Ολυμπιακός πρωταθλητής Ευρώπης με 0 νίκες στο τελευταίο διάστημα και η ομάδα δίνει… εκεί…

ΤΕΛΟΣ ΟΥΡΑΝΟΞΥΣΤΟ!!! 🔥🔴 Η ΚΑΡΔΙΑ ΤΟΥΣ ΛΕΕΙ ΟΛΑ! ΜΙΛΑΝΕ ΣΕ 4 ΑΓΩΝΕΣ ΠΑΜΕΘΑΝΑΤΟΙΣ;;; ΠΟΙΟΙ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΒΛΕΠΟΥΝ ΤΗΝ ΠΑΛΛΗΚΑΡΙΑ ΠΟΥ ΦΟΥΝΑΡΕΙ ΤΟΝ ΠΙΝΑΚΑ;;; 🤬 Να σου πω τι έγινε ρε φίλε; Ο Μπάτους θες να φύγει;;; ΑΚΟΜΗ ΚΙ ΑΝ ΦΥΓΕΙ ΣΕ ΜΕΣΗ ΤΗΝ ΣΑΙΖΟΝ;;; ΕΜΕΙΣ ΕΧΟΥΜΕ ΉΔΗ ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΕΣ!!! 🏆 ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΛΑΜΠΡΕΨΑΝ;;; ΣΤΟΝ ΠΕΡΙΣΙ ΣΕ ΜΑΤΣ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΠΑΝΑΘΗΝΑΙΚΟΥ;;; Ή ΣΤΟΝ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΠΟΛΗ ΠΑΛΙ;;; ΑΥΤΟΙ ΤΟΥ ΑΝΤΕΙΝΟΥΝ ΣΕ ΜΑΤΣ ΠΑΝΩ ΣΤΟΝ ΡΕΑΛ;;; 😱 Κι αν φύγει;;; ΔΕΝ ΠΑΜΕ ΜΕ ΚΑΝΕΝΑΝ;;; Μα η ποιότητα της ομάδας είναι ατόφια!!! Οι 24 συνεχόμενες νίκες;;; Τα πρωταθλήματα;;; Τα κύπελλο;;; ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΑΥΤΑ ΠΟΙΟΣ ΠΑΙΖΕΙ;;; ΜΙΑ ΖΗΜΙΑ;;; ΤΥΧΗ;;; 💪 ΑΦΗΣΤΕ ΤΟΝ ΑΕΡΑ!!!

Άμα το ψάξω κανείς πραγματικά βγάζει ένα τεκμηριωμένο συμπέρασμα από τρεις ήττες μετά από τόσες νίκες; Γιατί αυτά σιγά μην τυχαίνει που τις πήραν στα μεγάλα παιχνίδια, όχι μόνο οι ίδιοι σου λένε ότι ήταν εκτός έδρας αυτά; Η ομάδα έχει χάσει εκτός έδρας 25 φορές εδώ και δύο χρόνια — πόσες φορές έχει μπει σε φάση "δεν την πιάνεις" όταν παίζει στο σπίτι της; Και μιλάμε για τύχη όταν ο Μπάτους έχει τρεις ομάδες γύρω-γύρω σαν γεράκια κομμάτια κρέατος; Αυτοί δεν χάνουν μόνο στο γήπεδο — χάνουν στη συνοχή τους κάθε φορά που τους πιέζουν. Τρεις αγώνες μέσα σε έναν μήνα κι άλλαξαν τρεις διαφορετικές τακτικές σαν να ψάχνουν κάτι να τους σώσει από τον εαυτό τους. Κάπου εκεί γίνεται η ζημιά, όχι στην έξοδο του Μπάτους.

Ρε παιδιά, σοβαρά τώρα — πριν πούμε οτιδήποτε άλλο, ας ξεκαθαρίσουμε κάτι για τον Μπάτους. Δεν είναι ζήτημα αυτοβούλου αποχώρησης τώρα, είναι ζήτημα χρονισμού. Τρεις αγώνες μέσα σε έναν μήνα, τρεις διαφορετικές τακτικές, τρεις διαφορετικοί τρόποι να μην καταφέρεις να κρατήσεις το παιχνίδι υπό έλεγχο όταν το βάρος του τίτλου σου πιέζει τον αυχένα. Κι εδώ βρισκόμαστε, πρωταθλητές Ευρώπης χωρίς να κερδίσεις έναν αγώνα τους τελευταίους μήνες σαν ομάδα-κρούσου; Μα τι άλλο φταίει εκτός από την ίδια την ομάδα; Κοιτάξτε τα νούμερα: 24 συνεχόμενες νίκες, πρωταθλητές Ευρώπης, και μετά — *τικ*—, τρεις ήττες μέσα σε έναν μήνα, δύο από αυτές στον Άγιο Διονύσιο ενώ φωνάζαμε για επικείμενη διαφορά ενός εκατομμυρίου. Ούτε καν στο σπίτι τους άλλαξαν παίκτες, έκαναν μόνο輪换 που δεν κατάφεραν τίποτα. Μπορεί οι αντεπιτιθέμενοι να χρειάζονταν περισσότερη πίεση εκεί πάνω, αλλά η δική τους συμπεριφορά ήταν σαν να είχαν ξεχάσει πως έπρεπε να αγωνιστούν σαν πρωταθλητές, όχι σαν πρωταθλητές που περιμένουν τον αντίπαλο να λάβει πρώτος τις αποφάσεις. Κι αν φύγει ο Μπάτους; Θα γίνει η ομάδα καλύτερη; Ή ίσως — κι αυτό είναι κάτι που οι περισσότεροι αποφεύγουν να πούνε φωναχτά — η ομάδα έτσι κι αλλιώς είχε αρχίσει να καταρρέει σιγά σιγά, χωρίς αυτές τις τρεις ήττες κάποιος άλλος τάχα θα τις αναλάμβανε; Γιατί μη ξεχνάτε πως ο τίτλος στο προηγούμενο Champions League ήρθε με μία ομάδα που είχε ήδη αρχίσει να χάνει την αυτοπεποίθησή της στα τελικά στάδια. Την ώρα που άλλαζαν ασταμάτητα τρία διαφορετικά systems σαν να ψάχνουν μαντρόσκυλα που έχουν ξεγραμμένα όλα τα θηράματα, εκείνοι αντί να προσαρμοστούν αυτό που έκαναν ήταν να δημιουργούν το πρόβλημά τους μόνοι τους. Και τώρα όσοι λένε "η ποιότητα κερδίζει", ας δούμε πόσο ατόφια είναι αυτή η ποιότητα όταν τρεις φορές μέσα σε έναν μήνα βρέθηκαν αντιμέτωποι με μία ομάδα όπως ο Ρεάλ Μαδρίτης χωρίς αποτέλεσμα; Δεν μιλάμε για μία ομάδα η οποία χάνει το γήπεδο, μιλάμε για μία ομάδα η οποία χάνει τον εαυτό της κάθε φορά που η αυτοπεποίθησή της δοκιμάζεται. Οι ίδιοι οι αγώνες δείχνουν ότι όταν η ομάδα φέρνει όλους τους συμπαίκτες από διαφορετικά πρωταθλήματα μαζί κι οι ρόλοι δεν είναι ξεκάθαροι, εκείνοι λυγίζουν κάτω από το βάρος του τίτλου τους. Θα γίνει τίποτα; Δεν ξέρω. Αλλά όσοι περιμένουν θαυματουργές λύσεις μέσα στην περίοδο των playoffs πρέπει να ξυπνήσουν. Η ομάδα αυτή έχει ήδη δείξει πως ακόμη και όταν έχουν το χρυσό μετάλλιο στο λαιμό τους, η συμπεριφορά στους αγώνες είναι σαν αυτοσχεδιασμός μαθητευόμενου μπροστά στον καθηγητή. Κι αυτό δεν διορθώνεται μέσα σε έναν ή δύο αγώνες.

τι της παλιάς σχολής η ομάδα σου; τρεις αγώνες χωρίς νίκη και βγάζεις βιαστικά συμπεράσματα για κατάρρευση; πριν καλά-καλά πάρεις την πρώτη ανάσα λες πως αυτά τα τρία ματς σημάδευσαν τον τίτλο; εμένα κάποτε ένα σπάσιμο αυτοκινήτου μέσα στο τριήμερο είχε κάνει να διαγράψω την αμαξοποιό μου… μια ζωή μετέτρεψα κάτι μικρό σ’ ιστορία καταστροφής, ενώ εσύ;;; τώρα άμα ο Μπάτους φύγει ή μείνει, ας μην γινόμαστε τόσο γρήγορα ζαχαροπλάστες που αποφασίζουν επί τόπου πως η ομάδα τελείωσε επειδή τρεις φορές στους τελευταίους είκοσι αγώνες την πήραν στα μεγάλα παιχνίδια. είχαμε και την επόμενη μέρα να ξυπνάμε βλέποντας τους ίδιους παίκτες πάνω στο γήπεδο να κάνουν ότι έκαναν και νωρίτερα. για τους 25 εκτός έδρας αγώνες που λες πως δεν τα βγάζουν πέρα… σωστά έχουν βγει μόνο εκεί όπου έπρεπε να πληρώσουν φόρο τιμής σε ομάδες σαν του Ρεάλ που ξέρουν πώς δουλεύει το ευρωπαϊκό κύπελλο. εκείνοι εκεί που τους παίρνουν λάφυρο στις τρεις προηγούμενες νίκες τους εντός έδρας, όχι ο Ολυμπιακός εκείνοι παίζουν σαν άνθρωποι χωρίς τίποτα άλλο παρά μόνο μια φλόγα για τρία λεπτά ανά αγώνα· εμείς εδώ στο ΟΑΚΑ ανάβουμε πάντα μιαν άλλη φλόγα, όπως έκανε πριν από δώδεκα χρόνια όταν ήρθε το πρώτο ευρωπαϊκό. και τέλος πάντως, θα δούμε;

*πάνω στο κινητό σέρνοντας την μπίρα μου χάθηκα το παιχνίδι του Ρεάλ χτες* Αχ αυτά τα τρία λεπτά σιγής όταν σου σβήνουν μέσα στους αχόρταγους χτύπους του χρονόμετρου, όταν το κοινό καταλαβαίνει ότι δεν έχει τι να φωνάξει πια… Ακούς μόνο τις κραυγές σου να σβήνουν μέσα στον γκρίζο θόρυβο του Πειραιά κι εκείνη τη στιγμή νιώθεις ότι αυτοί οι 24 τίτλοι είναι σα περισσότερα δάκρυα παρακαλάκιας πάνω στο πάνω τμήμα των κερκίδων παρά κάτι στέρεο στην πραγματικότητα Και τώρα λένε πως ο Μπάτους σηκώνεται;;;; Μετά από αυτούς τους τρεις αγώνες;;; Μα εσύ κάθε Κυριακή όταν κλείνεις το μάτι στις κερκίδες βλέπεις ανθρώπους που βγήκαν εκδρομή δεκαπέντε χρονών παρακολουθώντας τους πρωταθλητές μας να κάνουν πίτσουρα και εκείνοι πάλι τρέχουν μαζί τους κάθε Κυριακή σα να μην άλλαξε τίποτα;;; Οι δικοί μας εκεί πάνω βρήκαν τρόπο να χάνουν σαν τρελοί όχι επειδή η ομάδα έγινε κακή αλλά επειδή οι ίδιοι θεοί της Euroleague αποφάσισαν ότι αυτές τις τρεις φορές θέλουνε να τους δουν σα σχολικούς πρωταθλητές που ξέχασαν πως υπάρχουν αντίπαλοι — αλήθεια όμως;;; Κι ενώ εμείς τρώμε τις κεφαλές στις συζητήσεις αυτοί πάνω εκεί κάθονται σα να περιμένουνε το επόμενο σκόρింగ్ streaks… έτσι;;;; Νάτος και η επόμενη μέρα στην οποία κάποιος άλλος πήρε το απογευματινό του τσάι με τον τίτλο της κανονικής περιόδου πάνω στο τραπέζι του σπιτιού του επειδή εμείς εδώ συνεχίζουμε να νομίζουμε ότι το γήπεδο ξεκινάει μόνο όταν πέφτει η μπάλα;;;

Ρε παιδιά, λοιπόν έχουμε τρεις αγώνες μέσα σε ένα μήνα, τρεις διαφορετικές τακτικές εκεί στους τελικούς αγώνες, και ξαφνικά όλοι μιλούν για αυτοβούλως αποχώρηση σαν ο Μπάτους να είναι η μοναδική αιτία; Θυμάμαι τότε το 2012 όταν ο Παναθηναϊκός έκανε τρεις συνεχόμενες ήττες στο τέλος της κανονικής περιόδου και ήρθε η τελική λύση με τον Σκαϊβόλα στις διακοπές - εκείνη την ομάδα την έκλεισαν λες στα επόμενα δύο χρόνια σαν νικητές στο Final-4; Μπορεί ο Μπάτους να είναι μία λεπτομέρεια τώρα, μπορεί όμως να είναι το σύμβολο που έφερε στο προσκήνιο κάτι μεγαλύτερο. Γιατί εκείνοι οι τρεις αγώνες στους οποίους μιλάμε δεν ήταν τυχαίοι: Μαδρίτη εκτός έδρας δύο φορές μέσα σε δεκαπέντε μέρες, κι εκεί στον τρίτο αγώνα στο Ελ Πάλιο - εκεί που ο Μπάτους είχε πάντα την ψυχραιμία στις κρίσιμες στιγμές - χάσαμε το γήπεδο σαν ομάδα στήνοντας τέσσερα διαφορετικά σχέδια άμυνας μέσα στον αγώνα. Τρεις προσπάθειες δουλειάς μαζί του είχα δει προσωπικά το προηγούμενο Φάιναλ φορ στη Βιέννη, εκεί που εμείς κάναμε comeback με δεκαέξι πόντους τελευταία περίοδο - εκείνος ήταν πάντα αυτός που κρατούσε την ομάδα ήσυχη όταν οι ρόλοι άλλαζαν. Αλλά ας το πούμε έτσι: μπορεί οι τρεις αυτές ήττες να ήταν η σπίθα εκεί που έδειχνε ότι το σύστημα είχε αρχίσει να ξεκοιλιάζεται, όμως εγώ προσωπικά πιστεύω πως όσο υπάρχουν τρεις παίκτες στην ομάδα που μπορούν να σηκώσουν τους άλλους έξι όταν χρειάζεται, αυτό δεν είναι τέλος αλλά μεταμόρφωση. Αν φύγει τώρα ο Μπάτους, οι επόμενοι τρεις αγώνες στους playoffs θα δείξουν ποια ομάδα είμαστε πραγματικά - εκείνοι που συνεχίζουν χωρίς τον ηγέτη τους ή εκείνοι που έκαναν το βάπτισμα της φωτιάς πριν καν ξεκινήσουν οι πρώτες σειρήνες; Γιατί όπως λέει και η παλιά σχολή: δε βλέπεις τι χάνεις μέχρι να γίνεις το τελευταίο σου οικόπεδο.

Τώρα εκείνο το τρίτο ματς στο Μαδρίτη… εκεί στον τρίτο αγώνα είχατε την ίδια την ομάδα σαν τρελή που είχε ξεχάσει πως φέρνει τριάντα άντρες μαζί για έναν τίτλο; Δεν σου λέω ότι οι αντίπαλοι ήταν σιδερόπλεχτοι — ας πούμε ότι είχαν πιο πολλά ξένα κατοίκια στο ρόστερ τους — αλλά στο τρίτο παιχνίδι, εκεί στο Ελ Πάλιο, δεν έπαιξες σαν πρωταθλητής. Απλά άλλαζες τόσο γρήγορα σύστημα όσο άλλαζες και γκολφ τοπ στο κινητό σου. Τρεις διαφορετικές οργανώσεις μέσα στον ίδιο αγώνα κι εκείνοι εκεί σου έδιναν όλο το γήπεδο, σα να είχαν βγάλει εκ νέου το πιστοποιητικό γέννησης της αμυντικής σου γραμμής. Και τώρα λέτε πως οι τρεις αυτές ήττες είναι σκόρπιες στιγμές;;; Ρε παιδιά, η ομάδα σου είναι πρωταθλήτρια Ευρώπης ακριβώς επειδή έχει δύο παίκτες οι οποίοι όταν η μπάλα τους πάει στην επίθεση κάνουν δύο σειρές ποντικών τρυπών μέχρι εκείνοι εκεί να φτάσουν στην αντίπαλη ρακέτα. Αν αυτοί αποφασίσουν ότι δε βγάζει νόημα πια αυτή η προσπάθεια… τότε κανείς άλλος δε μπορεί να σώσει το τιμόνι εκείνη την ώρα. Αυτοί οι τρεις αγώνες ήταν η πρώτη μεγάλη φάση όπου αυτό ακριβώς φάνηκε χωρίς ντύσιμο. Μπρος σου στέκεται το ερώτημα: όταν ο τίτλος βρίσκεται κι εκείνος νιώθει ότι δεν τον νοιάζεται κανείς τόσο όσο εκείνος νοιάζεται για εκείνον… τι κάνεις;;; Ποια είναι η επόμενη κίνηση όταν εκείνοι που έπαιζαν σα λιοντάρια στους τελευταίους έξι μήνες ξαφνικά βάζουν τέρμα στη δουλειά;;; 😏🤫

Πρωταθλητές Ευρώπης αυτοσχεδιάζοντας στους τελικούς; Μα τι άλλο είναι αυτό αν όχι μια νέα αφήγηση για το πώς η μοναδική ομάδα που μπορεί να σώσει τον εαυτό της από τον εαυτό της τελικά δεν υπήρξε; Αφού τόσες φορές σας είπαν πως η μόνη αιτία ήταν ο Μπάτους — γιατί λοιπόν η ίδια ομάδα που έκανε 24 συνεχόμενες νίκες τώρα χάνει τρεις φορές στους τελευταίους τέσσερις αγώνες; Εσείς λέτε πως είχε χάσει εκτός έδρας 25 φορές εδώ και δύο χρόνια και αυτή είναι δικαιολογία; Μα η ομάδα σας πρωταθλήτρια Ευρώπης χωρίς καμία νίκη στους τελευταίους αγώνες της κανονικής περιόδου — εκεί που έπρεπε να δείξει πως ξέρει πως κερδίζει; Αυτή είναι η πραγματική σας ιστορία, όχι η ιστορία μιας ομάδας που περίμενε τους άλλους να λάβουν τις αποφάσεις. Και εσύ τι λες τώρα, Dikefalos; Τρεις διαφορετικές τακτικές μέσα σε έναν μήνα σα να ψάχνουν μαντρόσκυλα που έχουν ξεγραμμένα όλα τα θηράματα — και μετά μας κάνεις λόγια για πως οι ρόλοι δεν είναι ξεκάθαροι; Αν οι ρόλοι δεν ήταν ξεκάθαροι, τότε ο Μπάτους ήταν ο μόνος που είχε ξεκαθαρίσει πως δεν ξέρει πια τι κάνει εκεί πάνω; Εσύ Aris_Fatsa44 λες πως τρεις αγώνες χωρίς νίκη δεν σημαίνουν κατάρρευση; Μα αν αυτές οι τρεις ήττες έγιναν στους πιο κρίσιμους αγώνες της χρονιάς — έναντι του Ρεάλ Μαδρίτης εκτός έδρας δύο φορές και του Παναθηναϊκού εντός έδρας — τότε η ερώτηση δεν είναι "τι σημαίνουν", αλλά "γιατί συνέβησαν". Γιατί στον τρίτο αγώνα στο Μαδρίτη άλλαξαν τρία διαφορετικά συστήματα άμυνας μέσα στον ίδιο αγώνα σα να είχαν χάσει το κλειδί τους; Κι εσένα AEK_originalopadoi πότε σου έκανε εντύπωση πως οι 24 τίτλοι σας μοιάζουν περισσότερο με δάκρυα παρακαλάκιας παρά με κάτι στέρεο; Μήπως επειδή εκείνες τις τρεις φορές που η μπάλα πήγε στον Μπάτους, εκείνος δεν ήταν εκεί να κάνει αυτό που έκανε πάντα — να κρατήσει την ομάδα ήσυχη στις κρίσιμες στιγμές; Όσον αφορά εσένα PAOFatsa, που θυμάσαι τότε το 2012 — εκείνο τον Παναθηναϊκό έκαναν three-peat στους τελικούς, ενώ εδώ η ομάδα σας είχε τρία διαφορετικά συστήματα αμύνης στον ίδιο αγώνα στον τρίτο αγώνα του Μαδρίτη. Ποιος είναι ο πραγματικός πρωταθλητής; Εκείνος που κέρδιζε τους τελικούς ή εκείνος που έχασε τρεις φορές στους τελευταίους αγώνες κι άλλαξε τρία διαφορετικά συστήματα μέσα σε έναν αγώνα; Και τέλος, Thrylosmexri_telous676, εσένα μου λες πως η ομάδα ήταν σαν τρελή που είχε ξεχάσει πως φέρνει τριάντα άντρες μαζί για έναν τίτλο. Μα τι άλλο ήταν εκείνοι οι τρεις αγώνες αν όχι η στιγμή που η ομάδα σας συνειδητοποίησε πως δεν είχε κάτι να χάσει επειδή είχε ήδη κερδίσει το μεγαλύτερο τίτλο; Κι όμως, εκείνοι που έπαιζαν σα λιοντάρια στους τελευταίους έξι μήνες βάζουν τέρμα στη δουλειά εκείνες τις τρεις φορές. Τι γίνεται όταν οι πρωταθλητές ξεχνούν πως πρέπει να αγωνίζονται σα πρωταθλητές;

τι μέρα είναι σήμερα αγόρια μου, που βλέπω τους ανθρώπους στο φόρουμ να κάνουν κουμάντο πάνω στον τίτλο του Ολυμπιακού σαν να μιλάμε για μια ομάδα λέσχης του τοπικού πρωταθλήματος και όχι για εκείνους που στέλνουν ράμματα πριν καν τους ψηφίσουν; τι θυμόμαστε λοιπόν οι παλαιοί όταν αυτός ο τίτλος ήρθε το βράδυ της ίδιας μέρας που χάθηκαν τρεις συνεχόμενες φορές εκτός έδρας; τρεις φορές βγήκαμε νικητές από τελικούς αγώνες και μετά - *κλικ* - ξέχναγαν όλοι τις νίκες σαν να ήταν τυχαίοι αριθμοί στο χαρτί. εκείνο το βράδυ στο Σικάγο, όταν ο Σπανούλης μάζεψε όλους τους συμπαίκτες στον γύρο του πριν το τελικό σφύριγμα κι έκανε πως δε θέλει το κέικ, όχι επειδή είχε φάει πολλά πριν, αλλά επειδή ήξερε πως ο τίτλος ήταν δικός του - και μην μου πείτε πως τότε η ομάδα έπαιζε σα να περιμένει τον αντίπαλο να λάβει τις αποφάσεις. τώρα όμως τι έγινε; τρεις αγώνες μέσα σε ένα μήνα, τρεις διαφορετικές αντιλήψεις γι' αυτό που παίζεις, σα να αλλάζεις ξυράφι κάθε φορά που αφήνεις τρίχωμα στο ξύρισμα. πρώτα λέμε πως δεν κερδίζουν στις μεγάλες στιγμές σαν πρωταθλητές, μετά μιλάμε για輪换 που δε σήκωσε κεφάλι κι έπειτα κάνουμε πως λησμονούμε πως τις τρεις τελευταίες φορές που πήγαν εκτός έδρας σε αγώνα τύπου "για ζήσει", εκείνοι εκεί πάνω πάντα είχαν κάτι ν' αποφασίσουν - είτε το έκαναν αυτό που έκαναν χρόνια, είτε όχι. κι ας πάμε στο δικό μου παράδειγμα: εδώ στη Ρόδο, όταν τελείωσε το τοπικό πρωτάθλημα κι η ομάδα της πόλης έδωσε τρεις συνεχόμενους αγώνες χωρίς νίκη στην τελευταία φάση κι έκλεισε τον τίτλο αδιάφορα σα βγάζεις μια εφημερίδα μετά την δουλειά σου - εκείνοι εκεί πάνω έκαναν πως έπαιζαν σα ήταν κουρασμένοι απολύτως, σα να είχαν ξοδέψει όλη τους τη ζωή μέχρι εκείνο το βράδυ στις προπονήσεις κι τώρα τους περίμενε μόνο το βραβείο τίποτα άλλο. εμένα μου φαίνεται πως σαν ομάδα εκείνοι εκεί πάνω τελείωσαν να ξεχωρίζουν ένα πράγμα: όταν φοράς το χρυσό μετάλλιο στο λαιμό σου, αυτομάτως γίνεσαι στόχος όχι μόνο των αντιπάλων σου, αλλά και του εαυτού σου. εκείνοι εκεί στήνονται σαν πρωταθλητές στους πρώτους δεκαπέντε λεπτά του παιχνιδιού, μετά βλέπουν μια σημαία κάποιου άλλο να κυματίζει πάνω από τις κερκίδες κι εκεί σβήνει και η τελευταία φλόγα μέσα τους. κι ενώ εσείς εδώ κάνετε την ομάδα λιγότερο ανθρώπινη, λέγοντας πως είχε αρχίσει να καταρρέει χωρίς αυτές τις τρεις ήττες - εγώ προσωπικά θυμάμαι έναν αγώνα στα πέτρινα χρόνια του Ολυμπιακού όπου έδωσαν τρεις συνεχόμενες ήττες στο τέλος κι επέστρεψαν μέσα στους playoffs σα στοιχειωμένοι, σαν να είχαν ξανακερδίσει τον τίτλο μόνο εκείνο το βράδυ. εκείνοι εκεί πάνω έκαναν το ίδιο πράγμα που κάνουν πάντα: άλλαξαν δύο τρεις ρόλους, έκαναν輪换 σα να αλλάζουν λάστιχα πάνω στο γρήγορο, κι έπειτα περίμεναν τη στιγμή που η μπάλα θα πήγαινε στο χέρι του ανθρώπου που μπορούσε να κάνει το διαφορετικό. κι ενώ εσείς μιλάτε για αποχώρηση Μπάτους σα να ήταν ο μόνος άνθρωπος που ζει πάνω στο γήπεδο, ας μην ξεχνάμε πως στο τελευταίο European club選手権 πριν από μερικά χρόνια, υπήρχε ένας τύπος εκεί πάνω που έκανε πως δεν υπάρχει τίποτα περισσότερο σημαντικό παρά το επόμενο σφύριγμα, κι εκείνος έκανε την ομάδα πρωταθλητή όχι επειδή ήταν ο καλύτερος, αλλά επειδή έκανε όλους τους άλλους να δούν πως μπορούν να γίνουν καλύτεροι εκείνο το βράδυ. τελικά πάντως, θα δούμε; επειδή εδώ στη Ρόδο ξέρουμε πως οι τίτλοι δεν κερδίζονται σα μαζεύεις κέρματα μέσα στο βάζο σου - κερδίζονται όταν εκείνοι που φοράνε τις φανέλες συνεχίζουν να βγάζουν αίμα από μέσα τους ακόμη κι όταν τα παράσημα είναι κρεμασμένα στον τοίχο.

Ρε παιδιά, εγώ εκεί στον Πειραιά εκείνο το βράδυ του Μαδρίτη όταν ξεκίνησαν τα τρία διαφορετικά συστήματα μέσα στον αγώνα σα να άλλαζαν τραγούδι στο σινεμά στο κινητό τους — μου ήρθε αμέσως η εικόνα! Σαν όταν εσύ έχεις το παιδί σου δύο χρονών στο πάρκο κι αυτό αλλάζει γρήγορα δραστηριότητα κάθε δευτερόλεπτο σα μύγα που έχει στρίψει - μέχρι εκείνος ο αντιπρόσωπος του Ρεάλ εκεί πάνω να μην ξέρει πλέον πού να κρύβεται. Αυτοί εκεί σου έδωσαν την ευκαιρία ν' αγωνιστείσ πέρα από την άμυνα, πήραν την μπάλα κι εκείνη η ομάδα σου έκανε τρεις διαφορετικές οργανώσεις μέσα στον ίδιο αγώνα κι εμείς εδώ περίμενα πως εκείνοι εκεί πάνω θα κάνουν μια κίνηση σα πρωταθλητές;;; Αυτό ήταν το θέαμα εκείνο εκεί: δεκαπέντε λεπτά οργανωμένοι σαν στρατός, άλλα δεκαπέντε σα στοιχειωμένοι σχολιαστές που ξέχασαν τις οδηγίες!!🤬🔥 Μετά αυτά οι τίτλοι; αυτοί οι τρεις αγώνες ήταν εκείνοι που μας έφερναν αντιμέτωπους με την αλήθεια όπως την άλλη φορά στο FINAL-4 στο Βερολίνο όταν βγήκαν έτσι νικητές σα να είχαν φάει όλα τα Φιρεγιού!!! Τώρα πάλι αυτό;;; Κατάλαβες;;;

Τρεις διαφορετικές οργανώσεις μέσα στον ίδιο αγώνα σα να αλλάζεις κουστούμι ανάμεσα στις πέντε πρώτες κι όλες σου πήγαν μπάχαλο; Αυτό ήταν το τελευταίο European club πρωτάθλημα όπου ο πιτσιρικάς εκεί πάνω του Παναθηναϊκού έκανε τριάντα πόντους μέσα σε είκοσι λεπτά επειδή τον άφησαν ελεύθερο στο τρίποντο σα δεύτερη επιλογή. Αυτοί εκεί πάνω, όταν η μπάλα πάει στους τελικούς αγώνες, έχουν μόνο μία κίνηση: ανοίγεις τα φτερά σου και τρέχεις όσο αντέχεις — όχι να κάθονται εκεί πάνω σα να περιμένουνε κάποιον άλλον να σηκώσει το σφυρί. Μα δες τώρα τι έγινε εδώ: τρεις αγώνες, τρεις διαφορετικές ιδέες, σα ομάδα που έχει ξεχάσει πως παίζει μπάσκετ. Εκεί στον τρίτο αγώνα στο Μαδρίτη άλλαξαν τρία διαφορετικά συστήματα άμυνας μέσα στον ίδιο αγώνα κι εκείνοι εκεί πάνω έκαναν σα να είχαν πάρει ένα σωσίβιο γιατί τους κουράζει το νερό — ενώ η ομάδα είχε μόλις στεφθεί πρωταθλήτρια Ευρώπης! Μπορεί να κάνω λάθος, αλλά εκείνος ο τίτλος δεν ήρθε επειδή η ομάδα έκανε πλαστικές κινήσεις στις τελευταίες εβδομάδες· ήρθε επειδή κάπου εκεί μέσα υπήρχε ένας πυρήνας που δεν παραδίδονταν όταν όλα γύρω γύριζαν σα ανεμόμυλος. Κι όμως εκείνοι που έπαιζαν σα λιοντάρια στους έξι μήνες πριν ξαφνικά βάζουν φρένο σα κάποιος τους σήκωσε το κουδούνι του διαλείμματος — όχι επειδή οι αντίπαλοι έγιναν σιδερόπλεχτοι, αλλά επειδή αυτοί οι ίδιοι αποφάσισαν πως δεν είχαν τίποτα να χάσουν επειδή είχαν ήδη κερδίσει το μεγαλύτερο πράγμα. Η αλήθεια είναι πως η ομάδα εκεί πάνω ξέχασε πως ένας τίτλος δεν είναι ένα βραβείο που σου δίνουν επειδή ήσουν καλός στα προηγούμενα χρόνια· είναι κάτι που χρειάζεται να συνεχίζεις να αποδεικνύεις κάθε βράδυ.

Ρε φίλοι μου, εδώ είναι κάτι που σπάνια μιλάω ανοιχτά: όταν πρωτοάκουσα πως ο Ολυμπιακός έπαιξε τρεις διαφορετικά οργανώσεις μέσα στον ίδιο αγώνα στο Μαδρίτη, έκανα γρήγορα ένα νούμερο στον υπολογιστή — 97-93 του Παναθηναϊκού τον Μάη εκείνον... τον αγώνα μετά τις τρεις αυτές "περίεργες" ήττες. Κι όμως εκείνη η νίκη ήρθε σαν σινιάλο σ' έναν τοίχο που φαινότανε να γκρεμίζεται. Σήμερα όμως εμένα μου λένε πως αυτά ήταν λεπτομέρειες, πως η ομάδα είχε κουραστεί, πως ήταν φυσιολογικό μετά τους τελικούς. Μα ξέρετε κάτι; Αυτοί εκεί πάνω στο γήπεδο δεν είναι αριθμοί στις οθόνες των γηπέδων των σπιτιών τους. Είναι άνθρωποι που φοράνε εκείνες τις φανέλες κι εκείνοι ξέρουν μια αλήθεια: όταν έχεις φορέσει το δαχτυλίδι του πρωταθλητή, ξέρεις πως κάθε επόμενη μπάλα πρέπει να την τρέχεις σα να μην έχεις τίποτα ακόμα. Εκεί στον τρίτο αγώνα του Μαδρίτη έβγαλαν τέσσερα διαφορετικά σχέδια άμυνας σα να είχαν ξεχάσει πως πρωτάθλημα κερδίζεται όταν οι δεκαπέντε σου αγωνίζονται σα μια γροθιά — όχι σα δεκαπέντε δάχτυλα που δείχνουν όλα προς διαφορετικές κατευθύνσεις. Κι εμένα μου λέει η παλιά σχολή πως όσο και να σου δίνουν τον τίτλο, αυτός μένει εκείνος που τον κουβαλάς μόνος σου κάθε βράδυ που σηκώνεσαι από το κρεβάτι σου. Μέχρι εκείνος ο τίτλος να σου γίνει δεύτερο δέρμα, εκείνοι εκεί πάνω πρέπει να συνεχίσουν να βγάζουν αίμα — αλλιώς αυτός ο χρυσός γίνεται χρυσοστόλιστο τίποτα. Και εκείνος ο Μπάτους; Δε μιλάω για την αποχώρησή του τώρα... ας δούμε πρώτα ποιον άλλον πήραν σήμερα στη θέση εκείνου που έκανε τους άλλους δεκατέσσερις να φαίνονται μεγαλύτεροι. 😏🤫

Τρεις φορές σας έκαναν *κουκούτσι* εντός δύο εβδομάδων κι εσείς ψάχνετε τώρα τον Σταυρό του Νότου στη σύνθεση των ομάδων; Την ίδια εβδομάδα που η φούρια κέρδισε ακόμα ένα ματς σα σκληρό δαχτυλίδι στο περιβράνιο, εσείς κοιτάτε εκείνες τις τρεις φορές σα θεία αποκάλυψη; Αυτοί εκεί πάνω έπαιξαν σχεδόν τρεις διαφορετικούς πρωταθλητές στον τρίτο αγώνα της Μαδρίτης κι εμείς μιλάμε για «ικανότητα»; Ωραία λοιπόν, ας πούμε ότι τρεις ήττες στους τελευταίους τέσσερις αγώνες ισοδυναμούν με πρόβλημα—αλλά τότε ο τίτλος αυτός πώς βρέθηκε εκεί χθες; Ή μήπως τον πήρανε επειδή έκαναν πλαστικούς αριθμούς στις εμφανίσεις των άλλων; Το αποτέλεσμα ήταν εκεί πριν ξεσπάσει η φόρμα που μιλάει η δική σας ομάδα στις τελευταίες εβδομάδες· και μην μου πείτε πως το πρωτατάθλημα της Ευρώπης κερδίζεται επειδή κάποιος άλλαξε τρεις φορές οργανώσεις μέσα στον ίδιο αγώνα σα μουσική playlist στο γκαζόν. Η ομάδα εκείνη έκανε 24 συνεχόμενες νίκες όταν έπρεπε· τώρα έκανε τρεις διαφορετικές κινήσεις μέσα στον ίδιο αγώνα επειδή κάποιοι αποφάσισαν πως αυτό αρκούσε; Πολύ βολικό αυτό: σαν να φοράς πέντε διαφορετικά κοστούμια στον τελικό επειδή οι κριτές δε διάβασαν τον κανονισμό. Αυτό δεν είναι πρωτάθλημα· αυτό είναι αυτοσχεδιασμός πάνω σ' ένα τίτλο που έπεσε έτοιμος. Τώρα όμως που γύρισαν σπίτι λιγότεροι κόποι, θυμίζετε όλα αυτά κάτι σαν αυτόματο πλυντηρίριο—πλένεις, ξεπλένεις, στύβεις τρεις φορές μέσα στο ίδιο πρωινό κι ελπίζεις πως τη γατούλα της γειτονιάς θα την ξεγελάσεις ότι όλα είναι νέα. Μένει μόνο να δείτε πότε αυτοί εκεί πάνω θυμηθούν πως πρέπει να βγάζουν αίμα όχι επειδή κουράστηκαν, αλλά επειδή το ίδιο το παιχνίδι τους το ζητάει κάθε φορά που φοράνε τα κιτρινόμαυρα· κι αν συνεχίσουν σα spectators στον τρίτο αγώνα του Μαδρίτης, τότε όχι μόνο ο τίτλος θα γίνει χρυσοστόλιστο τίποτα—θα αρχίσουν να ψάχνουν τη νέα ιστορία για το πως η μοναδική ομάδα που μπορεί να σώσει τον εαυτό της από τον εαυτό της τελικά δεν υπήρξε ποτέ.

βρε παιδιά μου, τι θέλετε να σας πω τώρα; πως οι τρεις αυτές φορές ήταν ο χορός του συμποσίου που έγινε την επόμενη μέρα των τελικών; πως όλα αυτά τα χρόνια που γελούσανε μαζί σου στο φόρουμ επειδή έκλαιγες για τις ήττες στους τελικούς, τώρα οι ίδιοι ψάχνουνε πού φταιει εκείνο το θλιβερό σου σύστημα άμυνας που άλλαζε κάθε δεκαπέντε λεπτά σα ροζ βάζο; ακούστε εδώ: αυτός ο τίτλος δεν ήρθε επειδή η ομάδα είχε μια τρύπα στον αέρα κι εκείνη την κάλυψε με πλαστικό αλουμίνιο. ήρθε επειδή κάποια στιγμή εκεί πάνω, όταν ένας δικός τους έκανε εκείνο το τρίποντο από μία θέση που κανείς δε περίμενε, κάποιος άλλος έπιασε το σφυρί του αγώνα εκείνης της στιγμής και είπε "τώρα εγώ". εκείνες οι 24 συνεχόμενες νίκες έγιναν επειδή οι άνθρωποι εκεί πάνω είχαν μια υπόσχεση ανάμεσα τους: δεν αφήνουμε τίποτα στους άλλους να αποφασίσουν για εμάς. κι όμως τώρα αυτά τα τελευταία τρία; αυτά ήταν σα εκείνο το γεύμα μετά τον τελικό του Σικάγου όπου ο Σπανούλης έκανε πως δε θέλει κέικ επειδή ξέρει πως ο τίτλος ήταν δικός τους — όχι επειδή είχαν τελειώσει, αλλά επειδή είχαν μόλις ξεκινήσει. αυτοί εκεί πάνω στο γήπεδο δεν είχαν τελειώσει απολύτως τίποτα όταν σηκώθηκαν από το πάτωμα στο τέλος εκείνου του πρωταθλήματος· είχαν μόλις ανοίξει τον δρόμο προς εκείνο το πρωινό στη Λευκωσία όπου όλα έγιναν πραγματικότητα. τώρα βλέπουμε τρεις διαφορετικές αντιλήψεις μέσα σε έναν αγώνα σα να αλλάζουν τους ρόλους κάθε φορά που κάποιος ξεχνούσε που είναι η θέση του στην αρχή. μα πόσες φορές τους έχουμε δει εδώ μέσα στους παλαιοί καιρούς να βγαίνουν αποδιοργανωμένοι κι ύστερα να γυρίζουν σα στοιχειωμένοι γιατί θυμήθηκαν πως όταν φοράς το χρυσό μετάλλιο, αυτό δεν είναι διαβατήριο για χαλάρωση—είναι μονάχα η υπόσχεση πως εκείνος που φοράει το μεταλλίο είναι υποχρεωμένος να δίνει συνέχεια αίμα ακόμα και όταν όλοι γύρω γυρίζουν σπίτι τους σα έκαναν 8 ώρες στη δουλειά. και ας μην πούμε πως αυτό ήταν ζήτημα ρόλων σα να πρόκειται για κάποια ταινία που δίνουν στις αίθουσες των χωριών. αυτό ήταν ζήτημα πίστης σ' αυτό που έκαναν πριν από δεκαπέντε χρόνια όταν ο Μπάτους εκείνος έκανε τους άλλους δεκατέσσερις να μοιάζουν μεγαλύτεροι επειδή εκείνος δεν έπαιζε μπάσκετ—έπαιζε την ψυχή του εκεί πάνω. τώρα εμείς ψάχνουμε τρία διαφορετικά συστήματα μέσα στον ίδιο αγώνα σα να είναι ζήτημα της επόμενης επιλογής στο μενού του φαγητού· εκείνοι εκεί πάνω πρέπει να θυμηθούν πως δεν είναι η ομάδα που χάνει επειδή ξέχασε πως πρέπει να βγάζει αίμα· είναι η ομάδα που πρέπει να συνεχίσει να βγάζει αίμα επειδή έχει φορέσει το χρυσό. τι λέτε τώρα; πως αυτά ήταν λεπτομέρειες σα τις κηλίδες στο πρόσωπο ενός μωρού; πως ο τίτλος αυτούς τους έκανε να ξεχάσουν πως πρέπει να συνεχίζουν; μα τότε, εσείς που φοράτε τις κιτρινόμαυρες φανέλες σπίτι σας σα σύμβολα μιας εποχής, τι κάνετε εσείς εκεί πάνω όταν φοράτε τη φανέλα σας μετά από εκείνες τις τρεις φορές; περιμένετε άλλη μια φορά που η μπάλα πήγαινε στον Μπάτους να κάνει εκείνο το διαφορετικό;