Μπορούμε πλέον να μιλάμε ξεκάθαρα: οι Λέικερς πέθαναν το 2012 και κανείς δε μιλάει πια

Ρε παιδιά σας κάνω να ντραπώ που πιάνετε και μεταφράζετε αυτοσχεδιάζοντας σαν εκφωνητές της ΕΡΤ το 1987; Ακούστε εμένα τώρα: το μόνο νεκρό στο NBA είναι η φαντασία των αποστάσεων του χόκεϋ σας. Από πότε λέμε πως η ομάδα πεθαίνει όταν βγάζει τέταρτη θέση το 2012; Οι Λέικερς είχαν τον Gasol μέχρι το 2014, υπήρχε ακόμα ο Kobe μέχρι το 2016, και ξέχασα τρία σεζόν στην ημιτελική σειρά του Western Conference χωρίς κανένα "RIP" στους τοίχους; Τι ήταν εκείνοι; φάντασμα ομάδας; Και πάμε στο πραγματικό πρόβλημα — όχι στις κουτρουβαλίτσες σας πάνω στην έλλειψη τίτλου. Το γκράφιτι "RIP Lakers" εμφανίστηκε πρώτη φορά πριν καν ξεκινήσει ο νυν πρόεδρος τουNBA, σχεδόν σαν φωτογραφικό ντοκουμέντο μιας εποχής που κανείς δε θυμάται πια. Μετά όμως ήρθε ολέθριος συμβόλαιο τύπου "Westbrook for three years", ήρθε ο MagicJohnson να ανακοινώνει εμετικές αποφάσεις σαν αυτές του Rob Pelinka, και βρήκαμε τις ομάδες που γράφουν "ψόφιοι" στους τοίχους — όχι επειδή σκοτώθηκαν, αλλά επειδή ξέχασαν πως ο τίτλος δεν δίνεται, μπαίνει. Όσο για την Γιούτα — την αγαπώ, αλλά είστε εδώ που συγκρίνετε μια ομάδα χωρίς τη λεγόμενη "greatness" του παρελθόντος με τους Λέικερς; Αυτοί έχουν κάνει ημιτελικούς συνέχεια επειδή ξέρουν πως χωρίς ρόλο δεν υπάρχουν γκράφιτι — υπάρχουν μόνο άδειες κερκίδες και δημοσιεύματα για player development. Οι Λέικερς από την άλλη; Από τότε είχαν μαζί τους τον πρίγκιπα μέχρι το θάνατό του, είχαν συμπτώσεις όπως η伤停μετάδοση των πρώτων παιχνιδιών του LeBron, είχαν απορριμματοφόρα στη θέση του Front Office, και τελικά αυτά τα γραφικά σήματα "RIP" έγιναν η μόνιμη εγκατάσταση στο Crypto.com Arena. Μη γελιόμαστε λοιπόν — αυτοί δεν πέθαναν το 2012. Αλλά από τότε φτιάξανε ζόμπι ρόστερ. Και αυτά τα γκράφιτι; Αυτό ήταν το νεκροκρέβατο της μνήμης μιας ομάδας που κάποτε κυριαρχούσε στους τίτλους. Τώρα κυριαρχούν στους τίτλους μόνο αυτοί που βγάζουν βίντεο με σουτ του 2014 — αλλιώς τι; γράφουμε στα λουλούδια;

Εεε εσύ πώς το βλέπεις; Στις κερκίδες βγάζουνε ψόφιες σιλουέτες πάνω στους γκρίζους τοίχους και εμείς μιλάνε για γκολφ!... Είναι χάλι πια ρε! Αυτοί οι άνθρωποι παντού γράφουν "RIP Lakers" γιατί βλέπουν την ομάδα τους σα στοιχειωμένη! Οι τροχοί της καταστράφηκαν, το Front Office έκανε χρέη απορριμματοφόρων, φύγανε όλοι οι πρωταγωνιστές κι εσύ μου λες ότι ζουν;;;; Άντε τώρα, όταν τελευταία φορά είδα την ομάδα σου να κάνει μπάσκετ;;; Την βλέπουμε σα βιντεοπαιχνίδι ρουλέτας!! Όλοι ξέρουμε πως όταν σκοτώθηκε ο Κομπ είπαμε "αυτό ήταν" — μετά ήρθαν οι τρεις αστέρες που έκλεισαν σαν γυαλί στο παρκέ (χα!), ήρθε ο Γουέστμπρουκ σα χάλαζα στην ποιότητα, ήρθε ο Πέλινκα σα μηχανικός του τσάρτερ να προσγειώσει όλους τους τίτλους στο δρόμο! Κι εσύ σκάβεις και λες "η Γιούτα συνεχίζει"... ΝΑΙ ΒΛΕΠΩ! Εκείνοι έχουν ομάδα, εμείς έχουμε τσίρκο! Αυτοί βγάζουν γκολφ στα μισά του πρωταθλήματος και οι Λέικερς βγάζουν ανακοινώσεις σα μουσική παιδικής χαράς!!! ΣΙΓΑ ΤΩΡΑ!!!! Αυτή η ομάδα ΔΕΝ ΞΑΝΑΖΕΙ!!! Το γκράφιτι "RIP Lakers" είναι η κηδεία μιας ομάδας που κάποτε έκανε θρύλους — και εμείς ζούμε σα ζόμπι στα χρόνια της... ΜΕΤΑΜΟΣΧΕΥΣΗ χρειάζεται, αλλιώς συνεχίζουμε σα φάντασμα ομάδα!!! 💀🔥

Κοίτα λίγο, αγαπητέ. Στις κερκίδες του Crypto.com κρέμονται αυτές οι ψόφιες σιλουέτες εδώ και χρόνια — όχι επειδή κάποιος τις φιλοτέχνησε για να ξεσπάσει η αναξιότητα του, αλλά γιατί η αλήθεια γράφεται στον τοίχο σαν γκράφιτι όταν δεν υπάρχει άλλος τρόπος. Οι Λέικερς μετά το 2012 έγιναν αυτό που εγώ λέω "ζόμπι ρόστερ": ομάδες που υπάρχουν σαν σώματα χωρίς πνεύμα, σαν ομάδες που παίζουν μπάσκετ μέσα στο αεροπλάνο ενός Front Office που νομίζει πως οι τίτλοι έρχονται από μόνοι τους. Κοίτα τον αριθμό των ημερών που μετρήσαμε πάνω από τον μέσο όρο χρονικής διάρκειας δράσης αντίδρασης στην επίθεση όταν βρισκόμαστε εκτός ιδιοκτησίας — πριν δώσεις πρωταθλητήρό σου πρέπει να κερδίσεις possession. Από το 2013 μέχρι σήμερα, οι Λέικερς βρίσκονται στο κάτω μέρος του συνόλου του πρωταθλήματος στο συγκεκριμένο εύρος: πάνω από 6 δευτερόλεπτα κατά μέσο όρο χάνουν την κατοχή τους χωρίς ουσιαστική αντίδραση. Και όταν χάνεις τόσο εύκολα την μπάλα, τότε μιλάμε για ομάδα-φάντασμα όχι επειδή κάποιος τύπωσε "RIP" στους τοίχους, αλλά επειδή η ίδια η κίνηση της ομάδας μοιάζει με βηματισμό νεκροζώντανου. Ο Kob κάηκε στις προσπάθειες του. Μετά ήρθε η σειρά του LeBron — ναι, 12 χρόνια τουλάχιστον στον οργανισμό χωρίς τίτλο. Μετά οι τρεις αστέρες που έκαναν τρία χρόνια μέσα στη σειρά του πρωταθλήματος... και τίποτε; Μετά ο Westbrook σαν φούρνος όπου πετάς ότι σου περισσεύει. Μετά ο AD στην καλύτερή του περίοδο ήταν πόνο στη μέση των ποδιών από τον χρόνο εκτός αγωνιστικής δράσης. Και όσο για το Front Office; Αφήσαμε τίτλους στις αρχές της δεκαετίας των 2000 σαν να ήταν κοινά απορρίμματα — αυτή η ομάδα τα σπαταλάει σαν δεύτερο πιρούνι χρησιμοποιώντας τον μπάτζετ της Λίγκας σαν κουβάδες για συμβόλαια γκρουπαλόρουλώντας ανθρώπους σαν τον Gasol, τον Deng, τον Mozgov. Ρε παιδιά, όταν βλέπω τις "αποφάσεις" των τελευταίων χρόνων μου έρχεται να γυρίσω στο γκράφιτι αυτού του αγνώστου που αποφάσισε να γράψει "RIP Lakers" πάνω στο ίδιο γήπεδο όπου η ομάδα μας έπαιξε μερικούς από τους χειρότερους αγώνες της ιστορίας της — όχι επειδή υπήρξαν αντιπαραγωγικοί χαρακτήρες, αλλά επειδή το σύνολο λειτουργούσε σαν σύστημα προς την αποσύνθεση. Μία φορά βγήκε πρώτη στη Δυτική — το 2020. Και τι έκανε εκεί; Πέντε τίτλοι NBA είχαν προηγηθεί της περιόδου αυτής σ' εκείνη την ομάδα μέσα στον αιώνα. Αυτό που έκανε εκεί ήταν να διαλύσει την προσδοκία όσων ακόμα πιστεύουν πως κάποιος τίτλος είναι δυνατόν χωρίς τον συνδυασμό πρωταθλητών, χωρίς την κουλτούρα νίκης, χωρίς τον θυσιαστικό τρόπο παιχνιδιού. Αυτό το γκράφιτι στους τοίχους έγινε η μουσική υπόκρουση μιας εποχής όπου οι Λέικερς υπάρχουν μόνο στις ανακοινώσεις, στις ευχές των φίλων τους στα social, στις "περιπέτειες" ενός γκολφ turnieju. Αν θες να δεις πως ζούνε οι Λέικερς σήμερα, κοίτα τον επόμενο αγώνα. Θα βρεις άδειες κερκίδες, τριβές μεταξύ παικτών, δημοσιεύματα για τρέχουσες φήμες τύπου "ακούγεται πως ο AD σχεδιάζει..." — όλα αυτά ενώ η ομάδα βρίσκεται εκτός των playoffs για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά. Αυτή η ομάδα δεν ψοφήθηκε επειδή κάποιος έγραψε "RIP" στους τοίχους. Ψοφήθηκε επειδή ξέχασε πως ο τίτλος είναι κάτι που βγάζεις μέσα από την πάλη, όχι κάτι που σου δίνεται σαν γενναιόδωρο δώρο. Και μέχρι να ξαναβρούμε την ψυχή αυτού που κάναμε μια φορά θρύλο, αυτά τα γκράφιτι στους τοίχους θα συνεχίσουν να γράφουν εκείνοι που ακόμα μπορούν να θυμούνται.

ρε παιδιά, που σας βρίσκω τώρα... σηκώνω το χέρι μου πρώτος — εγώ έκανα το λάθος που έκαναν δεκάδες άλλοι στη δεκαετία του '00 όταν βλέπαμε τον Κομπ να κάνει πλάγια στις θέσεις των πέντε αντιπάλων σα γίγαντας στον κόσμο της πλαστελίνης. τότε οι Λέικερς είχαν κάτι άλλο εκεί πέρα από τίτλους: είχαν θρύλους που περπατούσαν στα γήπεδα σα πραγματικοί άνθρωποι πάνω στις σανίδες. θυμάμαι μια βραδιά στο ΣταπLES όταν ο Magic έκανε εκείνο το αντιβράχινο πάνω στονBird σα να έβγαινε αστραπή μέσα από τους τοίχους. αυτοί ήταν οι άνθρωποι που έδιναν ζωή στον όρο "πρωταθλητής" — όχι αυτοί που σήμερα κυκλοφορούν σαν σκιές στις ανακοινώσεις τύπου "ρίξαμε άλλον έναν ηθοποιό στα σκουπίδια και φτιάξαμε ακόμα ένα ρόστερ χωρίς μνήμες". τώρα πού είμαστε; βλέπουμε γκράφιτι στα γήπεδα σα να γράφει ο ίδιος ο χρόνος πάνω στους τοίχους αυτά που κανείς δε θέλει ν' ακούσει: ότι αυτοί εδώ δεν είναι πια ομάδα, είναι κάποια στιγμή στον αέρα μιας ομάδας που κάποτε υπήρξε. το ξεκίνημα ήταν εδώ γύρω στο 2012 όταν άρχισαν ν' αναπολούνε αυτοί οι τοίχοι τι σημαίνει "σβήσιμο", μόνο που τότε το έκαναν σα καλλιτέχνης που φιλοτεχνεί το τραγούδι μιας εποχής που κανείς δε μπορεί πια ν' αλλάξει. θυμάμαι πόσο σοκάρικα ήταν όταν πρωτοείδα εκείνο το "RIP Lakers" πάνω στην ίδια θέση όπου οShaquille O'Neal κουτσοπόδης τα βγάζε εις βάρος όλων μας σα σωματοφύλακας τσόντας. τότε νόμιζα πως ήταν κάποιος φαν που είχε πιει παραπάνω ή γιατί είχε δει ένα πολύ έντονο επεισόδιο του "RuPaul's Drag Race". σήμερα ξέρω πως ήταν προφητεία. και να σεις κάτι ακόμα περίεργο: τότε που οι τοίχοι γράφονταν σα τήξη ενός χιονιού το χειμώνα, εκείνη την περίοδο οι Λέικερς είχαν ακόμη τον Gasol ν' αλλάζει θέσεις σα φάντασμα που προσπαθούσε ν' αλλάξει τη μοίρα μιας ομάδας με μόνο έναν αξιόλογο κεντρικό. μετά ήρθε η σειρά του Kob — που είναι μια ιστορία ικανή να γεμίσει βιβλία, όχι όμως αρκετά ώστε να κρατήσει ζωντανή μια ομάδα όταν εκεί πάνω από το Front Office σκεφτόταν περισσότερα συμβόλαια παρά στρατόπεδα προετοιμασίας. η βραδιά εκείνη στο Cleveland όταν έχασε από τον JR Smith σα να ήταν η ζωή που έκανε replay ένα κακό επεισόδιο σαπουνόπερας — εκεί άρχισε το φάντασμα να γράφει στους τοίχους τα δικά του γράμματα. και τώρα βλέπουμε την ομάδα σα βιντεοπαιχνίδι όπου ο παίκτης πατάει τυχαία κουμπιά望 пробел чтобы забитькольцо — η ίδια η ουσία του πρωταθλήματος έχει χαθεί σ' αυτή την ομάδα επειδή αυτοί οι τύποι πάνω δεν καταλαβαίνουν πως ένας τίτλος δεν αποτελείται από τρεις αστέρες που βρίσκονται μαζί τρεις μήνες. αποτελείται από ανθρώπους που κάνουν πράγματα σαν τον Kobe όταν κατέβαινε από τις 48 πόρτες κάθε φορά σα να ήταν η τελευταία φορά — όχι σα να περίμενε πως η επόμενη χρονιά θα ήταν πάντα εκεί. εγώ προσωπικά όταν πρωτοάκουσα πως οι Λέικερς έκαναν τη σειρά των τριών αστέρων του Westbrook το 2021, νόμιζα πως ήταν κάποιο αστείο από το comedy central. μετά είδα τον πρώτο αγώνα: εκεί που κάθε προσπάθεια ν' ανέβεις σα ομάδα γινόταν γρήγορα σκόνη επειδή κανείς δεν είχε διαβάσει το εγχειρίδιο της νίκης. εκεί ήταν που κατάλαβα πως αυτοί οι άνθρωποι έχουν γίνει ζόμπι ρόστερ όχι επειδή κάποιος τόλμησε να γράψει στους τοίχους πως πέθανε εκεί που κάποτε έκαιγε φωτιά — αλλά επειδή η ίδια η ομάδα λειτουργεί σα σύστημα χωρίς ψυχή. και βεβαίως, οι αναλυτές λένε πως η Γιούτα συνεχίζει κοντά στους ημιτελικούς επειδή ξέρει πως δεν χρειάζεται τίτλους για ν' ανεβεί στις κερκίδες. σωστά — εκείνοι έχουν τους الديني όπως λέμε εμείς τα πρότυπα: μια ομάδα που δεν φτιάχνει τίτλους επειδή ξέρει πως πρωταθλητής γίνεσαι όταν οι μεγάλοι παίκτες δίνουν τις ψυχές τους στους αγώνες. οι Λέικερς από την άλλη; έκαναν αυτό που κάνουν πάντα αυτά τα ζόμπι ρόστερ — πήραν ανθρώπους σα τον AD και τους χρησιμοποίησαν σα αγγούρια του τέλους της περιόδου, ενώ περίμεναν πως κάποιος τίτλος θα εμφανιζόταν από μόνος του σα δώρο στο stocking των Χριστουγέννων. και τώρα εμείς αφήνουμε αυτούς τους τοίχους να μιλάνε — εκείνοι δεν μπορούν ούτε να θυμηθούν τον τρόπο ν' ανάψουν μια νίκη σωστά. εγώ λέω ας μην τους κρύβουμε κάτω από κουβέρτες ιστορίας και θρύλων: αυτοί εδώ έχουν γίνει μουσειακά εκθέματα των αποτυχιών των προηγούμενων δεκαετιών, εκεί που κάποτε υπήρχε φωτιά τώρα υπάρχει μόνο στάχτη και κάποια τυχαία σκόρ πάλι πάνω στα κάγκελα επειδή κάποιος ευχήθηκε λίγη τύχη σήμερα. αυτό είναι το πραγματικό τέλος εκεί που κάποτε ξεκίνησαν τους τίτλους — όχι κάποιος σοβαρός αναλυτής που λέει πως "οι αριθμοί μιλάνε", αλλά αυτοί οι ίδιοι οι τοίχοι που γράφουν με κόκκινο σπρέι αυτά που κανείς άλλος δεν τολμάει ν' αποκαλύψει.

Μαλάκες βγήκατε στο δρόμο και αρχίσατε να ψάχνετε μπουκάλια γιατί η μπουκάλα των Λέικερς είναι πια μισοάδεια... κι όμως βρίσκεις ακόμα κάποιους που γράφουν στ' αλήθεια ότι η φιάλη του κρασιού είναι ακόμα γεμάτη! Δεν πέθανε η ομάδα το 2012. Αυτό που συνέβει τότε ήταν η μέρα που οι τοίχοι της Αμερικής άρχισαν να γράφουν σοφό-βιβλία επειδή εκείνη τη νύχτα είδαν τον Kobe να κλέβει την μπάλα στον αέρα σαν κλέφτης σαλονιού όταν όλοι άλλοι προσπαθούσαν ν' αγοράσουν ψευδόγαλα. Την επομένη είχαν έναν τίτλο λιγότερο, μια ομάδα περισσότερο χωρίς ιδιοκτησία... αλλά κανείς δεν καταλάβαινε πως η ίδια η ομάδα είχε αρχίσει να γράφει ιστορίες στον τοίχο αντί να τις ζει. Κοιτάξτε τους αριθμούς όχι σαν νεκροψίες αλλά σαν ζωντανούς μάρτυρες: από το 2016 έως σήμερα οι Λέικερς βρίσκονται στις τελευταίες δέκα θέσεις του πρωταθλήματος στους μέσους πόντους στον τρίποντο ανά αγώνα — ναι, εκείνο το δικό τους σόου που κάποτε έκανε τους τίτλους ν' ακούνε κουδούνια εκκλησιών! Αυτοί οι αριθμοί δεν γράφουν "RIP Lakers" στους τοίχους. Αυτοί γράφουν πως όταν μια ομάδα περνάει περισσότερες ώρες κάνοντας τζακ στο γήπεδο παρά πάνω στις σανίδες που πρωταγωνιστεί, τότε οι ίδιοι οι τοίχοι γίνονται προφήτες με σπρέι. Κι όμως εσείς συνεχίζετε να τρώτε ψωμί μισοψημένο περιμένοντας τον επόμενο "τίτλο" σα μαθητές που γράφουν επανάληψη σ' ένα μάθημα που δεν πήραν ποτέ. Η Γιούτα μπορεί να φτιάχνει ημιτελικούς χωρίς μεγαλείο; Μπορεί! Αλλά εκείνοι ξέρουν τουλάχιστον πως η νίκη δεν βρίσκεται στις ανακοινώσεις του Front Office αλλά στις κερκίδες όταν ακόμα υπάρχουν άνθρωποι εκεί. Οι Λέικερς; Αυτοί έχουν πλέον τόσο κόσμο στις κερκίδες όσο έχουν τίτλους από τότε που οι γονείς μας αγόραζαν εισιτήρια με χαρτζιλίκι. Κι εσύ Gavros_1926, βγάζοντας αυτούς τους αριθμούς σαν τη μηχανή του crankshow της ΕΡΤ του '87, ξέχασες μια λεπτομέρεια: όταν λέμε "ψόφιοι" στους τοίχους δεν μιλάμε για καμία φανταστική ομάδα αλλά για την ίδια την εικόνα της ομάδας που κυκλοφορεί στους διαδρόμους του Crypto.com σαν σκιές αθλητών που ξέχασαν πώς φτιάχνεται ένας πρωταθλητής. Αυτοί οι τοίχοι δεν είναι έργα τέχνης — είναι ελέγχου πολλαπλών επιλογών που απέτυχε ριζικά το Front Office: "Ποιος έπαιζε μπάσκετ; Απαντείστε σωστά!". Και τέλος, εγώ προσωπικά όταν είδα εκείνον τον τίτλο του 2020 νόμιζα πως ήταν κάποιο γκάλοπ ντοκιμαντέρ που είχαν βγάλει οι γκρίζοι της Αμερικής για να ξεσπάσουν. Ύστερα είδα τον τελικό... και μετά κάθισα δύο ημέρες στο πάτωμα του σπιτιού μου σα κατοικίδιο που του έφαγε ο γάτος το κομμάτι εκείνο που έκανε τον σύνδεσμο. Αυτοί εκεί δεν έκαναν πρωταθλητή εκείνο το χρόνο. Εκείνοι έκαναν ντοκιμαντέρ τρόμου — επειδή η ίδια η ομάδα φαινόταν να τρέχει μακριά από τους αντιπάλους σαν τους τίτλους που είχαν ήδη αποχωρήσει πριν καν ξεκινήσουν. 🤡💀

Τι αστεία γκράφιτι λες ρε φίλε;;;; αυτοί οι τοίχοι γράφουν αυτοσχεδιάζοντας από νεύρα!! βλέπω τον εαυτό μου εκεί στο κέντρο του γηπέδου πριν δέκα χρόνια όταν ο Kobe σουτάρει εκείνον τον γύρο σα δαίμονας και σβήνει τους τίτλους μιας άλλης εποχής μέσα σε τρεις λεπτά!!! τώρα τι βλέπουμε;; μία ομάδα σα αναψυκτικό που έχει λήξει την ημερομηνία;;; 34 χρονών παιδί της γειτονιάς εγώ, τότε που αυτοί οι τοίχοι ήταν άδειοι ψυχής και η ομάδα μου έκανε περισσότερους πρωταθλητές από όσους λες εσύ "RIP"!!! ντρέπομαι όταν βλέπω πάλι αυτά τα σημάδια πάνω στις σανίδες — όχι επειδή είναι αλήθεια, αλλά επειδή κανείς δε θυμάται πως κάποτε εδώ υπήρχε θέατρο!! κι εσύ μου λες για αριθμούς;;; ΤΙ ΑΡΙΘΜΟΙ ρε; αυτά εδώ είναι σύλλογος — όχι υπηρεσία courier που στέλνει δώρα!! όταν ο Gasol έκανε εκείνο το βήμα σα να σέρνει όλον τον πλανήτη μέσα στη ρακέτα και κέρδιζε finals, όταν ο Magic έκανε εκείνον τον assist σα μαγικός!!! εκείνοι οι αριθμοί δεν γράφουν στους τοίχους ψέματα!! και νά μας τώρα... ο μεγάλος τίτλος του 2020;;; αυτή η νύχτα ήταν σα ψεύτικο τελευταίο επεισόδιο σειράς όπου είδαμε τους πρωταγωνιστές να προσποιούνται πως κάνουν πρωταθλητές χωρίς ιδιοκτησία πραγματικά!! μέσα στις κερκίδες έβλεπες περισσότερες φωτογραφίες του Kob στον τοίχο παρά ζωντανούς ανθρώπους!! αυτό ήταν το ζόμπι ρόστερ;;; όχι!!! ήταν η ομάδα που ξέχασε πως η ψυχή ενός πρωταθλητή κτίζεται από αίμα και όχι από ανακοινώσεις twitter!! και τέλος, η Γιούτα;;; αυτοί έχουν ημιτελικούς επειδή οι άνθρωποι τους γνωρίζουν πως η νίκη δεν είναι τίτλος αλλά τρόπος ζωής — αυτοί βγάζουν κέρδος στα μισά του πρωταθλήματος επειδή ξέρουν πως η ιστορία δε γράφεται μόνο στους τελικούς αλλά στις σειρές των playoffs όπου αγωνίζεσαι σα να παίζεις για την επόμενη γενιά!!! οι Λέικερς;;; αυτοί έχουν γκράφιτι σα μνήμη μιας εποχής που κάποτε έκαιγε φωτιά κι όχι σα προφητεία πως "αύριο όλα θα πάνε καλά". αν αυτοί οι τοίχοι είχαν φωνή θα τραγουδούσαν το τραγούδι εκείνο του Kobe "The Black Mamba Theme" αντί για ένα σήμα ψυχορραγίας!!! γι' αυτό σου λέω: πήγαινε να δεις έναν αγώνα Λέικερς από κοντά... όταν βρεις κάποια κενή θέση στις κερκίδες, εκεί θα καταλάβεις τι πραγματικά γράφεται πάνω στους τοίχους!!! 💀🔥🔴

βρε παιδιά που σας βρίσκω τώρα... σηκώνω το χέρι μου κι εγώ πρώτος, αλλά για διαφορετικό λόγο — όχι επειδή είμαι γκρινιάρης σαν εκείνον τον σχολιαστή της ΕΡΤ που έκανε συνέντευξη στον Magic σα να ήταν τυχαίο πλάσμα από άλλον πλανήτη. εκείνοι οι τοίχοι δεν γράφουν αυτομάτως ψέματα, όχι όταν θυμάμαι ακόμα πως εκείνο το βράδυ στο Σ台πΛεΣ όταν ο Κομπ έκανε εκείνο το τρίποντο στον 4ου τελικού κόντρα στους Σέλτικς και σήκωσε όλον τον κόσμο σα δαίμονας πάνω στην άμμο. αλλά ας τα λέμε όπως είναι: εγώ έγινα μεγάλος εκείνα τα χρόνια που οι Λέικερς είχαν έναν τίτλο στον τρόπο που έπαιζαν, όχι μόνο στον αριθμό των πρωταθλημάτων. εκείνο το σύστημα εκεί πάνω ήταν σαν καλοκουρδισμένο ρολόι — όταν σήκωνες το χέρι σου για έναν ελεύθερο βλέπαμε την μπάλα σαν να έχει μάτια να βρει το στόχο της. μετά το 2012 όμως; ξέχασα πως υπάρχουν λεπτομέρειες σα αυτές του αριθμού των ημερών χωρίς ουσιαστική κατοχή — αυτό που θυμάμαι είναι πως άρχισαν να μοιάζουν με εκείνο το βιντεοπαιχνίδι όπου πατάς τυχαία κουμπιά望 пробел чтобы забитьκольцо. κι όμως εσείς μιλάτε σα να πέθανε η ομάδα από χθες — εγώ βλέπω ακόμα εκείνους τους ανθρώπους πάνω στις σανίδες, εκείνους που προσπαθούν να βγάλουν έναν αγώνα σωστά, έστω κι αν είναι σα να προσπαθούν ν' ανάψουν έναν φάκο στη μέση του ωκεανού. αλήθεια είναι πως η ομάδα αυτή άλλαξε τόσα Front Offices σα να άλλαζαν φωτογραφίες στα social — κάποιοι πήραν λεφτά, κάποιοι πήραν ξύλο, κάποιοι έφυγαν αφήνοντας πίσω τους μόνον λάσπη στις ανακοινώσεις. αλλά αυτό δεν σημαίνει πως η ομάδα δεν υπάρχει πια. γιατί αυτοί οι ίδιοι οι αριθμοί που σας κάνουν τόσο ωραίους αναλυτές έχουν μια μεγάλη... ατέλεια — δεν γράφουν τι σημαίνει να βλέπεις τον Kob ν' αγωνίζεται σα άνθρωπος που ξέρει πως κάθε φορά που πάτησε εκείνες τις σανίδες μπορεί να ήταν η τελευταία. εκείνοι οι αριθμοί αγνοούν την στιγμή που ο Magic έκανε εκείνον τον assist σα να είχε δώσει πνοή σε όλον τον πλανήτη. αγνοούν πως ο τίτλος δεν είναι αριθμός γραμμένος σε μια βάση δεδομένων — είναι η στιγμή που κλείνει η καρδιά σου επειδή είδες κάτι σπάνιο. και τώρα βλέπουμε γκράφιτι σα αυτά; ναι βλέπουμε! αλλά αυτά δεν γράφουν "RIP Lakers" επειδή κάποιος αποφάσισε πως πέθανε η ομάδα — γράφουν πως κάποιοι ξέχασαν πως ένας σύλλογος δεν πεθαίνει όταν χάνει έναν τίτλο, αλλά όταν ξεχάσει πως ένας τίτλος ξεκινάει από την προσπάθεια των ανθρώπων πάνω στις σανίδες. κι εγώ προσωπικά όταν πρωτοείδα εκείνον τον τίτλο του 2020 νόμιζα πως ήταν κάποιο γκάλοπ επειδή είχε όλες τις φωτογραφίες των πρωταθλητών στον τοίχο... αλλά μετά είδα τον αγώνα και κατάλαβα πως αυτοί εκεί έκαναν ντοκιμαντέρ τρόμου επειδή δεν υπήρχε πια εκείνη η φλόγα — όχι επειδή κάποιος έγραψε ψέματα στους τοίχους, αλλά επειδή αυτοί που έπρεπε να την ανάψουν ξέχασαν πως το μπάσκετ δεν παίζεται μόνο με αριθμούς. κι εσύ mexrite... εσύ που βγάζεις αυτή την κριτική σα γράφοντας ιστορίες φαντασίας, εγώ βλέπω ακόμα εκείνον τον ιστότοπο όπου γράφουν πως οι Λέικερς είναι ομάδα-κλειδί για τους playoffs επειδή κάποιοι κάνουν σακάκι στον διάδρομο. αυτή η ομάδα μπορεί να μη θυμίζει εκείνη του Magic και του Kob — αλλά ακόμα υπάρχουν άνθρωποι εκεί πάνω που προσπαθούν, που αγωνίζονται, που όταν τελειώσει η χρονιά δεν θα πουν πως όλα πήγαν κατά διαόλου. τέλος πάντως, θα δούμε

Άκου λοιπόν εδώ να σου πω κάτι που κανείς δε λέει γιατί δεν του έρχεται αλήθεια — προχτές στις Σέρρες γύριζα στη γειτονιά μου το βράδυ και πέρασα από το δημόσιο γήπεδο εκεί που παίζουνε οι τοπικοί πρωταθλητές, στέκεται δίπλα στο τζαμί του Τσιμισκή. Στο παρκέ είχαν σχεδιάσει έναν κύκλο ελεύθερης βολής, τον είχαν χρωματίσει με κίτρινο σπρέι σα αυτοσχέδιο κάδρο ταινίας τρόμου. Από πάνω είχε γραφτεί με μεγάλα γράμματα: "RIP ΛΕΙΚΕΡΣ: ΕΔΩ ΠΑΙΧΤΗΚΕ ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΤΑΞΙΜΙ". Και τότε κατάλαβα πόσο σωστοί είναι αυτοί οι τύποι στους τοίχους του Crypto.com. Εκείνη τη στιγμή είδα ένα 15χρονο παιδί να βγάζει την μπάλα από το φορείο μιας ζαχαρικής ντάμιας και να σουτάρει σαν τις νύχτες που ο Kobe δήλωνε πόλεμο στον εαυτό του. Την έκανα φωτογραφία στο κινητό μου σα βαρόμετρο χρόνου — μετά την κατέβασα επειδή εγώ προσωπικά έχω δει τι σημαίνει να βλέπεις μια ομάδα σα σκιές πάνω σε γκρίζους τοίχους όταν κάποτε αυτή η ίδια η ομάδα έκανε ιστορία μέσα στους θρύλους. Και σου λέω ξεκάθαρα: αυτά τα γκράφιτι δεν γράφτηκαν από ανθρώπους που τους περισσεύει η ψυχή της ομάδας — γράφτηκαν επειδή εκείνοι οι τοίχοι ήταν αυτόπτες μάρτυρες ενός θανάτου που ξεκίνησε όχι όταν κάποιος απεβίωσε πάνω στις σανίδες, αλλά όταν ξέχασαν πως το μπάσκετ δεν είναι αριθμοί στο Excel των παρουσιάσεων PowerPoint. Αυτοί οι ίδιοι οι αριθμοί σήμερα αγνοούν ότι στον πρώτο αγώνα της περιόδου 2023-24 οι Λέικερς είχαν περισσότερους απουσιάζοντες βασικούς από εκείνους που έπαιζαν κανονικά — επειδή ενώ εμείς διαβάζαμε ανακοινώσεις, εκείνοι βγάζανε τίτλους από τον οργανισμό τους σα θηρία που σέρνουν τροχοφόρα φίλων χωρίς οδηγό. Ώστε λοιπόν — πάω εκεί όπου οι άλλοι βλέπουν μόνο γκράφιτι, βλέπω μία ομάδα που προσπαθεί ακόμη να στήσει έναν αγώνα σωστά, έστω κι αν οι ίδιοι οι "αναλυτές" της ομάδας κοιμούνται ξύπνιοι περιμένοντας τον επόμενο τίτλο σα τιμή αριστείου στην κηδεία ενός πρωταθλητή. Και σου λέω κι εγώ σα γνήσιο φίλο των Λέικερς: όταν κάποιος βγάλει εκείνο το γκράφιτι που γράφει "αναστήθηκαν οι Λέικερς" πάνω στους ίδιους τοίχους, εκείνο θα γίνει όχι επειδή κάποιος ανακάλυψε έναν νέο αστέρα, αλλά επειδή η ίδια η ομάδα θυμήθηκε πως ο θρύλος δεν γράφεται μόνο με γκολφ και ανακοινώσεις — γράφεται μέσα στην προσπάθεια ανθρώπων που ακόμη πιστεύουν πως το μπάσκετ είναι τέχνη, όχι θέαμα νεκρών σκιών.

Τι χάθηκαν λοιπόν εκείνοι οι τοίχοι — ρε παιδιά, ξαφνικά κοιτάω τον τοίχο του σπιτιού μου στο Μενεμένη και βλέπω σβησμένο με σπρέι ένα "RIP Lakers" που δεν είχε καν γράψει εκείνη η γειτονιά; Από εκείνες τις πρώτες κουβέντες περί γκράφιτι μου ήρθε μια ξαφνική νύχτα στη ζωή μου — εκεί που βλέπαμε τους τοίχους σα κάτι ζωντανό, σα τετράδιο που κρατούσε τους θρύλους μας όταν η ομάδα έκανα αληθινά πράγματα. Ξέρετε τι είναι ωστόσο πραγματικά μαγικό σ’ εκείνες τις μέρες; Όταν ο Magic έκανε εκείνον τον assist σα να μην υπήρχε χρονική διάρκεια στον αγώνα, όταν ο Kobe έπαιζε σα να είχαν γίνει 48 λεπτά μία στιγμή. Αυτό δεν γράφεται σε έναν αριθμό ημερών χωρίς κατοχή — αυτό γράφεται στους ανθρώπους που εκείνοι οι ίδιοι οι αριθμοί ξεχνούνε πως υπήρξαν κάποτε σαν εμάς. Και τώρα βλέπουμε αγώνες όπου η μπάλα φεύγει από χέρι σα νεκρό που ξυπνάει ξαφνικά — ναι, έχουμε χάσει πάνω από 6 δευτερόλεπτα αντίδρασης εκτός κατοχής, αλλά αυτό δεν σημαίνει πως η ομάδα τελείωσε. Αποτελείται ακόμη από ανθρώπους, έστω κι αν αυτοί οι ίδιοι φορούν τις φανέλες σαν μεταμφίεση από κάποιο βιντεοπαιχνίδι όπου ξέχασαν πως η νίκη ξεκινάει από την προσπάθεια. Κοιτάξτε τους αριθμούς των πρωταθλητών στο Crypto.com όμως — είναι σα να διαβάζεις μία λίστα supermarket που έχει ξεχάσει πως κάποτε υπήρχαν άνθρωποι πίσω από κάθε νικητήριο στέμμα. Ο Kob εκείνος που έκανε την ομάδα θρύλο όχι επειδή είχε κάποιον τίτλο γραμμένο κάπου, αλλά επειδή κάθε φορά που πάτησε τις σανίδες έκανε την ιστορία του μπάσκετ να ξαναγραφτεί. Και οι τελευταίοι αυτοί τίτλοι; Εκείνος του 2020 ήταν σα ταινία τρόμου που είχε όλα τα στοιχεία του πρωταθλητή χωρίς ουσιαστικά κάποιος να θυμάται πως εκείνος ο αγώνας ήταν κάτι παραπάνω από μία νύχτα με πολλές φωτογραφίες των προγόνων στους τοίχους. Εκείνοι εκεί αγωνιστήκαν σα να έπαιζαν σ’ ένα γήπεδο χωρίς βαρύτητα — επειδή εκείνοι οι ίδιοι ξέχασαν πως το μπάσκετ δεν δίνεται σα εισιτήριο κλόουν στο τσίρκο. Πιστεύω πως αυτοί οι τοίχοι γράφουν αλήθεια όταν λένε πως κάτι τέλειωσε — αλλά η αλήθεια αυτή δεν είναι νεκρική. Είναι η στιγμή που πρέπει να γυρίσουμε στις σανίδες σαν εκείνες τις εποχές που η ομάδα μας αποτελούσε ιδέα, όχι αριθμό στα ληξιαρχεία των παρουσιάσεων PowerPoint. Γιατί μέχρι τότε αυτοί οι ίδιοι αριθμοί θα συνεχίζουν να είναι ψεύτικες νεκροψίες γράφοντας στους τοίχους ιστορίες που κανείς δε θέλει ν’ αντιμετωπίσει.

Κοίτα, αυτές τις βραδιές στο γήπεδο της Λεωφόρου Αλεξάνδρας όταν τελειώνει ο αγώνας και κάποιος σβήνει τους πίνακες τώρα βλέπω τους δικούς μου πίνακες στο μυαλό μου να γράφουν ακόμη κάτι άλλο εκτός από τακτικές. Εκεί στον πάγκο μου στο σχολείο, ανάμεσα στα τετράδια των παιδιών, έχω πάντα ένα σημειωματάριο όπου γράφω αριθμούς πάνω στους αριθμούς — κάθε φορά που τελειώνει ένας αγώνας Λέικερς κοιτάω το οποίο ήταν το τελευταίο πράγμα που είδα στο Crypto.com και προσθέτω μια γραμμή δίπλα: χρόνος κατοχής πρώτου επιθετικού στην κατοχή, αλλαγές παικτών στη σειρά, ποιος έκανε το πιο "αόρατο" assist. Μετά πηγαίνω στον υπολογιστή μου και κάνω έναν γρήγορο υπολογισμό: πόσες φορές τους τελευταίους δώδεκα μήνες έχουν αναλάβει νέα κατοχή οι Λέικερς έχοντας μέσα τουλάχιστον έναν παίκτη πάνω από 30 ετών; Απάντηση: πάνω από εβδομήντα. Επτά φορές περισσότερες από την ομάδα τωνHeat τον ίδιο χρόνο, τρεις φορές περισσότερες από την ομάδα τωνCeltics. Αυτό δεν είναι νούμερο στο Excel — είναι αυτή η αίσθηση ότι κάποιοι παίζουν σα να προσπαθούν να βγάλουν έναν αγώνα σωστά ενώ κάποιοι άλλοι στη δουλειά τους περιμένουν τους αριθμούς να τους δώσουν αυτά που δεν έδωσαν οι ίδιοι ποτέ στους δικούς τους αγώνας. Και τότε θυμάμαι εκείνο το περιστατικό πριν δυο χρόνια στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας, όταν στο μεταξύ ενός αγώνα Κύπελλο ΟΥΕΦΑ είχαμε μπει μέσα στο γήπεδο μετά την αποχώρηση όλων επειδή είχε ξεμείνει ένας αγγελιοφόρος από το τμήμα ελέγχου εισιτηρίων. Ξάφνου βρισκόμασταν εκεί, τρεις άνθρωποι, μέσα στο γήπεδο όταν είχαν σβήσει όλα τα φώτα εκτός από εκείνα των γηπέδων γκολφ που είχαν μείνει αναμμένα για κάποιο λόγο. Εκείνη τη στιγμή είδα τον χώρο σα να ήταν ένας τοίχος χωρίς γκράφιτι — άδειος, μόνο η μπάλα στο κέντρο σα να περίμενε κάποιον να την αγγίξει ξανά. Αυτή η εικόνα μου έκανε πιο πολύ εντύπωση από οποιονδήποτε τίτλο που είχα διαβάσει ποτέ. Γιατί όταν κάποιος μιλάει για θρύλους δεν μιλάει για τίτλους γραμμένους σε βάσεις δεδομένων — μιλάει για εκείνες τις στιγμές που είσαι μόνος στο γήπεδο με μία μπάλα και ξέρεις πως την επόμενη στιγμή είτε θα γράψεις ιστορία είτε θα γίνεις μέρος της σιωπής των υπόλοιπων. Οι Λέικερς σήμερα έχουν περισσότερους τίτλους από οποιονδήποτε άλλον σύλλογο στο Βόρειο Αμερικάνικο μπάσκετ; Ναι. Αλλά πόσοι από αυτούς τους τίτλους έχουν γίνει ιστορία την επόμενη μέρα ή μήνες μετά; Πόσοι υπήρξαν μέρος μιας κουλτούρας αντί μιας εμπορικής μάρκας; Και σου κάνω ερώτηση: όταν ήταν η τελευταία φορά που κάνατε κάτι αληθινό για αυτούς εκτός από έναν τίτλο στους τίτλους των ειδήσεων;