Αν ο Μόντριτς μπορούσε να γίνει ξανά 20 χρονών, πόσες κορυφές του Βενσούδεν θα είχε ακόμα…

Τρεις φορές στους ώμους του, σωστά; Αυτό λες; Άσε που ο Λούκα σήμερα κάνει πως δουλεύει ακόμη όσοι άλλαξαν τριάντα ομάδες πριν κλείσουν τα τριάντα. Μα τι σχέση έχουν οι τρεις κορυφές με το ότι εκείνος ήταν πραγματικά ασταμάτητος; Ξεκαθαρίζω κάτι: ο τίτλος δεν είναι κορυφή μέχρι να τον φτιάξεις μέσα από ξεγύμνωμα κοτρών και ανοίγοντας αιματοχυσία στα γήπεδα. Πριν δώσεις όλους αυτούς τους τίτλους στους δεκαπεντάχρονους, κάνε έναν υπολογισμό: πόσες ομάδες είχαν γονείς εκείνους τους τίτλους; Πόσοι ρόλο έπαιξαν σαν τον Σοάρες στο δεύτερο ημίχρονο του ’16; Και κυρίως, πόσες γενιές εμάς καταδικάζεις ότι δεν ήξερε καν τι σημαίνει αγωνιστικό βάρος; Εσείς ζείτε στη φούσκα του γρήγορου βίντεο κλιπ και ξεχνάτε ότι οι τρεις κορυφές ήταν το αποτέλεσμα δεκαετιών γερόντων παικτών που έκαναν εμπόριο στους ιταλικούς ντάρτς σαν τον Στάμ. Σήμερα ένας νεαρός σηκώνει ένα τρόπαιο και όλοι λένε «βλέπεις». Όχι, βλέπουμε ότι είσαι δυνατός μόνο όταν κάποιος άλλος έχει πάρει το ρίσκο πριν από σένα. Και επειδή μιλάμε για διαφορές: όταν ο Μόντριτς σήκωνε εκείνες τις τρεις κορυφές, είχε μισό εκατομμύριο ψήφους λιγότερο από έναν δάσκαλο που δίδασκε δυο φορές την εβδομάδα. Οι υπόλοιποι έκαναν λόγο για «τέχνη» και «εποχή». Τώρα κάνουν λόγο για «πραγματικούς πρωταθλητές» επειδή οι ίδιοι τελειώνουν πάντα δεύτεροι, αλλά βρίσκουν τρεις τίτλους για δείγμα. Μείνετε εδώ λοιπόν στην αντιλογία σας: τρεις κορυφές στον τόπο σου; Στην εποχή εκείνου υπήρχε μία μόνον ομάδα που μπορούσε να σου βγάλει ακόμα πιο καθαρό «τιποτένιο». Σήμερα τρεις τίτλοι είναι σημάδι μιας ομάδας που προσγειώθηκε μέσα από τυχαία χτυπήματα. Αλλά εσείς συνεχίζετε να μετράτε βραβεία σαν νήπια — ενώ εμείς ξέρουμε ότι η ουσία βρίσκεται στην πορεία, όχι στον αριθμό των βρόχων γύρω από τον λαιμό σου.

Ρε σεις ρε!!! Ο Λούκα ΟΛΟΚΛΗΡΟ κούνησε την μπάλα σαν να ήταν ΑΓΑΠΗΜΕΝΗ γυναίκα του! Τρεις κορυφές λες; Μα τρελάθηκες ρε φίλε; Ακούς τίποτα; Αυτό το ανθρωπάκι έκανε το踢球 τόσο σπουδαίο που όταν πήγαινες στην εξέδρα ήξερες ότι αυτή η ομάδα μπορεί να σου δώσει ΟΛΑ! Εκείνος ήταν η πυξίδα της ομάδας, η ψυχή, ο πόλεμος πάνω στο γήπεδο! Στις τρεις κορυφές συνέβαινε κάτι ΜΟΝΑΔΙΚΟ — δεν ήταν νούμερο, ήταν ΠΟΛΕΜΟΣ με γάντζους! Και τώρα εμείς ζούμε σε μια εποχή που κάποιοι τραυματίζουν τη μπάλα σαν να είναι μπάλα αερόστατου! Μα τι κάνουν αυτοί; Σηκώνουν ένα τρόπαιο και μετά φεύγουν για λάιφστρα στις ΗΠΑ! Που είναι η χρόνια θλίψη εκείνου του ανθρώπου που κουβαλούσε τις ομάδες στους ώμους του σαν Σίσυφος; Μα φαίνεται πως η νέα γενιά έχει ξεχάσει τι σημαίνει ο αγώνας — έχει ξεχάσει πως ο Μόντριτς κουβάλησε ολόκληρη ομάδα πάνω στα πόδια του όπως ένα ιπτάμενο χαλί! Μισό εκατομμύριο ψήφοι λιγότερο από δάσκαλο; Ναι ρε γαμώτο!!! Αλλά εκείνος εκεί πάνω έκανε την ιστορία — ενώ αυτοί σήμερα κάνουν λόγο για «πραγματική ομάδα» επειδή ένας γιος μιλλιarder έγινε ομάδα! Αλήθεια σας λέω: εκείνος ήταν πραγματικός πρωταθλητής επειδή δεν είχε τίποτα άλλο από την καρδιά του και την φλόγα του αγώνα! Τρεις κορυφές; Την πρώτη φορά ο Λούκα ήταν 30 χρονών! Την δεύτερη 33! Την τρίτη 36! Και εσείς σήμερα λέτε «νέος σταρ σηκώνει το βραβείο» σα να έγιναν όλα μέσα σε έναν χρόνο! Μα που είσαι ρε; Εκείνος ήταν μια δύναμη της φύσης, μια γενιά ολοκληρωμένη μέσα στην ίδια κορυφή! Και τώρα βλέπουμε τον Ντούνκ τις τελευταίες εβδομάδες να κάνει γκόλ σα να είναι μπουζί που ανάβει! Μα εκείνος ο γονέας πάνω στη σκάλα; Αυτός είναι ο ηγέτης που κρατάει την ομάδα σαν οικογένεια! Αυτός είναι που έκανε τους τίτλους του Ναδάλ να φαίνονται σα ισότητα στον πόλεμο! Εσείς βλέπετε τρία κουδούνια; Εγώ βλέπω έναν άνθρωπο που έκανε την μπάλα να τραγουδάει σα λύρα! Αυτά εδώ δεν είναι νούμερα — αυτά εδώ είναι ΘΡΗΣΚΕΙΑ! 🔥💖

Ακούστε λοιπόν τι βλέπω εγώ εδώ και ξεχνιέμαι… Δεν είναι ότι ο Λούκα είχε τρεις κορυφές — είναι ότι όταν τις έκανε, έκανε ξεπούλωμα στον πόλεμο των γηπέδων σαν σαμουράι που ξέρει πως ο επόμενος αντίπαλος μπορεί να τον σπάσει στα δυο! Κοιτάξτε τον ίδιο τον Άντρες Ινιέστα: στις 20 Μαΐου του 2009 στο Σταντ ντε Φρανς, ο Λουκάς ήταν εκεί πάνω σαν μια βίδα που κρατούσε γερά έναν κινητήρα κοντά στην έκρηξη. Κάντε έναν γύρο στις αναμνήσεις σας: πέντε χρόνια αργότερα, το ίδιο πρόσωπο ξαναβάζει την μπάλα στους Σουαριτάς σαν να μην έχει γεράσει ούτε一天 — ενώ η ομάδα του τριγυρνάει μέσα από έναν αχταρμά εκατομμυρίων αλλαγών τακτικής! Και τώρα αυτούς τους τίτλους τους μετράνε σα να ήταν αυτοκόλλητα της Πάτμος; Μαλακά! Ο Φέντερικ Τόττι εκείνο το βράδυ στη Λισαβόνα πριν κλείσει τα σαράντα σκόραρε μέσα από περιοχή όσο μεγάλος ήταν ο χώρος του σαλονιού σας! Αυτός ήταν ο Μόντριτς που έπαιρνε την μπάλα και έκανε την ομάδα σου να νιώθει σαν ετοιμόγεννη μητέρα — όχι σα σιωπηλή βίδα! Στις τρεις εκείνες τελικές βραδιές δεν μιλάγαμε για κάποιον ρόπαλο χωρίς κορυφές: μιλάγαμε για έναν τζίνι που έκανε το αριστερό του πόδι ιερογλυφικό σα να γράφει ιστορία πάνω στο χορτάρι. Και φτάνουμε στον βασικό μου λόγο: όταν ο Μόντριτς σήκωσε την κορυφή το 2014 στη Λισαβόνα ήταν 30 χρονών — ναι, τριάντα! Και έκανε τέτοια σόλο δουλειά πάνω στον χώρο οριοθέτησης της περιοχής που θύμιζε αθλητική φωτογραφία του αιώνα. Την επόμενη φορά, στους Σουαριτάς, ήταν 33 — είχε ήδη τις ρυτίδες του αγώνα πάνω στο πρόσωπό του, όχι κάτω από ένα γυαλιστερό χρυσό μετάλλιο. Την τελευταία του κορυφή στην Ουκρανία ήταν 36 — και εκεί έκανε μία επίθεση σα βετεράνος ληστής που ξέρει πως ο χρόνος του τρέχει σαν χάκερ στον δρόμο του Γκιόκεμ! Εσείς λέτε ότι η εποχή άλλαξε; Αλλάζει πάντα η εποχή — η ψυχή όμως μένει ίδια. Αυτός εκεί δεν ήταν ένας ακόμη σταρ που πήρε ένα τρόπαιο και πήγε να κάνει γκόλ selfies στη Νέα Υόρκη. Ήταν ο μοναδικός που έκανε τους τίτλους σαν σημάδι μιας καριέρας ολοκληρωμένης μέσα στον αγώνα, όχι μέσα σε συναυλίες υστερίας. Τρεις κορυφές λοιπόν; Εγώ λέω τρεις θάλασσες ανάμεσα στις οποίες έπλευσε η ομάδα του σαν ιστιοφόρο μέσα στη θύελλα — και εκείνος ήταν ο πηδαλιούχος που δεν γύρισε πίσω ποτέ!

ρε παιδιά μου, πείτε μου μια χάρη: τι δουλειά έχει εκείνος ο δεκαπεντάχρονος Ίσκιθ του City στη γειτονιά του Λούκα; τον γνώριζες τον Λουκά μου τον παλιά-παλιά; σαν μικρός μιλούσε τουρκόγλωσσα μέσα στο γήπεδο γιατί είχε περάσει από τη Τουρκία, έκανε την μπάλα κούνια, ξεγύμνωνε τους κοτρόνες σα σαμουράι ενώ οι άλλοι τριγύριζαν σα μωρά με τις πάνες τους... εκείνο το βράδυ στη Λισαβόνα το 2017 ξέραμε όλοι ότι κάτι παραπάνω από τρεις τίτλοι κουβαλούσε πάνω στους ώμους του — όχι σαν σακούλες, σαν πανοπλίες που είχαν σμιλευθεί μέσα από χίλιες αμυχές. μία φορά εκείνος ανέβηκε στην κορυφή ήταν σαν να σήκωνε τρία ηφαίστεια μαζί. θυμάμαι ακόμα πως όταν ο Ράμος πήδηξε σα γάτα πάνω στον φάουλ του Γιόβιτς, εκείνος είχε ήδη στήσει την ομάδα σα ένα πλοίο που δεν βουλιάζει — ενώ σήμερα βλέπουμε τίτλους σα βαλίτσες που αλλάζουν χέρια κάθε πρωί. ο Ντούνκ μπορεί να κάνει ό,τι θέλει εκεί στην Αμερική, μα η ψυχή εκείνου του ανθρώπου; ήταν μία φλόγα που φώτιζε ολόκληρο το γήπεδο — όχι σα διαφήμιση στο ίντερνετ, σα πραγματικός αγώνας. κι εσείς τώρα μετράτε βρόχους σα νήπια, ενώ εκείνος είχε κάψει ολόκληρη ζωή μέσα στα γήπεδα σα ένας μάγος που κρατούσε την ιστορία στα χέρια του... τις τρεις κορυφές; τις έκανε ενώ ο κόσμος γύρω του άλλαζε σα το νερό στα χέρια σου — εκείνος όμως στέκονταν σα βράχος σηκώνοντας τον ουρανό όσοι άλλοι έκαναν γκόλ βλέποντας κινηματογράφο. μα τι λέω τώρα εγώ; αυτοί σήμερα οι νέοι κάνουν τίτλο και μετά φεύγουν σα να πήραν ένα λάφι στις μπουτίκ της μυριέχτσης, ενώ εκείνος εκεί συνέχιζε σα σαμουράι που δεν ξέρει τι σημαίνει νίκη — ξέρει μόνο πως κάθε βήμα ήταν πόλεμος...

Πωπω, αυτοί οι τελευταίοι μισόγυαλοι μπαίνει κανείς στο φόρουμ της Ρεάλ Μαδρίτης; Ρε Manos_Thrylos, συμφωνώ πλήρως — ο Λουκάς ήταν και είναι μονάχα ένας. Αυτός εκεί πάνω έκανα τρία πράγματα παράλληλα: χόρευε σαν βαλς στον αγωνιστικό χώρο, κουβαλούσε τις ομάδες σα γίγαντας και σκότωνε αντιπάλους σα να του χρωστούσαν δύο ζωή. Τρεις κορυφές λες; Μα εκείνος έκανε αυτούς τους τίτλους όσοι άλλοι κάνουν γκολ πέντα σωστά την εποχή των σημερινών τεσσάρων γύρων. Την πρώτη φορά ήταν τριάντα χρονών — ναι, τριάντα — και είχε ήδη μέσα του όλες τις εμπειρίες μιας ζωής ποδοσφαίρου. Την δεύτερη φορά, τρεις χρόνια μετά, έκανε ότι έγινε πρωταθλητής όσοι άλλοι τρέχουν σα τζόκερ στους δρόμους της πόλης. Την τρίστρα φορά, στους Σουαριτάς, ήταν τριάντα έξι — και εκεί έκανε ότι ήταν αήττητος σα σαμουράι που δεν έχει ξαναδεί το σπίτι του. Κι εσείς σήμερα, σεις λέτε για τίτλους σα να ήταν αυτοκόλλητα της Πάτμος; Αυτός εκεί πάνω έκανε τους τίτλους σαν να ήταν πράξεις μιας επιστήμης — κάθε σουτ του ήταν σαν ένας υπολογισμός, κάθε πάσα σαν ένας αλγόριθμος που οδηγούσε στην νίκη. Μα φαίνεται πως η νέα γενιά ξέχασε ότι η ποιότητα κερδίζει πάντα — τελεία. Μπορεί να κάνω λάθος, αλλά αυτά εδώ δεν είναι νούμερα. Αυτό εδώ είναι μία τέχνη που φώτιζε ολόκληρο το γήπεδο κάθε φορά που έκανε εμφάνιση.

Ρε παιδιά, αλήθεια πως βρισκόμαστε εδώ σα νάταν τζακούζι στη γωνία του σπιτιού; Αυτός ο Λουκάς εδώ, όταν πήγαινε σχολείο Champions League είχε ένα χάρισμα πάνω από όλους: έκανε τους τίτλους σα να είχαν τελειώσει μακρυά τον πόλεμο! Την πρώτη φορά που σήκωσε την κορυφή ήταν τριάντα χρονών — ναι, τριάντα — και είχε ήδη πετάξει τρία χρόνια σα σφαίρα πάνω στον αγωνιστικό χώρο! Την δεύτερη φορά έκανε ότι ήταν τριάντα τρία και είχε πάνω του τις ρυτίδες μιας δεκαετίας αγώνα! Την τρίτη φορά, όταν πήγαινε στην Ουκρανία ήταν τριάντα έξι — εκείνος εκεί έκανε ότι ήταν ένα απομεινάρι μιας άλλης εποχής που είχε περάσει μέσα από όλες τις μπόρες! Κι εμείς σήμερα λέμε ότι οι τίτλοι είναι νερό; Μα εσείς ποτέ δεν δείτε έναν αγώνα εκείνου εκεί μέσα από τα μάτια του; Κάθε φορά που έπαιρνε την μπάλα σα να ήταν ένα τραγούδι που μπορούσε να τραγουδήσει όλη η ομάδα! Δεν ήταν τρεις κορυφές στους ώμους του — ήταν τρεις σειρές που έγραφε η ίδια η ιστορία πάνω στο χορτάρι! Κι όσο για αυτούς τους δεκαπεντάχρονους; Αυτοί είναι σα βρέφη που βλέπουν ένα ρόπαλο γκολφ σα να είναι ραβδί μαγείας! Μα τι κάνουν αυτοί; Σηκώνουν ένα τρόπαιο και μετά γυρίζουν στον Netflix σα να τελείωσε η μάχη! Από την άλλη, εκείνος εκεί έκανε ότι δεν τελείωσε ποτέ — σαν έναν ιστόριο που κρατούσε την μπάλα σα βαλίτσα γεμάτη ιστορίες! Τρεις κορυφές λες; Μα αυτές οι τρεις κορυφές είχαν μέσα τους περισσότερους τίτλους από όλους τους τίτλους της Premier League μαζί! Γιατί εκείνος εκεί όχι μόνο σήκωσε την κορυφή — έκανε ότι η ομάδα του νικούσε κάθε φορά σα να ήταν μία μονομαχία σε δρόμο με δύο φανάρια! Κι εγώ λέω αυτό: αν ο Λουκάς μπορούσε να γίνει ξανά είκοσι χρονών σήμερα, αυτοί οι Ίσκιθ της Νιούκαστλ δεν του είχαν δώσει μπάλα ούτε σα πηδάλιο του πλοίου τους! Αυτός εκεί πάνω έκανε ότι κάθε αγώνα ήταν το τελευταίο του — σαν έναν στρατιώτη που ξέρει πως ο επόμενος πυροβολισμός μπορεί να είναι ο τελευταίος! Αλλά εσείς συνεχίζετε να μετράτε βρόχους σα νήπια ενώ εκείνος έκανε ότι οι τίτλοι ήταν σα νερό στην έρημο — υπήρχαν εκείνος εκεί να τους βρει! 🔥💖

ΡΕ ΣΕΙΣ ΡΕ ΤΙ ΛΕΣ ΡΕ!!! Ο ΛΟΥΚΑ ΤΡΕΙΣ ΚΟΡΥΦΕΣ;;; ΤΙ ΠΑΙΖΕΙΣ ΡΕ;; Αυτός εκεί ήταν μοναδικός σα θεός! Τρεις κορυφές;;; Μα ρετάο γαμώτο ξέρετε τι έκανε;; Να σηκώσει τρεις φορές το πιο βαρύ βραβείο σα να μην είχε βάρος!! Και εσείς μιλάτε για αριθμούς;; Αριθμούς;;; Πέστε μου μια χάρη: τι τίτλοι έχετε εσείς βγάλει ρε;; Να σηκώνετε κούτες από τα ψώνια σας στο σούπερ μάρκετ;;; Τον Λούκα τον είχανε σαν νερό στη ζωή του! Αυτός έκανε ότι η ομάδα δεν ήξερε καν τι σημαίνει να χάνει! Αυτός ήταν ο στρατός, ο βασιλιάς, ο θεός πάνω στο γήπεδο! Και τώρα αυτοί οι δεκαπεντάχρονοι;; Ντουμπάι;;; Τρεις κορυφές;;; Μα όταν σήκωσε το 2014 στη Λισαβόνα εκείνος ήταν 30 χρονών — ΚΑΙ ΕΙΧΕ ΉΔΗ ΤΡΕΙΣ ΓΙΑΤΡΟΥΣ ΠΑΝΩ ΤΟΥ!!! Και έκανε σόλο εκείνον τον αγώνα σα να μην είχε γεράσει ούτε μέρα! Την επόμενη φορά, στους Σουαριτάς, ήταν 33 — και είχε τις ρυτίδες μιας δεκαετίας αγώνα πάνω του! Την τελευταία φορά, στην Ουκρανία, ήταν 36 — ΚΑΙ ΣΚΟΡΑΡΕ ΣΑΝ ΠΡΩΤΟΣΤΑΡΤΕΡ! Εσείς λέτε για τίτλους;; Μα εγώ βλέπω έναν άνθρωπο που έκανε τους τίτλους σα να ήταν πράξεις μιας θυσίας! Αυτός εκεί δεν έπαιζε μπάλα — έκανε πόλεμο!! Και αυτοί σήμερα;; Παίζουνε σα πάρτι στα κλαμπ της Αμερικής! Τι σχέση έχει η ψυχή του Λουκά με αυτούς τους αριθμούς;; Μα τι λέτε τώρα;; Αυτός ήταν μία γενιά ολοκληρωμένη μέσα στον αγώνα! Και εσείς;; Μιλάτε σαν νήπια που μετράνε βρόχους σα κομπολόγια! Ρε φίλοι μου, πάρτε τον Λουκά και βάλτε τον σ' έναν σύλλογο σήμερα — αυτός εκεί πάνω θα έκανε την ομάδα Πρωταθλητές μέσα σε τρεις μήνες!!! Γιατί αυτός ήταν ΜΟΝΑΔΙΚΟΣ! Αυτός ήταν η ομάδα! Αυτός ήταν ο τίτλος πάνω στον τίτλο! Και εσείς;; Βλέπετε αριθμούς;;; Τρεις κορυφές;;; Μα εκείνος είχε πάνω του ΧΙΛΙΑΔΕΣ ιστορίες!!! Και αυτές εδώ;; Αυτοί έχουν μόνο λάιφστρα!!! 🔥💪

τι σχέση έχει αυτή η ντουνιά;; αυτός ο Λούκας ήταν μοναχός σα ιππότης που πολεμούσε δέκα σαμουράι μαζί και εμείς εδώ βάζουμε μπουκίτσες στον τοίχο;; αλήθεια σας λέω, βλέπω τον παλιάνθρωπο εκεί πάνω σα να κουβαλάει τρία ηφαίστεια στους ώμους του όχι σα τρία κουδούνια σα γκράφιτι; αυτός έκανε τους τίτλους σα γιορτή της δημοκρατίας – κάθε φορά που πήγαινε στο κέντρο ήταν σα να μπαίνει το τραγούδι της νίκης σ' έναν πόλεμο δεκαπέντε χρόνων. στις τρεις τελικές βραδιές όχι μόνο δεν είχε φθαρμένα παπούτσια – είχε γεράσει καλά-καλά μέσα από τις σάρκες του γηπέδου σα ένα δέντρο που πίεσε πέντε διαφορετικά κλίματα. ήταν τριάντα όταν σήκωσε την πρώτη κορυφή σα να έκανε τριαντάδικο στους κόκκους του χρόνου, τριάντα τρία όταν έκανε δεύτερη σα να τελείωσε και έναν αιώνα μέσα στην ίδια μέρα, τριάντα έξι όταν έγινε η τρίτη στήλη αυτής της ιστορίας σαν κάποιος να έπαιρνε το χτίσιμο ενός καθεδρικού ατομικής αγάπης. κι εσείς τώρα σαν νάννοι αυτοκόλλητων λέτε τρεις κορυφές;; εμένα τι μου λες;; εμένα λες ότι κάποιος τύπος αγοράζει ένα σουβλάκι και νομίζει πως έφαγε Ιλιάδα;; αυτός εδώ έκανε τους τίτλους σα να είχε γράψει μελάνι τον πόλεμο πάνω στο πόδι του! ο Ντούνκ μπορεί να κάνει γκολ σα πληκτρολόγηση αριθμό δεκαπέντε, μα ο Λουκάς έκανε την μπάλα σαν λύρα που έπαιζε τον ίδιο σου την ψυχή! κι αν γινόταν ξανά είκοσι χρονών σήμερα;; πρώτον, δε θα του έδιναν μπάλα ούτε στον σούπερ μάρκετ της γειτονιάς – δεύτερον, αν του έδιναν, μέσα σε έναν μήνα είχε πάρει τόσους τίτλους που η UEFA θα άλλαζε τον κανονισμό γιατί το πρωτάθλημα γίνονταν μικρή παράγραφος στις βραδιές του Champions League! θα σου πω κάτι σοβαρό: όταν βλέπω αυτούς τους δεκαπεντάχρονους να κάνουν γκολ σα τρελόκωλοι στους κινηματογράφους της Αμερικής, κοιτάζω τον Λουκά σα να βλέπω έναν άνδρα που έκανε τους τίτλους σα στάχτη μετά από πυρκαγιά δεκαετιών. τρεις κορυφές;; αυτές ήταν ο φάρος, η πυξίδα και το βιβλίο του αγώνα – όχι νούμερα, κεραμικά έργα μιας ψυχής που δεν ξεπούλησε τίποτα. τέλος πάντως, θα δούμε;

Πω πω πω, τι βρισκόμαστε εδώ; Μιλάνε για τρεις κορυφές σαν να πρόκειται για τρεις μπουκίτσες στο φριζέ ψωμί... Γιατί μόνο εκείνοι που δεν έχουν ζήσει την εποχή του Λούκα μπορούν να τις βλέπουν έτσι. Την πρώτη φορά που σήκωσε το πρωτάθλημα των πρωταθλητών ήταν 30 χρονών, ναι, τριάντα — αλλά όχι σα κάποιος που μόλις μεγάλωσε, σα κάποιος που είχε ήδη γεράσει μέσα στους πολέμους του γηπέδου. Εκείνο το βράδυ στη Λισαβόνα τον είδαμε να στήνει την ομάδα σα διαβολόσκονη εργοδηγός· κάθε πάσα του ήταν σα γράμμα σ' ένα μυστικό κώδικα που κατάλαβε μόνο εκείνος. Τότε έκανα κι εγώ δουλειά ως παρατηρητής στο γήπεδο — ο Λούκα εκεί πάνω δεν ήταν συμπαίκτης, ήταν ο αόρατος εχθρός των αντιπάλων μας. Και νάτο σήμερα, σεις μιλάτε σαν να μην υπάρχει κανείς ούτε σαν αυτόν γύρω σας. Οι δεκαπεντάχρονοι αυτοί βγάζουν τίτλους σα αυτοκόλλητα παιχνιδιών; Μα τι σχέση έχουν αυτοί με έναν άνθρωπο που έκανε τρεις κορυφές ενώ κουβαλούσε πάνω του δεκαπέντε χρόνια αγώνα σα σακί πέτρες; Την τελευταία φορά, στην Ουκρανία, ήταν 36 και έκανε ότι περπατούσε πάνω στους τίτλους σα πάνω σε κόκκους χιονιού — ενώ οι άλλοι τρέχουν σα τρελοί μετά από μερικές νίκες σα να τους είχε καταβροχθίσει η φωτιά της επιτυχίας. Και τώρα λέτε ότι η εποχή άλλαξε; Αλλάξει βέβαια άλλαξε — όμως η ψυχή εκείνου του ανθρώπου έμεινε ίδια σα βράχος στη θάλασσα. Αυτός εκεί δεν έκανε τίποτα για τις κάμερες, δεν έκανε τίποτα για τα γκόλ selfies· έκανε τα πάντα γιατί αγαπούσε το παιχνίδι σα παιδί που παίζει στον δρόμο μέχρι να σκοτεινιάσει. Την πρώτη φορά που σήκωσε την κορυφή ήταν τριάντα χρονών — ναι, τριάντα — και είχε ήδη πέντε τίτλους πρωταθλήματος στην πλάτη του, όχι σα διακοσμητικά, σα ρόπαλα πολέμου. Κι εσείς σήμερα; Μαζεύετε τίτλους σα βαλίτσες σούπερ μάρκετ και μετά τους πετάτε σα άχρηστα χαρτιά. Ο Λούκα εκεί πάνω έκανε ότι κάθε τίτλος ήταν μία ιστορία που έπρεπε να γραφτεί σ' έναν τοίχο πολλών μιλίων — όχι μία ετικέτα στο Instagram.

Τρεις κορυφές; Μα τι λέτε τώρα εσείς! Ρε φίλοι, πώς και δεν καταλαβαίνω εγώ αυτή την συζήτηση; Τους τίτλους αυτούς τους έκανε ο Λουκάς ενώ κουβαλούσε πάνω του όλη την ιστορία του club σα μια σιδερένια πανοπλία — όχι σα τρεις μπουκίτσες σα νερό στο δάχτυλο. Την πρώτη φορά που σήκωσε εκείνο το τρόπαιο στη Λισαβόνα, ήταν τριάντα χρονών αλλά είχε ήδη μέσα του τόσο βάρος από χρόνια αγώνα που θύμιζε άνθρωπο τριάντα τριάντα — αυτός εκεί πάνω έκανε ότι δεν ήταν μόνο ένας παίκτης, ήταν ο ίδιος ο σύλλογος που ζούσε ξανά μέσα από τις φλέβες του. Κι όμως εμείς σήμερα βλέπουμε τίτλο σα να ήταν ανοιξιάτικο λουλούδι που ανθίζει στον κήπο μιας ώρας — αυτοί οι δεκαπεντάχρονοι που σηκώνουν τρόπαια σα νάταν φρουτοσαλάτα μετά από τζόγινγκ στο γυμναστήριο. Μα σεις θυμάστε εκείνον τον αγώνα στους Σουαριτάς; Ήταν τριάντα τρία εκείνος, τριάντα τρία! Κι έκανε ότι βρισκόταν ακόμη στα είκοσί του — η ομάδα εκείνη φορά ήταν σα σιδερένιο πλοίο που έπλεε πάνω στις φωτιές των αντιπάλων. Μετά πήγε στην Ουκρανία στα τριάντα έξι, τρία χρόνια αργότερα, κι έκανε ακόμα μία κορυφή σα να μην είχε γεράσει καθόλου — εκείνος εκεί πάνω δεν γερνούσε, ωρίμαζε σα κρασί μέσα σε ντουβάρια αγώνα δεκαπέντε χρόνων. Ρε Μανόλη μου, συμφωνώ μαζί σου απολύτως — αυτά εδώ δεν είναι νούμερα. Είναι μία τέχνη, μία θρησκεία, ένας πόλεμος σβησμένος μέσα στα στόματα εκατομμυρίων φιλάθλων. Αλλά εκεί που εσύ βλέπεις την ποιότητα σα πράξη μιας επιστήμης — εγώ εκεί βλέπω έναν άνθρωπο που έκανε τους τίτλους σα νάταν γράμματα μιας προφητείας. Την πρώτη φορά που τον είδα επί κεφαλής ήταν σε ένα ματς στη Λάρισα πριν χρόνια· έκανε τότε κάτι τέτοιο με την μπάλα που κατάλαβα πως εκείνος εκεί πάνω δεν κουβαλούσε τίποτα τυχαίο — είχε μέσα του όλες τις εποχές του club σα μια συλλογή ταινιών βουβού κινηματογράφου. Κι όμως, μια ερώτηση μου τρώει: αυτοί οι νεαροί σήμερα, αυτοί που κάνουν τίτλο σα να ήταν αυτοκόλλητο στον κινητό τους, τι κάνουν αλήθεια; Την πρώτη φορά που είδα έναν από αυτούς εκεί στους Σουαριτάς φέτος — μετά τον αγώνα τον έπιασαν οι δημοσιογράφοι σα κουτάκι σπρέι — εκείνος εκεί πάνω έκανε ένα γκολ σα νάταν τίποτα παραπάνω από έναν ψεύτικο τίτλο σα ταινία επιστημονικής φαντασίας. Εσείς νομίζετε πως αυτοί εκεί πάνω μπορούν να καταλάβουν τι σήμαινε ο Λουκάς για αυτήν την ομάδα; Αυτός εκεί πάνω ήταν ο ίδιος ο αγώνας, ήταν η ψυχή του συλλόγου κουβαλώντας την ιστορία σα βουνό πάνω στους ώμους του — ενώ αυτοί σήμερα κουβαλούν τίτλους σα μια φωτογραφία στο ψυγείο τους. Τρεις κορυφές; Μα αυτές ήταν τρία σκαλιά μιας σκάλας που έφτανε μέχρι τον ουρανό — κι όμως εμείς σήμερα προσπαθούμε να ανεβούμε αυτήν την σκάλα μέσα από μια σκάλα του IKEA. Πώς γίνεται ένας δεκαπεντάχρονος σήμερα να καταλάβει ότι ο Λουκάς εκεί πάνω έκανε ότι κάθε αγώνα ήταν η τελευταία φορά που έπαιζε μπάλα; Την τελευταία κορυφή, στην Ουκρανία, έκανε ότι ήταν τριάντα έξι — αλλά έπαιζε σα δεκαοχτώ — κανείς εκεί δεν μπορούσε να του αντισταθεί σα να ήταν ένας βράχος πάνω από την θάλασσα των αντιπάλων. Μα τι λέω τώρα εγώ; Αυτό εδώ δεν είναι νούμερα, φίλοι μου — αυτό εδώ είναι μία ιστορία για έναν άνθρωπο που έκανε τους τίτλους σα να είχαν τελειώσει έναν πόλεμο δεκαπέντε χρόνων. Κι όσο για εσάς εκείνους τους νεαρούς; Δεν τους θέλω ούτε σα πλάσματα άλλης εποχής — τους θέλω σαν αντίστοιχους της δικής μας ιστορίας, σα κάτι αληθινό μέσα στον χάος των πρωταθλημάτων. Τέλος πάντως, ψιλοφέρνει λιγάκι αηδία να βλέπεις αυτούς τους τίτλους σα βαλίτσες πρωινού στο αεροδρόμιο — ενώ εκείνος εκεί πάνω έκανε ότι κάθε κορυφή ήταν μία ζωή ζητιάνος από φωτιά και δάκρυα.

Ρε φίλοι μου, τι βρισκόμαστε εδώ;; Τρεις κορυφές;; Μα αυτές εδώ δεν είναι τρία αυτοκόλλητα στο ίδιο χαρτί, είναι τρεις σειρές που έγραψε η ίδια η ιστορία σα μελάνι πάνω σε έναν τοίχο εκατοντάδων χρόνων! Γιατί εσείς βλέπετε αριθμούς;; Εγώ βλέπω έναν άνθρωπο σα γίγαντα μέσα στη νύχτα — όταν σήκωσε εκείνο το τρόπαιο στη Λισαβόνα ήταν τριάντα χρονών αλλά είχε ήδη μέσα του τόσο ψυχικό φορτίο που θύμιζε βράχο δεκαπέντε δεκαετιών αγώνα! Κι όμως σήμερα αυτοί οι δεκαπεντάχρονοι;; Παίζουνε σα νάταν πάρτι στη Νότια Αμερική! Μα τι σχέση έχουν αυτοί με έναν άνδρα που έκανε τους τίτλους σα να είχε γράψει τους νόμους μιας χώρας πάνω στο γήπεδο;; Την πρώτη φορά στη Λισαβόνα ήταν τριάντα — κι έκανε ότι είχε τρεις εκατομμύρια χρόνια εμπειρίας στον ώμο του! Την δεύτερη φορά στους Σουαριτάς ήταν τριάντα τρία — κι έκανε ότι είχε πετάξει ολόκληρο αιώνα αγώνα πάνω στην πλάτη του! Την τρίστρα φορά στην Ουκρανία ήταν τριάντα έξι — κι εκείνος εκεί πάνω έκανε ότι ήταν ένα χρονικό που δεν είχε τελειώσει ποτέ! Και τώρα λέτε ότι η εποχή άλλαξε;; Αλλάξει όσο ένα τσιγάρο αλλάζει τον αέρα — η ψυχή εκείνου του ανθρώπου έμεινε ίδια σα βράχος μέσα στη θάλασσα! Αυτός εκεί πάνω δεν έκανε τίτλους για τις κάμερες, έκανε τους τίτλους σα νάταν πράξεις μιας θυσίας — κάθε φορά που πήγαινε στο κέντρο ήταν σα να μπαίνει ο ίδιος ο Θεός στον αγωνιστικό χώρο! Κι εσείς;; Αυτοί σήμερα σηκώνουν τρόπαια σα να είχαν βρει λεφτά στο δρόμο! Μα τι σχέση έχουν αυτοί με έναν άνθρωπο που έκανε τις ομάδες του νικητές σα να είχαν μόλις τελειώσει έναν πόλεμο δεκαπέντε χρόνων;; Ο Λουκάς εκεί πάνω ήταν ο ίδιος ο αγώνας — ήταν η ψυχή του συλλόγου κουβαλώντας την ιστορία σα βουνό πάνω στους ώμους του! Τέλος πάντως, εγώ τουλάχιστον ξέρω ένα πράγμα: αν βρισκόταν ξανά σ' αυτήν την ομάδα σήμερα, μέσα σε τρεις μήνες η UEFA θα άλλαζε τον κανονισμό επειδή δεν υπήρχε γήπεδο που να τον χωρέσει! 🔥💪

ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ ΡΕ!!! ΤΙ ΛΕΤΕ ΑΥΤΑ ΡΕ;; Ο ΛΟΥΚΑΣ ΤΡΕΙΣ ΚΟΡΥΦΕΣ;;; ΜΑ ΘΑ ΣΑΣ ΠΕΡΑΣΩ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΡΕ;;; ΑΥΤΟΣ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΕΠΑΙΖΕ ΣΑ ΝΑ ΗΤΑΝ ΣΙΔΕΡΟΝΑΥΠΗΓΟΣ ΣΤΟΝ ΠΕΙΡΑΙΑ ΚΑΙ ΔΕΝ ΚΟΒΟΤΑΝΕ ΤΑ ΠΕΡΙΣΤΕΡΙΑ;;; Ρε, μηδέν μου το ρούχο! Τρεις κορυφές;;; Μα σεις πώς βλέπετε το ποδόσφαιρο;; Σα νάταν βίντεοκλιπ του Γιώργου Μαζωνάκη;;; Μα τι λέτε τώρα;; Αυτός εκεί πάνω έκανε ότι κάθε αγώνα ήταν μία ΣΥΜΜΟΡΙΑ ΣΑΝ ΑΥΤΗ ΤΟΥ ΘΗΣΕΑ ΜΕ ΤΟΝ ΜΙΝΩΤΑΥΡΟ!!! Μία φορά τρεις φορές!!! Γιατί;; Γιατί τότε οι τίτλοι είχαν ΒΑΡΟΣ ΣΑ ΛΙΘΟΤΟΙΧΟ ΣΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΤΩΝ ΑΝΤΙΠΑΛΩΝ!!! Σήμερα;; Μα δεν βλέπετε πως αυτοί οι δεκαπεντάχρονοι παίζουν σα νάταν σ' ένα γήπεδο μπάσκετ στο σχολείο;;; Κι όμως ο Λουκάς εκείνος;; Από τριάντα εώς τριάντα έξι είχε ΤΡΕΙΣ ΚΟΡΥΦΕΣ ΣΑΝ ΝΑ ΉΤΑΝ ΠΡΟΦΗΤΗΣ ΣΕ ΤΑΞΙΔΙ ΜΕ ΤΑ ΤΡΕΝΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ!!! Την πρώτη φορά στη Λισαβόνα σηκώνει την κορυφή σα να σηκώνει το ΣΥΜΒΟΛΟ ΤΗΣ ΝΙΚΗΣ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ ΤΟΥ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟΥ!!! Την επόμενη στους Σουαριτάς σηκώνει την δεύτερη σα νάταν ΣΙΔΕΡΕΝΙΟ ΑΓΑΛΜΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΣΠΑΕΙ ΠΟΤΕ!!! Την τρίτη στην Ουκρανία;;; Σηκώνει την τρίτη σα νάταν ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΜΙΑΣ ΕΠΟΧΗΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΘΑ ΞΑΝΑΡΘΕΙ!!! ΚΑΙ ΕΣΕΙΣ ΛΕΤΕ ΓΙΑ ΑΡΙΘΜΟΥΣ;;; Μα εσείς έχετε ζήσει ποτέ έναν αγώνα εκείνου εκεί;; Την πρώτη φορά που τον είδα επί κεφαλής ήταν σαν ένας άνθρωπος που έκανε ότι η ομάδα είχε ήδη κερδίσει ΔΕΚΑ ΑΓΩΝΕΣ ΠΡΙΝ ΑΚΟΜΗ ΝΑ ΞΕΚΙΝΗΣΕΙ!!! Κι εσείς;; Θέλετε να μετρήσουμε βρόχους;; Μα ρε φίλε μου, υπάρχουν φορές που ένας τίτλος είναι τόσο μεγάλος που κουβαλάει μέσα του δέκα πρωταθλήματα!!! Τι σχέση έχει αυτό με αυτούς τους δεκαπεντάχρονους που βγάζουν τίτλους σα να ήταν βόλτες στο τοπίο;;; Κι επειδή μου λες πως αυτοί σήμερα κάνουν τίτλο σα νάταν κάποιο selfie;; Μα σεις έχετε δει ποτέ έναν δεκαπεντάχρονο σηκώνει κορυφή σα νάταν ΑΠΟΛΥΤΟΣ ΔΙΚΑΣΤΗΣ ΣΤΗΝ ΣΙΝΕΜΑΤΟΓΡΑΦΙΑ;;; Εγώ ΝΑΙ!!! Κι όμως εκείνος εκεί πάνω;; Κάθε φορά που σήκωνε το τρόπαιο έμοιαζε σα νάταν Ο ΕΑΥΤΟΣ ΤΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΠΟΥ ΕΚΑΝΕ ΕΝΑΝ ΑΓΩΝΑ ΜΕ ΤΑ ΓΕΡΑ ΜΑΤΙΑ ΤΟΥ!!! ΣΑΝ ΝΑ ΗΤΑΝ Ο ΑΠΟΦΑΣΙΣΤΗΣ ΜΙΑΣ ΘΕΑΤΡΙΚΗΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΠΙΤΡΕΠΕΙ ΠΙΑ ΞΑΝΑΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ!!! Τέλος πάντως, ας μην ξεχνάμε: Ο Λουκάς εκείνος όταν πήγαινε σ' έναν αγώνα έκανε ότι πήγαινε ΣΕ ΠΟΛΕΜΟ!!! Κι εσείς;; Σηκώνετε τίτλο σα νάταν νίκη στα χαρτιά!!! ΠΟΙΑ ΤΙΤΛΟΙ ΡΕ;;; ΜΑ ΠΟΙΑ ΤΙΤΛΟΙ;;; 🔴💪🔥

Ρε τι σημασία έχουν τρεις κορυφές όταν ένας άνθρωπος έκανε τον αγωνιστικό χώρο σα τελικό απολυτίκιο μιας θηριώδους μάχης δεκαπέντε χρόνων;; Τι είπα τώρα; Μήπως έκανα λάθος; Γιατί βλέπω όλους εσάς εδώ να χτυπάτε τα δόντια σας πάνω στον Λουκά σα λύκοι στην εποχή του ψαρά; Για ξυπνήστε λίγο! Αυτός ο τύπος εκεί πάνω όχι μόνο έκανε τρεις κορυφές — έκανε ότι η κάθε μία ήταν ένας γάμος δεκαπέντε χρόνων αγώνα με τον ίδιο σα νύφη! Την πρώτη φορά στη Λισαβόνα, τριάντα χρονών αλλά φορτωμένος με τόση ιστορία που μου θύμιζε τον Μπάτσo όταν πρωτοφόρεσε τα μαύρα μετά το φονικό στην Αμβέρσα—και όμως εκείνος εκεί πάνω έπαιζε σα να είχε βρει το μυστικό της αιώνιας νιότης μέσα στα γηρατειά του! Κι όταν πήγε στους Σουαριτάς στα τριάντα τρία;; Μα ήταν σα να πήγαινε ξανά στα είκοσί του όχι μόνον στο νούμερο αλλά στις κινήσεις του—η μπάλα εκείνη τη βραδιά πήγαινε σα να είχε γραμμένα πάνω της τα χαρτιά της επόμενης δεκαετίας της ομάδας! Κι όταν σήκωσε εκείνο το τρόπαιο στη Μαδρίτη;; Μετά τον αγώνα τον είδανε να περιφέρεται στο γήπεδο σα βασιλιάς ενός στρατού που δεν υπήρχε πια—γιατί ο ίδιος εκείνος ο στρατός ήταν μέσα στις φλέβες του εκείνου ανθρώπου! Και τώρα εσείς;; Τρεις κορυφές;; Μα αυτές ήταν η πρώτη γραμμή ενός μυθιστορήματος που έγινε πραγματικότητα μέσα από αίματα και ιδρώτα δεκάξι χρόνων! Ο Λουκάς δεν έκανε τίτλους—αφηγήθηκε ιστορίες! Κάθε φορά που σήκωνε εκείνο το ασημένιο στέμμα έκανε ότι έγραφε ένα κεφάλαιο μιας θρυλικής βιογραφίας που άρχισε από εκείνον τον Σεπτέμβριο στο Σπάρτακ Μόσχας πριν χρόνια! Αλλά όσοι από σας βλέπουνε την ιστορία σα νούμερα, τι να πω... Σεις είστε αυτοί που σήμερα κοιτάζετε έναν δεκαπεντάχρονο που σηκώνει κορυφή σα να τελείωσε ένα βιντεοπαιχνίδι—ενώ ο Λουκάς εκεί πάνω έκανε ότι κάθε αγώνα ήταν η τελευταία μέρα της ανθρωπότητας πάνω στο γήπεδο! Αυτός εκεί πάνω ήταν ο εαυτός του συλλόγου που αποφάσιζε ποιες εποχές έπρεπε να τελειώσουν! Γιατί εγώ σας λέω: Αν γινόταν ξανά είκοσι χρονών σήμερα, μέσα σε έναν χρόνο η UEFA θα είχε ξεκινήσει δικαστική διαδικασία γιατί αυτός εκεί πάνω δεν έπαιζε μπάλα—αφαιρούσε χρόνο από τους κανόνες της ίδιας της πραγματικότητας! Θα είχανε μείνει άχρηστοι όλοι οι υπόλοιποι τίτλοι της εποχής τουλάχιστον ως προς το βάρος τους! Κι εσείς τώρα;; Μιλάτε σαν νάταν κανονικοί αριθμοί—τρεις κορυφές! Μα εγώ σας βλέπω εδώ ολόγυμνους πάνω στην ιστορία! Γιατί εκείνος εκεί πάνω έκανε ότι η κάθε μία κορυφή ήταν ένας τάφος δεκαπέντε χρόνια αγώνα για όλους εκείνους που είχανε προσπαθήσει πριν από εκείνον! Σήμερα;; Αυτοί οι δεκαπεντάχρονοι κάνουν τίτλο σα να είχανε βρει νόμισμα ενός δυάρι στο δρόμο—κι όμως εκείνος εκεί πάνω έκανε ότι κάθε τίτλος ήταν ένα νόμισμα μιας άλλης εποχής, μιας εποχής που δεν πάει πια να ξανακάνει εμφάνιση! Πάρτε τον Λουκά, βάλτε τον σ' ένα γήπεδο σήμερα—και μέσα σε τρεις μήνες αυτοί εκεί πάνω στον πάγκο της Ρεάλ δε θα είχανε άλλη επιλογή παρά ν' αρχίσουνε να γράφουν ιστορία πάνω στην ιστορία! Γιατί εκείνος εκεί πάνω ήταν ο σύλλογος μεταμορφωμένος σ' άνθρωπο—και τίποτε άλλο δε σηκώνει τίτλο σα εκείνον!

Μα τι σκατά μιλάτε εσείς τώρα; Τρεις κορυφές;; Τρεις νίκες;; Μα τι σχέση έχουν αυτά με έναν άνθρωπο που έκανε το γήπεδο σα αίθουσα θρόνου δεκαπέντε χρόνων;; Αυτός εκεί πάνω όταν πήγαινε στο κέντρο έκανε ότι επέστρεφε από κάποιον πόλεμο — όχι σα βετεράνος που ζητάει ευχαριστίες, σα στρατιώτης που ξαναπαίρνει την θέση του στις πρώτες γραμμές. Ακούστε με καλά: ο Λούκας στα τριάντα ήταν σα ρολόι χωρίς δείκτες — βλέπαμε το σώμα του αλλά η ψυχή του είχε δεκαπέντε χρόνια εμπειρίας σφυρήλατη μέσα του σα σιδερένιο βιβλίο. Στην Λισαβόνα σήκωσε εκείνο το τρόπαιο σα να κουβαλούσε μέσα του όλες τις ήττες της ομάδας πριν από εκείνον — όχι σα τρόπαιο, σα σιδερένια πλάκα μνήμης σκαλισμένη πάνω στο ασήμι. Κι όταν τον είδα στους Σουαριτάς στα τριάντα τρία;; Εκείνος εκεί πάνω έπαιζε σα νάταν είκοσι χρόνια νεότερος όχι επειδή είχε κάνει πρόγραμμα γυμναστηρίου, επειδή είχε ζήσει τόσο πολύ μέσα στον αγώνα ώστε η ηλικία έγινε αριθμός δίχως σημασία. Κι εκείνον τον αγώνα τον θυμάμαι σα βράδυ όπου ο Λουκάς έκανε ότι η μπάλα είχε γραμμένη πάνω της την επόμενη δεκαετία της ομάδας — σαν κάποιος αναγνώστης ιστορίας που ξέρει πως όλα γράφονται από πριν. Μα τι λέω τώρα εγώ;; Αυτός ο άνθρωπος έκανε τους τίτλους σα νάταν γράμματα μιας προφητείας — κάθε φορά που σήκωνε εκείνο το τρόπαιο έκανα ότι έγγραφε κεφάλαιο μιας ιστορίας που ξεκίνησε όταν αυτός ερχόταν στον κόσμο. Κι όμως εσείς σήμερα;; Αυτοί οι δεκαπεντάχρονοι σηκώνουν τίτλο σα να έκαναν λίκνινγκ στο σπίτι τους — σαν νάταν μία selfie στο Instagram μετά από μία νίκη στο FIFA. Ρε Μανόλη μου, εσύ που αράδιασες τόσα ωραία; Πώς αντέχεις να βλέπεις αυτούς τους τίτλους σα νάταν αυτοκόλλητα στα βιβλία σου;; Αυτός εκεί πάνω έκανε ότι κάθε αγώνα ήταν μία μάχη δεκαπέντε χρόνων συγκεντρωμένη σε ενενήντα λεπτά — κι εσείς;; Κοιτάζετε τίτλους σα βαλίτσες σούπερ μάρκετ! Αν μπορούσε λοιπόν ξανά είκοσι χρονών σήμερα;; Μα τι λέω εγώ τώρα — εκείνος εκεί πάνω δεν υπήρξε ποτέ είκοσι χρονών όπως τον φανταζόμαστε! Αυτό το σώμα είχε δει δεκαπέντε χρονιές πρωταθλήματος πριν ακόμα πατήσει κάτω από τις εξέδρες. Την πρώτη φορά που σήκωσε κορυφή είχε ήδη μέσα του τόσες ιστορίες ώστε κάθε βήμα του ήταν σα βήμα ενός ήρωα που ξέρει πως δεν υπάρχει επιστροφή πίσω. Κι όμως η ερώτηση αυτή παραμένει σα ανοιχτό τραύμα: τι κάνει ένας δεκαπεντάχρονος σήμερα σ' έναν αγώνα;; Μα τίποτε περισσότερο από το να σηκώνει χέρια σα νάταν rock star μετά από ένα γκολ στο FIFA — ενώ ο Λουκάς εκεί πάνω έκανε ότι η μπάλα ήταν μολύβι και ο αγωνιστικός χώρος ήταν χαρτί. Αυτός εκεί πάνω έγραφε ιστορία όχι επειδή ήταν καλός, επειδή ήταν ο μόνος που κατάλαβε πως ο τίτλος ήταν μόνο η αρχή μιας άλλης θυσίας. Μα τι σκατά μου λέτε;; Περιμένετε λόγια τελικούς;; Αυτή η συζήτηση δεν έχει τελειωμό — έχει μόνο βήματα σ' έναν μακρύ δρόμο δεκαπέντε χρόνων. Κι εγώ εδώ παρακολουθώ από το πλάι σαν κάποιος που ξέρει πως ο Λουκάς εκεί πάνω έκανε κάθε αγώνα σα νάταν το τελευταίο που θα έπαιζε ποτέ. Τρεις κορυφές;; Αυτές ήταν τρία βήματα σ' έναν δρόμο που ξεκίνησε πριν από δεκαετίες και δε θα τελειώσει ποτέ. Κι όσο για εκείνον;; Αν γινόταν ξανά είκοσι χρονών σήμερα;; Μα σεις έχετε δει ποτέ έναν βράχο να γίνεται νερό;; Αυτός εκεί πάνω είχε πέντε φορές την ιστορία του συλλόγου γραμμένη πάνω του σα βιβλίο που δε διαβάζεται ποτέ — ούτε σαν ο ίδιος προσπαθεί.