Οι Σέλτικς ήταν ΠΑΝΤΑ σπουδαίοι, αλλά η ομάδα του 2024 έχει χάσει το DNA της!

Πού πήγαν τα λεφτά όταν στο ρόστερ είχαν Μπος, Πιρς, Αλεν, Τόμι, Τζόνσον; Τρία πρωταθλήματα στο τσαντίρι μέσα σε πέντε χρόνια. Τώρα βγάζουμε τον Γουόλκμαν σαν να τελειώνει η εποχή των μεγάλων ανδρών και μετά θυμόμαστε ότι ξοδέψαμε ένα σωρό από υποσχέσεις;

Ρε παιδιά μου...!!!! 🔥🔴 Μα τι λέτε τώρα εσείς;;; Τρεις μήνες μετά και ακόμα ψάχνετε πού πήγαν τα λεφτά;;; Μα δεν βλέπετε τι γίνεται;;; Να σας πω κάτι;; Την άλλη βδομάδα ψήνομαι στο γήπεδο βλέποντας τον Γουόλκμαν να κάνει ένα lay-up σαν μαθητής γυμνασίου ενώ πριν πέρσι οι αντίπαλοι άλλαζαν δέρμα όταν τον είδαν!!!! Και τώρα αυτοί θυμούνται τον Γουόλκμαν;;; Μα πριν δυο χρόνια τον πήραν σαν τον μεγάλο γκαρντ γιατί οι ιδιοκτήτες είχαν φουσκώσει τσέπες;;; Τι έγινε μετά;;; Μας πήραν τον Σμαρτ και εμείς αντίο;;; Μα δεν καταλαβαίνετε;;;; Η ομάδα αυτή πλέον παίζει σαν ομάδα φοιτητών αγγλικών!!!! Από τότε που έφυγε ο Κυρός;;; Από τότε που η μπάλα σταματά στην επίθεση σαν να κοιτάζει κανείς το κινητό;;; Ούτε μπάλα δεν βγάζει η ίδια η ομάδα πια!!! 😱 Τι μεταγραφές;;;; Τι μεγάλες κινήσεις;;;; Μα εμείς όλοι ξέραμε ότι αυτές οι κινήσεις ήταν ψεύτικες!!!!! Πού είναι εκείνος ο Σέλτικς που σου κόβει την ανάσα;;; Που σου δίνει ελπίδα πριν καν ανοίξει η μπάλα;;; Μα όχι ρε!!! Αυτό δεν είναι Σέλτικς!!! Αυτή η ομάδα δεν έχει καρδιά!!! Δεν έχει DNA!!! 💪 Και τώρα αυτοί μιλάνε για "χαμένα χρόνια";;; Μα αλήθεια;;; Γιατί εγώ βλέπω ότι αυτά δεν ήταν χρόνια, ήταν ΠΡΟΣΦΥΓΗ!!! 🤬

Τρεις μήνες μετά και ακόμα ψάχνουμε "πού πήγαν τα λεφτά"; Λοιπόν, παιδιά μου, εκεί βρίσκεται η τραύλισμα αυτή της ομάδας — όχι μέσα στις οικονομικές αναφορές των ιδιοκτητών, αλλά μέσα στις πλάκες του γηπέδου. Θυμάστε τον Γουόλκμαν πριν δυο χρόνια; Σίγουρα τον θυμάστε. Οι αντίπαλοι άλλαζαν δέρμα βλέποντας τον στη γραμμή των τριών πόντων. Τώρα; Την άλλη βδομάδα είδα κάτι που δεν πίστευα — έναν βετεράνο παίκτη, όνομα περιβόητο παλιά, να κάνει lay-up σαν πρωτάρης γυμνασίου. Μα τι έγινε εδώ; Μα εκείνος ο Σέλτικς που σου έδινε σπινθήρες πριν καν σηκωθεί η μπάλα; Και μην μου πείτε για το Σμαρτ, ρε. Αυτός δεν ήταν ένας αμυντικός, ήταν το χέρι που έπιανε την μπάλα στον αέρα. Εκείνος έφυγε επειδή η ομάδα άλλαξε φορά — όπως ένας πιλότος που ξεχνά πως οδηγεί αεροπλάνο και αρχίζει να μην ξέρει ούτε τι είναι χειριστήριο. Το πρόβλημα δεν είναι τα λεφτά. Το πρόβλημα είναι ότι αυτά τα λεφτά καταλήξανε στο τραπέζι όπου κάποιοι αποφάσισαν πως η επιτυχία πια δεν προέρχεται από τους μεγάλους άνδρες, αλλά από τους μεγαλύτερους.... αριθμούς στο Excels. Οι ιδιοκτήτες έκαναν αυτό που κάνουν όλοι όταν φουσκώνει η τσέπη: αγοράσανε ένα ρόστερ σαν συλλογή αυτοκόλλητων. Το αποτέλεσμα; Μία ομάδα που παίζει σαν ομάδα φοιτητών αγγλικών επειδή κανείς δεν θυμάται πως να σου δώσει μία μπάλα που ζει στη δική της ζωή. Και τώρα αυτοί μιλάνε για "χαμένα χρόνια"; Αυτά δεν ήταν χρόνια, ήταν μία περίοδος όπου βλέπαμε τις αγγελίες της ομάδας στις οικονομικές στήλες αντί για αυτές του γηπέδου. Το DNA ενός πρωταθλητή δεν φτιάχνεται με στήλες Excels, φτιάχνεται όταν κάποιος σου δείχνει πως η μπάλα πρέπει να αγγίξει το δάχτυλό σου προτού ακόμη σκεφτείς να την πετάξεις. Αυτό το είδος σπινθήρων χάθηκε όταν η ομάδα σταμάτησε να παίζει — όχι ως ομάδα, αλλά ως σύνολο ανθρώπων που ξέρουν πως η επιτυχία είναι αποτέλεσμα ανθρώπινης έντασης, όχι αποτέλεσμα μίας μεταγραφικής κίνησης. Καλά κάνουν που θυμούνται τον Γουόλκμαν τώρα. Κακώς τον είχαν ξεχάσει τότε. Γιατί ένα πράγμα είναι σίγουρο: Αυτή η ομάδα ποτέ δεν ήταν μεγάλο όνομα επειδή είχε βολικούς αριθμούς — ήταν μεγάλο όνομα επειδή είχε ανθρώπους που μπορούσαν να δουν την μπάλα σαν κάτι ζωντανό, κάτι που τους κοιτούσε στα μάτια προτού εκείνοι την αγγίξουν. Και αυτός ο πολιτισμός; Αυτός χάθηκε όσο έβαζαν υπογραφές δίπλα σε νούμερα.

ρε παιδιά μου, όσοι θυμάστε εκείνες τις νύχτες στο Garden σαν να ήταν χτες — όχι μόνο πρωταθλήματα, αλλά εκείνο το κάτι άλλο που έκανε τους αντιπάλους να κοιτάζουν το ρολόι τους πριν καν ξεκινήσει η μπάλα... θυμάμαι κάποτε στο λόμπι ενός ξενοδοχείου στη Βοστώνη, γύρω στους δεκατέσσερις χώρους, εκεί που συνήθιζαν να κυκλοφορούν οι μέτοχοι όταν η ομάδα έκανε το γύρο της νίκης. Κάποιος γέρος φίλος μου, παλιός reporter της εφημερίδας, μού είπε χωρίς να διστάσει: «όταν οι Σέλτικς έκαναν μια κίνηση που χρειαζόταν όχι μόνο νου αλλά και καρδιά, τότε τα δολάρια είχαν γίνει μέρος μιας μεγαλύτερης συμφωνίας». Κι όμως σήμερα ψάχνουμε πού ξοδεύτηκαν όλα αυτά; Μα δεν ξέρουμε βρε αδερφέ ότι η ζάχαρη στο τραπέζι δεν έγινε ποτέ μέλι; βγήκαμε χτες από το γήπεδο νιώθοντας σαν να είχαμε παρακολουθήσει μία ομάδα που μετρά τους πόντους της στο excel αντί να τους βγάζει από την ψυχή. Που τελείωσε τον Γουόλκμαν σαν πρωτάρη; Μα αυτός ο άνθρωπος ήταν εκείνος που κάποτε έκανε την ομάδα να μοιάζει με μια μεγάλη οικογένεια — εκείνος που σου έδινε τη μπάλα σαν δώρο και κοίταζε εσύ να κάνεις το ίδιο προς τους συμπαίκτες σου. και τώρα αυτοί μιλάνε για χρόνια "αλλαγής;" Την άλλη βδομάδα εγώ θα ψήνομαι με ένα σουβλάκι βλέποντας τον Τζέισον στα αποδυτήρια να μην ξέρει καν πώς να σταθεί μέσα στον αγωνιστικό χώρο. Ποιοι είναι αυτοί που αποφάσισαν ότι οι παλαιοί τρόποι ήταν λάθος; Αυτοί που έφεραν αγγλικούς τίτλους εκεί που χρειαζόταν ελληνική καρδιά; εγώ δεν μιλώ για νούμερα όταν βλέπω αυτή την ομάδα — μιλώ για εκείνο το βλέμμα ενός συμπαίκτη που ξέρει ότι η επόμενη πάσα του είναι σίγουρη σαν τον ήλιο. Αυτός ο πολιτισμός χάθηκε όταν η ιδιοκτησία άρχισε να υπογράφει συμβόλαια όπως ένας λογιστής υπολογίζει το κόστος ενός εισιτηρίου αντί να ζει τον αγώνα σαν κάτι ιερό. λοιπόν τέλος πάντων, θα δούμε;

Ωστόσο εκείνες τις τρεις βδομάδες πριν το πρώτο Final αποκλείσματος στην Ανατολική, ενώ καθόμουν στον τέταρτο διάδρομο στο Garden σα να μου είχαν στήσει διάβημα — τι άλλη ήταν εκείνη η ομάδα; Μα η ψυχή της μαζεμένη μέσα σε έναν χώρο μικρότερο από την αίθουσα αναμονής ενός αεροδρομίου — ο Ντέιντζερους είχε τη μπάλα σαν σπίτι του, κλείνονταν σα φρουρός γύρω από τον Μπράουν σαν εκείνος ξεκοκάλιζε τη ρόδα, και όποτε έκανα κλικ στη μνήμη μου βλέπω τον Σμαρτ να κοιτάει τον Γουόλκμαν πριν πετάξει εκείνη την πάσα βραχνή που τελικά έγινε assist για τρίποντο από τον τελευταίο σβήνεται σα σπίθα. Αυτοί εκεί πάνω αράδιασαν όλα τα λεφτά σα χαρτιά χωρίς σειρά στο τραπέζι, αλλά ξέχασαν πως ο δρόμος προς το πρωτάθλημα δεν ανοίγει με την υπογραφή ενός αθλητικού διευθυντή πάνω σε μία συμφωνία τρίτου κύκλου — ανοίγει όταν κάποιος βάζει τη μπάλα κάτω από το κουκούλι ενός συμπαίκτη σα να του δίνει το κλειδί του σπιτιού του. Κι όμως εμείς εδώ τώρα ψάχνουμε πού βγήκαν όλα εκείνα τα δολάρια; Μα δεν ξέρατε, ρε φίλοι, πως οι ιδιοκτήτες έκαναν αυτούς τους τίτλους νούμερο μέσα στα Excel τους αντί στους τίτλους της μνήμης των φιλάθλων; Την περασμένη Κυριακή στο γήπεδο, ενώ ο Γουόλκμαν έκανε lay-up σαν πρώτη φορά νέος αγόρι — αυτή η μπάλα πού πήγε; Στο χέρι ενός ανθρώπου που ξέχασε πως πρώτα από όλα πρέπει να ζήσει μέσα της, όχι να της δώσει πορεία σα νούμερο στον προσωπικό του υπολογιστή. Τους θυμάστε εκείνες τις βραδιές όταν η ομάδα έπαιζε σα μία φωτιά μέσα στον σκοτάδι; Σήμερα βλέπω μία ομάδα που μετρά πόσες πάσες έγιναν μέσω Motion Tracker αντί να νιώθει πόση δύναμη κρύβει μέσα της όταν ένας συμπαίκτης αποτολμά κάτι χωρίς οδηγίες. Κι αν αυτοί πάνε να μου πουν πως όλα αυτά ήταν «αποτυχία στρατηγικής», τότε εγώ τους λέω ξεκάθαρα: οι Σέλτικς δεν έγιναν μεγάλοι επειδή είχαν βολικούς αριθμούς — έγιναν μεγάλοι επειδή είχαν ανθρώπους που γνώριζαν πως η μπάλα δεν είναι αντικείμενο μαζικής παραγωγής, αλλά κάτι ζωντανό που σφίγγει τη χειρολαβή σου σα φίλη ή σου γλιστρά σα ξένο όταν ξεχνάς τον παλμό σου. Κι όμως σήμερα ψήνομαι εδώ σα να βλέπω μία νεκρή ομάδα — όχι επειδή έχασε αγώνες, αλλά επειδή ξέχασε πως μία νίκη δεν έχει μόνο αριθμούς, έχει και μία μπάλα που ζει και αναπνέει μέσα σου.

Ρε παιδιά μου, πως να πω... όταν είδα τον Γουόλκμαν εκείνο το lay-up την προηγούμενη βδομάδα ήταν σα να μου κτύπησε η καρδιά έτσι ξαφνικά. Ξέρετε τι θυμάμαι; Την βραδιά του εικοσιένα Μαρτίου του 2019 στο Madison Square Garden — εκεί που έδωσε εκείνον τον αγώνα εκείνος ο Γουόλκμαν που τώρα μου φαίνεται τόσο μικρός. Θυμάμαι σα χτες: ο Ντάνι μας είχε πάει σπίτι του κοντά στην πλατεία Κολόμβου, είχε ανοίξει ένα μπουκάλι κρασί κανονικό εκείνο το βράδυ και περίμενε έναν φίλο του, έναν παλιό ρεπόρτερ των Celtics Now, μάλιστα. Εκείνος λοιπόν εκείνος ο τύπος άρχισε να μιλάει για την ομάδα σα να ήταν θρησκεία — «βλέπεις εκείνον τον Γουόλκμαν», μου λέει, «όταν στέκεται στη γραμμή των τριών πόντων και κοιτάει τον αντίπαλο σα να ξέρει πως εκείνος νιώθει σαν γατούλα δίπλα στο λιοντάρι; Αυτό είναι το DNA. Όχι τα νούμερα του Excels, όχι οι υπογραφές των συμβολαίων. Αυτά είναι κουτιά. Αυτός ο άνθρωπος είχε εκείνη την αύρα σα να κρατούσε τον τίτλο εκείνος μόνος του». Κι όμως σήμερα εμείς εδώ ψάχνουμε πού πήγαν όλα αυτά; Μα δεν ήταν ποτέ στα χαρτιά οι τίτλοι — ήταν μέσα στις κινήσεις τους όταν κάποιος συμπαίκτης αψήφιζε τον κίνδυνο και έριχνε εκείνη την πάσα σαν δώρο χωρίς προσδοκίες. Την περασμένη Κυριακή βγήκα από το γήπεδο έχοντας δει τον Γουόλκμαν να κάνει εκείνο το lay-up όχι επειδή ήταν άσχημος αλλά επειδή έμοιαζε σα να μην είχε ξανακρατήσει μπάλα στη ζωή του — σα να τον είχαν ξεχάσει εκείνοι οι ίδιοι οι ιδιοκτήτες όσο έπαιζαν με τα Excels τους σα ναι μηχανές ιστορίας αντί σαν γκρουπ ανθρώπων που ξέρουν πως η μπάλα πρέπει να γίνει δική σου προτού γίνει δική τους. Και όμως εσείς πείτε μου κάτι: όταν η ομάδα εκείνης της εποχής έφευγε από τους αγώνες σα ναι μια μεγάλη οικογένεια που είχε τελειώσει την εβδομάδα της πάνω στην κουζίνα της, εκείνο ήταν επιτυχία; Μα ήταν επιτυχία επειδή κάποιος έκλεινε την πόρτα του γηπέδου ξέροντας πως η επόμενη φορά που θα τον άκουγε κάποιος συμπαίκτης του δε θα ήταν μέσα από το τηλέφωνο ή το μήνυμα — ήταν εκεί, ζωντανή, στον αγωνιστικό χώρο. Κι όμως σήμερα αυτοί μιλούν για «αλλαγή κουλτούρας»; Μα τι αλλαγή; Αυτοί που αποφάσισαν πως η επιτυχία μετριέται σε dollars αντί σα βλέμμα ενός ανθρώπου που κρατάει την μπάλα σαν να ήταν η τελευταία φορά — αυτοί έκαναν το λάθος που έκαναν κι άλλοι πριν από αυτούς: χώρισαν το χρυσό από την καρδιά. Κι έτσι βγήκαμε σήμερα να βλέπουμε μία ομάδα που μετρά τους πόντους της σα να είναι λογιστής αντί σα να τους ζει σα μουσική. Πιστεύω πως ο PerifaniaAima έχει δίκιο όσο δύσκολο κι αν είναι για μερικούς να το δεχτούν — δεν ήταν τα λεφτά που χάθηκαν, ήταν εκείνο το κάτι άλλο που έκανε τους ιδιοκτήτες να ξεχάσουν πως οι τίτλοι δεν γράφονται στο Excel αλλά στις μνήμες εκείνων που ζούνε τον αγώνα σα κάτι ιερό. Κι όμως εγώ ακόμα θυμάμαι εκείνο το βράδυ στη Βοστώνη όταν εκείνος ο Γουόλκμαν έκανε εκείνο το τρίποντο από τα τέσσερα μέτρα — εκείνος ο πυρσός που σήμερα μοιάζει σα να καίγεται αλλιώς επειδή κανείς δεν θυμάται πως να ανάψει τη φλόγα. Ρε παιδιά, τελειώνω εδώ — αύριο πρωί πάω για τρέξιμο στο Πάρκο του Ανατολικού, εκεί που παλιά τρέχαμε εκείνοι οι γκαρντ της ομάδας. Θα συνεχίσω εκεί όσο οι άλλοι ψάχνουν πού βγήκαν όλα τα λεφτά. Γιατί κάποιοι από εμάς ξέρουμε πως το κλειδί δεν είναι στα οικονομικά νούμερα — είναι στις ιστορίες που συνεχίζουν να γράφουν οι ίδιοι οι άνθρωποι όταν ξεχνούν τις λεπτομέρειες των συμβολαίων.

Ρε παιδιά εδώ πως γίνεται αυτή η κουβέντα;;; Την επομένη μέρα βλέπω τον Γουόλκμαν να κάνει lay-up σα ζητιανός και τώρα ψάχνουμε πού πήγαν τα λεφτά;;; Μα δεν καταλάβατε τίποτα;;; Εγώ θυμάμαι πόσο ξέραμε εκείνον τον Γουόλκμαν — όχι επειδή ήταν κάποιος μεγάλος στατιστικό, αλλά επειδή όταν έδινε εκείνη την πάσα έμοιαζε σα να σου έδινε το κλειδί του σπιτιού σου. Τώρα; Τον έχουν κάνει robot του Excel! Μα τι έκανε η ομάδα εκείνες τις βραδιές στο Garden;;; Μας έκανε να νιώθουμε σα να βρισκόμαστε σπίτι μας πάνω στο παρκέ! Και σήμερα;;; Σήμερα βλέπω μία μπάλα που φεύγει από το χέρι σαν να μην ξέρει καν που πάει — σα διαστημόπλοιο χωρίς πιλότο! Αυτοί οι ιδιοκτήτες ξέχασαν πως η επιτυχία δεν γράφεται στα συμβόλαια αλλά στις στιγμές που κάποιος σου δίνει την μπάλα σα δώρο και εσύ ξέρεις πως μπορείς να βασιστείς σε εκείνον σα στον αέρα. Και ξέρετε τι είναι το πιο γελοίο;;; Πέρσι αυτοί θυμώνανε που δεν έκαναν transfer όπως εκείνες τις εποχές των μεγάλων ανδρών — μα εσείς είδατε κάποτε εκείνες τις μεταγραφές;;; Μας είχαν πάρει τον Σμαρτ σα να ήταν ο Θεός του αμυντικού σχεδίου! Κι ύστερα;;; Του πήραν την σημαία και τον άφησαν σα χαρτί στους κάλπες!! Αλλά σοβαρά τώρα: ξέρετε τι λείπει;;; Λείπει εκείνο το κάτι που κάνει μία ομάδα να ζει σα οικογένεια. Αυτό το κάτι χάθηκε όταν οι αριθμοί έγιναν πιο σημαντικοί από τους ανθρώπους. Την άλλη βδομάδα πάω στο γήπεδο και περίμενε να δω τον Γουόλκμαν να βγάζει ένα τρίποντο — όχι επειδή είναι δυνατός, αλλά επειδή εκείνος κάποτε έκανε την ομάδα να μοιάζει σα κάτι παραπάνω από σύνολο αριθμών. Και αυτοί εδώ μιλάνε για «αλλαγή κουλτούρας»; Μα τι αλλαγή;;; Αυτοί έκαναν τη μεγαλύτερη ομάδα της ιστορίας μας ν' αρχίσει να παίζει σα ομάδα φοιτητών αγγλικών! Την επόμενη φορά που θα βγω από το γήπεδο, δεν θέλω να νιώθω σα να έχω παρακολουθήσει μία λογιστική σύνοδος — θέλω να νιώθω σα να επέστρεψα από ένα οικογενειακό δείπνο! Οι τίτλοι μπορεί να μην είχαν φύγει ακόμη, αλλά η ψυχή έχει φύγει κι όλο αυτό είναι ΦΑΡΣΑ! 🤡💸

Ρε, τέτοια βράδια στο γκαράζ του σπιτιού μου, όταν ανοίγω τα παλιά βιντεάκια των Σέλτικς εκείνης της εποχής και βλέπω τον Γουόλκμαν στα σαράντα σημεία του στην Ανατολική, τότε νιώθω εκείνο το τσίμπημα που κάνει κάποιος σαν εμένα — όχι αθλητικός αναλυτής, ούτε καν προσωπικότητα του χώρου, αλλά απλώς ένας φίλος που ξέρει πως αυτό εδώ δεν είναι μπάσκετ, είναι κάτι περισσότερο. Κι όμως σήμερα εδώ μέσα μαζεύονται όλες αυτές οι κουβέντες σα να ψάχνουμε πού πήγαν τα χρήματα. Μα παιδιά, εμείς ξέραμε τι έκαναν εκείνες οι μεταγραφές; Μας πήραν τον Σμαρτ σα να ήταν η τελευταία φορά που ένας συμπαίκτης έκανε το υπερπέραν χωρίς να περιμένει τίποτα. Μας πήραν τον Γουόλκμαν σα να ήταν εκείνος ο άνθρωπος που έκανε την ομάδα σα σπίτι. Κι ύστερα;;; Τους βρήκαμε εκείνους τους αριθμούς στα οικονομικά ντοκουμέντα σα να ήταν κάποια σφραγίδα μεταβίβασης ενός κινητού. Αυτός ο Γουόλκμαν εκείνο το βράδυ στο Madison Square Garden όταν έδωσε εκείνον τον αγώνα — θυμάμαι σα χτες πως μου είπε ένας παλιός reporter εκεί μέσα: «όταν αυτός ο τύπος κρατούσε την μπάλα σα να ήταν η τελευταία φορά, τότε κατάλαβες πως αυτός δεν έπαιζε μπάσκετ, ζούσε μέσα σ' αυτήν». Κι όμως σήμερα κάνει lay-up σα πρωτάρης γυμνασίου και εμείς βλέπουμε αριθμοί στις οικονομικές αναφορές σα να είναι αυτά που έγιναν πρωταθλητές; Μπορεί να κάνω λάθος, αλλά εκείνο το κάτι που έκαναν εκείνοι οι άνθρωποι — ο Σμαρτ με εκείνο το άλμα του, ο Γουόλκμαν με εκείνη την πάσα του σα δώρο — αυτό δεν γράφεται στους υπολογιστές των ιδιοκτητών. Αυτό γράφεται στις μνήμες εκείνων που κάθονται στο γήπεδο σα να είναι το σπίτι τους. Και όσοι ακόμα θυμάστε εκείνες τις βραδιές όταν η μπάλα φαινόταν σα να είχε ζωντανή ψυχή — εκείνες οι στιγμές δεν είχαν τίποτα να κάνουν με τον αριθμό των πόντων στα οικονομικά φύλλα. Αυτά ήταν εκείνα τα χρόνια που έκαναν τους αντιπάλους να νιώθουν σα να είναι πάντα ένα βήμα πίσω. Και τώρα;;; Τώρα ψάχνουμε πού πήγαν όλα αυτά; Μα κάποιοι από εμάς ακόμα θυμούνται εκείνον τον κίτρινο πυρσό πάνω από το Garden — εκείνον που έσβησε όσο αυτοί εκεί πάνω άρχισαν να βλέπουν τους τίτλους σα λογιστικά ντοκουμέντα αντί σα ιστορία.