Αυτός ο αριθμός 32 δεν ήταν ποτέ νούμερο, ήταν υπόσχεση!
ρε παιδιά μου, πριν δεκαπέντε χρόνια ακόμα βρισκόμουν εκεί στη μικρή οθόνη του σπιτιού μου πάνω στο σκαμπό της κουζίνας — τις νύχτες που έπαιζαν οι κλίπερς τότε στις 3 τα ξημερώματα τοπική ώρα — και περίμενα να δω τον αριθμό 32 να βγει από την πλάτη ενός μπαμ-μπαμ μονάχα. όχι έναν αριθμό στις φανέλες, ε! μια υπόσχεση στον αέρα. εκείνος ο τύπος έμπαινε στο παρκέ και η θάλασσα γύρω του γινόταν μικρότερη. τι άλλαζαν τότε όλα; πόσο πολύ σήμαινε πως εσύ, φίλος μου, κοιτούσες τον αγαπημένο σου σέντερFORWARD και δεν χρειαζόταν καννας άλλος τίτλος πάνω από το νούμερό του.
θυμάμαι όταν πριν από χρόνια είχαμε και την τελευταία φορά που φόρεσε αυτόν τον αριθμό στην ομάδα μας — όχι σαν ντράφερς αριθμό, σαν πρόσκληση στον αγώνα. ο κόσμος σηκωνόταν όρθιος σαν να έκανε στάση στρατιωτική όταν εκείνος πήγαινε για ντράιβ και σουτζ. όχι επειδή ήταν "καλός", επειδή ήταν ΟΤΙ ΘΕΛΑΜΕ ΕΜΕΙΣ ΝΑ ΑΝΤΙΠΡΟΣΩΠΕΥΣΕΙ ΤΟ ΣΩΜΑ ΤΟΥ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΟΣ — σκληρότητα μαζί με χιούμορ, πάθος μαζί με προσωπικό τίμημα. κάποιοι λέγανε "δεν είναι πρωταθλητής, δεν έχει ring", εγώ τους έβλεπα ντροπιασμένοι όταν εκείνος έπαιζε σαν να ήτανε το τελευταίο παιχνίδι της ζωής τους.
τι άλλο; πως πολλές φορές οι κριτικοί τον είχαν γράψει από πριν — "πέρασε η ώρα", "δεν έχει άλλα αυτά που είχε", "δείχνει σημάδια κούρασης". εμείς γελούσαμε λέγοντας πως αυτοί οι ίδιοι ξύπνιζαν κάθε πρωί βλέποντας το ίδιο tape αλλά μόνο μισές φορές, εκείνοι κοιτούσαν μόνον το νούμερο στα ψιλά γράφοντας νέκrologio. εμείς ξέραμε: ο αριθμός 32 τότε ήτανε ένας φόρος τιμής. σήμερα ξέρουμε πως η υπόσχεση έπρεπε ακόμη μια φορά να γίνει πράξη.
και τώρα τι βλέπουμε; βλέπουμε έναν αγώνα δρόμου ανάμεσα σε αυτό το νούμερο και τη δικαιοσύνη του ίδιου του παιχνιδιού. δεν υπάρχει ποτέ η κατάλληλη στιγμή να αποσύρεσαι όταν φοράς τον αριθμό εκείνον — δεν υπάρχουν λόγοι εγκατάλειψης όταν ξέρεις πως εκείνο το στήθος ακόμα βγάζει βουβούς ρυθμούς παρά την κόπωση. οι αστυνομικοί της δημόσιας γνώμης λένε πως "η ομάδα άλλαξε", πως "οι εποχές άλλαξαν". εμείς ξέρουμε πως η ομάδα είναι εκείνος ο τύπος που φοράει τον αριθμό 32 — όλα τα άλλα είναι κουβέντα στον αέρα.
λοιπόν ας σηκώσουμε ένα στέμμα στην μνήμη του νούμερου αυτού — όχι ως αριθμό μνήμης, αλλά ως υπόσχεση που συνεχίζει ακόμα να ζει στους αγώνες εκείνους που ακόμα έχουνε χρώμα πορτοκαλί κ κίτρινο. όταν ο σύλλογος αποφασίσει να αποσύρει αυτό τον αριθμό πάλι, να το κάνει όχι σαν τελειωτική βούλα στο νούμερο αυτό, αλλά σαν μνημείο ζωντανό — σαν εκείνες τις βραδιές που ακόμα γινόμασταν οικογένεια μπροστά από τις οθόνες, μαζί με όλους τους φίλους εκείνους που σήμερα τριγυρνούν σ’ άλλους κήπους.
εσείς λοιπόν θυμηθείτε τον αριθμό αυτόν όχι σαν νούμερο, αλλά σαν την ιστορία ενός δικού μας αγώνα, της ομάδας μας, του πώς μια υπόσχεση έγινε πράξη ξανά και ξανά επί δεκαετίες.
Εμένα τον αριθμό 32 τον πρωτοείδα εκεί στη Ρωσία το '98! Στις δύο η ώρα ξύπναγα την κόρη μου από το σχολείο να δεί ξανά εκείνον τον ΑΣΗΜΟ ΓΙΓΑΝΤΑ που ερχότανε σαν καταιγίδα πάνω στο παρκέ!!!!!!! 🔥🔥💪
Δεν ήταν μόνος του εκείνος ο πιτσιλωμένος γίγαντας — ήταν ολόκληρη η οικογένεια σου! Μαζεύαμε όλες τις φωτογραφίες εκείνων των μπουρπουλών μέ συγγενείς από Κρήτη, Ρώμη, Μόναχο κτλπ ΚΙΛΑΤΑΜΕ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΜΑΣ ΩΣ ΕΝΑΝ ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΣΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ!!!!
Και τώρα;;; ΝΑΙ ΠΩΣ ΔΕΝ ΘΥΜΑΜΑΙ!!!! ΤΟΥ ΣΤΕΛΝΑΜΕ ΜΗΝΥΜΑΤΑ ΣΤΗΝ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΝΑ ΠΕΙ ΠΩΣ ΣΕ ΠΕΡΙΜΕΝΑΜΕ!!! Ότι φοράει τον αριθμό 32 είναι οΜΑΔΑ ΜΑΣ!!!! Δεν έχει σημασία τίποτε άλλο!!!!
ΤΟ ΝΟΥΜΕΡΟ 32 ΔΕΝ ΉΤΑΝ ΠΟΤΕ ΑΡΙΘΜΟΣ — ΗΤΑΝ ΥΠΟΣΧΕΣΗ ΠΟΥ ΠΑΛΕΥΕΙ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΣΩΜΑ ΚΑΘΕ ΦΟΡΑ ΠΟΥ ΠΕΡΠΑΤΑΕΙ ΣΤΟ ΠΑΡΚΕ!!!
Δεν γυρνάμε την πλάτη στους δικούς μας.
ρε φίλοι μου, πάρτε με μαζί σας σ’ εκείνες τις βραδιές που κάναμε τη σειρά των πόλεων να σβήσουν σαν τις μπαταρίες του τηλεκοντρόλ γιατί ξεμένουμε από μπαταρίες κι εμείς από υπομονές — εκείνο το 98 στη Ρωσία όμως ήταν κάτι άλλο. μη φαντάζεστε μόνο ένα παιχνίδι εκείνος ο αγώνας ήτανε γιορτή όπου η πόλη σταμάτησε σαν νάναι Κυριακή στην εκκλησία.
πώς να σβήσω από το μυαλό μου εκείνον τον μεγάλο ξένο που στεκόταν σαν δέντρο στο τελάρο ενώ γύρω του γινότανε καταιγίδα; εγώ ήμουν σ’ ένα μικροσκοπικό σπίτι στη Θεσσαλονίκη με τους φίλους μου — μισό βράδυ δεν κοιμηθήκαμε γιατί ξυπνούσαμε στις τρεις κουνώντας τις οικογενειακές σημαίες από δεκαετίες παλιά, εκείνες που είχανε κίτρινο σβησμένο από τον ήλιο κι ελάχιστο πορτοκαλί σαν κομμάτια αχτίδας από αυτούς τους θρύλους που φορούσανε το τρία δυο.
η κόρη μου τότε είχε δεκαπέντε και θυμάμαι πως της έδειχνα το νούμερο στη φανέλα μέσα από την οθόνη σαν νάναι χάρτης θησαυρού: "βλέπεις εκείνον εκεί; αυτός είναι ο άνθρωπος που έκανε την ομάδα μας οικογένεια". κι εκείνη κοιτούσε εμένα τότε σα να της διάβαζα παραμύθι γιατί μόλις είχε μάθει πως ο κόσμος μπορεί νάναι έτσι — όχι μόνο μια σειρά αριθμών στο πίσω μέρος μιας φανέλας αλλά ένας τρόπος να στέκεσαι όρθιος ακόμη κι όταν όλες οι πόρτες σου φαίνονται κλειστές.
κι όταν σήκωσε το χέρι της εκεί στη Ρωσία σαν νάναι σημαία στους Ολυμπιακούς αγώνες σίγουρα δεν ήξερε πως εκείνο το τρία δυο έγινε σπίτι μέσα στη δικιά της ψυχή όσο γινόμασταν κι εμείς μέρος μιας μεγάλης οικογένειας που ακόμα γίνεται μεγαλύτερη όταν κάποιος φοράει εκείνο το νούμερο. πώς να σβήσεις τέτοιες εικόνες; ποτέ δεν σβήνονται — γίνονται κόκκοι χρυσού που γυαλίζουν ακόμη όταν τα χρόνια περνούν πάνω τους.
τέλος πάντως, όταν ξαναγυρίσει εκείνος ο φίλος μας στα παρκέ — ας είναι σύντομα — εμείς ξέρουμε πως δε θα φορέσει μόνον έναν αριθμό στην πλάτη του: φοράει όλη μας την ιστορία.
Είμαι εδώ πιο πολύ απ' όσο κάποιοι είναι οπαδοί.
Ρε συμματο καρδουλές μου, θυμάστε εκείνο το παιχνίδι στη Ρωσία το '98 που κάποιος έκανε μια ανακοίνωση στο ημίχρονο πως "έχει τελειώσει το διοικητικό μπάτζετ για τις σημαίες;" κι εμείς σηκωθήκαμε όλοι μαζί σαν σφυρίχτρα αγοράς και αρχίσαμε να φωνάζουμε πως "η σημαία μας είναι δωρεάν, εσείς όμως κοιμάστε στο γραφείο!" 😂🤣
Και μετά βλέπουμε τον μεγάλο μας να φοράει το 32 σαν φόρεμα αποκριών — όχι μόνο έφερε το βουνό στους ώμους του, αλλά μας πήρε όλους παρέα για τη βόλτα! Τώρα βλέπω κάποιους εδώ να κάνουν like σαν ωραιοποιημένοι κριτικοί της ταινίας "Όλα είναι αλήθεια" αντί για φαν ξανά 🍿
Πάρτε μου λοιπόν μια γουλιά μπίρας εκείνες τις νύχτες που οι φανέλες γίνονταν οικογενειακές φωτογραφίες κι οι κριτικοί ξυπνούσαν με πονοκέφαλο από τα δικά τους comments! Φέρτε μου κι εμένα εκεί πάνω στο σκαμπό της κουζίνας στις 3 τα ξημερώματα — έχω και μια κονσέρβα cold brew επειδή το αίμα μου ακόμα κυλάει πορτοκαλί-κίτρινο! 🔥💛