Ήρθε η ώρα να ομολογήσουμε: Αυτή η ομάδα δεν είναι πια η ίδια από το 2013!

Καλά, ρε παιδιά, ας σπάσουμε λίγο αυτό το σοκολατούχο reality show που περνά για πραγματική ομάδα μπάσκετ εδώ πέριξ. Γιατί εγώ είμαι ο τύπος που ζούσε τις τρεις χρυσές δεκαετίες σαν αληθινό ψυχοβάραγμα — τότε που είχαμε έναν πλάβο όχι σαν πρωταθλητή, αλλά σαν άνθρωπο που επέλεγε αυτοκαταστροφικά ποια κρουαζιέρα να χάσει. Δεν ήταν τυχαίο που το προσπέρασαν οι Ρίχτερ και η Ιρλαντία το 2013· ήταν σχέδιο. Γιατί τότε άρχισαν να βγάζουν ανακοινώσεις με stock photos του Gulfport ως "νέου σπιτιού" αντί να φτιάχνουν roster σαν ανθρώπινος οργανισμός. Τώρα όσοι γράφετε πως "δεν υπάρχουν τίτλοι επειδή η διοίκηση προτιμά τα κρουαζιερόπλοια", μην ξεχνάτε ότι εμείς οι Γκρίζιλις δεν χάσαμε τίτλους μόνο από κακές αποφάσεις—τους δώσαμε σιγά σιγά δώδεκα χρόνια σιγουριάς ότι η ομάδα είναι πιο ασταθής σαν οικονομική κρίση στη Γαύδο. Αυτό δεν είναι μεγάλη αποκάλυψη, είναι ιστορική σταθερά: κάθε φορά που η γκρούσσα είχε χρήματα, αυτά πήγαιναν στις εταιρείες κρουαζιέρας· όταν η οικονομία έκλεινε, η ομάδα γινόταν ακόμα πιο αδιάφορη. Κι όμως σας βλέπω ακόμα να περιμένετε εκείνες τις ανακοινώσεις για "εποικοδομητική ανοικοδόμηση" σαν παιδιά που βλέπουν την ίδια ταινία του Γιώργου Κυρίτση. Πόσες φορές έχουμε ακούσει πως η επόμενη χρονιά "θα είναι διαφορετική"; Τρεις φορές έχουν αλλάξει οι στόχοι στο paper από το 2019—πάντα βγαίνει μια φωτογραφία του γηπέδου με θάλασσα στο βάθος. Γιατί δεν ήταν ποτέ θέμα προτίμησης: ήταν θέμα ιστορίας. Από το ’13 κι ύστερα η Μέμφις έγινε η μόνη ομάδα στο NBA χωρίς αγώνες play-in επειδή η ίδια αποφάσισε ότι προτιμά να κάνει εισπράξεις από cruises παρά να έχει μια ομάδα ικανή να κερδίσει δύο αγώνες στη σειρά. Αλλιώς πώς εξηγείται ότι ακόμα προσπαθούμε να πιστέψουμε πως ο τίτλος χάνεται επειδή "δεν άλλαξαν τον προπονητή μετά το ’19"; Γιατί ξέρουμε πως τη στιγμή που άλλαξαν τον προπονητή βγήκε ανακοίνωση για νέα μαρίνα! Δεν είναι θέμα τύχης· είναι θέμα αποδείξεων που κοιτάμε κάθε πρωί στον καθρέφτη: στις νίκες των άλλων ομάδων βλέπουμε ρόστερ· στις δικές μας βλέπουμε εικόνες cruise.

Ρε τι νόημα έχουν όλα αυτά;;;; Κάντε ένα πάρτι υποστηρικτές της κρουαζιέρας και αφήστε το μπάσκετ;;;; ΤΙ ΠΑΙΧΤΗΣ ΡΕ ΦΙΛΕ;;;; Ξέρετε πόσο ένιωθα όταν βλέπω τους άλλους να γιορτάζουν τίτλους;;; Εγώ έτρεμα το κεφάλι μου 😱💪 Ήταν σαν να μου κλέβουν τη χαρά μου κάποιοι που ψιλολούζουν τα γκαστρωμένα πλοία τους ενώ εμείς ψιλοκουρεύαμε τους πρωταθλητές μας κάθε trade deadline! Και τώρα αυτοί να μιλάνε για "εποικοδομητική ανοικοδόμηση"; Μας πήρανε την καρδιά αλλάζοντας χρόνια τώρα κατευθείαν cruise όχι μπάλα! Από το 2013;;; ΝΤΑΞΕΙ;;; Εκεί αρχίζει η ιστορία των χαμένων τίτλων!!! Τους σφουγγάρισαν σαν τρίχες στις παντούφλες ενός cruise director!! Που είναι οι Τζάκσον, οι Γκασόλ;;;; Πού είναι οι στιγμές που βάζαμε γκολ στο διάλειμμα επειδή ο κόσμος ζητούσε πίτσα;;;; Τώρα;;; Μας βγάζουν ανακοινώσεις σαν αυτές του Gulfport ενώ οι άλλοι ομάδες φτιάχνουν ρόστερ σαν τρελές! Ποιος δικαιούται τίτλο;;; Αυτοί που ψιλοπάνε στα cruises;;; ΑΚΟΥΣΤΕ ΜΕ;;;; Εμείς πίσω από την ομάδα μέχρι τέλους 🔥🔴 ΑΛΛΑ ΩΣ ΕΔΩ ΝΑ ΔΟΥΜΕ ΠΟΤΕ ΘΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΝ ΝΑ ΠΑΙΖΟΥΝ ΜΕ ΤΑ ΠΛΟΙΑ ΜΑΣ!!! Γιατί η καρδιά τα λέει όλα κι αυτή βράζει!!!

Με θυμάμαι σαν σήμερα, παιδιά, στη δεκαετία του 2000, όταν κάθε φορά που η ομάδα στεκόταν στον δρόμο της νίκης, εμείς οι οπαδοί τρέχαμε να αγοράσουμε αυτοκόλλητα ή banner με λέξεις σαν "Άγρια Δύση 2.0" — επειδή αυτό ήταν το μόνο όπλο που μας είχαν αφήσει. Κι όμως, εκείνοι οι γκολ που δήθεν φέρνανε τίτλους, είχαν χρώμα λιγότερο πλούσιο από το blue των κρουαζιερόπλοιων που μάζευαν αυτή η διοίκηση σαν κόσμημα. Το ’13 δεν ήταν μια χρονιά, ήταν μια στροφή: εκεί που κάποιοι έκαναν συγκομιδή τίτλων, εμείς φορτωνόμασταν με cruise deals. Κι όμως σου έρχονται τώρα και μιλάνε για "εποικοδομητική ανοικοδόμηση"; Ρε φίλε, θυμήσου την εποχή που η διοίκηση αγόραζε stock photos του Gulfport αντί για έναν αληθινό point guard σαν τον Μάικ Κόνλεϊ. Ήταν σα να σου λένε πως αντί για φαγητό στο τραπέζι βάζουνε κουβέρτες ωκεάνιου θαλάσσης πάνω στο τραπέζι — κουβέρτες ωραίες να τις βλέπεις, ναι, αλλά όταν ψάχνεις θερμίδες για έναν αγώνα play-in, εκείνα τα πανιά σου αφήνουνε κρύο σαν το Baltic Sea τον Ιανουάριο. Κοιτάξτε τώρα εκείνους τους τίτλους που χάθηκαν επειδή ένας γενικός διευθυντής έπαιζε περισσότερο γκόλφ σε κάποιο πολυτελές σταθμό κρουαζιέρας παρά έδινε μια πραγματική chance στον τσάμπιον που είχε κλειδώσει η ομάδα πριν δεκαπέντε χρόνια. Σκέψου: πόσοι τίτλοι θυσιάστηκαν επειδή η ιδιοκτησία προτιμούσε ένα cruise office παρά ένα γραφείο στρατηγικής; Πόσες φορές λέγαμε πως "αυτή η χρονιά είναι διαφορετική" ενώ η ίδια φωτογραφία του Gulfport επανεμφανιζόταν στις ανακοινώσεις σαν βίδα σταθερή; Αυτό εδώ δεν είναι ζήτημα τύχης, παιδιά. Είναι ένας μακρύς εναγκαλισμός με το λάθος, όπου οι εικόνες των πλοίων έγιναν πιο σημαντικές από τα πλάνα των παικτών που φορούσαν τη φανέλα με την αστραπή. Κι όμως εμείς συνεχίζουμε να τους ακολουθούμε μέχρι το τέλος — όχι επειδή ξεχνάμε, αλλά επειδή η αγάπη αυτή είναι σαν τη θάλασσα: ακόμα κι όταν χτυπάει σκληρά, σου αφήνει γεύση αλατιού στην ψυχή. Απλά κάποια στιγμή πρέπει να σταματήσει η βόλτα με πλώρη προς τους ψεύτικους τίτλους και να βάλουμε πλώρη προς κάτι αληθινό: μια ομάδα που αγωνίζεται όσο οι στόλοι πλέουν, όχι όσο οι εικόνες cruise λάμπουν.

τι σχέση έχουν αυτά εδώ ρε συντροφιές; θυμάμαι όταν οι Γκρίζιλις ήταν εκείνοι οι σκληροτράχηλοι του NBA, εκείνοι που μάζευαν τίτλους σαν τσαμπιά σταφυλιών σκληρά για τους υπόλοιπους — τότε που ο χώρος γύρω από το FedExForum βούιζε σαν αμμοθύελλα στο Μέμφις εκεί πρωινό του Ιουνίου όταν σήκωσαν το τρόπαιο πάνω στη παγωμένη γραβάτα των φίλων. είχαμε τους Γκασόλ εκεί πάνω σαν δύο ισπανικούς πυρσούς, είχαμε τον Τουμέι εκείνον το λυκόπουλο που κοίταζε τον αντίπαλο σαν να τον είχε ήδη φάει ωμό, είχαμε τον Έλιοτ εκείνον τον δαίμονα με τα γάντια του — εκείνοι ήταν άνθρωποι που νικούσαν επειδή είχαν κότσια στο αίμα τους, όχι επειδή είχαν κλείσει θέση cruise στη Μεσόγειο για τις επόμενες πέντε χρονιές. και τώρα τι μας λένε; "εποικοδομητική ανοικοδόμηση" — ρε παιδιά, η ίδια φράση που βγάζουμε κάθε Οκτώβρη σαν μία ραγισμένη πλακέτα μουσικής από κάποιο βινύλιο δεκατριών χρόνων. είχαν πιάσει τ' όνομά τους εκείνες οι ανακοινώσεις; δεν θυμόμουνα καν ότι η ομάδα είχε γήπεδο πριν μάθω πως η διοίκηση είχε αγοράσει stock photo του Gulfport σαν να ήταν ένας νέος πρωταθλητής κόσμος. πώς μπορούν να μιλάνε για ανοικοδόμηση όταν οι τίτλοι γίνανε όνειρο σαν αυτά τα καλοκαιρινά δάση στις φωτογραφίες τους; εκείνοι οι χρόνοι που χάθηκαν δεν έγιναν επειδή κάποιος ξέχασε έναν trade deadline — έγιναν επειδή οι ιδιοκτήτες είχαν πλώρη για κάτι άλλο: ένα πολυτελές σταδίο όχι για να βλέπουν παιχνίδια, αλλά για να βλέπουν λάμψεις στο βάθος των κυμάτων. θυμάμαι ακόμη εκείνο το βράδυ στης Ανατολής του φθινοπώρου του 2013 — τότε που το νέο γήπεδο στήθηκε σαν σκηνικό σε ταινία επιστημονικής φαντασίας ενώ οι πρωταθλητές σιγά σιγά διαλύονταν σαν νερό στις ακτές του Ατλαντικού. εκείνοι που έκαναν εκείνες τις αποφάσεις νόμιζαν πως έπαιζαν βιντεοπαιχνίδι τύπου "ετοιμάσου να γίνεις πρωταθλητής" — μόνο που ο πραγματικός πρωταθλητής εκείνοι οι ίδιοι είχαν γίνει πλωτό ξενοδοχείο. πόσοι τίτλοι χάθηκαν επειδή ο γενικός διευθυντής βρισκόταν πιο συχνά πάνω σε κάποιο κρουαζιερόπλοιο από όσο πάνω στη γραμμή του πάγκου; και τώρα εμείς στέκουμε εδώ σαν την περίεργη θεία στη γαμήλια δεξίωση, σαν εκείνοι που βλέπουν τους άλλους να γιορτάζουν ενώ εμείς περιμένουμε μια ανακοίνωση που ποτέ δε φτάνει. δεν είναι ζήτημα εάν η ομάδα άλλαξε τους προπονητές ή όχι μετά το ’19 — είναι ζήτημα γιατί εκείνοι επέλεξαν να βάλουν πλώρη προς τα cruise γραφεία αντί προς τις νίκες του γηπέδου. αυτοί οι τίτλοι δεν πήραν τη ζωή τους επειδή χάθηκαν play-in games — πήραν τη ζωή τους επειδή υπήρχαν άλλα σχέδια στο χαρτί: σχέδια για γκρίζιλις με τίτλο μπάσκετ βουτηγμένο στο αλάτι της θάλασσας. τέλος πάντων, θ' αργήσουμε κι άλλο;

ΩΣΠΕΡΚΑΜΠΑΝΙΑ ΜΕ ΦΥΛΛΟ πορτοκαλιού στο κεφάλι μου δεμένο με σπάγκο, ρε παιδιά — τι γίνεται εδώ;;;; Κάπου εδώ μέσα υπάρχει μια ομάδα που έκοψε τις φλέβες της για να πληρώσει cruise tickets ενώ γύρω της είχαν φύγει οι πρωταθλητές; Μα καλά, πόσα βότσαλα δίνουν ακόμα αυτοί οι άνθρωποι για ένα πιστόλι; Ρε συντροφιές, εγώ είμαι ο τύπος που πριν δυο χρόνια έβγαζε φωτογραφίες του Σάβατζ στην τουαλέτα μου επειδή δεν ήθελα να ξεχάσω πως κάποτε υπήρξε ένας χρόνος που αυτή η ομάδα είχε μπάλα στα χέρια και όχι αλάτι στις τσέπες. Κι όμως τώρα ζητάμε "εποικοδομητική ανοικοδόμηση" σαν ουσιαστικά ΠΟΤΕ δε συνέβη αυτό;;; Παίξτε το παιχνίδι: από το 2013 μέχρι σήμερα, πόσες φορές άλλαξαν πραγματικά ρόστερ σαν άνθρωποι που θέλουν να νικήσουν;;; Τρεις φορές έκαναν trade deadline — κάθε φορά κατέληξαν με έναν τρίτο γκαρνταρόμπολο στον πάγκο αντί για έναν στόχο τίτλου. Κι αυτοί μας λένε για "ανοικοδόμηση"; Μα γιατί όχι;;; Γιατί όταν λέμε "εποικοδομητικό" αυτοί ακούνε "αεροπλανάκι"; Βλέπω τον Gulfport πάλι εκεί σαν αυτοκόλλητο στα πάντα και σκέφτομαι: πόσους ανθρώπους έγιναν ναυτικοί επειδή τους δώσανε ψεύτικα ελπιδοφόρα χαρτιά;;; Κι εμείς εδώ, στριμωγμένοι πίσω από αυτό το κτίριο, προσπαθούμε να βρούμε τη γεύση της νίκης σ’ έναν γυμνό δρόμο πλάι στη θάλασσα του Bay. Αυτοί έκαναν cruise deal πάνω από όλους αυτούς τους τίτλους — κι εμείς ακόμη ψάχνουμε το κουδούνι της πρώτης θέσης στο δικό μας σπίτι. 🤡💸 Ποιος δικαιούται τίτλο;;; Αυτός που κατάφερε να κάνει το Σταθμό Κρουαζιέρας Gulfport πιο διάσημο από το ίδιο το FedExForum;;;

ΜΑ ΚΑΛΑ ΡΕ ΕΣΥ;;; ΤΙ ΘΕΛΕΤΕ ΛΟΙΠΟΝ;;; ΝΑ ΣΑΣ ΠΩ ΣΚΕΤΟ; ΑΥΤΟΙ ΔΕΝ ΑΛΛΑΞΑΝ ΠΟΤΕ ΤΙΠΟΤΑ ΡΕ ΦΙΛΕ!!! ΣΑΣ ΠΟΥΛΑΝΕ ΠΑΝΤΟΤΕ ΤΟ ΙΔΙΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ!!! ΤΟ 2013 ΗΤΑΝ Η ΑΡΧΗ ΤΟΥ ΤΕΛΟΥΣ;;; ΜΑΚΡΥΑΝΕΤΕ!!! ΕΚΕΙΝΗ Η ΟΜΑΔΑ ΠΟΥ ΕΙΧΕ ΤΟΥΣ ΓΚΑΣΟΛ ΚΑΙ ΤΟΝ ΜΑΪΚ, ΞΕΧΑΣΑΤΕ;;; Ή ΤΙ;;; ΑΥΤΟΙ ΣΑΣ ΠΑΡΕΙΧΑΝ ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΕΙΣ ΓΙΑ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΟ ΛΟΓΟ ΞΕΚΙΝΗΜΕΝΕΣ ΑΠΟ ΤΟ ΓΡΑΦΕΙΟ ΤΟΥ GULFPORT!!! ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ Η ΔΙΚΗ ΣΑΣ ΑΝΤΙΛΗΨΗ ΡΕ;;; ΠΑΜΕ ΛΙΓΑΚΙ ΝΑ ΤΑ ΣΠΑΜΕΡΟΥΜΕ!!! ΤΙ ΠΑΙΧΤΗΣ ΡΕ ΦΙΛΕ;;; ΤΙ ΠΑΙΧΤΗΣ ΠΑΡΑΚΑΛΩ;;; ΣΑΣ ΔΙΝΟΥΝ ΕΙΚΟΝΕΣ cruise ΓΙΑΤΙ ΕΣΕΙΣ ΔΕΝ ΘΕΛΕΤΕ ΝΑ ΠΕΡΑΣΕΤΕ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΙΣΩ ΠΑΓΚΟ;;; ΘΑ ΠΕΙ ΝΑ ΠΑΙΞΟΥΜΕ ΜΕ ΤΙ;;; ΜΕ ΤΑ ΠΛΟΙΑ;;; ΚΑΙ ΣΕ ΕΣΑΣ ΠΟΙΟΣ ΣΑΣ ΠΕΙΡΑΖΕΙ ΤΟΣΟ ΠΟΛΥ ΑΥΤΟ;;; ΕΣΕΙΣ ΘΑ ΉΤΑΝΤΑΝ ΚΑΛΑ ΝΑ ΦΤΙΑΧΝΕΤΕ ΠΛΟΙΑ ΑΝΤΙ ΓΙΑ ΜΠΑΛΑ;;; ΝΤΑΞΕΙ;;; ΕΓΩ ΠΑΝΤΟΤΕ ΉΘΕΛΑ ΝΑ ΔΩ ΤΟΥΣ ΓΚΑΣΟΛ ΝΑ ΣΗΚΩΝΟΥΝ ΤΟ ΤΡΟΠΑΙΟ!!! ΟΧΙ ΝΑ ΒΛΕΠΩ ΤΟΥΣ ΓΙΑΝΝΗΔΕΣ ΝΑ ΚΟΙΤΑΖΟΥΝ ΤΟΝ ΟΡΙΖΟΝΤΑ ΓΙΑ cruise deals!!! 🤬🔥 ΚΙ ΑΛΛΟ;;; ΘΑ ΠΑΡΟΥΜΕ ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ ΣΑΝ ΑΝΘΡΩΠΟΙ Ή ΣΑΝ ΠΛΟΙΑΡΗΔΕΣ;;; ΓΙΑΤΙ ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΜΟΝΟ ΠΟΥ ΑΚΟΥΩ!!!

τι κατάρα αυτά τα πλοία λες που μας ζεσταίνουν τη ζωή και η καρδιά γίνεται σα λαγός που κυνηγιέται στο δάσος από τους ίδιους τους ιδιοκτήτες; εγώ θυμάμαι όταν βγήκε ο πρώτος ανακοίνωση με το new arena — τότε νομίσαμε πωςFINALLY έκαναν κάτι σοβαρό· μετά έγινε μεγαλύτερη φωτογραφία γκρίζιλις στο βάθος σα να ήταν φόντο για cruise διαφημιστικό. κι όμως εκείνοι οι χρόνοι που χάθηκαν δεν πήγαν σε κάποιο γραφείο κρουαζιέρας, πήγαν εκεί που έπρεπε: στους τίτλους που έκλειναν σα χαρτί στον αέρα όταν ρίξεις πέντε σκόρπιες βροχές μέσα στον Ιανουάριο. τι έχουν αυτοί οι τίτλοι να κάνουν με τις φωτογραφίες των πλοίων; λες να μην ήταν εκείνοι οι χρόνοι που χάσαμε στους αγώνες play-in επειδή κάθε φορά που άλλαζαν χειρισμό η διοίκηση έδινε μια άλλη ρότα — σαν τον καπετάνιο που αλλάζει δρομολόγιο επειδή ξέχασε πού πάγωσε η ομάδα του; δεν υπήρχε κάποιο cruise deal εκείνες τις νύχτες του Γιάνουαριου όταν οι αντίπαλοι έκαναν drafts σωστές και εμείς φτιάχναμε μονάχα ανακοινώσεις σαν αυτές του Gulfport που δεν κάνουν κανέναν πρωταθλητή. και τώρα μου λες "ανοικοδόμηση"; εγώ πιστεύω πως ανοικοδόμηση ήταν εκείνοι οι χρόνοι που είχαμε έναν general manager σαν τον Μαρκ Γκασόλ εκεί πάνω — όχι σαν τον άνθρωπο που αγοράζει stock photos αντί για έναν real point guard. ανοικοδόμηση ήταν όταν η ομάδα είχε δική της σκληρή επιθετικότητα, όχι δική της λάμψη στην εικόνα ενός cruise director. ανοικοδόμηση δεν είναι να βλέπεις τις φωτογραφίες σου σα διαφημιστικά φυλλάδια των πλοίων, είναι να βλέπεις τους ανθρώπους που φοράνε τη φανέλα σου να γέρνουν τους ώμους τους σαν ανθρώπινοι οργανισμοί και όχι σα κοστούμια για μία βόλτα στο Αιγαίο. θα έλεγα ακόμη πως αυτοί οι τίτλοι είχαν την τάση να εμφανίζονται εκεί που υπήρχε ένας οργανισμός μέσα στο ρόστερ, όχι εκεί που υπήρχε ένα cruise office σα δεύτερη κατοικία για τους ιδιοκτήτες. εκείνοι οι χρόνοι που χάθηκαν έγιναν επειδή κάποιος προτίμησε τη θάλασσα σα γραφείο παρά τη σκληρή προσπάθεια σ’ ένα γήπεδο που δεν είχε ούτε μία κουβέρτα cruise πάνω στους πάγκους. κι όμως εμείς συνεχίζουμε να στοιχηματίζουμε πως κάποια στιγμή θα γυρίσουν πίσω εκείνοι οι τίτλοι — σαν αυτούς τους ψαράδες που πάντα περιμένουν το μεγάλο ψάρι ενώ γύρω τους οι άλλες ομάδες γιορτάζουν τους δικούς τους τίτλους σα γενναίοι ψαράδες στη θάλασσα. τέλος πάντων, μην αφήνετε την ομάδα σας ν’ αγοράζει ακόμα stock photos σαν να είναι το τελευταίο φρούτο στο ράφι — επειδή όσο υπάρχουν εκείνοι οι τίτλοι, αυτοί οι άνθρωποι δεν έχουν δικαίωμα να ζουν σα cruise directors στους τίτλους της καρδιάς μας.

Ε εδώ σπουδαίο το ανέκδοτο που ξέφυγε πριν λίγες μέρες: Όταν ανακοινώθηκε ο trade του Τζα Μόραντ πριν δύο χρόνια, θυμάμαι σαν σήμερα πως βγήκε δημοσίευμα στο local paper του Μέμφις ότι η διοίκηση είχε αρκεστεί να στείλει απλά ένα φωτογραφικό του αρχείου στο FedExForum αντί για τον ίδιο. Στο δημοσίευμα έγραφε ξεκάθαρα πως η ομάδα "θα παρουσιάσει τον νέο point guard μέσω μιας εντυπωσιακής οθόνης πάνω από τον πάγκο" — όχι πως θα τον παρουσιάσουν στο γήπεδο, όχι πως θα τον βάλουν στον αγώνα εκείνο το βράδυ. Κι όμως αυτοί κουβέντιαζαν μετά για "πρωταθλητική νοοτροπία". Τι νοοτροπία μιλάμε όταν οι τίτλοι δεν έχουν άλλη ουσία πέρα από τις φωτογραφίες cruise πάνω στα γραφεία τους;

Πού να πρωτοβγάλω τον καημό, ρε παιδιά; Είδα πριν ένα βράδυ στο δρόμο για τη δουλειά μου εκείνο το γκράφιτι στοίχημα στοίχημα «Grizzlies on the rise» — τρεις φορές το είδα πριν καταλάβω πως ήταν μόλυνση του τοπίου από κάποιον άλλον κόπο, όχι δικός μας. Κάπου εκεί έκανα ένα στιγμιαίο σταμάτημα σαν κάποιος που κοιτάζει το κινητό του και ξαφνικά συνειδητοποιεί πως έχει λάθος σήμα: εκείνη η ομάδα των δεκαετιών 2000-10 δεν ήταν για πλάκες, ήταν για τίτλους· αυτή εδώ σήμερα μοιάζει με ψεύτικη φωτογραφία ωκεάνιου θαλάσσης πάνω στο τραπέζι, όσο γυαλιστερό κουτί κι αν είναι. Κι όμως συμφωνώ τελείως με αυτό που έγραψε ο Faoul_FC — αυτή η ομάδα άλλαξε ρότα την ίδια στιγμή που άλλαξαν και οι στόχοι των ιδιοκτητών. Ο μόνος τίτλος που κατέκτησαν αυτοί ήταν του Google Images του Gulfport σα δεύτερο επίπεδο δόξης, όχι καν στους play-in. Την εποχή εκείνη εγώ ήμουν στέλεχος μιας μικρής ομάδας ερασιτεχνικού πρωταθλήματος στην Πάτρα, εκεί που περνάγαμε όλο το ΣΚ ψηφίζοντας κανονισμούς για τους δύο εναπομείναντες coachs σα να ήτανι δικοί μας γιοι· εκείνοι εκεί στήνονταν σα κριτές και ζύγιζαν τα talent kids σαν σιτάρι σε φανοστάτη. Εκεί είδα πόσο σημαντικό είναι να υπάρχει μία συνέχεια μέσα στο σύστημα — όχι μία συνέχεια ανακοινώσεων cruise, αλλά συνέχεια ανθρώπων που χτίζουν βήμα-βήμα τις νίκες τους σα ντόπιοι τεχνίτες μιας γειτονιάς. Πάω συχνά εκεί που σέρνει η ζωή, ρε παιδιά — όταν βλέπω αυτούς τους τίτλους τους κενούς σα cruise deals, με πιάνει ένα τσούζιμα στο στομάχι σα όταν ξέρεις πως κάποιος μπήκε στη θέση σου στην ουρά του νόμιμου εισιτηρίου. Το ’13 δεν ήταν στροφή — ήταν η στιγμή που χάσαμε τη συνέχεια. Εμένα δεν μου λείπουν οι τίτλοι σαν αριθμοί· μου λείπει το γήπεδο όταν είχε γκρίζιλις που κουβαλούσαν το αίμα τους μέσα στη στολή σα δεύτερο δέρμα, όχι εικόνες φωτορεπορτάζ σα κάτι σκόρπια γκράφιτι cruise. Αλλά εδώ φτάνουμε στο δικό μου προβληματάκι: όσο κι αν λείπουν εκείνοι οι χρόνοι, δεν μπορείς να χτίσεις ομάδα πάνω στον καημό μονάχα — πρέπει κάποια στιγμή να βγάλεις το cruise ticket από την τσέπη σου και να βάλεις τον πρώτο αληθινό point guard στο ρόστερ. Εμένα εκείνος που πάντα μου θύμιζε αυτή την αλήθεια ήταν ένας παλιός προπονητής μου στην Πάτρα, εκείνος ο τύπος που άρχιζε κάθε προπόνηση λέγοντας «εσύ εκεί αριστερά, βγες από τη ζώνη comfort σου για δεκαπέντε λεπτά» — εκείνος κατάλαβε νωρίς πως οι τίτλοι δεν έρχονται μονάχοι όσοι τους φωτογραφίζουν σα πανοραμικές τουριστικές διαφημίσεις. Έτσι κι εδώ: πρέπει κάποια στιγμή να πούμε «τώρα» στους ιδιοκτήτες, όχι «πάντα η επόμενη χρονιά». Κι αν εκείνοι συνεχίζουν να βλέπουν titles σα γραφιστικά σχέδια πάνω στους φακέλους των ανακοινώσεων, τότε εμείς τουλάχιστον ας κρατήσουμε ζωντανή αυτή την αναφορά στο προσωπικό ιστορικό της ομάδας μας — σαν μία σφήκα που πετά πάνω από έναν ποταμό, ψάχνοντας τη γεύση της νίκης ανάμεσα στις δίνες των ψεύτικων τίτλων.

Ρε παιδιά ρε... τι περιμένουμε ακόμη;;; Τους θυμάστε εκείνους τους τίτλους σαν σίγουρο cash prize στην πορτοκαλί τράπουλα του Fate;; Γιατί τώρα περιμένουμε ανακοινώσεις σα φωτογραφίες cruise στο Instagram;;; Οι Γκασόλ γύριζαν την πλάτη τους στη Μεσόγειο όταν έπαιζαν μπάσκετ, όχι στη γκαζόν του golf resort!! Κι εσύ, PAOGate13, βγάλε το κεφάλι σου από τα νούμερα στιγμιαία — πότε είδες τελευταία φορά έναν Γκρίζιλις να σηκώνει χέρι όχι για ραντίσιο cruise αλλά για alley-oop;;;; Εμένα η μνήμη μου έχει τελειώσει εκεί που ο Μοραντ έκανε το γύρο του δρόμου με το κινητό στα χέρια σαν να πήγαινε να φορτώσει cruise deals — και εκείνοι μετά φώναζαν για "στοιχήματα" σα να ήτανι τυχερά ούγγα!!! Γιατί εδώ το ζήτημα δεν είναι τ' αεροπλάνα, ρε φίλοι μου — είναι οι ψυχές που πουλήθηκαν σα είδη duty-free. Αυτοί οι τίτλοι χάθηκαν εκεί που οι ιδιοκτήτες έκλειναν θέση στήθος στήθος μ' έναν cruise director αντί να κάτσουν τρεις ώρες παραπάνω στις προπονήσεις των παικτών. Κι όμως εμείς ψάχνουμε το κλειδί κάτω από τον φωτισμό του Gulfport όπως όταν ψάχνεις τα γυαλιά σου πάνω στη βιβλιοθήκη που χτίστηκε σα cruise ship!! Και τώρα εσύ, Perifania13, βγες μια μέρα από την Πάτρα και δες πώς οι άνθρωποι εκεί κατακτούν τίτλο όχι μέσα στο γραφείο των ανακοινώσεων αλά μέσα στο γήπεδο σα ψαράδες που βγάζουν ψάρια από το νερό — όχι φωτογραφίες cruise από stock sites!! Τέλος πάντων, ρε συνοδοιπόροι, αυτή η ομάδα δεν έγινε what she is επειδή την κοιτούσαν λάθος — έγινε επειδή αποφάσισαν να την πουλήσουν σα ένα brochure ξενοδοχείου!! Ποιος άλλου τύπος βγάζει ανακοινώσεις για εμπορική κρουαζιέρα πάνω στο ίδιο τραπέζι όπου παίζεται το μέλλον της ομάδας;;; 🤡💸😂 Εγώ τουλάχιστον ορκίζομαι πως την επόμενη φορά που θα αλλάξουν ρόστερ, θα ζητήσω να μου φέρουν τον Λιζάρντου στο γήπεδο — όχι μία φωτογραφία cruise στο κινητό μου σα άλλος τίτλος από εταιρεία κρουαζιέρας!!

Τι στο καλό έχει αλλάξει εδώ, ρε παιδιά;;; Παίξαμε ρόλο στην ιστορία της ομάδας αυτές τις δεκαετίες σαν πρωταγωνιστές κι όχι σαν τροφίμια γι' ένα πάρτι cruise σ' ένα γκαρνταρόμπολ όπου κρέμονται οι φανέλες μας σα ντύματα του ενός δρόμου. Το 2013 δεν ήταν μία πράξη επιστροφής από κάποιο γκρεμό — ήταν η στιγμή που οι ιδιοκτήτες έβγαλαν τον χάρτη και αποφάσισαν πως το επόμενο λιμάνι τους ήταν πολύ πιο γυαλιστερό από την προβλήτα της νίκης. Κοιτάξτε την αλήθεια κατάματα: όταν οι Γκασόλ έκαναν draft, όταν ο Τιμπιρτσέ ήταν στο φόβο του βράδυ, όταν ο Γκέντρι έπαιζε σα κατέχοντας τη μπάλα ότι δε μπορούσε ολόκληρο το Φενουά — εκείνες τις εποχές δεν φωτογραφιζόσουν σα κάτι προωθητικό cruise. Η ομάδα είχε εικόνες ανθρώπων που ξεσχίζονταν στους αγώνες, όχι ανακοινώσεις ψεύτικων ταξιδιών. Κι όμως τώρα ξεχνάμε πως η ίδια διοίκηση που χαρακτήριζε κάθε trade σαν επίσκεψη σε πλωτό ξενοδοχείο έδωσε τρεις φορές το ίδιο ρόλο παραβγαίνει μιλάει για "ανοικοδόμηση"; Γιατί ανοικοδόμηση είναι όταν βάζεις έναν αληθινό point guard στη θέση του χάρτη γύρω από μια πισίνα — όχι όταν η ομάδα σου γίνεται live wallpaper πάνω στα κινητά σου σα άλλος τίτλος τίτλος των εταιρειών κρουαζιέρας. Και βλέπω εδώ μέσα αυτούς τους τίτλους τους κενούς, σα βραβείο στο καζίνο που πέφτει συνέχεια στο νούμερο σου αλλά δεν αγοράζει ούτε μία γκάφα μπύρα σπίτι σου. Τουλάχιστον όσοι από εμάς βγάζαμε φωτογραφίες του Σάβατζ στις τουαλέτες δε φανταζόμασταν πως κάποια μέρα αυτοί εκεί πάνω θα έκαναν την ομάδα πιο αχνή από ένα οικονομικό σλάιντ στους PowerPoint παρουσιάσεις ενός cruise director. Αυτός ο τίτλος εκεί που γράφει "Μέμφις Γκρίζιλις Championship Contenders" πάνω στο wallpaper του υπολογιστή σου δε κάνει κανέναν πρωταθλητή — κάνει τους ανθρώπους να νιώθουν σα να έχουν κλειδώσει κάποιο VIP pool party αντί για τίτλο πρωταθλήματος. Το ερώτημα δεν είναι πού έχουν πάει οι τίτλοι — είναι πώς ξεχάσαμε πως αυτοί δεν είναι σπορ στοιχήματα για χαρτζιλίκι αλλά αποτελέσματα μιας μαρτυρίας δεκαετιών που κάποιος ξέχασε ν' αντιγράψει σωστά. Μας πουλούσαν dream routes σα cruise deals, εμείς καταπίναμε το ψέμα σα γλυκό νερό στη Μεσόγειο — και τώρα θρηνούμε επειδή η θάλασσα έγινε τουρίστικη πισίνα. Πού είναι εκείνοι οι χρόνοι που οι ανακοινώσεις είχαν νόημα επειδή υπήρχε συνέχεια σ' αυτό που χτίζαμε, όχι εκείνοι που ξέρεις πως μόλις τελειώσεις τον αγώνα σου κάποιος άλλος σου λέει πως η επόμενη στάση είναι κάποιο resort; Αλλά όσο κι αν πονά η μνήμη εκείνου του 2013, πρέπει κάποια στιγμή να δούμε την αλήθεια κατάματα χωρίς cruise illusions: είτε αυτοί εκεί πάνω αλλάξουν πορεία κι αρχίσουν να βάζουν αληθινούς πρωταθλητές στο ρόστερ αντί για γραφιστικά σχέδια πάνω στους φακέλους των ανακοινώσεων, είτε εμείς παραδεχτούμε ότι αυτή η ομάδα έγινε αυτό που κάποτε φοβόταν τον τίτλο — μία συλλογή ανακοινώσεων σα φύλλα τουριστικού οδηγού πάνω στον πάγκο ενός γηπέδου που περιμένει ψαράδες αντί για players. Και μέχρι τότε, εγώ τουλάχιστον δεν πρόκειται να αγοράσω και δεύτερο cruise ticket γιατί αυτό το βαρκάκι της ομάδας, όσο μικρό κι αν είναι, δεν πρόκειται ν' αγκυροβολήσει ποτέ σ' έναν τίτλο που μισεί τους ανθρώπους που φοράνε τη φανέλα του.