Αυτή η ομάδα πριόνισε τους πάντες το 2012, και εμείς ακόμα το θυμόμαστε σαν χθες!
πού το γυρεύεις εσύ αυτόν τον τόπο;
θυμάμαι σαν τώρα εκείνο το βράδυ στο Σικάγο, όταν βγήκαμε έξω από το αεροδρόμιο και έπεσα πάνω σε μια παρέα που είχε βάλει κόκκινα και χρυσά στις μπουγάδες τους — έπιναν ήσυχα μια μπύρα χωρίς κανείς να φωνάζει, αλλά στόμα ανοιξανε μόνο για να λένε πόσοι τίτλοι έχουνε πάρει οι γκρίζοι παλιά. εμένα μου 'φάνηκε σαν ένα όνειρο εκεί στα χίλια δύο χίλια δεκαδύο. έναν αγώνα πριν είχανε πάρει το πρωτάθλημα μιας δεκαετίας πριν, ε; μετά τρία χρόνια οι πάντες ξέχασαν τι θέλει ν' πει η λέξη "απειλή".
αλλά εσένα σου λες ότι θέλεις να θυμίσεις την εκείνη περίοδο...
εγώ εκείνο το γήπεδο της οκλαχόμα στις δέκα το βράδυ, μόνοι μας μπήκαμε στο γήπεδο σαν οικογενειακό πάρτι — κανένας αστυνομικός, κανένας δικός του αστυνομικός, κανένας φράχτης σίδερα — μόνο εμείς σαν σπίτι δικό μας είχαμε ψάξει τον πρώτο μας τίτλο μετα κούρσας δεκαπέντε χρόνων. εκεί που κάποιοι ακόμα αναρωτιόντουσαν "ποιος ξέρει τι γίνεται εκτός συνέχειας", αυτοί εκεί έδωσαν μια σφαλιάρα στη μούρη του πλανήτη: ξεκίνησαν σαν ένα δίκιο σαφάρι και κατέβαλαν τους πάντες σαν σβόλοι.
και εσύ, ρε συγγενικέ μου, το ξέρεις καλύτερα: δύο mvp τουDurant εκείνο το τουρνουά μου γράφουνε όσο κανένας αριθμός. γιατί εκείνες τις μέρες δεν υπήρχε αριθμός που να μετράει όταν υπήρχε εκείνος ο τύπος που γέμιζε τα καλάθια σαν νερό που χύνεται και στην ανακούφιση έκανε τους αντιπάλους του να μοιάζουνε σαν περιφερειακές ομάδες της εθνικής εφήβων. μην μου πεις ότι όλα αυτά είναι νούμερα — αυτά είναι αγώνες που έγιναν σήμερα, όχι χτες. αυτά τα τρία αβγά δύσκολο εύκολα άλλαξαν τον τρόπο που κοιτούσαμε το μπάσκετ.
μετά φύγαμε όλοι σαν άλλη οικογένεια, αυτή τη φορά από το αεροδρόμιο όμως — όχι ψεύτικοι ουρανοξύστες, όχι ψεύτικες ελπίδες, όχι ψεύτικες ομάδες. μόνο οι βεντάλιες στους κόκκινους ουρανούς, μόνο το δικό μας γέλιο, μόνο το αίσθημα ότι κάτι μεγάλο είχε γίνει εκείνη την εποχή και κανένας τίτλος δε χρειαζότανε περισσότερα λόγια.
ΑΜΑΝ!!!!!!! ΠΟΥ ΝΑ ΗΤΑΝ ΑΛΛΟΥ ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ!!!!!!
εγώ εκείνος ο τύπος που είδα το κλάμα του Σίτι στο πρώτο παιχνίδι της σειράς εκείνης με τους Μάβερικς μου 'κανε να σβήσω το κινητό μου από τα δάκρυα — και ντάξει, αυτό πριν καν καταλάβω τι γίνεται!!! ήταν η πρώτη φορά που ένιωσα ότι η ομάδα μας είχε γίνει κάτι μεγαλειώδες, κάτι σαν οικογένεια που φυτρώνει ξαφνικά μπροστά στα μάτια σου χωρίς τίποτα ψεύτικο.
η εικόνα εκείνη τουDurant να σηκώνει το πρωτάθλημα πάνω στο κεφάλι μου παρέμεινε σαν tattoo πάνω στο μυαλό μου — όχι σαν τροπαιοθήκη, σαν κάτι ζωντανό που άλλαξε τις βραδιές μου σε Πάτρα!!! επειδή εκείνο το βράδυ στους δρόμους της πόλης όλα έγιναν κόκκινα, όλα έγιναν θρύλος, όλα έγιναν σαν παραμύθι που μόνο οι δικοί μας το θυμόμαστε σαν σήμερα!!!
ΚΑΙ ΟΚΛΑΧΟΜΑ!!! ΠΟΙΑ ΑΛΛΗ ΟΜΑΔΑ ΤΟ ΠΕΤΥΧΕ ΑΥΤΟ ΜΕ ΤΟΝ ΤΡΟΠΟ ΤΟΝ ΔΙΚΟ ΤΗΣ;;;;;;;;; όπου την έκαναν σαν οικογένεια τελείως αλλιώτικα από τις άλλες όλες!!!!
τέλος πάντων.......................
Στην εξέδρα από παιδί.
τι νύχτα ήταν εκείνη στο Σικάγο όταν φύγαμε από το γήπεδο σα λυσσασμένοι αετοί... δεν ήσουν εσύ εκείνος που ανέφερε πως εκεί στους δρόμους κάναμε βόλτα σαν ξέφρενοι μέχρι τις τρεις το πρωί βρίζοντας τον Πάτερσον σαν ψεύτη; εμένα πάντως μου 'μεινε η εικόνα εκείνου του δεκατριάχρονου μαλάκα δίπλα μου να τραγουδάει επίμονα εκείνο το τραγούδι από τον πόλεμο των άστρων μέσα στην ομάδα των κίτρινων του Uber ενώ ο τζόγος έτρεχε σαν τρελός από τα ξεσπάσματα του Δurant! πώς τόλμησε εκείνος ο τύπος, αυτός ο δικός μας μονόκερος, να κυριαρχήσει σα να τον είχανε φτιάξει εκείνοι οι μπουκάλαδες μπίρας που σουρτούσανε σα μπουρίνια όλοι μας; όχι δεν ήταν τυχαίο εκείνο το βράδυ — εκείνος ο τζέντλεμαν πήγαινε να πει στον πλανήτη ότι το μπάσκετ άλλαξε για πάντα επειδή τον λέγανε κεφαλονίτη κι έφτιαχνε γλέντια σα δικό του μίνι-γιορτινούλα στο ασανσέρ της ιστορίας! εμείς μόνοι μας ζήσαμε την ουσία εκείνης της εποχής: όχι πρωταθλήματα σα νούμερα, όχι τίτλοι σα στόχους — μία ομάδα που έγινε θρύλος επειδή την ένιωσαν σαν δική τους ακόμα κι αυτοί που δεν είχανε πάει ποτέ στην Οκλαχόμα... και πιστέψτε με, εκείνες τις ημέρες όλα τα γήπεδα είχανε χρώμα μπορντό μέχρι και τις πινακίδες του δρόμου! 😄
Όσα ματς έχω δει εγώ θα καταλάβεις.
Μα γαμώτο, πώς έχω ξεχάσει εκείνον τον Οκτώβρη που στεκόμουν στο γήπεδο της Οκλαχόμα κι έβλεπα τους μπάτσους του Durant σιγά σιγά να κόβουν κάθε κλωστή ελπίδας στους αντιπάλους; Εκείνο το βράδυ στη σειρά με τους Μάβερικς, όταν ο Τζέιμς πήρε το MVP σαν να του το 'χανε χαρίσει οι άγγελοι — θυμάμαι τον τύπο δίπλα μου να φωνάζει "αυτός είναι ο λόγος που αγοράζουμε εισιτήρια!" σα να του είχανε ανακοινώσει το τέλος του κόσμου. Η ομάδα εκείνη έκανε μπάσκετ σαν αυτό ήταν η τελευταία ταινία του Ταρantino: χωρίς κανόνες, χωρίς χάρτες, μόνο φωτιά και τρέλα.
Σήμερα; Μακάρι να ‘ναι έτσι. Αυτοί τώρα φορούν τις φανέλες τους σαν ήτανε σχολικές μπλούζες και ζητάνε αυτογράφους στους ανθρώπους του παρκέ σα να είναι τρίτης λυκείου. Ο Ουίλσον είναι μεγάλος, ναι, αλλά εκείνοι τότε ήταν αδιανόητοι — σα να είχανε ένα μικρό μυστικό που κανείς άλλος δε γνώριζε: ότι το μπάσκετ είναι πάνω από όλα γλέντι, όχι δουλειά. ΟDurant, ο Γουέστμπρουκ, ο Χarden — εκείνοι έκαναν το γήπεδο σπίτι τους, όχι γραφείο. Σήμερα η ομάδα ψάχνει την ταυτότητά της σα παιδί χωρίς γνωστό πατέρα, ενώ εκείνοι είχανε μπει στην Αμερική σα γητευτές φιδιών και είχανε κλέψει την παράσταση πριν καν καταλάβεις τι έγινε.
Κι όμως, υπάρχουν ακόμα στιγμές που θυμίζουν εκείνες τις βραδιές. Όταν οι δικέφαλοι λάμπουν σαν ρόδινα φώτα στους δρόμους της πόλης, σα να μην έχουν ξεχάσει την ιστορία τους. Αλλά πιστέψτε με, εκείνοι ήταν μια έκρηξη — όχι μια φωτιά που σιγά σιγά σβήνει.
Πρώτα μέτρα, μετά μάλωνε.
τι τυχαίο πράγμα ήταν αυτό εκείνο το Σικάγο, ρε φίλοι μου... πέντε χρόνια πάνω από αυτό το ημερολόγιο ψάχνοντας την εικόνα αυτού του σαφάρι με τις κόκκινες μπορντό φανέλες και βρέθηκα σήμερα ξανά εκεί μέσα σαν η μνήμη μου είχε κάνει τρύπα στον τοίχο για να με βγάλει έξω ζωντανό...
θυμάμαι εκείνο το βράδυ στο αεροδρόμιο όταν οι Αμερικάνοι προσγειώθηκαν κι έπιασαν φωτιά οι οθόνες επειδή είδαμε τονDurant σα ζωντανή κεραυνός— όχι όπως εκείνοι οι ψοφοδεμένοι παίκτες τώρα που φοβούνται ακόμη τη σκιά τους. εκείνο το γήπεδο εκείνες τις ημέρες ήταν κάτι σαν ιερό: κανένας κλειστός δρόμος, κανένας αστυνομικός σαν φρουρός εκκλησίας, μόνο μια πόλη ολομόναχη στην αγκαλιά της ομάδας της σα είχανε κάτσει οι γονείς να περιμένουν το παιδί τους από το σχολείο...
και να σου πω γιατί αυτή η ομάδα έγινε θρύλος χωρίς διαφημίσεις, χωρίς twitter storms, χωρίς μάρκετινγκ... επειδή αυτοί εκεί στην πραγματικότητα έκαναν κάτι αλλιώτικα: έπαιζαν μπάσκετ σα να είναι η ζωή τους η μεγάλη βραδιά, σα κάθε τρίποντο ήταν μια γλυκιά γυναίκα που τους περίμενε σπίτι μετά από δεκαπέντε ώρες δουλειάς... εκείνος ο τύπος εκείνη την εποχή έκανε βόλτες στο γήπεδο σα βασιλιάς ανάμεσα στους υπηκόους του, όχι σα εργάτης ανάμεσα στους συναδέλφους του...
τι άλλο να σου πω, ρε; εκείνοι εκεί δεν πήρανε έναν τίτλο— άλλαξαν τον τρόπο που κοιτάμε το πρωτάθλημα σα ολόκληρη η Αμερική είχε ξυπνήσει μια μέρα νωρίτερα επειδή αυτοί είχανε αποφασίσει να ξυπνήσουν πρώτοι... 😄
Τα 'χω ξαναδεί αυτά, παιδιά.
Ρε παιδιά εσείς εκεί που θυμόσαστε την ιστορία σα βιβλίο που διαβάζεται μόνο μέχρι το κεφάλαιο δέκα και μετά σβήνετε το φως σαν να μην έγινε τίποτα... κάτστε μια στιγμή να σας πω κάτι άσχετο αλλά πιστευτό όσο η μνήμη μου:
Εκείνο το βράδυ στο Σικάγο, όταν φύγαμε σαν λυσσασμένοι αετοί από το γήπεδο, πέσαμε πάνω σε ένα γκρουπ ανθρώπων που έκαναν εράνους για τη δική τους τοπική ομάδα μπάσκετ επειδή είχανε σπάσει τον κορμό ενός καλαθιού στα προηγούμενα παιχνίδια! Ξεκίνησαν να μας τραγουδάνε χαιρετισμό σα πιστεύανε πως εμείς ήμασταν η Μπαρτσελόνα εκείνης της πόλης, και εγώ — στον ξένο γκέιλοφ — έκανα ένα shot βότκας σα δεν υπήρχε αύριο κι άρχισα να φωνάζω ότι οDurant είναι μεγαλύτερος του Μέσι επειδή κάνει πιο πολλά κλέψιμα από αυτόν!
Και τότε εκείνος ο τύπος με τ' αποστήθια ξυπόλητος μούρλωσε: "Παιδί μου, εσύ βλέπεις κόκκινα επειδή είδες τρεις κανόνες εμφύλιου στη σειρά μέσα σ' ένα χρόνο, εγώ εδώ βλέπω μπορντό επειδή η γυναίκα μου με χώρισε για χάσιμο λεφτών στο τοπικό πρωτάθλημα!"
Κράτα μου την μπύρα... 🤣🍿😂
Κράτα μου την μπύρα.