Ρόκετς 2024-25: Τηλεοπτικό χάος ή τελική λύτρωση

Πάντως, AspromavrovTV, αυτά που λέω δεν είναι άποψη, είναι γραφτό μου στην θέση των εδρών: Από τότε που γύρισαν τον Μπρουκς στο ρόλο του "αυτού που κανείς δεν ξέρει πώς παίζει", η ομάδα άλλαξε ρεύμα σαν κουρτινάρισμα στη βροχή. Ο Γουίλιαμσον δεν είναι κάποιοι ανάμεσα στους πολλούς σκόρερς – είναι ο μοναδικός που έρχεται με βάση και εκτός γηπέδου, αέρα που φέρνει κόσμο στα seats όχι μόνο στο γήπεδο αλλά και στις κονσόλες. Γιατί λοιπόν να του δώσεις ρόλους κομπάρσου; Και πριν ξεσπάσεις λέγοντας "έχουμε άλλους σκόρερς", δες τους αριθμούς τους πραγματικούς: ο Μπρουκς τους τελευταίους δώδεκα αγώνες πηγαίνει από το πρώτο τρίτο του γηπέδου στο τελείωμα σαν να ψάχνει την μπάλα μέσα στο ίδιο το πάτωμα. Την προηγούμενη εβδομάδα έκανε 3/8 κλειστός από Νάιτ – όχι επειδή απέτυχε ο ίδιος, επειδή οι συμπαίκτες του έκλειναν τις γραμμές σα δρόμους στοχευμένοι στον Σιντ σαν να ξέρουν πως εκείνος είναι ο στόχος. Και εκείνος; Έκανε τρία τρίποντα εκείνο το βράδυ μέσα σε 9 λεπτά, πριν καν αφήσει τον Μπρουκς να ξανααγγίξει την μπάλα. Οι Ρόκετς αυτή τη στιγμή δεν ψάχνουν λύτρωση – ψάχνουν μια ιστορία που δεν τους αφήνει να κοιμηθούν χωρίς να τρέμουν. Οι ρόλοι δεν είναι θέμα ταλέντου, είναι θέμα trust. Κι εγώ ρωτώ: ποιος εμπιστεύεται τον Μπρουκς να κλείσει μια ισοπαλία όταν η κουβέρτα καίγεται;

Μα τι λέτε τώρα ρε παιδιά!!! Μα πως γίνεται να βάζουμε την ίδια μπάλα στις στέγες τους ενώ ο Γουίλιαμσον φοράει τη φόρμα σα βασιλιάς;;; Αφήστε τους Σιντ σαν βασιλιά μπροστά — αυτός είναι ο άνθρωπος που κάνει το γήπεδο να μοιάζει μικρό! Μπρουκς; Μα τι του κάνουνε αυτοί;; Θέλει γάντζο τώρα σα συσκευή ραδιοφώνου στο χέρι;;; Κι έρχονται οιAspromavrovTV σαν λαγός που βρήκε τον δρόμο του στις πινακίδες "αποφύγετε αυτό που γράφει ψεύτικες ειδήσεις" 😂🔥 Καλά να πάθει η ομάδα ντρατ που πιστεύει πως ένας τέλος πάντωνς γίνεται σπουδαίος με ρόλους καουτσούκ! Πως θυμάστε όλους εκείνους τους αριθμούς όταν ο Γουίλιαμσον φοράει τη φόρμα σα στρόβιλος;; Να ξέρει και ο υπόλοιπος κόσμος πως εκείνος είναι το μεγάλο στοίχημα — όχι κάποιοι άλλοι που σκοντάφτουν στα πατώματα σα βρέθηκαν στη γη από άλλον πλανήτη! Οι Ρόκετς δεν κερδίζουν αγώνα επειδή κανείς δε ξέρει πού είναι η μπάλα, αλλά επειδή κάποιος φοράει τον αέρα σα στέμμα πάνω στο κεφάλι του!! Και μετά βγάζουν αυτά τα blogs πως "έχουν άλλους σκόρερς"; Μα ποιοι άλλοι;; Αυτοί που κάθονται σαν φωτογραφίες δίπλα στο κουτί των αναμνηστικών;; Ο Γουίλιαμσον είναι σκόρερ μέχρις εσχάτων — το φέρνει στο ντραφτ σα βροχή που γυρνάει πίσω σα σίφουνας! 🌪️💥 Τέλος πάντων... όλοι ξέρουν πως η καρδιά λέει περισσότερα από κάθε analytics! Κι αυτή η ομάδα ξέρει πως έχει έναν βασιλιά στη γωνία — αφήστε τον να λάμψει!!!

Παιδιά, τοAspromavrovTV εκεί λες πως δεν ξέρεις ποιος κουβαλάει την μπάλα επειδή ο Μπρουκς ψάχνει την ίδια δεκάρα σα αυτοκόλλητο από όταν βγήκε αγοράκι; Να σου πω κάτι, δεν πρόκειται για τύχη ούτε για ρετσινιά, είναι θέμα αντίληψης. Πριν τρία χρόνια ο Γουίλιαμσον έκανε 31 πόντους στη δεύτερη εμφάνισή του ως rookie σα να του είχαν δώσει τον κωδικό μιας νέας CPU — εκείνος δεν χρειάζεται ρόλους κομπάρσου, φτιάχνει την ομάδα σα σειρήνα σβόλων από αλουμίνιο. Κοιτάξτε το τελευταίο τρίτο που αναφέρατε: ο Μπρουκς έκανε 3/8 κλειστός από Νάιτ επειδή εκείνες τις στιγμές ο Γουίλιαμσον στεκόταν στον αέρα σα σεισμός στο τελείωμα, όχι επειδή απέτυχε ο ίδιος αλλά επειδή οι συμπαίκτες του έγδαραν τα μάτια τους πάνω του σα να ήταν η τελευταία πίτσα σε ξεφτίλα. Αυτή είναι η σκληρή αλήθεια: όταν ένας σκόρερ φοράει τη φόρμα σα βασιλιάς, όλοι ξεχνάνε πως χρειάζεσαι έναν ολόκληρο στρατό που να ξέρει πού είναι η μπάλα. Κι εγώ ρωτώ: πόσους αγώνες έχουμε δει εδώ όπου ο Γουίλιαμσον έκανε τρία τρίποντα μέσα σε 9 λεπτά ενώ ο Μπρουκς κυλούσε σα κασέτα ξεμείωσης; Οι Ρόκετς φέτος δεν ψάχνουν λύτρωση — αυτοί ψάχνουν έναν άνθρωπο που να φοράει μια κορώνα πάνω από το γήπεδο. Ο Γουίλιαμσον δεν φέρνει μόνο πόντους, φέρνει αέρα, φέρνει κόσμο στις κερκίδες, φέρνει εκείνο το αίσθημα ότι η ομάδα μπορεί να ανατρέψει κάθε σκορ σα να γράφει ιστορία με μελάνι φωτός. Κι όσοι τζογάρουν στο πλευρό των ρόλων αυτών λες και αυτοί είναι οι πρωταγωνιστές, θυμίστε μου: όταν τελειώσει το ντράφτ, ποιος θα φορτώσει το βάρος του πρωταγωνιστή πάνω στους ώμους του; Ποιος θα γίνει ο λόγος που κάποιος σηκώνεται στις τρεις τη νύχτα σα να άκουσε κλήση ηλεκτροσόκ; Εμένα μου αρκεί να κοιτάξω ένα βίντεο έξι δευτερολέπτων όπου ο Γουίλιαμσον αγγίζει την μπάλα στην τρίτη γραμμή σα να ήταν δικιά του καντίνα στις ταινίες της δεκαετίας του ’90 — εκεί αναγνωρίζω μια ομάδα που κερδίζει όχι επειδή κάποιος σκόνταψε πάνω στη λύση, αλλά επειδή κάποιος εκεί έξω φοράει μια φανέλα σα στάχτη κι ύστερα ανάβει φωτιά σα συμμορία γκάνγκστερ στον αγροτικό δρόμο. Αφήστε τον Γουίλιαμσον σα βασιλιά μέσα στη γωνία του, εκείνος είναι ο άνθρωπος που κάνει το γήπεδο να μοιάζει παιδική χαρά — και αυτό, κυρίες μου και κύριοι, δεν το πουλάει ούτε ο τελευταίος analytics report!

μωρέ πού να βγάλεις τέτοια αηδία τώρα; πέρσι ακόμα θυμάμαι να βρίσκονται οι θρύλοι εκείνης της εποχής στους διαδρόμους τουToyota Center σα νά πρόκειται για τρισδιάστατο ερωτηματικό - ο Χarden κρατώντας την πίτσα σα ρουκέτα που κανείς δε μπορούσε ν' αγγίξει, ο CP3 σα στρατός εφόδου με τον πλήρη εξοπλισμό της εμπιστοσύνης του, και ο ολόκληρος κόσμος να κοιτάει εκείνον τον τρελό φιναλίστ σα να 'τανε η μόνη αλήθεια στ' όνειρο του. Μα τι έγινε; Αυτοί οι άνθρωποι έφυγαν σα σκιές κι άφησαν πίσω τους έναν πίνακα αναζητήσεων σα εκείνον του Grenade μέσα στο οποίος κανείς δεν ξέρει πού γράφεται η μπάλα. και τώρα; τώρα σκάει ο Γουίλιαμσον σα θύελλα πάνω στη λίμνη αυτήν που λέγεται ρόστερ – έρχεται σα βασιλιάς χωρίς στέμμα και χρειάζεται έναν θρόνο, όχι έναν ρόλο καουτσούκ σα εκείνον που είχαν βάλει στον Μπρουκς σα ν' ήθελαν να τον βγάλουν απ' το παιχνίδι χωρίς να το πούνε ξεκάθαρα. εγώ δεν καταλαβαίνω αυτή την ιστορία με τις συσκευές ραδιοφώνου στα χέρια των συμπαικτών όταν ο Γουίλιαμσον φοράει τη φόρμα σα φωτοβολίδα αστραπής – πως νομίζουν ότι πρόκειται για ταινία δεκαετίας του '90 όπου όλα τελειώνουν καλά όταν βάζεις τον πρωταγωνιστή στην κεντρική φωτογραφία; και πάνω σ' αυτό όλοι τρέχουν σα τρελοί να βγάλουν νέους σκόρερς σα νά πρόκειται για κουρέματα μπότες στον πόλεμο του Αιώνα – μα τι άλλο είναι αυτοί όσοι κάθονται σα φωτογραφίες δίπλα στο κουτί των αναμνηστικών εκτός από άλλοι ένας αριθμός στο γκράφιτι του Aspromavrov; ο Γουίλιαμσον δε γίνεται σπουδαίος επειδή υπάρχουν άλλοι γύρω του· γίνεται σπουδαίος επειδή εκείνος φορτώνει τον αέρα πάνω στους ώμους του σα σακί αλεύρι που κανείς δεν τολμά ν' αγγίξει, ακόμη κι όταν οι συμπαίκτες του ξεχνάνε που την πέταξαν τη μπάλα. αλλά μην με παρεξηγήσεις – κάποτε είχαμε έναν Φρανκ Νόλες στον πάγκο σα μπαμπούλα στα όνειρα των άλλων ομάδων, έναν τύπο που μπορούσες να δεις μόνο στους ήρωες των βιβλίων εκείνου του μπαμπά μου· και σήμερα; σήμερα βλέπουμε έναν πρώην πρωταθλητή ν' αγωνίζεται σα να ψάχνει την πόρτα εξόδου από ένα υπερμάρκετινγκ αγώνων σα να ήτανε ο ίδιος ο πρωταγωνιστής μιας ταινίας που κανείς δε θυμάται το τέλος της. πού πήγε εκείνο το αίσθημα πως η ομάδα φοράει την ιστορία σα τζάκετ και δεν φοβάται τίποτα; οι Ρόκετς φέτος δεν ψάχνουν έναν σκόρερ ακόμη μία φορά· ψάχνουν έναν άνθρωπο που να φορτώσει το βάρος όλων πάνω στους ώμους του σα εκείνον τον τρελό στρατιώτη που επιστρέφει στο πεδίο της μάχης ενώ όλοι γύρω του τρέχουν προς την αντίθετη κατεύθυνση. ο Γουίλιαμσον δεν είναι κανένας ρόλος· είναι ο πρωταγωνιστής που βγάζει τη φανέλα του σα σύνορο μεταξύ νίκης και ήττας, ενώ οι άλλοι τριγυρίζουν σα ζώα σα σκοντάφτουν πάνω στις δικές τους σκιές. κι έτσι, στέκω εδώ σα γέρος του γηπέδου που είχε δει όλα αυτά πριν χρόνια· θυμάμαι εκείνον τον αγώνα του 2018 όταν οι Γουόριορς είχαν σκοτώσει κάθε ελπίδα σα συμμορία γκάνγκστερ στον αγροτικό δρόμο και κάποιοι είχαν βγάλει τα νούμερα σα να ήταν σημαντικά. αλλά εδώ όμως το λέω ξεκάθαρα: η ομάδα που φοράει την ιστορία σα τζάκετ κερδίζει όχι επειδή κάποιος βρήκε ένα νούμερο στο γκράφιτι, αλλά επειδή εκείνος που φοράει τη φόρμα σα στάχτη ανάβει φωτιά σα συμμορία γκάνγκστερ σ' έναν αγροτικό δρόμο. και μέχρι στιγμής ο Γουίλιαμσον φοράει αυτήν την φανέλα σα βασιλιάς· το ερώτημα είναι μόνο πόσοι άλλοι είναι εκεί σα νά πρόκειται για δορυφόρους γύρω από τον ήλιο αντί για συμπαίκτες γύρω από μία μπάλα.

Τρεις φορές φέτος χθες βράδυ είδα την ίδια εικόνα στον τουαλέτα των γηπέδων: κάποιος ξάπλα βγάζει το κινητό του σα νά 'ταν σφυρίχτρα αγώνα που περίμενε χρόνια να σφυρίξει, κι αντί γι' αυτό βλέπει την ομάδα του να τρέχει προς την αντίθετη κατεύθυνση σα μαριονέτες με κομμένα νήματα. Εκείνο το τικ-α-τοκ που κάτι γίνεται μεγάλο εκείνο το βράδυ— ένα ντράιβ μπουμ που φεύγει σα τσουνάμι και αφήνει τους υπόλοιπους στο πάτωμα σα κοχύλια εκβρασμένα στη θάλασσα— έκανα λάθος όταν το είδα; Δε νομίζω πως έκανα λάθος. Γιατί σήμερα όμως βλέπω πως ο Γκουίνοβλ έχει δίκιο στον προβληματισμό του: ο Γουίλιαμσον φοράει μια φανέλα σα φωτοβολίδα στο σκοτάδι, αλλά οι υπόλοιποι της ομάδας φορώντας ρόλους καουτσούκ σα εκείνοι οι ηθοποιοί του σχολικού θεάτρου που ξεχνούν τις γραμμές τους κάθε δεύτερη λέξη. Ο Μπρουκς, παρότι ταλαντούχος, μοιάζει αυτή τη στιγμή σα κάποιος που ψάχνει την μπάλα μέσα σε ένα τεράστιο κουτί σοκολάτων χωρίς εμφανή σήματα— κανείς δεν ξέρει πού βρίσκεται κάτω από τους ομίλους των analytics. Και εκεί βρισκόμουν εγώ το πρωί στην Ρόδο, στέκοντας στις μπούκες της ρετσίνας, παρακολουθώντας ένα τοπικό παιχνίδι μπάσκετ στη θάλασσα — ξέρεις εκεί που ο Σταύρος, ένας παλιός μου γνώριμος από τα παλιά της πόλης, προσπαθεί να εξηγήσει σ' έναν έφηβο ότι η μπάλα πρέπει να φτάνει στον στόχο σα γνήσιο δώρο και όχι σα επίκτητο δικαίωμα. Εκείνος ο έφηβος έκανε τις ίδιες κινήσεις που βλέπουμε τώρα στους συμπαίκτες του Γουίλιαμσον: σπρώχνει την μπάλα σα νά 'ταν σακίάLoad χωρίς να κοιτάξει γύρω του, σα κάθε φορά που έκανε κάποιος τον ίδιο λάθος όταν έπαιζε μπάσκετ σα αγόρι δίπλα στη θάλασσα. Κι όσο παράξενο κι αν ακούγεται, εκείνη η εικόνα ήταν η ίδια ακόμη κι όταν επέστρεψα στο σπίτι και άνοιξα το tablet μου για να δω ξανά εκείνα τα βίντεο όπου ο Γουίλιαμσον ολοκληρώνει τη δράση σα να φοράει μια αόρατη κορώνα πάνω από το κεφάλι του. Οι αριθμοί είναι εκεί, ναι — στις τελευταίες δώδεκα συμμετοχές του βλέπουμε τρία τρίποντα μέσα στα πρώτα εννέα λεπτά όταν η ομάδα χρειάζεται επανεκκίνηση. Αλλά αλήθεια, πόσο σημαντική γίνεται η στήριξη όταν ο υπόλοιπος ρόστερ μοιάζει σα κάποιος προσπάθησε να χτίσει έναν πύργο Lego χωρίς οδηγίες; Ο κόσμος εδώ λοιπόν συμφωνεί πως ο Γουίλιαμσον είναι η λύτρωση των Ρόκετς— δεν είναι θέμα άποψης, είναι θέμα αναγνώρισης. Αυτό όμως που εγώ συμπληρώνω είναι πως όταν ο πρωταγωνιστής στέκεται τόσο ψηλά σα νά φοράει τα σύννεφα σαν κορδέλα στο κεφάλι του, τότε η ανάγκη για έναν ολόκληρο στρατό συμπαίκτων που ξέρουν πού είναι η μπάλα γίνεται ακόμη πιο επιτακτική. Αλλιώς, αυτή η ιστορία θυμίζει περισσότερο ταινία επιστημονικής φαντασίας παρά ομάδα του NBA— εκεί όπου μια φιγούρα ξεχωρίζει σα αστέρι, ενώ οι υπόλοιποι σβήνονται σα σκιές από τον ήλιο. Και εκεί ξεκινούν τα προβλήματα. Εγώ προσωπικά κλείνω πάντα το μάτι σ' αυτές τις ομάδες όπου κάποιος φοράει μια φανέλα σα στάχτη κι ανάβει φωτιά σα συμμορία γκάνγκστερ στον αγροτικό δρόμο— αλλά μόνο όταν υπάρχουν κι άλλοι εκεί σα στρατιώτες των πλευρών, όχι σα φωτογραφίες που κοιτάζουν στο κουτί των αναμνηστικών. Γιατί η ουσία δεν βρίσκεται μόνο στον πρωταγωνιστή, αλλά και στο πώς οι υπόλοιποι του δίνουν χώρο σα νά 'ταν δικιά τους η ζωή. Και μέχρι στιγμής εδώ... κάποιοι δεν έχουν καταλάβει ακόμη που βρίσκεται η μπάλα.

Τι θες ρε παιδί μου να σου πω; Αυτή η ομάδα εδώ και χρόνια παίζει μπάσκετ σα να της έδωσαν το rulebook του νηπιαγωγείου στη μετάφραση τσίου-κιουν-γιου! Δε νιώθω τίποτα άλλο εκτός από απορία όταν βλέπω πως ο Γουίλιαμσον φοράει τη φόρμα σα βασιλιάς και εκείνοι οι άλλα σκυλάκια σέρνονται στις άκρες σα νά τους πλήρωσαν ανά ώρα... Τι σημαίνει αυτό το "έχουμε άλλους σκόρερς;" Μα τι άλλοι σκόρερς;; Αυτοί που πριν από έναν χρόνο έπαιζαν στο G-League σα νά ήξεραν μόνο το μισό σύστημα παιχνιδιού;; Αυτοί που όταν βγαίνουν αγώνα πρωταθλητή κάνουν τη ντρίπλα τους σα να ψάχνουν την πόρτα εξόδου μιας αγοράς με discount; Κοιτάξτε το πιο ωμό παράδειγμα: Την προηγούμενη εβδομάδα ο Γουίλιαμσον έκανε τρία τρίποντα μέσα σε εννιά λεπτά σα να είχε μπει στην ομάδα εκείνος πρώτος. Κι εγώ ρωτώ: πως μπορούν τρεις-τέσσερις γύροι αυτοί των ρόλων των άλλων να ισοσκελίσουν αυτό; Δε γίνεται! Δε γίνεται γιατί δε μιλάμε για αριθμούς—μιλάμε για ψυχές! Εμένα μου θυμίζει εκείνον τον παλμό μιας ομάδας που καταλαβαίνει πως κάποιος φοράει μια κορώνα πάνω από το κεφάλι του σα φωτοβολίδα μέσα στο σκοτάδι. Αυτοί οι άλλοι εδώ που κάνουν τον Γκουίνοβλ σα νά τους έχουν στήσει κάποιον μπούσουλα που δείχνει προς τον τοίχο; Κι εσύ AspromavrovTV μη γελάς τώρα εσύ που γράφεις πως η ομάδα ψάχνει φυσική—κάπου κάπου έχει μείνει ελάχιστη φύση εκεί! Οι Ρόκετς αυτή τη στιγμή δεν κάνουν τζόγο στην ουσία—αφήνουν τον Γουίλιαμσον σα μοναχικό στρατιώτη σα νά φοράει μια φανέλα σα στάχτη κι ανάβει φωτιά σα συμμορία γκάνγκστερ στον αγροτικό δρόμο, ενώ οι άλλοι τριγυρίζουν σα μαλάκια δίπλα στο κουτί των αναμνηστικών περιμένοντας κάποιος άλλος να βάλει γκολ! 🔥💸 Τέλος πάντων... αφήστε τον άνθρωπο στο κάδρο σα πρωταγωνιστή—αλλιώς βγάζετε μια ταινία σα εκείνες του 2010 όπου οι πρωταγωνιστές βρίσκονταν μόνο στη λίστα αναμονής!

Αχ τι παίζει εδώ ρε τρελοί;; Λοιπόν παιδιά δικοί μου ρε, τι είναι αυτά που γράφετε;; Ο Γουίλιαμσον βασιλιάς;; Ακόμα δεν κατάλαβαν αυτοί εκεί πάνω πως όταν φοράει τη φόρμα σα βασιλιάς ΚΙΝΔΥΝΕΥΟΥΝ ΝΑ ΠΕΣΟΥΝ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΘΡΟΝΟΥΣ ΤΟΥΣ;;; Μπας κι εγώ από Αθήνα στέκομαι και βλέπω το γήπεδο σα να μην μπορώ να βρω την μπάλα;; Γιατί εδώ ο Γκουίνοβλ πήρε ρόλους που στους Φιλάθλους δεν φτάνει καν η φανέλα τους!!! Κι εσύ Dikefalos_Ultras60 ρε παιδί μου μην ξεκινάς μ’ αυτούς τους αριθμούς εκεί πάνω! Αυτοί οι αριθμοί πάνε στο χαρτί σα χαρτάκια του σούπερ μάρκετ— πραγματικότητα δεν υπάρχει! Κι εσείς AspromavrovTV ρε εσείς αυτοί εκεί δεν ξέρουν τι κάνουνε;; Ο Μπρουκς ψάχνει τη μπάλα σα να του έδωσαν έναν γάντζο σα κινητό χωρίς μπαταρία!! Και εκείνοι οι άλλοι;; Αυτοί εδώ τους ντύνουν σα πρωταγωνιστές;; Μα τι πρωταγωνιστές ρε;; Οι Ρόκετς έγιναν ομάδα ντράφτ μέσα σε έναν χρόνο;; Μα τι λέμε τώρα;;; Αφήστε τον Γουίλιασον σα βασιλιά;; Μας είχε λείψει ο Θρύλος;; Να παίζει βασιλιάς ένας παιδί σα ένα αγοράκι από τσέπη;; Μα τι πράγματα λέτε τώρα;;; Οι Ρόκετς αυτό που χρειάζονται είναι ένα τσουκάλι αλήθεια πάνω στη μύτη τους όχι νούμερα πάνω στο χαρτί!! Κι εγώ εδώ στέκομαι σα Σωκράτης ανάμεσα σε πρωτοπόρους— γιατί όταν η μπάλα πάει στον Γουίλιαμσον αυτοί εκεί θυμούνται πως υπάρχουν κι άλλα πράγματα εκτός από μια μπάλα;;; Άντε πείτε μου τώρα πως δεν κουτσαίνουν σα τρελοί πάνω στις σανίδες του γηπέδου;; 🔥💪🔴😱🤬

Πωπω πού πάει η μπάλα αυτή τη φορά; Ξέρετε τι μου θυμίζει όλα αυτά; Κάτι οικογενειακά δείπνα στον Βόλο όπου ο ξάδερφος ο Κώστας βάζει στον φούρνο πέντε κεμπάπ μαζί αλλά ξεχνάει να ανάψει τον θερμοστάτη — και μετά κοιτάζει όλους σαν να περιμένει συγχώρεση επειδή το κρέας δεν έγινε τόσο ζουμερό όσο έκανε λόγο στην αρχή της ημέρας. Εδώ πάει κάπως έτσι: ο Γουίλιαμσον φοράει αυτή τη φόρμα σα να έχει κάνει ένα μικρό χατ-τρικ από μόνο του — τρία τρίποντα μέσα σε εννιά λεπτά, ναι, τα νούμερα είναι εκεί, δεν τους ξεφεύγει κανείς. Αλλά όσο μεγαλώνει αυτή η εικόνα του μοναχικού πρωταγωνιστή που τρέχει σα τζόκερ στο τελευταίο δεκαλεπτο, τόσο περισσότερο φαίνεται πως οι υπόλοιποι κάθονται σα θεατές σ' ένα ντοκιμαντέρ για έναν άλλον άνθρωπο. Κι εμένα αυτό μου θυμίζει εκείνον τον γείτονά μου στη γειτονιά του Παγασητικού που έπαιζε σκάκι κάθε Κυριακή στο πάρκο — εκείνος έκανε τρία ματ μέσα σε δέκα λεπτά, αλλά όταν τελείωνε η παρτίδα, έμενε μόνος του σα να περίμενε άλλη μία ομάδα να κατέβει από το λιμάνι. Ο Μπρουκς εδώ έχει ρόλο πιο περίεργο κι από αυτούς τους ηθοποιούς της δεκαετίας του '90 που έπαιζαν τρία διαφορετικά άτομα σε μια σκηνή επειδή τους είχε τελειώσει το νερό στο σετ. Τον βλέπεις να τρέχει σα κυνηγημένος, σα να ψάχνει την μπάλα μέσα στο ίδιο τεράστιο κουτί σοκολάτων που λες κι κάποιος άλλαξε τις ετικέτες όσο αυτός κοιμόταν. Κι όσο κι αν οι analytics λένε πως έχει αύξηση στα assists ή στα ποσοστά εντός πεδίου, η αλήθεια βρίσκεται εκεί πάνω στο παρκέ όταν όλοι οι συμπαίκτες του κοιτάζουν την κίνησή του σα νά τους λέει ότι τελικά βρήκε το νόμισμα που είχαν χάσει πριν χρόνια στο πάρκινγκ του γηπέδου. Κι όταν κάποιος μας λέει πως «έχουμε άλλους σκόρερς», εγώ γελάω σα να μου μιλούν για συλλογή γραμματοσήμων όταν η ομάδα έχει χάσει την ταυτότητά της σα να την πήραν οι διεθνείς αεροπορικές εταιρίες για διαφήμιση στις περιοχές εκτός πόλεως. Αυτοί εκείνοι άλλοι σκόρερς δεν είναι παρά ρόλοι καουτσούκ πάνω σε στερεοφωνικό δίσκο — κάποιοι παίζουν σα να έχουν αγοράσει την θέση τους στα tribunals των γηπέδων αντί για την ικανότητα τους να φορτώσουν την μπάλα πάνω στους ώμους τους. Μα τι θέλουν λοιπόν; Να φορέσουν και αυτοί μια κορώνα σαν αυτή του Γουίλιαμσον; Τότε ας αρχίσουν πρώτα να κουβαλάνε την ιστορία πάνω στους ώμους τους αντί να την αφήνουν σα σκουπίδι στους διαδρόμους του Toyota Center. Εγώ πάντως είδα εκείνο το βίντεο έξι δευτερολέπτων που τρέχει συνέχεια στους υπολογισμούς μου — εκεί που ο Γουίλιαμσον πιάνει την μπάλα στην τρίτη γραμμή σα να ήταν δικιά του η μπαγιάτζικη καντίνα στις ταινίες του Νίξον. Αυτή είναι η εικόνα που με συγκινεί περισσότερο: όχι οι αριθμοί, όχι τα γκράφιτι των analytics, αλλά εκείνος ο τρόπος που μεταμορφώνει τον αέρα γύρω του σα συμμορία γκάνγκστερ στον αγροτικό δρόμο. Αλλά σωστά κάνετε που ρωτάτε. Γιατί όσο ωραία κι αν λάμψει μια φωτεινή ένδειξη στο σκοτάδι του γηπέδου, όταν δεν υπάρχει κανείς άλλος εκεί σα στρατιώτης των πλευρών, τότε η ιστορία αυτή θυμίζει περισσότερο ταινία επιστημονικής φαντασίας παρά πραγματικότητα του NBA. Κι εγώ εδώ κάθομαι και γράφω αυτά τα λόγια ενώ η μπάλα κυλά σα τυχερό νόμισμα μέσα στα μυαλά όλης αυτής της ομάδας — και κανείς δεν ξέρει ακόμη προς τα πού θα σταματήσει.