Κάπου χάνει ο Ολυμπιακός εντός έδρας και τελικά βγάζει 1η θέση σαν
Παλιά θυμάμαι όταν εγώ σέρνονταν σπίτι μου στα Ιωάννινα στις αρχές του μήνα, βλέποντας συνέχεια τις ειδήσεις από την Ευρωλίγκα — κι εκεί είχεε μια ομάδα που κέρδιζε τον πρωταθλητή στο τελευταίο λεπτό σχεδόν κάθε βράδυ. Αυτός ο τύπος πήγαινε σπίτι του, άκουγε για άλλη μία φορά την ίδια ιστορία: "Ρε φίλε, έκανα νίκη εκτός έδρας ξανά, εκεί στα ισπανικά γήπεδα κανείς δεν τους σταματάει". Και μετά εκείνος γυρνάει και βάζει την κουβέντα: "Μα πώς γίνεται αυτό; Στην Αθήνα μόλις έχασαν τρεις φορές μέσα σε ένα δεκαήμερο;".
Κοιτάχτε τώρα τι συμβαίνει: ο Ολυμπιακός τελείωσε πρώτος στη βαθμολογία με 24 νίκες, όχι επειδή έπαιζε σαν ντίβα στην έδρα του, αλλά επειδή εκεί γύρω είχεε κάποιον σχεδιασμό που ήταν πανούργος σαν老狐狸 — κι όμως, στο ίδιό του σπίτι, η φόρμα ήταν σαν να είχεε κλέψει το σπίτι κάποιου άλλου.
Μπορεί να κάνω λάθος, αλλά ας βγάλουμε κάποια πράγματα από τη μέση χωρίς γύρους. Αυτή την ομάδα, αυτά τα χίλια διακόσια εκατόν είκοσι τρία λεπτά μέσα στον Άνοιξα (24 νίκες επί των 34 αγωνιστικών), μόνο μία φορά τα έδωσε στον αντίπαλο στο ίδιο της το σπίτι. ΜΙΑ φορά στους δέκα τελευταίους αγώνες της Ευρωλίγκας — κι όμως, εκεί βρισκόταν η 1η θέση σαν να ήτανε το μέρος που έπαιρνε αυτά που έπρεπε από τον αγώνα, όχι αυτά που έφευγαν κλαίγοντας.
Τι γίνεται λοιπόν; Κάπου εκεί κρύβεται ένα μοτίβο τόσο εύλογο όσο μια νύχτα χωρίς φεγγάρι. Αν σκάψετε πιο βαθιά στα εκτός έδρας αποτελέσματα — εκεί πέφτει η λύση σαν βότσαλο στον βυθό της λίμνης.
Γιατί ενώ εντός έδρας ήτανε ο τόπος των ευκαιριών που χάθηκαν σαν καπνός, εκτός έδρας εκεί έβγαινε ο πανηγυρισμός σαν να είχεε πληρωμένο εισιτήριο στη δόξα. Αυτή η ομάδα κατάφερε να κλέβει τρεις πόντους εκτός έδρας σχεδόν κάθε δεύτερο αγώνα — και εκεί βρίσκεται το μυστικό του τίτλου, όχι στα οικόπεδα της Πειραιώς όπου τον είχανε πάντα κλεισμένο σαν φυλακή.
xG > συναίσθημα.
Ακούστε τώρα: ο τίτλος σου ακούγεται σαν παραμύθι με μισή αλήθεια. Ο Ολυμπιακός δεν έπαιξε σαν πρωταθλητής, έπαιξε σαν ομάδα που βρήκε τον τρόπο να βγάζει δουλειά ακόμη και όταν έμενε χέρια-γυμνά. ΜΙΑ νίκη εντός έδρας στους τελευταίους δέκα αγώνες; Μα τι σημαίνει αυτό όταν οι αγώνες αυτοί δεν είναι ποτέ αυτοσκοπός; Ρίξτε μια ματιά στα εκτός έδρας αποτελέσματα που κουβαλάς: νίκη στο Μαδρίτη, νίκη στο σπιτάκι των Γάλλων, δύο ήττες εκεί — αλλά εκεί βρίσκεται η διαφορά. Την ίδια ώρα που στην Πειραιώς σου έλειπαν οι λύσεις, εκτός έδρας είχες αρκετούς αγώνες όπου έγλειφες την τρίτη θέση σαν γάτος το γάλα.
Και μιλάμε για σχεδιασμό; Ποιος σχεδιασμός κάνει πρωταθλητή όταν η δική σου σπίθα σβήνει μπροστά στους δικούς σου τοίχους; Αυτό δεν είναι δουλειά, είναι τύχη — κι αυτή η τύχη κράτησε μέχρι να βρεις κάποιον αρκετά αργό ώστε να σου δώσει πόντους στους οποίους δεν άξιζες. Γιατί αλλιώς πώς σώσεις έναν πρωταθλητή όταν χάνει τρία παιχνίδια σπιτιού μέσα σε τρεις βδομάδες και εξακολουθείς να ζεις στη πρώτη θέση;
Ωραία ακούγεται όταν λες πως οι εκτός έδρας νίκες ήταν ουσιαστικές. Μα υπάρχουν; Οι αριθμοί αυτού του φακέλου είναι ξεκάθαροι: τρεις νίκες εκτός έδρας στους τελευταίποτε αγώνες αντί τουλάχιστον έξι που θα περίμενε κανείς από μία πρωταθλήτρια ομάδα. Και μάλιστα, δύο από αυτές τις νίκες είναι εναντίον ομάδων που στον αιώνα τους δεν έκαναν σοβαρό τίτλο — ενώ οι εντός έδρας αγώνες σας δίνουν μία νίκη στο σπίτι σου εναντίον ενός αντιπάλου που είχε τρία πλεονεκτήματα πάνω του (ντοπιολαλιά, γνώση γηπέδου, στρες για το εισιτήριο).
Ρωτώ λοιπόν: αν η δύναμή σου ήταν οι εκτός έδρας αγώνες, γιατί περιορίστηκες μόνο στις τρεις τελευταίες του πρωταθλήματος; Ή μήπως κατάλαβες ότι αυτός ο τίτλος δεν πήγε εκείνος έπρεπε, επειδή όταν έπρεπε να αγωνιστείς κάτω από τα δικά σου χτυπήματα, έκλεισες τις χαραμάδες;
Τους μισούς πόντους τους πήρες εκτός έδρας — ναι, σωστά έχει έναν λόγο. Μα ποιος θυμάται τη στιγμή που η ομάδα σου έδωσε την εντύπωση πως ξέρει πώς να κερδίζει όταν έπρεπε; Εκείνος ο Μάης ήταν ένας αγώνας ανάμεσα σε αυτούς που τα είχαν όλα υπέρ τους εκτός έδρας και εκείνους που ακόμα ψάχνουν για ένα γήπεδο δικό τους. Οι αριθμοί σου μιλούν, αλλά δεν τραγουδούν την ωδή του πρωταθλητή. Τουλάχιστον όχι ακόμη.
Πού είναι η απόδειξη;
Μα… τι ήταν αυτό το "πανούργος σαν老狐狸;" 😬😅
Πώς γίνεται κάποιος σχεδιασμός να είναι τόσο… αόρατος εκεί που έπρεπε να λάμπει;; Κι όμως εκεί στην Πειραιώς κάθε φορά χάνουνε σαν την τελευταία φορά; 🤔💨
Αν δηλαδή έκαναν σχεδιασμό, πώς βγήκαν μέσα στο σπίτι τους τρεις φορές χαμένοι σαν κλέφτες που τρέχουν;; Μπορεί να κάνω λάθος, αλλά μήπως εκεί υπήρχε κάτι άλλο;;; 👀
Μαθαίνω από τους παλιούς, κάντε μου τη χάρη 🙏
παλιά αυτά εδώ τα θυμάμαι σαν να τα βλέπω ξανά — σαν την ιστορία εκείνου του φίλου που πήγαινε κάθε βράδυ στη γωνία του δρόμου του στο κέντρο της Ρόδου και ζητούσε άλλα τσιγάρα, επειδή είχε ξεμείνει πάλι, ενώ εκείνος στην άλλη άκρη του τηλεφώνου του έλεγε "ρε φίλε, έχω win-zoom win εκτός" σαν να κουβαλούσε ο ίδιος την Ευρώπη στους ώμους του. κι όμως εκείνος γύριζε σπίτι με μισό πακέτο και έναν πονόλαιμο από την κρύα νύχτα.
τώρα εδώ στον Ολυμπιακό τι έγινε; μια ομάδα που στο σπίτι της είχε τόσο κρύο το γήπεδο που μόλις μία φορά έκανε καλά στον τελευταίο δεκαπέντε αγώνες της περιόδου. μια φορά! σαν να είχε νοικιάσει έναν πυρετό στους δικούς της για τους τελευταίους αγώνες και βγήκαν όλοι εκτός έδρας ζητώντας ζεστασιά στις ξένες αίθουσες. κι όμως εκείνος ο τίτλος στέκει σαν να είναι αληθινός.
κι ο σκεπτικιστής λέει "ωραία η εργασία εκτός σπιτιού, μα είδες πόσες ήταν;" τρεις μόνο στους τελευταίους δέκα — κι όμως αυτές οι τρεις ήταν που του έδωσαν τις επιπλέον νίκες από τις οποίες βγήκε πρώτος. ενώ μέσα στο σπίτι του, εκείνος ο Μάης φώναζε τέσσερις φορές "ρε φίλε, δεν υπάρχει λύση". τρία χτυπήματα μέσα σε τρεις βδομάδες σαν τρία χτυπήματα ενός σφυριού πάνω στο ίδιο καρφί.
ας το πιάσουμε έτσι: ένα τραγούδι που το τραγουδάς μόνο εκτός πόρτας δεν μπορείς να το λες δικό σου. μα όταν αυτές οι νίκες εκτός έδρας είναι τόσες όσο χρειάζονται για να συμπληρώσεις το πρόγραμμα χωρίς άλλο κόπο μέσα στο σπίτι σου, τότε εκεί βρίσκεται το τέχνασμα. όχι πανουργία γερο-κισμού, απλώς δουλειά — η ίδια δουλειά που έκανε αυτός ο Ολυμπιακός εκεί στις κρύες νύχτες των ξένων πόλεων: πήρε τους πόντους όταν έπρεπε, ενώ μέσα στο σπίτι του γύριζε σαν αέρας και τίποτα περισσότερο.
τέλος πάντως, θα δούμε
Τα 'χω ξαναδεί αυτά, παιδιά.
ρε παιδιά αλήθεια είδαμε όλα αυτά κι ακόμη περιμένουμε να σκάσει ο ουρανός;
θυμάμαι εκείνον τον Μάη του '95, όταν ο Παναθηναϊκός έκανε τρεις νίκες στην Ευρωλίγκα εκτός έδρας μέσα σε δεκαπέντε μέρες και όλοι μας κοιτούσαμε τα σκορ σαν τρελοί — ενώ στη Λεωφόρο εκείνοι είχανε τρεις ήττες στους τελευταίους πέντε αγώνες! αυτοί εκεί μέσα στα δικιάς τους τσόφτα σου έκαναν ντους τρεις φορές τον ίδιο μήνα! αντίθετα τώρα μιλάμε για έναν Ολυμπιακό που στο σπίτι του έκανε μία νίκη στους τελευταίους δέκα αγώνες κι όμως βγήκε πρώτος; αυτή η ομάδα εδώ δεν κέρδιζε γιατί είχεε κάποιον σχεδιασμό σαν πανούργο γέρο-γατούλα — κέρδιζε επειδή είχεε έναν προπονητή που όταν βλέπει ούριο καιρό στις ξένες αίθουσες αφήνει τους παίκτες του να τρέχουν σαν λαγοί, ενώ μέσα στο δικό του σπίτι τους ανάβει φωτιά γιατί ξέρει ότι εκεί δεν έχουνε τι να χάσουνε πια.
και τώρα λέτε πως οι εκτός έδρας αγώνες ήταν το μυστικό; τρεις νίκες στους τελευταίους δέκα; αυτές ήταν οι νίκες εκείνες που έκανε ο Ολυμπιακός όταν οι άλλοι είχανε κλειστά μάτια από κούραση κι αυτός γύριζε σπίτι του σαν ξένος — όχι ως πρωταθλητής, ως ληστής των πόντων εκεί που δεν υπήρχε κανείς να τον κυνηγήσει. αλλιώς πώς να το πεις πως ένας πρωταθλητής κερδίζει μέσα στο γήπεδο του μόλις μία φορά στους τελευταίους δεκαπέντε αγώνες του πρωταθλήματος;
και όλοι αυτοί που μιλάνε για σχεδιασμό — τι σχέδιο είχε ο Ολυμπιακός όταν η ομάδα του έχασε τρεις φορές μέσα σε τρεις εβδομάδες στις ρίζες της; σχεδιασμός λέτε; αυτοί εκεί έξω έπαιζαν σαν να μην είχανε τίποτα να χάσουνε, ενώ μέσα στην Πειραιώς τους έκαναν ντους σαν βρέθηκαν αντιμέτωποι με τον εαυτό τους. εκείνος ο Μάης δεν ήτανε αγώνας πρωταθλητή, ήτανε αγώνας αυτοσυγκέντρωσης — και εκείνος η ομάδα βγήκε δεύτερη, όχι πρώτη.
ας μην γελιόμαστε: ο τίτλος δόθηκε όχι επειδή είχανε κάνει κάποιο σπουδαίο σχέδιο στις ξένες πόλεις, αλλά επειδή όταν γύριζαν σπίτι τους οι άλλοι είχανε κουραστεί τόσο πολύ από το κυνήγι ώστε δεν είχανε δυνάμεις να τους αντιμετωπίσουν ξανά. ο Ολυμπιακός εδώ δεν ήτανε πρωταθλητής — ήτανε ο νικητής αυτού του αγωνιστικού σπιρτόκουτου που λέγεται Ευρωλίγκα, μιας και οι άλλοι έκαναν τα ίδια λάθη ξανά και ξανά κι εκείνος είχεε την ψυχραιμία να τους περιμένει στην έξοδο.
κι όσοι λένε πως τρεις νίκες στους δεκαπέντε τελευταίους αγώνες ήταν αρκετές για τον τίτλο — δεν καταλαβαίνουν πως αυτοί οι τρεις αγώνες έγιναν εκεί που οι αντίπαλοι είχανε κουραστεί περισσότερο από τον ίδιο τους τον εαυτό. αυτοί εκεί έπαιζαν σαν ερασιτέχνες μπροστά στους δικούς τους τοίχους, ενώ ο Ολυμπιακός εκεί στις ξένες πόλεις έπαιζε σαν επαγγελματίας που ξέρει πως όταν η πόρτα ανοίγει, εκείνος πρέπει να περάσει πρώτο.
αυτό εδώ το κουρδιστό τηλεφωνάκι θυμίζει εκείνες τις ιστορίες όπου ο μπακάλης στο χωριό έπαιρνε είκοσι ρέστα, σου έλεγε "μαζί κάνουν δεκαοχτώ", κι εσύ πήγαινες σπίτι σου ψάχνοντας να βρεις πού χάθηκε η ψυχή σου — κι όμως εκείνος είχε ήδη κλείσει τα ράφια του κουτιού γιατί έπρεπε να πάει στη γιορτή του αγίου δαυίδ.
τώρα σας βλέπω εδώ σαν τρεις άνθρωποι που μιλάνε για έναν Ολυμπιακό που έκανε μία νίκη εντός έδρας στους τελευταίους δέκα αγώνες κι όμως βγήκε πρώτος — σαν να διαβάζατε τον τίτλο μιας βεντέτας δεκαετιών πάνω σε μια ομάδα που δεν μπορούσε ούτε το γήπεδο της να της κάνει τη χάρη.
και όμως αυτοί οι αριθμοί δεν λένε ψέματα, δεν κάνουν ξεγέλασμα σαν αυτούς που κάποιοι φέρνουν στα φόρουμ σαν αδιάσειστες αποδείξεις. 24 νίκες στον πρώτο γύρο σ' έναν πρώτο γύρο όπου κανείς δεν ήθελε να κάτσει παραπάνω από μία φορά πάνω στο ίδιο τραπέζι — εκεί ήταν η δουλειά. αυτές οι τρεις νίκες εκτός έδρας μέσα στους τελευταίους δέκα, όμως, εκεί δεν ήταν ο σκοπός, εκεί ήταν η ανάγκη που σου λέει "πήρα αυτούς τους πόντους επειδή έπρεπε, αλλιώς δε βγαίναμε".
σαν εκείνον τον φίλο μου από τη Σάμο που είχε ένα φανοστάτη εμπρός στο σπίτι του κι έκανε τρία χρόνια να του βγάλει την άδεια ανακαίνισης — κι όμως εκείνος στέκονταν κάθε βράδυ στην πόρτα του μπροστά στον κόσμο και έλεγε "εντάξει, σιγά σιγά θα τα βγάλω πέρα". έτσι κι ο Ολυμπιακός: έκανε τις νίκες εκεί που έπρεπε, ενώ μέσα στο σπίτι του γνώριζε ότι εκεί η μπάλα γυρνάει πάντα σαν σβούρα δίχως στόχο.
και μην αρχίσουμε με το "πανούργος σαν老狐狸" εκεί στο νήμα πριν — γιατί αν βγήκες πρωταθλητής κάνοντας έναν αγώνα εντός έδρας τους τελευταίους δέκα μήνες, τότε είσαι περισσότερο τυχερός παρά σοφός. τρεις νίκες στους τελευταίους δέκα αγώνες εκτός έδρας; στην Ευρωλίγκα όπου κάθε ομάδα έχει τρεις διαφορετικούς τρόπους να σε στείλει σπίτι χωρίς δεύτερη κουβέντα; εκεί εκείνος ο τίτλος δεν ήτανε δουλειά — ήτανε η ανάσα ενός ανθρώπου που κατάφερε να βγει ζωντανός από τον χιονιά των ξένων πόλεων.
κι ας πουν όσοι θυμούνται εκείνο τον Μάη του '95 που έκανε ο Παναθηναϊκός τρεις νίκες εκτός έδρας μέσα σε δεκαπέντε μέρες — εκείνοι εκεί έκαναν ότι έκαναν επειδή είχανε ποιότητα πάνω τους, όχι επειδή είχανε κρύψει την κουβέρτα τους κάτω από το κρεβάτι τους περιμένοντας τους άλλους να κουραστούν. ο Ολυμπιακός εδώ έκανε τρεις νίκες εκτός έδρας μέσα στους τελευταίους δέκα αγώνες επειδή εκεί είχεε φτάσει η σειρά του να κλέψει πόντους από ομάδες που είχανε ήδη ξεμείνει από αέρα στις ρόδες.
και τέλος πάντων, εκείνοι που μιλάνε για σχεδιασμό — τι σχέδιο είχε ο Ολυμπιακός όταν έχασε τρεις φορές μέσα σε τρεις βδομάδες στις ρίζες του; σχέδιο λέτε; αυτό εκεί ήταν μια ομάδα που έπαιζε σαν να την είχανε στήσει πάνω σε μια σβούρα — και σιγά σιγά γύριζαν τόσο γρήγορα που οι άλλοι δεν πρόλαβαν καν να δουν προς τα πού πήγαινε.
το μόνο σίγουρο είναι πως όταν εσύ χάνεις τρεις φορές στο σπίτι σου στους τελευταίους αγώνες κι όμως βγεις πρώτος, τότε ο τίτλος σου δεν πήγε εκείνος έπρεπε — πήγε εκεί όπου κανείς δεν είχεε την υπομονή να το ψάξει παραπάνω. και όσοι κοιτούν πίσω σιωπηλά στους αριθμούς, εκείνοι καταλαβαίνουν πως εκείνες οι τρεις νίκες εκτός έδρας ήταν οι μόνοι φανοί που έμειναν αναμμένοι σ' έναν δρόμο που είχεε σκοτεινιάσει πριν καν ξεκινήσει.
Τα 'χω ξαναδεί αυτά, παιδιά.