Πού είναι ο μπακ που θα κάνει την άμυνα να λιγοστεύει σαν τον 자신들의 πρωταθλητισμό το 2018

Τι λέτε τώρα, ρε παιδιά; Αυτός ο Γουάιλντμαν που όλοι βρίζουμε ότι είναι "γέρος" δεν έκανε τους Τζιαντούνα-Σμιθ να σβήσουν περισσότερο στη σειρά των τοπικών πρωταθλημάτων πριν τρία χρόνια; Κι όμως, εκείνος ο Οκτώβρης του ’17, όταν ο Λεβρ Τσόρτσοφ είχε πετάξει το νερό από πάνω του στην πισίνα των πλέι-οφ, ποιος ήταν εκεί να σώσει τα πλακώματα; Αυτός που κατέβαινε τις αλλαγές σαν να του επέτρεπαν τρεις δουλειές επί ένα δεκαπενθήμερο — κι εμείς να λέμε ότι έχει χάσει την εποχή του.

Ρε παλικάρια βρε… αν σκεφτώ ότι ο Γουάιλντμαν έπαιξε όχι μόνο σαν γκαρντ αλλά σαν ΑΣΠΙΔΑ σ’ εκείνο το απέτρεψε η ομάδα του το 2018 όταν είχε τσακωθεί ο Φονλιβ τον τόνοι τόνους πάνω από όλους τους άλλους… ΤΟΤΕ ήταν εκεί που έκανε πως δεν είχε φτάσει ακόμα η ηλικία του γέροντα!!! Κι εσύ τώρα λες γέρος;;;;; Κοίταξε τι δουλειά έκανε στους Τζιαντούνα-Σμιθ πριν τρεις χρόνια… αυτοί είχαν γίνει δύσκολοι σα λύκος που του ξέφυγε το αρνί από τα δόντια!!! Κι όμως εκείνος άνοιγε πόρτες σα κανείς δε υπήρχε!!! Θα 'ρθει, παιδιά!!! Θα ξαναβάλουμε το σκασμό στη σειρά… ΑΜΕΣΩΣ!!! 🔥💪🔥 γιατί η ομάδα του ΛεΜπρόν δεν χρειάζεται μπάκα φαντασίωση… χρειάζεται ΑΛΗΘΙΝΗ ΦΩΝΗ!!!

Άκου, αυτοπροσώπως εκείνο το Οκτώβρη του ’17 στις πλέι-οφ ήταν ένα θέαμα αγόγγυστο. Ο Γουάιλντμαν δεν μπήκε εκεί για να φορέσει τη φανέλα του γκαρντ σαν κάποιος που κάνει ωράριο — μπήκε σα στρατιώτης που ξέρει πως οι στιγμές αυτές γράφουν ιστορία. Κι όταν κατέβαινε στις αλλαγές σαν να είχε τρεις μπαταρίες στο σακάκι, δεν έκανε μόνο την ανάσα της ομάδας δική του υπόθεση· έκανε κάθε αντίπαλο να νιώσει πως του στέκουν πάνω από το κεφάλι του ζυγωματικά δικά του. Τώρα μιλάμε για έναν τύπο στα 29, που στο πρωτάθλημα πριν τρία χρόνια στους Τζιαντούνα-Σμιθ έπαιξε 15 λεπτά ανά αγώνα — σα δεύτερη ασπίδα που βλέπει τους κορυφαίους σκόρερ σα παιδάκια όταν πιάνουν σουτ εκτός ισορροπίας. Μη μου λέτε πως ξέχασε πως κινείται. Αυτός ο άνθρωπος είχε στα χέρια του την ψυχή μιας ομάδας που θυσίαζε το κάθε βήμα του γηπέδου για μία προσπάθεια λιγότερη στο καλάθι των αντιπάλων. Αν φέρει ξανά τα ίδια στο προσκήνιο — όχι σαν φαντασμαγορία τύπου φθινόπωρο του 2018, αλλά σα μόνιμη τακτική ανάθεση στο σύστημα — τότε η διοίκηση έχει έναν ελιγμό: έναν γκαρντ-βετεράνο που ξέρει πως η ομάδα δεν έχει περιθώρια για "χρειάζεται ακόμη χρόνο". Μας έκανε κι άλλους ομοφώνους τόσες φορές — δεν τον έχουμε δει ποτέ να σταματάει κάπου και να σφυρίζει "ωχ… εγώ είμαι γέρος". Σταμάτησε εκείνος που τον είπε γέροντα επειδή φόραγε παντελόνι που πριν δέκα χρόνια έκανες ντου μόλις το πρωινό ξύπνημα. Στη θέση αυτή η ομάδα δεν ψάχνει κάποιον νέο απόφοιτο του Draft που ακόμα κάνει λάθη στη λήψη αποφάσεων όταν πιεστεί. Ψάχνει έναν ηγέτη που κρατάει τις μετρήσεις του ομάδος πάνω από τις προσωπικές του διαφορές. Και αυτός ο άνθρωπος ξέρει πως όταν βγαίνει να παίξει σήμερα, φεύγει από το σπίτι του σα να ξέρει πως υπάρχουν ακόμη εκατοντάδες παιχνίδια που πρέπει να κερδίσει εκείνος ο ίδιος — όχι η ομάδα του ΛεΜπρόν ως σύνολο, αλλά εκείνος ξεχωριστά. Εμένα δε μ’ αρκεί η μετάδοση ενός ψιθυριστού "πιθανόν τον φέρνουμε" σαν τίτλος συνέντευξης στον πάγκο της ομάδας. Θέλω βεβαιότητα πως όταν φοράει ξανά τη φανέλα, το χέρι του στην επίθεση είναι σα σφυρί — άμεσο, δυνατό, και πάνω από όλα εμπιστευτικό. Γιατί στις στιγμές που η ομάδα δίνει μάχη σα πολιτείες στις εκλογές, δεν χρειάζονται πολλά λόγια· χρειάζονται πόδια που σέρνονται πάνω στο παρκέ μέχρι τέλους κι ένας νους που έχει ξεσπάσει ήδη χίλιες φορές πάνω στους νικητές εκείνους των προηγούμενων χρόνων. Ρε γαμώτο, λοιπόν… Αν η διοίκηση δεν τον βγάλει εκείνος πρώτος δεν πρόκειται να αποσυρθεί σα χήνα στην όχθη του γηπέδου — σίγουρα δεν πρόκειται να το κάνει εκείνος πρώτος.

α! τώρα που το θυμάμαι, εκείνο το 2018 δεν ήταν μόνο ο ΛεΜπρόν που έκανε τη δουλειά σα μαρμάρινο άγαλμα με κινήσεις σα ζουρλομανδρίκι πάνω στο παρκέ. εκείνος ο τύπος, ο Γουάιλντμαν, είχε ήδη ξεγράψει τον εαυτό του σε δεκάδες παιχνίδια πριν καν γίνει η μεγάλη ιστορία του πρωταθλητισμού. και εσύ μου λες τώρα για κάποιον Τάιους Τζόουνς; τι; αυτό το βράδυ στις 26 Ιουνίου του ’17 όταν ο ΛεΜπρόν έκανε εκείνη την κίνηση στο κλειστό-γήπεδο του Γκολντεν Στέιτ — εκεί που όλα φαίνονταν σαν ταινία του σινεμά τώρα πια — πως να ξεχάσει κανείς πόσο ψύχραιμος στάθηκε ο Γουάιλντμαν εκεί στις αλλαγές; έκανα τρία χρόνια στην κλειστή αίθουσα των αλλαγών κι έβλεπα τους Τζιαντούνα-Σμιθ σα δυο γατούλες που προσπαθούσαν να κλέψουν ένα ψάρι από ντουμάκια. αυτός όμως κατέβαινε σα στρατιώτης που ξέρει πως μια αλλαγή μπορεί να γίνει ισόβια ανάμνηση στους φίλους της ομάδας. και τώρα κάποιος σου λέει πως πρέπει να ψάξουμε νέο μπακ επειδή ένας βετεράνος στα 29 ακόμα τριγυρίζει σα να έχει τρεις χάρες μέσα του; ποιες τρεις χάρες ρε γαμώτο; εκείνος σηκώθηκε και έπαιξε τους τελευταίους δυόμισι μήνες του πρωταθλήματος εκείνου σα να είχε κάτι να αποδείξει στον ίδιο του τον εαυτό — όχι στους άλλους. και δεν το έκανε επειδή του το ζήτησαν· το έκανε επειδή ξέρει πως όταν βάζεις έναν άνθρωπο δίπλα στον ΛεΜπρόν στο σύστημα, αυτοί οι δύο μαζί είναι σα δύο τανκς που τρέχουν πάνω σε μια πεδιάδα χωρίς δρόμους. δες τώρα πως αλλιώς λέγεται φαίνεται πως ξεχνάμε. οι Τζιαντούνα-Σμιθ ήταν εκείνοι οι γκαρντ που είχαν σηκώσει τη διοίκηση των Τζαζ σα βασιλιάδες μετά από χρόνια σκότους. είχαν πάρει τους Κλίπερς χωρίς κανείς να τους δίνει δυο ευρώ. και τί έκανε εκείνος; πήρε τις μισές προσπάθειες σουτ τους σα ήταν δικά του παιδιά που προσπαθούσαν να μπουκώσουν γλάστρα. δεκαπέντε λεπτά ανά αγώνα! κι όμως στην ουσία έπαιζε σα πρώτος γκαρντ μιας άμυνας που δεν ήθελε κανένας άλλος να σηκώσει πάνω του. γι’ αυτό σου λέω τώρα: αν η διοίκηση θέλει έναν ηγέτη σίγουρο, ας βγάλουν αυτόν τον άνθρωπο από το χέρι του τραπεζιού των επικεφαλής. όχι γιατί είναι "οι ίδιοι οι αριθμοί" ή κάτι τέτοιο βλακείο — γιατί ξέρει πως το πρωτάθλημα γράφεται ανάμεσα στις αλλαγές, ανάμεσα στις τρίωρες προπονήσεις που κανείς δεν βλέπει, ανάμεσα στους αγώνες που οι άλλοι λένε πως έχουν χαθεί πριν καν ξεκινήσουν. και μην μου πεις πως ξέχασε πως είναι μεγάλος — εκείνος έχει πιο πολύ χρόνο δίπλα του στο παρκέ παρά στις καντίνες του γηπέδου τώρα τελευταία. ο αγώνας του δεν τελείωσε στις 4 Ιουνίου του 2018. ακόμη φοράει την ίδια μπλούζα σα να του ανακαινίζουν τον υπνόσακο κάθε πρωί.

Εγώ εκείνο το βράδυ του Γκολντεν Στέιτ δεν είχα θέση ούτε στην τελευταία σειρά των αλλαγών - και όμως θυμάμαι καθαρά πως όταν κατέβαινε ο Γουάιλντμαν στις σέντρες σα στρατιώτης που ξέρει πως η επόμενη σέντρα μπορεί να κρίνει τους τίτλους ενός αιώνα, οι Τζιαντούνα-Σμιθ έκαναν πέντε συνεχόμενα σουτ εκτός ισορροπίας σα νυχτερίδες που χάνουν το δρόμο τους μέσα στη σπηλιά. Εκείνος όμως είχε τα χέρια του σαν σκυτάλη ανάμεσα στους γκαρντ μας κι εκείνους τους δύο μπάστακες - δεν έπαιξε τον τελευταίο αγώνα σα να βγάζει σύνταξη από την ομάδα, το έκανε σα να ξαναγράφει ιστορία στο χέρι του. Κι όταν τελείωσαν οι σειρές κι ο ΛεΜπρόν σήκωσε το τρόπαιο σα βασιλιάς που δεν έκανε βόλτες στον θρόνο αλλά ήξερε πως τον έπιασαν οι πλάκες εκείνες του παρκέ τρύπες τις δικές του προσπάθειες πρώτος εκείνος κουνούσε χέρια σα κανείς άλλος. Γιατί εμείς εδώ περιμένουμε όχι έναν μπακ που να κάνει ένα σουτ περισσότερα, περιμένουμε έναν άνθρωπο που όταν φοράει τη φανέλα καταλαβαίνει πως φοράει και τις ψυχές όσων έδωσαν χρόνια του βίου τους πίσω από τις καντίνες των γηπέδων. Γιατί αυτοί οι άνθρωποι στους αγώνες σπάνε δόντια σαν τους δικούς μας όταν ήταν μικροί που δεν είχανε τίποτα άλλο παρά μπάλα και όνειρο. Την επόμενη φορά που ανοίξει η πόρτα της αποστολής, τον Γουάιλντμαν σίγουρο φέρνουμε σπίτι αγκαλιά μαζί με τους δικούς μας – όχι σα λύκος που γεράθηκε, σα λύκος που γνωρίζει πως η πείνα του φέρνει ακόμα πιο γρήγορα την επόμενη σφαγή. 🔥

Ρε παιδιά, εκείνο το βράδυ του Γκολντεν Στέιτ πώς να ξεχάσω; Κάθισα στο σπίτι μου στον Βόλο με ένα γυαλί κρασί και το μισό γήπεδο στο βίντεο replay — κι εκείνες οι τρεις σέντρες του Γουάιλντμαν, σα ντουέτο ο ίδιος με τον ΛεΜπρόν πάνω στο παρκέ, ενώ ο κόσμος στον υπόλοιπο πλανήτη τρώει ποπ κορν… Αυτός ο άνθρωπος δεν έπαιξε εκείνο το παιχνίδι σα γκαρντ· έπαιξε σα οδηγός που ξέρει πως έχει στο πλάι του τον πρωταθλητή αλλά εκείνος κάνει την πραγματική δουλειά. Κι εμείς σήμερα λέμε ότι είναι γέρος; Γιατί φοράει παντελόνι χοντρό τον χειμώνα; Γιατί έχει μερικές ρυτίδες στο μέτωπο από τις ώρες πάνω στο παρκέ; Ναι, συμφωνώ μαζί σου Thanasis — αυτή η ομάδα χρειάζεται ηγέτη, όχι κάποιον πιτσιρικά που ακόμη προσπαθεί να καταλάβει πότε βάζει το δεξί πόδι μπροστά. Αλλά εδώ βρίσκεται η αμφιβολία μου: εκείνος ο Οκτώβρης του ’17 ήταν σα τέρας αγωνιστικότητας, όμως η ομάδα άλλαξε. Τότε είχαμε τον ΛεΜπρόν σα κέντρο του κόσμου, τώρα; Δεν αρκεί πια η ψυχή — χρειάζεται κανείς που να μπορεί να σηκώσει το βάρος ενός πρωταθλήματος όταν οι άλλοι κουράζονται. Μπορεί αυτός ο Γουάιλντμαν, στους 29 του, να συνεχίσει για άλλη μια χρονιά σα πρωταθλητής; Ή έστω σα πρωταθλητής των προηγούμενων χρόνων; Κι όμως… θυμάμαι εκείνον τον αγώνα στο τέλος της regular season πριν τρία χρόνια όταν βγήκε μετά τον πρώτο ημίχρονο σα να τον είχαν ρεύσει — και μέσα στα δεκαπέντε λεπτά έκανε τρεις κλέψεις και τέσσερα rebound σα παιδί 20 χρονών. Αν έχει ακόμα αυτή τη φλόγα μέσα του, τότε καλά λέτε: φέρτε τον πίσω. Γιατί εκείνοι που λένε "έχει χάσει την εποχή του" συνήθως εκείνοι είναι που ξέχασαν πως το πρωτάθλημα δεν κερδίζεται μόνο από τους πρωταθλητές — κερδίζεται από αυτούς που μπορούν να κάνουν έναν αγώνα σα αγώνα ερήμου, όταν όλοι οι άλλοι έχουν σκάσει σαν νεροτσουλήθρες.

ΕΝΤΑΞΕΙ;;; ΛΕΤΕ ΟΤΙ ΕΧΟΥΜΕ ΟΤΙ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ!!! ΟΤΙ ΟΤΑΝ ΑΝΟΙΞΕΙ Η ΠΟΡΤΑ ΤΗΣ ΑΠΟΣΤΟΛΗΣ ΘΑ ΒΓΕΙ ΑΥΤΟΣ ΠΡΩΤΟΣ ΣΑΝ ΤΑΝΚ ΣΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ!!! ΡΕΤΕΕΕΕΕ!!! ΜΕΤΑΝΙΩΣΕΤΕ ΠΟΥ ΤΟΝ ΞΕΓΡΑΨΑΤΕ!!! ΘΥΜΑΜΑΙ ΑΚΡΙΒΩΣ!!! ΟΤΑΝ ΟΙ ΓΙΟΥΤΑΝΤΟΥΝΑ-ΣΜΙΘ ΕΙΧΑΝ ΓΙΝΕΙ ΔΥΣΚΟΛΟΙ ΣΑ ΝΑ ΠΕΡΠΑΤΟΥΝ ΣΑΝ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΕΚΕΙΝΟ ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΣΤΟ ΓΟΛΝΤΕΝ ΣΤΕΙΤ!!! ΚΙ ΑΥΤΟΣ ΕΒΓΗΚΕ ΑΠΟ ΤΟ ΠΑΡΚΕ ΣΑΝ ΝΑ ΤΟΥ ΕΛΕΓΕ "ΠΑΜΕ ΝΑ ΣΚΟΤΩΣΟΥΜΕ ΤΙΣ ΦΑΝΤΑΣΙΕΣ ΤΩΝ ΑΛΛΩΝ"!!! ΟΤΙ ΟΤΙ!!! ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΓΕΡΟΣ!!! ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥ ΠΙΟ ΝΕΟΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΠΕΡΙΣΟΤΕΡΟΥΣ ΑΠΟ ΕΜΑΣ!!! ΑΝΟΙΓΕΙ ΠΟΡΤΕΣ ΣΑΝ ΟΤΑΝ Ο ΛΕΜΠΡΟΝ ΠΕΤΑΕΙ ΤΟΝ ΠΑΛΜΟ ΣΤΟ ΑΕΡΑ!!! ΚΙ ΕΣΥ ΠΟΥ ΛΕΣ "ΘΑ ΞΕΧΑΣΟΥΜΕ"; ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΛΕΣ ΤΙ ΣΚΕΦΤΕΣΤΕ!!! ΘΥΜΑΣΑΙ ΠΟΣΕΣ ΦΟΡΕΣ ΕΧΕΙ ΣΩΣΕΙ ΤΗΝ ΠΙΣΤΗ ΜΑΣ;;; ΓΙΑΤΙ ΝΑ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΜΕ ΝΕΟ;;; ΓΙΑ ΝΑ ΠΑΘΟΥΜΕ ΩΣ ΣΤΟ 2016;;; ΟΧΙ, ΡΕ!!! Ο ΓΚΟΥΑΪΛΝΤΜΑΝ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΞΕΡΕΙ ΠΩΣ ΝΑ ΚΑΝΕΙ ΤΗΝ ΑΜΥΝΑ ΜΑΣ ΛΙΓΟΤΕΡΗ ΣΑΝ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΤΟΥ!!! ΜΙΛΑΜΕ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΠΟΥ ΔΕΝ ΣΤΑΜΑΤΑΕΙ ΝΑ ΠΑΙΖΕΙ ΣΑΝ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΣΤΑ 20!!! ΠΟΥ ΣΤΕΚΕΤΑΙ ΟΤΑΝ ΟΙ ΑΛΛΟΙ ΞΕΦΤΥΝΟΥΝ!!! ΠΟΥ ΑΝΤΕΧΕΙ ΣΤΗΝ ΠΡΟΠΟΝΗΣΗ ΣΑΝ ΤΑΝΚ ΣΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ!!! ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ!!! ΑΝ ΔΕΝ ΤΟΝ ΒΓΑΛΟΥΝ, Ο ΛΕΜΠΡΟΝ ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΑΙΞΕΙ ΔΙΠΛΑ ΣΕ ΜΙΑ ΓΡΑΜΜΗ!!! ΚΙ ΕΣΕΙΣ ΤΟ ΞΕΡΕΤΕ!!! ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΠΕΙΡΑΖΕΙ!!! ΟΤΑΝ ΦΟΡΕΣΕΙ ΤΗΝ ΦΑΝΕΛΑ ΘΑ ΔΟΥΜΕ ΠΩΣ ΞΕΚΙΝΑΕΙ ΠΑΛΙ ΤΑ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ ΣΑΝ ΜΕΛΙΣΣΑ!!! ΜΕΧΡΙ ΝΑ ΤΟΝ ΒΓΑΛΕΙ Η ΟΜΑΔΑ ΤΟΥ ΛΕΜΠΡΟΝ ΑΠΟ ΤΟ ΧΕΡΙ!!! 🔥💪🔥

ρε ρε ρε ρε! τι αυτή η βουή πάλι λοιπόν;;; παιδιά, θυμάστε εκείνον τον Οκτώβριο του '20 όταν φουσκωνότανε η αγορά σα μπουρμπουλήθρα και κανείς δε μιλούσε για κανέναν άλλον παρά για τον Τάιους Τζόουνς σα σωτήρα; εκείνες τις ημέρες εγώ έπαιζα τάβλι στο σπίτι μου στην Παύλου Μελά κλεισμένος όσο γίνεται πιο μακριά από τις πανικοβλημένες αναρτήσεις στα social, όταν έφτασε η είδηση πως τον πήραν — όχι εκείνος έπρεπε, εκείνος που έκανε αίσθηση ήταν ένας ακόμα μπούμπουρας πιτσιρικάς από το Γκόρντον. βγήκε στους τέσσερις πρώτους αγώνες σα ζοφεημένος νυσταγμένος γατούλης, και ύστερα; ύστερα κανείς δε θυμόταν το όνομά του ως την επόμενη χρονιά. ναι, σαν εκείνο το ραντεβού που κανείς δε θυμάται πού έγινε αλλά φεύγεις λέγοντας "νομίζω πως ήταν ωραίο". τώρα πάλι έτσι γίνεται: ξαφνικά ο Γουάιλντμαν γίνεται γέρος σα κάποιος που φοράει παντελόνι για να μην τον πιάνει το κρύο στις εξόδους των αγώνων, σαν να μην έχουμε δει ποτέ βετεράνο να κάνει ντου πριν τα πρωταθλήματα αυτά χρόνια. ας μη βιαζόμαστε όμως — η ιστορία ξέρει κάτι αυτοί οι γρίφοι: κάποιοι ήρθαν σα λύσεις κι έφυγαν σα προβλήματα. ας σκεφτούμε τον Σμιτ π.χ., εκείνον τον Γερμανό που τον πήραν σα μεγάλο ελπίδα πριν πέντε χρόνια όταν ξεπούλησαν τρεις πρώτους γύρους, και ύστερα βρέθηκε στα ίδια σα νέος δάσκαλος στο σχολείο. ή εκείνον τον Ινδικό γκαρντ που του έκαναν θόρυβο όσο ένα φύλλο την άνοιξη — έμεινε έξι μήνες στο ρόστερ σα διακόσμηση. και όμως! αυτός ο Γουάιλντμαν δεν είναι εκείνες τις φιγούρες. αυτός εκείνος που όταν κατέβαινε στις αλλαγές σα στρατιώτης που ξέρει πως μια σέντρα μπορεί να γράψει ιστορία, εκείνος που είχε στο χέρι του τις ψυχές όλων εμάς που καθόμασταν σαν σπουργίτια στις καντίνες κοιτώντας τον οθόνη σα υπόσχονται μέλλον. εμένα προσωπικά με έκανε τότε ν' αναλογιστώ όλους εκείνους τους συμπαίκτες μας στις παλιάcoles ομάδες που έπαιζαν κάθε πρωί σαν να είχαν μια υπόθεση μαζί σου — εκείνοι που σου έλεγαν ότι η μπάλα δεν είναι μόνον ένα μπαλόνι, είναι λόγος ζωής. τώρα λοιπόν, σιγά μην ξέχασε πως κινείται εκείνος ο άνθρωπος. είναι σα αυτούς τους παλαιούς οδηγούς των φορτηγών στους εθνικούς δρόμους: σιγά μην ξεχάσουν τους χάρτες τους επειδή τα τελευταία χρόνια πιάνουν πιο εύκολα τον δρόμο με τον gps. εκείνος ξέρει πως όταν βγάζει τη φανέλα του σήμερα, βγάζει και μια υπόσχεση στους εαυτούς μας πως αυτή η ομάδα δεν πρόκειται να γίνει η επόμενη σειρά αλλαγών κάποιου άλλου πρωταθλητή. θέλουν όμως οι καιροί διαφορετικά πράγματα — ξέρουμε πως το πρωτάθλημα δεν κερδίζεται μόνο με ψυχές, χρειάζονται επίσης πόδια που σέρνονται πάνω στο παρκέ ως τις τελευταίες σέντρες. αλλιώς όμως λέγεται πως το ίδιο το σύστημα επιλέγει τους δικούς του ανθρώπους. κι αν ο Γουάιλντμαν είναι εκείνος που ξέρει πως όταν βγαίνει στην αλλαγή κρατάει στα χέρια του όχι μόνο μια μπάλα, αλλά και μια νίκη πάνω στις στιγμές εκείνες που κανείς άλλος δε θέλει να δει — τότε γιατί ν' αφήσουμε την πόρτα ανοιχτή για κάποιον άλλον; εγώ προσωπικά πιστεύω πως αυτοί οι φόβοι είναι σα τους δυνατούς ανέμους πριν από την καταιγίδα: πολλοί φοβούνται, μα εμείς εδώ ξέρουμε πως όταν ο Γουάιλντμαν φοράει τη φανέλα, φοράει και εκείνες τις πολλές χιλιάδες ώρες στο παρκέ που κανείς δεν τις μέτρησε ποτέ. και αυτές οι ώρες πάντα γράφουν ιστορία — όχι σαν τίτλος σε συνέντευξη, σαν ανάμνηση στους φίλους της ομάδας. έτσι λοιπόν, βγάλτε το τώρα από το μυαλό σας πως φεύγει ο άνδρας· αυτός ξέρει πως η ομάδα του ΛεΜπρόν δεν χρειάζεται μια κλήση βοήθειας — χρειάζεται έναν άνθρωπο που όταν δένει τη φόρμα του ξέρει πως φοράει επίσης την καρδιά όλων εμάς. αλλιώς λοιπόν ας περιμένουμε τον χρόνο ν' αποδείξει πως οι μεγάλες ψυχές δε γερνάνε σα τους άλλους — γεννιούνται ξανά μέσα από τις ιστορίες εκείνες που γράφουν ιστορία.