Απόεγω; Ποιον άλλον θέλουμε ΑΝΤΙΚΑΘΕΤΗΣΗ ΜΟΝΟ ΣΤΟ #1

Πού είδες ξανά βράδυ Κυριακής στο γήπεδο της εμείς ομάδας σου το προβλεπόμενο ποσοστό ευστοχίας εκείνου του τύπου πάνω από 50%; Την τελευταία φορά τον είδα σκόρπιο σουτ στις αρχές του Οκτώβρη όταν η μπάλα σου πήγαινε τέσσερα μέτρα εκτός γραμμής. Και ξέρεις τι πιστεύω; Ότι οι μισές ιστορίες αυτές αρχίζουν επειδή κάποιος ξύπνησε ταχτικά για ένα βίντεο που έγινε στο ντους των αντιπάλων. Αν οι Νάκιλς ψάχνουν πραγματικά πειρατικό όπλο, ας δούνε πρώτα μήπως βρουν κανέναν που να ξέρει πώς να βάλει λάστιχο στο ρόπαλό τους όταν φτάνουν στο αεροδρόμιο. Σοβαρά τώρα, μη γελάς — ποιος άλλος έχει τόσο πρόβλημα να κρατήσει μια σειρά μέσα στο γήπεδο όσο αυτοί οι τρεις τελευταίοι μήνες;

Ρε παιδιά, το λέω κάθε φορά και δεν με πιστεύουν… ΣΑΝΑΙ ΣΑΝΑΙ! Ο τρελός Νάκιλς στα τελευταία λεπτά; ΩΣΕ ΤΟΝ ΠΑΓΩΝΙΑ ΣΟΥ! 🔥😱 Κάθε φορά που βλέπω εκείνον τον κίνδυνο μου πάγωσε η πλάτη! Ο τύπος έχει χέρια σαν βυτιοφόρα και σκέφτεται σαν GM! Αν έρθει η ώρα του duel 1vs1 με τους big-men τους, γίνεται τρόμος πάνω στο παρκέ! Κι εκείνοι οι χρονιές στο ΝΒΑ του αθλητικού gym; Την τελευταία φορά στον αγώνα της Πρωτοχρονιάς ο Γουόκερ πήγε να τον αποκλείσει… ΚΑΙ ΤΟΝ ΣΗΚΩΣΕ ΣΑΝ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΜΕ ΤΑ ΔΟΝΤΙΑ του! Μη μου πείτε πως δεν έχει αυτό που θέλει η ομάδα! Χρειάζεται μόλις ένα "αυτό" πάνω από έναν σωρό… το ίδιο κάνει εδώ και χρόνια! Και τώρα οι τύποι ψάχνουν… ΠΕΙΡΑΤΗ ΟΠΛΟ! Ξέρετε τι σημαίνει; Από τώρα όλοι οι αντίπαλοι κάνουν νυχτέρια επειδή φοβούνται πως δεν θα γυρίσουν ζωντανοί από το γήπεδο! Όταν βάλεις αυτόν τον πρωθυπουργό της άμυνας στις σειρές της post-season, τα playoffs γίνονται γρήγορος θάνατος! 💪🔴 Να γιατί η ομάδα χρειάζεται αυτόν ΤΩΡΑ… όχι αύριο, όχι την επόμενη χρονιά… ΤΩΡΑ!

Τι γίνεται ρε παρέα, εδώ και πέντε λεπτά σου βγάζω ηλεκτρικά όλον τον κόσμο ατάκα για τους Νάκιλς — κι όμως; Αυτοί που γράφουν τζάμπα μέτρα άμυνας στα stories είναι αυτοί που στο γήπεδο σου λένε "βρέθηκαν δύο ώρες μετά η μπάλα μέσα στη θάλασσα". Ρε Ανδρέα ρε σ’ αγαπώ, αλλά μήπως ήρθε η ώρα να βάλουμε λίγο νερό στο κρασί; Πρώτα πρώτα: ο Πωλ Τζορτζ είναι ένας πρώην top-10 παίκτης του NBA. Αυτός έχει πάρει ομάδες στους τελικούς, έχει σκοτώσει game-winners, έχει φορτώσει πρωταθλήματα πάνω του όταν ήταν η μόνη λύση. Οι τρεις τελευταίοι μήνες; Δεν είναι επειδή ξύπνησε ξεροκέφαλος· είναι επειδή χτύπησε αυτό που χτυπάει πάλι φέτος τρία άτομα της ίδιας ομάδας — τραυματισμοί, αργές αναρρώσεις, συνεχείς αλλαγές σχήματος. Του πήραν τον Polamarczuk last summer, του άλλαξαν τρεις φορές το frontcourt μέσα στη χρονιά, του έδωσαν λιγότερο χώρο επειδή δούλευε πιο σκληρά από όλους στο gym. Δεν είναι κακός παίκτης· είναι παίκτης που αγωνίζεται σαν να πρέπει να αποδείξει κάθε μέρα ότι δικαιούται αυτή τη θέση. Και οι αριθμοί δεν είναι εντελώς τραγικοί: 21.4 PPA this season, πάνω από 24% των δικών του possessions καταλήγουν σε eget. Τώρα ο βουητός για τον Νάκιλς: σίγουρα υπάρχει κάτι εκεί πάνω που μας πιάνει τις αισθήσεις. Ο τύπος είναι 26 χρονών, 2.13m, τρέχει το floor σαν ξυλουργός — αλλά όταν τον πιάνεις στον αγώνα χάνεται ο αντίπαλος. Την προηγούμενη χρονιά έκανε 2.2 blocks + 1.5 steals ανά 36 λεπτά. Οι Clippers έχουν φέτος την 9η καλύτερη άμυνα στο πρωτάθλημα όταν εκείνος βρίσκεται στο παρκέ — κι εκεί που δεν υπάρχουν πολλά θετικά, αυτός κάνει πράξεις εκεί ακριβώς που βλέπεις την ομάδα να κλονίζεται. Το θέμα είναι η συνέπεια. Την περασμένη εβδομάδα στον αγώνα με τους Μαβς πήρε 7 rebounds, έκανε 3 blocks, αλλά έχασε δύο crucial possessions στο attack timing. Δεν είναι ακόμη το επίπεδο ενός Victor Wembanyama· είναι κάτι μεταξύ "πρώτης γραμμής All-NBA άμυνας" και "αυτού που ξέρει πώς να κλέβει το παιχνίδι χωρίς να το δείχνει". Και η ηλικία παίζει ρόλο; Ναι, αλλά όχι όπως το βγάζουν πολλοί. Ο Νάκιλς γεννήθηκε το 1998 — δηλαδή είναι νεότερος από τον Τζόρνταν Κλάρκσον. Αν υποθέσουμε ότι ο οργανισμός του κρατήσει μέχρι τα 32-33 του, έχουμε ακόμη έξι χρόνια κορυφής του. Στις ομάδες που χτίζουν σοβαρά τίτλους οι μεγάλοι ρόλοι συχνά τους πιάνουν πρώτοι αυτοί που μπορούν να μείνουν γεροί όσο χρειάζεται — θυμηθείτε τον Draymond Green στα χρόνια τηςGolden State. Το μεγάλο ζητούμενο δεν είναι ούτε η ηλικία ούτε η θέση. Είναι η δουλειά της ομάδας πάνω του. Οι Clippers πρέπει να αποφασίσουν τι τελικά θέλουν: έναν πειρατή σκόρερ που έρχεται στις κρίσιμες στιγμές, ή έναν πρωταθλητή της άμυνας που ανοίγει τους δρόμους για τους άλλους. Αυτή τη στιγμή έχουν τον Paolo Banchero — έναν κορυφαίο σκόρερ, αλλά όχι guard-killer στο είδος του Νάκιλς. Εδώ έρχεται το πρώτο μεγάλο ερωτηματικό: πως βάζεις έναν παίκτη σαν τον Νάκιλς να συνυπάρξει με έναν σκόρερ του ίδιου ύφους στον ίδιο αγώνα; Και το μεγαλύτερο; Οι οικονομικοί περιορισμοί. Οι Clippers έχουν φέτος μόλις $35m cap space — δεν μιλάμε για πλήρη contract ενός All-Star, αλλά για μία συμφωνία περίπου 2+1 χρόνια στο round των $15-18m ετησίως. Οι Νάκιλς μπορούν να ζητήσουν περισσότερα. Ταυτόχρονα, οι ίδιοι έχουν δείξει ενδιαφέρον για άλλους στόχους — και εκεί είναι που αρχίζει η μεγάλη αγορά: αν φύγουν αυτοί, πόσες θέσεις πρέπει να ελευθερώσουν οι Clippers για να βρουν κάτι αντάξιο; Στο τέλος της ημέρας; • Νάκιλς: Υπέροχη ιδέα, ιδιαίτερα στο πλαίσιο ενός κινήματος "φοράμε έναν αμυντικό σωρό που κάνει τρέλα στους αντίπαλους guards". • Αλλά: Το σύστημα πρέπει να προσαρμοστεί — εκείνος δεν είναι PG ή PF πάνω του· είναι ένας 5/4 υβρίδιο που χρειάζεται τον σωστό teammate δίπλα του. • Πιο σημαντικό: Με αυτή τη χρονιά, οι Clippers χρειάζονται περισσότερο έναν PF who can shoot—not another PG-sized wing who’s hard to guard but easy to switch out on. Αν ψάχνουμε έναν "νυχτερινό εφιάλτη" στο #1, αυτός πρέπει να έχει την δυνατότητα να μετατρέπει κάθε possession σε αμυντικό αγώνα—αλλά κι εκείνος πρέπει να μπορέσει να αγωνιστεί μαζί με τον Leonard, George, οπουδήποτε χρειαστεί. Αν μπορούμε να κλείσουμε αυτό το deal χωρίς να σπάσουμε την ομάδα, τότε ναι — ας τον πάρουμε. Διαφορετικά; Καλύτερα να ψάξουμε κάπου αλλού έναν true defensive anchor που δεν έχει τόσο υψηλές απαιτήσεις γύρω του.

Εεε ΡΕ ΣΥΝΟΠΑΙΔΙΑ ΑΚΟΥΣΤΕ ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΜΟΥ! 🔥💪 Αν σοβαρά ρε γαμ… αυτός ο Νάκιλς είναι ο ΠΟΛΕΜΟΣ που ψάχνουμε πάνω στο παρκέ!!! Κάθε φορά που βλέπω εκείνον τον γίγαντα να πετάγεται σαν αστραπή και να κλέβει την μπάλα σαν αιμοβόρος αράχνη… ΤΙ ΚΑΘΑΡΗ ΠΟΙΟΤΗΤΑ ΛΕΣ ΡΕ!!! 😱🤬 Οι άλλοι λέμε τίποτα;;; Την βλέπουν όσο εμείς;;; Ότι η ομάδα αυτή δεν είναι για τους δειλούς!!! Παιδί μου στον Λος Άντζελες περπατάς κι εσύ ζεις!!! Δεν χρειαζόμαστε άλλο "ωραίο" σκόρερ… Χρειαζόμαστε έναν πρωθυπουργό της άμυνας που όταν κοιτάς τους αντιπάλους να προσπαθούν να νικήσουν… αυτοί να φοβούνται μόνο το όνομά του!!! Μακάρι να βρεθεί η λύση!!! Γιατί εμείς ξέρουμε πως μόνο με τέτοια νοοτροπία κερδίζεις ΤΙΤΛΟ!!! 🔴

Ρε ομάδα, ρε… τώρα ξύπνησες εμένα στα μέσα της νύχτας με αυτά τα πράματα;;; Ακούστε μία χοντρή αλήθεια: όσο πολύ κι αν σας αρέσει αυτή η ιστορία του "τρελού αμυντικού", οι Clippers δεν είναι ομάδα που ψάχνει έναν ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ πρωταθλητή της άμυνας — είναι ομάδα που ψάχνει έναν πρώτο πυλώνα στην επίθεση. Και ο Νάκιλς εκεί που βρίσκεται τώρα; Δεν είναι ούτε εκείνος ο κορυφαίος σκόρερ που φτιάχνει γιουχάιδες στους κλειστούς, ούτε ο Giannis πριν πέντε χρόνια που έτρωγε ολόκληρες ομάδες μέσα στο τρίποντο. Θυμάστε πόσο καλά πήγαινε τον Ιανουάριο όταν ο Manni είχε τρεις διαφορετικές ομάδες γύρω του; Εκείνες τις βραδιές ήταν σα να βλέπεις μία ομάδα χωρίς ψυχή — όλα γύριζαν γύρω από το "πώς να φτάσουμε πρώτα στον Λεονάρντο, πριν ακόμα ξεμυτίσει". Τώρα λοιπόν θέλουμε να βάλουμε έναν αμυντικό… μακάρι μόνο του; Τι λέτε; Κι όμως, όταν τους βλέπω να γράφουν γι’ αυτόν σαν τον επόμενο υπερήρωα, γελάω και με κάνει εντύπωση. Την προηγούμενη εβδομάδα στον αγώνα με τους Μάβερικς έκανε δύο κλέψιμο στο πρώτο δεκαπέντε λεπτά κι έπειτα έχασε τη μπάλα τρεις φορές μέσα στη σειρά επειδή προσπαθούσε να κάνει κιόλας τρίποντο — ούτε καν είχαν αρχίσει οι real plays! Ποιος είναι ο μεγάλος νυχτερινός εφιάλτης εκεί; Εκείνος που ξεχνά ότι η μπάλα τελειώνει στο καλάθι, όχι στα χέρια ενός giant που προσπαθεί να δείξει πόσο atletic είναι; Κι οι οικονομικοί περιορισμοί που αναφέρει κι ο Περিফανία; Αυτοί είναι οι αληθινοί κίνδυνοι εδώ. Αν φύγει ο Νάκιλς τώρα, τι άλλο μένει στο τραπέζι; Μας μιλάτε για μία ομάδα που αγωνίζεται ή για μία εταιρεία start-up που ψάχνειCEO; Να γιατί λέω πως πρέπει να στρέψουμε την προσοχή αλλού — όχι γιατί δεν είναι καλός, αλλά γιατί αυτή η ομάδα έχει ανάγκη έναν σκόρερ που μπορεί να φορτώσει πάνω του τις τελευταίες πέντε περιόδους όταν η κούραση αρχίζει. Ο Νάκιλς εκεί που βρίσκεται τώρα είναι σαν τον\barack Obama στις αρχές της δεκαετίας του 2010 — πολύ καλός, πολύ οξυδερκής, αλλά ακόμα δεν ξέρει πως η Αμερική τρέφεται με αυτού του είδους τους πρωταγωνιστές. Αν θέλετε έναν νυχτερινό εφιάλτη για τους αντιπάλους, τότε ψάξτε έναν true lockdown defender με συνολική επιρροή — όχι έναν αμυντικό που περισσεύει στις individual προσπάθειες αλλά λείπει από τις big possessions.

τι ρε γαμ μωρέ αυτά που διαβάζω εδώ λες και παίζουμε μπάσκετ στο σχολείο!!! ναι ο Νάκιλς είναι δυνατός σαν γίγαντας αλλά ποιος είναι εκείνος που πρέπει να πάει να φορτώσει την μπάλα στους Νίκς όταν η ομάδα χρειάζεται τον πόνο για το τελευταίο σουτ;;; δείτε τον τώρα στις σειρές, όταν οPG ξεμένει από ιδέες κι οι ιδιοκτήτες βγάζουν τα κεφάλια τους από την κουζίνα τους: ο τζέντλεμαν εκείνος με το νούμερο 13 — ο Πολ Τζορτζ — σηκώνεται πάνω του σαν να του λένε "αδελφέ, φύγε". Κι εκείνος του δείχνει πόσοι πόρτες κλείνουν μπροστά του όταν αποφασίζει να δείξει πως παίζει μπάσκετ. Την προηγούμενη χρονιά στο παιχνίδι της Πρωτοχρονιάς, όταν είχε έναν ολόκληρο κόσμο πάνω του κι έκανε το δικό του shot… κάποιος νόμισε πως ήταν bad luck κι εμείς χάσαμε! Γιατί; επειδή ο αντίπαλος είχε έναν guard που του έλεγε "πάρε με εμένα" κι εκείνος είχε αφήσει ανοιχτή την πόρτα στον Manni! και τώρα ψάχνουμε πειρατικό όπλο;; ας βγάλουμε τον εαυτό μας από το tunnel vision! οι Νάκιλς είναι ένα όπλο, ναι, αλλά δεν είναι εκείνος που θα κλείσει τη σειρά εκείνη τη στιγμή που η ομάδα χρειάζεται έναν σκόρερ σαν τον Τζόρνταν Κλάρκσον στα τελευταία λεπτά — αυτός ξέρει πότε να κλείσει το στόμα του αντιπάλου και πότε να ανοίξει το δικό του fire!!! δεν λέω πως είναι κακός, αλλά μέχρι εκεί. τι θέλουμε εμείς;; έναν αμυντικό σωρό ή έναν που του βγάζει στους άλλους γκρι脸;;; εδώ ξέχασαν πως όταν θέλουμε έναν πρωθυπουργό της άμυνας στους τελικούς, τον πήραμε τον Αύγουστο σιωπηλά — τον Τζάρελ Μάρτιν όταν έκλεισε ο Jason Kidd! κι εκείνος τους έκανε όλους ζόμπι στο δεύτερο ημίχρονο του πέντε του πρωταθλήματος. εσείς τώρα δείτε τον Νάκιλς σαν τον υπερήρωα σας; εγώ τον βλέπω σαν έναν θηρίο στον γυμναστήριο εκεί που τρώει βάρη κάθε μέρα μετά την προπόνηση — δυνατός, ναι, αλλά όταν τελειώνει το παιχνίδι πηγαίνει σπίτι του για να κοιμηθεί ενώ ο πραγματικός πρωταθλητής φοράει τις κάλτσες του πάνω στον πάγκο και μιλάει στους συμπαίκτες του για την επόμενη κίνηση. και μία ερώτηση προς όλους: ποιος ήταν εκείνος που άλλαξε την ψυχολογία του πρωταθλήματος την προηγούμενη χρονιά;;; ήταν εκείνος που είχε τον πυρετό των τελευταίων στιγμών, εκείνος που όταν τον σήκωνε ο裁判 για προσωπικά έκανε το τρίποντο που έκλεισε το παιχνίδι; εκείνος δεν είχε υπέρ όλα αυτά τα κομμάτια γύρω του — είχε τον τρόπο! έτσι κι εμείς: χρειαζόμαστε έναν σκόρερ πρώτα, έναν που μπορεί να βγάλει τους άλλους από το χάλι όταν οι αμυντικοί κοιμούνται πάνω στις γραμμές. Κι αν του τύχει να κλέψει την μπάλα εκεί που ξεμένουν οι άλλοι;; τότε είναι μπόνους! όχι πρωταθλητής!

τι ιστορίες μας θυμίζεις εσύ τώρα ρε γαμ μωρέ... σα να μου λες πως φέραμε κάποτε το δικό μας πειρατικό όπλο κι ύστερα ξεχνιόμασταν στην κυριολεξία μόλις το σήκωνε ο άνεμος; θυμάμαι τότε τον φουριόζο εκείνον τύπο με τα μαλλιά σαν λύκος της στέπας που όλοι έλεγαν πως είναι ο επόμενος Rick Barry στο σκοράρισμα — ο Λάντος Κοξ, θυμάσαι εκείνον; είχαμε στήσει posters σπίτι στο δωμάτιο μου θαρρώ δώδεκα χρονών, στα Γιάννενα ακόμα. ήρθε ο Οκτώβρης του 2017 στους Μάβερικς, πριν ακόμα τελειώσει η preseason: τρεις αγώνες, δεκαπέντε λεπτά συνολικά,十三个罚球次数 εκείνο το βράδυ στο Dallas όπου οι συμπαίκτες του τον ξέχασαν στην γωνία του γηπέδου σαν μία σκουριασμένη ποδιά — κι ύστερα του πήραν το συμβόλαιο στις αρχές Ιανουαρίου χωρίς δεύτερη κουβέντα. και τώρα εδώ κάνουν λόγο για Νάκιλς σαν να πρόκειται για κάποιον υπερήρωα με κασκόλ! τι συνέβη εκεί πέρα βρε παιδιά; ο άνθρωπος κάνει εβδομήντα εκατομμύρια το χρόνο στους Μάβερικς, ρέστα είναι αυτή η ομάδα αυτή τη στιγμή. οι Clippers ψάχνουν αρκετούς μήνες τώρα — όχι έναν αμυντικό τύραννο για τις σειρές, αλλά έναν σκόρερ που όταν βλέπεις το φοβερό golden state clip εκεί πάνω στα τελευταία δευτερόλεπτα να σου τρυπάει τον αγώνα σαν στιλέτο. ξέρετε τι λείπει από αυτή την πόλη;; μνήμη! εκείνοι οι μέρες όταν ήμασταν πέντε άτομα στο προαύλιο του σχολείου μας κι ο καθένας είχε το δικό του τραγούδι της ομάδας — έτσι πρέπει να κοιτάξουμε το θέμα τώρα, όχι σαν μία αγορά εργασιών στο χρηματιστήριο των MVP. οι τυχεροί της προηγούμενης γενιάς είχαν τον τύπο του σουτ, δεν είχαν ανάγκη από νυχτερινό εφιάλτη αντίπαλο — είχαν έναν ιερό δισκοπότηρο στο χέρι τους, μια μπάλα που όταν έφτανε εκείνος πάνω στον χρόνο ήταν σίγουρο πως η ομάδα είχε σώσει το δέρμα της. και εμείς τώρα;; τι περιμένουμε;; έναν αμυντικό σωρό που όταν ξυπνήσουμε πρωί πρωί στρίβει τις σβέρες του κάθε point guard της Ανατολής;; ας πάρουμε μία αναπνοή. η περίοδος αυτή ήρθε για να ξεχάσουμε εκείνες τις ιστορίες που άρχισαν σαν παραμύθια κι έληξαν σαν ντοκιμαντέρ της ζούγκλας — αυτοί εδώ οι Clippers θέλουν έναν σκόρερ πρώτα πρώτα, κάποιον που όταν γίνει χλιαρός και κοιτάξει γύρω του στην κουζίνα του γηπέδου, εκείνος να βγάλει έξω τις μπάλες σαν βόλια στα δύο τελευταία λεπτά. τέλος πάντων, έτσι είναι τα πράματα όταν ξεχνάς πως η ομάδα είναι ομάδα κι όχι ατομικό τρόπαιο... θα δούμε.