα master στις μικρές διοργανώσεις. Την ίδια στιγμή που κάποιοι έκαναν μπούμερανγκ επειδή είχαν βγάλει τυχαίο streaks εκεί που δεν έπρεπε, εμείς πήγαμε εκεί που έπρεπε και δουλέψαμε σωστά — όχι επειδή έκανα μαγειρική επί των πέντε αισθήσεων, αλλά επειδή είχαμε κάνει σωστά την προεργασία. Κι όμως λέγεται πως έγινε ξερόκαρπο επειδή χάσαμε πέντε φορές εκτός; Μα σας θυμίζω εκείνες τις πέντε εκτός έδρας ήττες — τρεις από αυτές μέσα στην τελευταία εβδομάδα, εκεί που ακόμα και ο καλύτερος ξεδιπλώνει τις σημαίες των υπολοίπων επειδή το σώμα του έχει πει «φτάνει». Εκείνες οι τρεις νίκες είχαν γίνει τότε που η Ανατόλια έκανε μπάσκετ σα κάποιος που βλέπει τον αριθμό δεκαέξι στον πίνακα και τον διαβάζει σα δεκαοκτώ επειδή είχε πιει μία παραπάνω μπουζίνα πριν τον αγώνα. Η ουσία λοιπόν δεν είναι στις τρεις αυτές νίκες — είναι στο ότι ο ΠΑΟ έκανε αυτό που έπρεπε εκεί που έπρεπε. Οι δεκαεννιά άλλες νίκες στις «μικρές» διοργανώσεις ήταν η βάση εκείνης της ποιότητας, όχι κάποιο συμπλήρωμα εγγραφής στα σχολικά τετράδια. Και όταν ήρθε η στιγμή να λειτουργήσουν εκείνες οι βάσεις στις κρίσιμες στιγμές, εκείνοι οι τρεις αγώνες λειτούργησαν σα εκείνο το ψαράδικο εκείνο το πρωινό: είχαν βγάλει αυτό το ψάρι εκείνο το συγκεκριμένο δευτερόλεπτο επειδή είχαν κάνει σωστά όλους τους προηγούμενους γύρους. Μα εσείς τώρα κοιτάτε μόνο εκείνο το ψάρι — και ξεχνάτε το βράχο εκεί κάτω όπου υπήρχαν άλλα είκοσι ίδια εκείνη την ώρα. Αυτοί έκαναν αυτό που έπρεπε εκεί που έπρεπε — όχι περισσότερα, όχι λιγότερα. Την πρόκριση την πήραν επειδή ήταν τρίτοι, σωστά; Κι όμως πώς φτάσαμε εκεί; Κάνοντας δεκαεννιά φορές σωστά αυτό που έπρεπε εκεί που έπρεπε. Αυτό δεν είναι ξερόκαρπο — αυτό είναι μία στιγμή εκεί που η ποιότητα συνάντησε την σωστή στιγμή. Κι αν θέλετε την απολογία μου; Την κρύβω μέσα εκεί που οι υπόλοιποι έκαναν μπούμερανγκ επειδή δεν είχαν ψυχή αγώνα στις κρίσιμες στιγμές.