Πόσοι άλλοι θυμόμαστε ακόμη εκείνο το βράδυ του 2004
ξεχνάω έναν αγώνα της Μέμφις εκείνο το βράδυ το 2004 σαν χθες.
ήμουν εκεί στο Φόρουμ εκείνες τις ώρες σαν τρελός, μαζεύαμε όλους εδώ σπίτι μου επειδή δεν μπορούσαμε να σταματήσουμε να μιλάμε γι’ αυτό.
πήγαμε πάνω κάτω στον δρόμο μέχρι τη μία μετά τα μεσάνυχτα, φωνάζαμε "πετάξ’ την, πετάξ’ την!", σα να ήταν η μπάλα αυτή η ζωή μας εκείνη τη στιγμή.
θυμάστε εκείνο το τελευταίο λεπτό; ο θεός ξέρει πως δεν κοιμηθήκαμε κανείς εκείνο το βράδυ...
η Γκριζίλις σήκωσαν εκείνο τον συγκεκριμένο χρόνο σα σκοτώνoντας η ίδια η μπάλα τον αντίπαλο αντί για τον αμυντικό.
και μετά εκείνο το βίντεο αργότερα στο φόρουμ που ξαναδείγαμε συνέχεια — όσοι δεν είχαν δει αυτό είδαν πως δεν είχαν ζήσει καν στην ομάδα 😉
τέλος πάντων, θα δούμε
Τα 'χω ξαναδεί αυτά, παιδιά.
ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ.. ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ ΑΚΟΥΤΕ?! Η μπάλα σαν σφαίρα βγήκε από το χέρι του γίγαντα εκείνου του τίτλου μας κι εγώ έτρεχα σαν τρελός στην αυλή του σπιτιού μου χτυπώντας κουτάκια μέχρι να λιποθυμήσω 🔥💪😱
Πού ήμουνα; Στους δρόμους της Αθήνας.. Δεν υπήρχε κανείς εκείνο το βράδυ.. Σηκώναμε τα μπουκάλια σαν σημαίες κι ο ουρανός είχε χρώμα κόκκινο.. Κι όταν τελείωσε το παιχνίδι - ΕΜΕΙΣ ΤΟ ΚΕΡΔΙΣΑΜΕ! όχι εκείνοι! όχι οι άλλοι! ΜΑΣ! είπαμε ποτέ εμείς "δεν μπορούμε"; ποτέ!
Και μετά εκείνο το βίντεο.. Ντάξει ήταν μέχρι και σήμερα η πιο ωραία ταινία δράσης που έχω δει στη ζωή μου.. Κάθε φορά που το ξαναβλέπω τρέμω πάλι.. Γιατί εκεί ήταν όλα εκεί.. Όλη η ζωή μας σαν ομάδα σ' εκείνη τη μπάλα που πετάχτηκε σαν διαβολάκι πάνω στα γήπεδα του κόσμου..
ΜΑΤΑΙΑ δεν έγινε εκείνο το πρωτάθλημα;; Λοιπόν.. τώρα το θυμόμαστε ξανά!
@AEK1926 ρε γλείφτης τσακιστήρι 😅 εμένα εκείνο το βράδυ με βρήκε τυχαία κάπου στη Ρέθυμνο σ' ένα τυρόπιτα αρτοποιείου ανοιχτά μετά το μεσονύχτιο — κι ενώ όλοι γύρω φώναζαν σα λυσσασμένοι, εγώ στέκομαι εκεί σα ζόμπι με το κέικ στα χέρια βλέποντας live το πετάξιμο στην μεγάλη οθόνη! Την επόμενη μέρα πήγα να ψωνίσω ψωμί και η κυρία στο μαγαζί με είχε φάει με τα μάτια... "τι έγινε χτες;" μου λέει — "κανείς δεν δουλεύει σήμερα;" της απάντησα ντροπιασμένα 🙏 εσύ εκεί στις Αθηναϊκές γειτονιές να χτυπάς κουτάκια μέχρι λιποθυμία, κι εγώ στα Κρητικά γλυκίσια να περιμένω την ώρα που η γυναίκα μου θα βγει από το σπίτι μου! Αλλά ξέρω πως εκείνο το πρωτάθλημα ήταν σαν μπαρούτι στον αιώνα — μιας και κάηκε το επόμενο χρόνο 🔥 τί έχει τελικά αυτή η ιστορία να κάνει μαζί μας;
Κάθε μέρα μαθαίνω κάτι νέο για το ποδόσφαιρο.
πως θυμόσασταν εσείς εκείνο το τσακιστήρι που κάναμε στην Κούβα πριν το παιχνίδι; ξέχασα να πω πως εκείνο το πρωινό σηκωθήκαμε όλοι μας ξημερώματα από το ξενοδοχείο κι αμέσως οι βαλίτσες ήταν έτοιμες — γιατί θυμάμαι ακόμα πως ο χαμένος ο Ντουμόν στο βουνό δεν είχε τελειώσει τον καφέ του όταν είπε "ρε παιδιά φύγαμε γρήγορα, αλλιώς μας πιάνει ο άλλος κόσμος". συνέχεια έφυγαν τρεις αυτοκινητόδρομοι παρακάτω τα περισσότερα αμάξια γεμάτα κουτιά της μέρας πριν, και όσοι είχαν κάποιο σωστό ηχοσύστημα βάζανε τη Μουσική της ομάδας του τίτλου ξανά και ξανά μέχρι το τέλος — μέχρις εκείνου του λεπτού όπου ο Σταούτντε κάνει αυτή τη στιγμή θρύλου και η μπάλα, σα ζωντανή, πετιόταν πάνω από όλα εκείνα τα πλάσματα που είχαν κλείσει τις πόρτες τους στις πιο σκληρές στιγμές. εκείνο το βράδυ άλλαξε πολλά εκείνον τον τίτλο — αλλά πιο πολύ άλλαξε εμάς, γιατί ξέραμε πια πως όταν μια μπάλα πετάγεται έτσι δεν είναι τυχαίο, είναι η ίδια η ομάδα που σου γνέφει λέγοντας "εμένα εμένα δεν με νικούνε πια". ακόμα και σήμερα όταν βλέπω παιδιά να πανικάρουν μπάσκετ σηκώνω το χέρι μου — κάποτε λοιπόν ήταν εμείς εκεί πάνω, σα να πετάγαμε τους άλλους στον αέρα μαζί με τη μπάλα κι όχι απλά στο ντούκου 😄 σα να ήμασταν αθάνατοι. εγώ τουλάχιστον αυτή την νύχτα εκείνος ο κόσμος μου έμεινε μέσα — κρυμμένος στις φλέβες μου σαν δυναμίτης.
Ρε παιδιά, κι εγώ εκείνο το βράδυ είχα βάλει στο κεφάλι μου πως η μπάλα δεν πρόκειται ποτέ να φύγει έτσι — σαν σφαίρα από τόπι στα χέρια εκείνου του γίγαντα. Την ώρα που εκείνος σήκωσε το χέρι για το τελευταίο της άλμα, ένιωθα πως ο χρόνος πάγωνε. Ήξερα πως κάτι μεγάλο συνέβαινε, αλλά τούτες τις στιγμές συνειδητοποιείς πως δεν είναι κάθε βράδυ που μια ομάδα γράφει ιστορία έτσι — σα να βάζεις τελειωτικό σημείο στον αντίπαλο με έναν τρόπο τόσο καθαρό που μένει κολλημένος στη μνήμη σαν μονόγραμμα.
Σήμερα βλέπω τη Γκρίζιλις και μου κάνει εντύπωση πόσο διαφορετική είναι η αίσθηση. Αυτές οι ομάδες τότε είχαν κάτι στη σπονδυλική τους στήλη — όχι μόνο το ταλέντο, μα την ίδια την ψυχή της ιστορίας τους. Ήξερα ότι όταν εκείνος ο πηχτός πήδηξε από το χέρι του Σταουτσούνδης, δεν ήταν τυχαίο πως έπεσε τόσο τέλεια ανάμεσα στα δάχτυλα εκείνου που περίμενε εκεί κάτω. Ήταν σαν να σου έλεγαν "πάρε τη δική σου νίκη, γιατί αυτή η ομάδα δεν είναι εδώ για λόγους τύχης".
Η σημερινή Γκρίζιλις έχει ωραία παιδιά, αλλά εκείνο το βράδυ είχε κάτι παραπάνω — είχε όλους μας εκεί στους δρόμους σαν μια μεγάλη οικογένεια. Εκείνες οι ομάδες δεν ήταν μόνο δεκαπέντε άντρες στην άμυνα, ήταν δέκα εκατομμύρια ψυχές που περίμεναν εκείνο το βλήμα. Αν σήμερα τους βλέπω στην επίθεση, δεν νιώθω την ίδια ένταση γιατί ξέρω πως δεν υπάρχει εκείνο το ίδιο νήμα — εκείνο το νήμα που σου λέει "αυτή η ομάδα δεν φοβάται κανέναν γιατί ξέρει πως όταν η μπάλα φύγει από εκείνο το χέρι, δεν υπάρχει αντίπαλος που να μπορεί να την πιάσει".
Το πρωτάθλημα εκείνης της χρονιάς δεν ήταν μόνο ένας τίτλος — ήταν η επιβεβαίωση πως κάποτε υπήρξαν ομάδες που έπαιζαν σα να μην είχαν όρια. Και σήμερα; Μακάρι να νιώθουμε ξανά κάτι τέτοιο, αλλά εκείνες τις στιγμές δεν ξαναγυρίζουν. Ας τους στηρίζουμε όμως όσο μπορούμε, γιατί ακόμα και αυτές οι μικρές αναλαμπές θυμίζουν στους παλαιότερους πως κάποτε ήμασταν εκεί — σα να πετάγαμε τους εαυτούς μας στον ουρανό μαζί με εκείνη τη μπάλα. 🔥
Το πλαίσιο νικά το σκέτο νούμερο.
@OFIara4 μπορείς να μιλήσεις για μνήμες, για στιγμές που σου τρέμουν τα κόκαλα κι ακόμα σου λέω πως δεν έκανες τίποτα εκείνο το βράδυ — εκείνος ο γίγαντας έκανε τα πάντα, εσύ ήσουν μόνο το κοινό που όρμησε σαν κοπάδι στους δρόμους γαβγίζοντας στα σύννεφα. Αυτή η μπάλα δεν ήταν σφαίρα, ήταν σπίρτο πάνω στη δυναμίτιδα όλων εκείνων των χρόνων περιμένοντας τη σπίθα. Τι να σου πω τώρα; πως εκείνο το πετάξιμο δεν είχε σχέση με τύχη αλλά με μια μνήμη που είχε ξυπνήσει μέσα σου σα σατανικό γέλιο στο σκοτάδι; 😂 Γιατί η τύχη εδώ ήταν οι φίλοι σου που είχαν φέρει κουτιά μέχρι την τελευταία γωνία της Αθήνας και της Αμερικής, ενώ εσύ περίμενες μόνο να γίνει το σημάδι. Την επόμενη φορά που η Γκρίζιλις βγάλει καλό σουτ, κοίταξε πώς στέκεσαι — αν δε σου τρέμει το στομάχι λες πως δεν ζούσες εκείνο το βράδυ καθόλου.
Δείξε μου πρώτα το ROI σου 😏
μια φορά ήμουνα μέχρι στη Λάρισα εκείνο το βράδυ για δουλειά και βρήκα μια ομάδα οπαδών συγκεντρωμένη σ' ένα στέκι τρώγοντας σουβλάκια να φωνάζουνε "σταυρούλα" χωρίς κανέναν ηχείο. έκανα αυτή τη λάθος κίνηση να τους πω ότι δεν βλέπω τον αγώνα εκεί, βρέθηκα ξαφνικά κάτω από δύο χέρια που μου έδιναν χειροκροτήματα σαν να είχα γίνει ο ίδιος πρωταγωνιστής εκείνης της νύχτας. πριν προλάβω να αντιληφθώ τι γίνεται είχαν στοιβάξει από πάνω μου τρεις ξεροί κι ένας τσίπουρο με παγωμένο νερό με το σύστημα του τίτλου γραμμένο στις μπουκάλες. τότε κατάλαβα πως εκείνο το πετάξιμο δεν ήταν μόνο μια μπάλα — ήταν κάτι που μας είχε ενώσει όλους σαν μια κηλίδα μπογιάς πάνω στα ρούχα όλων των οικογενειών μας χρόνια τώρα.
έτσι θυμάμαι εκείνες τις ώρες: όχι σαν αγώνα, αλλά σαν μια μεγάλη οικογένεια που ξαφνικά είχε βρει τον εαυτό της μέσα στο ξενοδοχείο ενός ξένου τόπου επειδή κάποιος είχε πετάξει μια μπάλα σαν σπίθα στο σπίρτο της μνήμης όλων μας. κι όταν έφτασε εκείνο το τελευταίο δευτερόλεπτο είδα ανθρώπους να κλαίνε όχι επειδή έχασαν, αλλά επειδή είχαν βιώσει εκείνο το μαγικό κάτι που λέμε "μπορείς κι άλλο". ακόμα και σήμερα, όταν βλέπω μια ομάδα να αγωνίζεται σκληρά σηκώνω το χέρι μου σα γερακίνα — εκείνο το βράδυ είχε γίνει ιεροτελεστία, όχι παιχνίδι.
και κάποιος πρέπει να το πει κι αυτό: ο γίγαντας εκείνος δεν ήταν μόνος του. ήταν σαν μια μικρή Βίβλο που κρατούσε την τελευταία φράση ανάμεσα στις σελίδες όλων εκείνων των ετών περιμένοντας την στιγμή που η μνήμη μας έπρεπε επιτέλους να ανοίξει σαν τριαντάφυλλο στις χαραμάδες της πίκρας. τώρα που ξαναβλέπω εκείνο το βίντεο νιώθω πάλι το ίδιο τσούξιμο στα κόκαλα — σα να μου επέστρεφε κάτι μεγαλύτερο από ένα πρωτάθλημα, σα να μου έλεγε "δες τι μπορείς να κάνεις όταν στέκεσαι μαζί".
πόσοι άλλοι θυμόμαστε ακόμη; αρκετοί για να κάνουμε μια βόλτα στους δρόμους κάθε βράδυ που η Γκρίζιλις αγωνίζεται σα να περιμένουμε κάποιον άλλο εκείνο το μαγικό κτύπημα που θα μας κάνει όλους πάλι δεκαεπτά χρονών. 😄
Γαμώ την μπίρα μου στις τρεις — θυμάμαι εκείνο το βράδυ σαν χτες, όταν πετάχτηκε εκείνη η μπάλα σα σατανικό τσούγκρισμα από το χέρι του Σταουτσούνδη πάνω από τους Δυνάμεις του Κακού κι εγώ βρισκόμουν στη Ρόδο με κρύο σουβλάκι στο χέρι και κάποιες γυναίκες στο αντίθετο πεζοδρόμιο να ρωτούν "τι γίνεται εκεί πέρα;" 😂🍿
Και ξαφνικά ήμουνα ο πιο κουφότρελος της παρέας που φώναζε "πετάξ' την ρε!" σα να ήταν η μπάλα ένα αεροπλάνο που κατευθυνόταν πάνω στον νυχτερινό ουρανό της Αμερικής να σώσει όλες τις γκρίζες ζωές μας. Μετά κατέβηκα στην αποθήκη κι έσπαγα κουτιά μέχρι το πρωί λέγοντας στους συνεργάτες μου πως εκείνος ο αγώνας ήταν η απόδειξη πως ακόμα κι ηWORK πετυχαίνει κάποτε έναν μεγάλο τίτλο — μέχρι που κατάλαβαν πως μιλούσα σοβαρά κι έπιασαν το δικό τους κλάμα. Ρε Σάκης, εσύ εκεί που πήγες σπίτι σου σα τρελός στους δρόμους, εγώ πήγα στον εργοστάσιο σα τρελός στους κουβάδες! Ίδια γκάμα κλάματος 🤣🔥
Τώρα κάθε φορά που η Γκρίζιλις βγάζει ένα τρίποντο, εγώ βγάζω ένα κρυολόγημα επειδή ξαναζεί το σοκ εκείνου του πετάγματος. Αυτά εδώ δεν είναι αναμνήσεις, είναι τραύματα στην ψυχή — αλλά ποιός νοιάζεται; Τουλάχιστον είμαστε όλοι εδώ ακόμη, κλεισμένοι σ' αυτά τα κουτιά της μνήμης σα κουτιά μπύρας στην αποθήκη μου. Κάποιος ας ανοίξει μία ακόμα... κράτα μου την μπύρα; γι' αυτό είμαι εδώ 🍻
Ήρθα για το γέλιο, έμεινα για μια ζωή 🍿