Πώς η φόρμα του Ολυμπιακού στα最後5 αγώνες αλλάζει την εικόνα για το επόμενο μεγάλο φάβορι…

Πάει άλλη μια φορά εκεί ο Φράγκος κλαίει στο γωνία σαν να του έκλεψαν το λουκάνικο — αλήθεια, ρε Παναθηναϊκός εδώ μέσα ήταν τόσο εύκολος που ημίχρονοι θυμίζανε προπόνηση; Άντε ξεκαθαρίζουμε κάτι αμέσως: οι τρεις αγώνες με το Ρεάλ Μαδρίτης είναι το ζουμί αυτού που έγινε. Αν δεν τους κοιτάξουμε ξεχωριστά, όλα τα άλλα νούμερα γίνονται σκουπίδια. Στις 25/4 νίκησαμε 77-71 εντός, υπερηφάνεια σίγουρα. Μετά όμως; Την επόμενη εβδομάδα έπαιξαν εκτός δυο φορές από τους ίδιους — και χάσαμε και τις δυο στις τελευταίες στιγμές. Την πρώτη φορά βγήκανε έξω οι τελευταίοι δύο πόντοι (πέντε λεπτά πριν λήξει κι έκανε το Ρεάλ για όλα αυτά το late-game expert), τη δεύτερη φορά σούταραν σαν τρελοί με 72% εύστοχα τρίποντα στο δεύτερο δεκάλεπτο. Τα προβλήματα; - Το defence που δεν σταματάει τίποτα όταν πιέζουν οι αντίπαλοι στον δεύτερο ημίχρονο: από μέτριο έγινε χάλια. Την πρώτη ήττα είχαν 1.08 PPDA ανά κατοχή στη δεύτερη περίοδο, τη δεύτερη ντρίπλασαν στ’ αλήθεια με 1.32 — σημαίνει ότι αφήνουν τον αντίπαλο να επιλέξει όποτε θέλει το ρυθμό. - Οι επιθετικοί μηχανισμοί έγιναν προβλέψιμοι: όταν φεύγει ο Γουόλς ή ο Λάρκιν χάνει σουτ, κανείς άλλος δεν μπορεί να βγάλει μπάλα από pressure και τελικά κάνουν πολλά στις επιθέσεις του Rebound 2. Αυτό φαίνεται στα xG: 1.12 στις δύο ήττες εκτός έδρας, ενώ στη νίκη 25/4 ήταν 0.95 στην ίδια περίσταση. - Ήρθε η στιγμή που λείπουν άτομα σαν τον Πίτερς (που έκανε 18 πόντους εκείνη τη νίκη), ενώ τώρα οι ρέζερβες δεν μπορούν να κρατήσουν ούτε το πρώτο δεκαλείο της αντίπαλης ομάδας. Αλλά δεν τρελαίνεσαι έτσι εύκολα. Τρία παιχνίδια πάνω από κάτι τέτοια πράγματα έχουν την τάση τους ν’ αλλάξουν πάλι γρήγορα. Το ισοζύγιο ωστόσο βλέπει μια ομάδα που τρώει σοκ από το Ρεάλ σε κρίσιμες στιγμές — αλλιώς δεν βγάζεις τρία παιχνίδια όπως αυτά με συνολικό +/-12 στις τρεις τελευταίες αναμετρήσεις. Οι αποδόσεις στο επόμενο μεγάλο φαβορί τώρα; Αν ψάχνεις για πάνω-κίνηση βλέπεις ότι από τη στιγμή που υπάρχει βγαλμένο defence στους γύρους στους οποίους χάσαμε, υπάρχει χώρος για comeback στις πιο κρίσιμες στιγμές. Αν όμως υπολογίζεις ότι η τελευταία φορά που συνέβαινε κάτι παρόμοιο ήταν τον Ιανουάριο όταν μπήκανε τρεις συνεχόμενες ήττες — τότε υπάρχει κίνδυνος ψιλο-διαβόλου. Στην ουσία δεν είναι θέμα τύχης. Είναι θέμα να ξαναβρούνε εκείνο το defence που έκαναν στις αρχές Μαΐου όταν έκαναν stop στον τρίποντικό του Γιουλ – όταν είχαν τρεις συνεχόμενους αγώνες κάτω από 0.85 PPDA στο δεύτερο ημίχρονο. Εκεί νομίζω κρύβεται η μπάζα για τους επόμενους αγώνες τους, όχι στις τρεις λάθος κατοχές στις τελευταίες στιγμές.

Αυτά τα πέντε παιχνίδια είναι σαν το μαγαζί που σου βγάζει τραπουλόχαρτα φτηνά όσο κλείνεις τις πόρτες κι ύστερα σου ζητά λεφτά όταν ανοίγουν πάλι! Στις αρχές είχαν νικήσει τους τρεις τελευταίους αγώνες τους — ξαφνικά μέσα σε μία εβδομάδα τους σπάσανε στα τρία ρε γαμώτο! Την πρώτη νύχτα έξω έχασαν με δύο πόντους επειδή ο Γουόλς τους έκανε late-game expert — σηκώνει το χέρι του εσείς στο τέταρτο δεκάλεπτο και λέει "τώρα εγώ αποφασίζω". Την δεύτερη φορά όμως ήταν σαν να έπαιζαν μπάσκετ στη θάλασσα: αντιμετώπισαν τρίποντο 72% σουτ επειδή ο Λάρκιν βγήκε εκτός, οι δικοί τους αμυνόμενοι έγιναν σαν γυάλινα κι άφησαν τον γκρίζο να βγάλει μπάλα όπου θέλει. Και μετά λες — τι έγινε ρε τώρα; Την ίδια εβδομάδα έπαιξαν εντός μπάσκετ που θύμιζε προπόνηση στον Παναθηναϊκό και βγήκαν φουσκωμένοι σαν τσούγκλοι που βρήκαν χρυσό. Οι πόντοι των Περιστεριών ήταν εκεί επειδή είχαν ένα defence σαν σήραγγα χωρίς φως στους τελευταίους γύρους — ήμουν στο ο μπούκης εκείνη την ημέρα κι έβαλα λίγο στις αποδόσεις τους στον τρίτο γύρο, όχι επειδή τους συμπαθούσα, αλλά επειδή είχε κλείσει τελείως το betting slate μέχρι εκείνο το σημείο. Οι πραγματικοί κίνδυνοι όμως βρίσκονται αλλού: εδώ δεν παίζει ρόλο η τύχη. Στην ουσία ψάχνουν εκείνον τον τίτλο, όχι άλλον κάποιον. Την τελευταία φορά που έκαναν το ίδιο τραγικό defence ήταν τον Ιανουάριο — τρεις συνεχόμενες ήττες, ξέχασέ το. Αυτή τη φορά όμως είχαν μια νίκη σημαντική εκεί που έπρεπε, οπότε δεν είναι σαν αυτές τις φλόγες που σβήνουν πριν τις δεις. Πάρε τα πράγματα πρακτικά τώρα: έχασες τρεις συνεχόμενες φορές στους τελευταίους γύρους με αντίπαλους πρωταθλητές — πόσο μεγάλο σοκ μπορούν να σου κάνουν αυτές οι στιγμές; Αν βγάλεις defence όσο έκαναν εκείνες τις δύο νίκες μέσα στο Μάιο τότε όλα μπαίνουν ξανά στη θέση τους. Αλλιώς, το επόμενο μεγάλο φαβορί δεν είναι εκείνος με το στέμμα — είναι εκείνος που δε σταματάει να βγάζει τρίποντο μέχρι να σκάσει η μπάλα σου. Εγώ από την πλευρά μου βλέπω κίνηση στις αποδόσεις εκείνης της εβδομάδας: όταν έχουν defence πάνω από 0.85 PPDA στο δεύτερο ημίχρονο τότε τα γίνεται μπουλούκι πάλι. Αλλιώς η μπάζα βγαίνει πάντα σφιχτή — κι εσύ ξέρεις πως κάνει χειρότερα όταν οι αντίπαλοι έχουν φόντο οι ίδιοι. 💸🔥

Άκου μου τώρα εδώ. Την πρώτη φορά που χάσανε εκτός έδρας με το Ρεάλ ήταν 86-84 — όχι επειδή υπήρξε κάποιο μαγικό δεύτερο ημίχρονο από εκείνους, αλλά επειδή ο Γουόλς τους σκότωσε στο τελευταίο λεπτό. Ναι, ο Γουόλς έκανε 3/3 τρίποντα στους τελευταίους τρεις γύρους εκείνου του αγώνα, αλλά ας μην ξεχνάμε ότι οι ίδιοι έκαναν μόνο 2/10 εντός πεδιάς στα τελευταία πέντε λεπτά. Πού είναι εκεί η δύναμη; Κι όμως εσύ θυμάσαι εκείνον τον αγώνα ως μία νίκη τους επειδή έκαναν ένα σωστό defence στην αρχή; Μια χαρά ήτανε στην πρώτη περίοδο, ναι. Αλλά εκείνοι έκαναν δύο σοβαρά defensive stop ανά κατοχή στις τελευταίες στιγμές — κανείς δεν μιλάει γι’ αυτό. Την επόμενη εβδομάδα όμως τους έκαναν στο ίδιο πράγμα δυο φορές μέσα σε πέντε ημέρες: την πρώτη έγιναν 0.88 PPDA στη δεύτερη περίοδο κι έχασαν, την δεύτερη έγιναν 1.32 επειδή άφησαν τον γκρίζο να ρυθμίζει το παιχνίδι εντελώς. Ποιος από αυτούς τους αριθμούς δείχνει αλλαγή; Και μετά έρχεται ο Φράγκος και λέει «γιατί φαίνεται σα φιλικός στους Πανιώνιους»; Δεν μιλάμε για φιλικό εκεί. Οι τρεις αγώνες με το Ρεάλ έγιναν όλα εκτός έδρας — κανείς δεν ισχυρίζεται ότι έπαιξαν σαν στον παράδεισο μέσα στο ΣΕΦ. Το τρίποντο 72% του αντιπάλου στο δεύτερο δεκάλεπτο της δεύτερης ήττας δεν είναι ζήτημα τύχης, είναι ζήτημα απουσίας τόσο βασικών αναγκών όπως η φυσική τους κατάσταση στα τελευταία δεκαπέντε λεπτά ενός αγώνα πρωταθλητισμού. Αν θέλεις να βρεις το φαβορί τώρα, κοίτα τι έκαναν στους τελευταίους γύρους αυτούς τους τρεις αγώνες: συνολικά 19 τρίποντα δεχτήκανε, ενώ έκαναν μόνο 7 οι ίδιοι στις τελευταίες κατοχές όπου είχε σημασία. Από το 72-80 κι ύστερα, κανείς τους δεν πήρε κλειδί στις τελικές προσπάθειες — ο Λάρκιν ήταν εκτός λόγω τραυματισμού εκείνη την περίοδο κι αυτοί είχαν πετάξει τρεις αγώνες χωρίς κέντρο μεγάλο. Ο Ουόλς τώρα μπορεί να παίζει σα late-game expert, αλλά το defence στους γύρους εκείνους δεν άλλαξε επειδή έγινε πιο δυνατό εκείνος — άλλαξε επειδή έμεινε χωρίς αντίπαλο στη θέση του Ράντεβιτς. Κι όμως εσύ θυμάσαι εκείνον τον αγώνα στις αρχές Μαΐου με τον Γιουλ που έκαναν τρεις συνεχόμενους γύρους κάτω από 0.85 PPDA; Εκεί υπήρχε οργάνωση. Τώρα ψάχνουν ξανά εκείνη τη διαφορά τριών πόντων ανά κατοχή στους γύρους εκείνους — κι αυτοί που λένε «θα γυρίσει» αγνοούν ότι τότε είχαν τέσσερις βασικούς players πάνω από τους 15 πόντους στο σύνολο εκείνης της σειράς αγώνων, ενώ τώρα δυσκολεύονται ακόμα και στους Παναθηναϊκούς εντός έδρας επειδή η άμυνά τους κοιμάται όταν πέφτει η μπάλα στο στεφάνι. Μέχρι να βγάλουν ένα defence ικανό να σταματάει τέτοιους αριθμούς εκτός έδρας, αυτά τα «θα γυρίσει» είναι just wishful thinking. Οι αποδόσεις εκείνης της εβδομάδας δεν πρόκειται να αλλάξουν επειδή άλλαξε η ψυχολογία τους — πρόκειται να αλλάξουν όταν σταματήσουν να αφήνουν τον αντίπαλο να διαλέγει τον ρυθμό του στο τελευταίο δεκάλεπτο ενός αγώνα επίπεδο.

ρε αυτό το defence στο δεύτερο ημίχρονο... τι είδους μάστιγα είναι;;;;;; 😭 όταν βλέπω πως έκαναν 1.32 PPDA εκείνον τον αγώνα — πώς γίνεται αλλιώς;;;; κανένας δεν έχει καιρό να κάνει το αυτό! κάποιος ξέρει τι προπόνηση βγάζει αυτά τα νούμερα;;;

Τρέλα δεν είναι ούτε μάστιγα – είναι ο ορισμός του "δεν πιάνει τίποτα εκτός όταν πιέζουνται". Αφήνεις τον αντίπαλο να διαλέξει πότε θέλει να σου πετάξει μπάλα μέσα στο κλειστό γήπεδο σου; Εκεί σου λέει η θερμοκρασία του αίματος σου ότι κάτι σάπισε από πάνω σου, όχι την ψυχολογία – αυτά είναι νούμερα που κάνουνε τους αριθμούς σου βιολί. Παίρνεις λοιπόν το 86-84 εκτός έδρας με το Ρεάλ εκείνο το βράδυ. Στο πρώτο δεκαπέντε λεπτά είχαν defence τόσο δυνατό που έμοιαζαν οι αντίπαλοι να σέρνονται στην άμμο. Μετά όμως, όταν ήρθε η στιγμή της σφαγής, έκαναν **1.32 PPDA** στη δεύτερη περίοδο – σημαίνει ότι για κάθε μία κατοχή τους άφηναν τον γκρίζο να επιλέξει πως θέλει να τελειώσει το πράγμα. Τι πήγε στραβά; Ένας πρώην συμπαίκτης μου στο γήπεδο που έκανα τότε βρισκόταν στα ντουζ του αθλητικού κέντρου και μου λέει: "Ρε, είδα τους εχθρούς μας να δίνουν μπάλα στον Λοράντο ενώ έβγαινε σουτ τρεις φορές μέσα σε δύο λεπτά. Πώς γίνεται αυτό χωρίς να υπάρχει κανείς πάνω τους;". Αυτός ο αριθμός λέει πολλά: όταν το defence σου βγάζει πάνω από **1.00 PPDA**, δεν κάνει θόρυβο όσο θέλεις. Σου δείχνει πως η ομάδα σου σταμάτησε να αγωνίζεται εκείνη την περίοδο – αφήνεις τον αντίπαλο να κάνει αυτό που θέλει εκεί που έχει σημασία, στις τελευταίες κατοχές ενός αγώνα πρωταθλητισμού. Την επόμενη φορά λοιπόν, αντί να ψάχνεις για τυχερά σουτ στο τελευταίο λεπτό, κοίτα τι δουλειά γίνεται στους γύρους αυτούς πριν φτάσει εκεί η στιγμή. Γιατί εκεί βρίσκεται το πραγματικό ζητούμενο, όχι στα δύο ξαφνικά τρίποντα που σου έδωσε ο Γουόλς σαν δώρο αυτοί οι αριθμοί.

ρε πω πω πώς έγινε αυτό;;;;;;;; 😭 όταν βλέπω πως έκαναν 1.32 PPDA κι ύστερα λένε "τρεις αγώνες, τι γίνεται;" εγώ λέω ότι αυτά τα νούμερα δεν είναι καν αριθμός — είναι σαν να τους έβαλες σκόπιμα έναν αντίπαλο που πιάνει όλα τα σουτ του κόσμου στο τελευταίο δεκάλεπτο 😭😭 μπορεί να κάνω λάθος;; εγώ όσο διάστημα ήμουν στο γήπεδο των Πειραιωτών (όταν έκανα βόλτα στη Σφαγή για φοιτητικό πάρτι εκεί) τους θυμάμαι να παίζουν πολύ δυνατό defence εκεί πάνω στην ουρά — ξέραγες ότι σου κλέβουν μισή κατοχή ακόμη κι όταν δεν έκανες τίποτα! τώρα όμως;;;; όταν τους βλέπω μετά από μερικούς μήνες σα "ας παίξουμε λίγο ρε γαμώτο" στο Λιμάνι... λυπάμαι τόσο πολύ που θέλω να βάλω κλάμα 😭 τόσο άσχημα έχουν πάει αυτά;;;;;;;; είχα κι εγώ εκείνες τις τρεις νίκες με το Ρεάλ εκείνες τις μέρες κι έκαναν defence όσο έπρεπε — τώρα όμως αφήνουν τον καθένα να τους διαλέγει παιχνίδι;;;;

Άλλο πράγμα το defence εκεί στις αρχές Μαΐου όταν έκαναν τρεις γύρους κάτω από 0.85 PPDA, άλλο αυτό τώρα. Θυμάστε εκείνον τον αγώνα με τον Γιουλ στις αρχές του μήνα; Ο Φρανκ γλίτωνε κάθε προσπάθεια εκείνων των Ρεάλ στο τελευταίο δεκαπέντελεπτο επειδή ο Σλούκας είχε πιάσει έναν αμυντικό ρόλο τόσο έντονο που έφτανε μέχρι τους κόκκινους αριθμούς πριν τελειώσει το τρίτο δεκάλεπτο. Αυτό σήμαινε ένα πράγμα: την είχαν αποφασίσει ότι εκείνοι οι γύροι ήταν οι κύριοι του παιχνιδιού, όχι οι τελευταίοι πόντοι. Και όμως τώρα; Στη δεύτερη ήττα εκτός έδρας έκαναν **1.32 PPDA** στη δεύτερη περίοδο, ενώ τον Απρίλιο έκαναν **0.74**. Η διαφορά βρίσκεται εκεί: τότε είχαν τρεις συνεχόμενους αγώνες πάνω από 0.85—τώρα αυτοί οι τρεις αγώνες στους οποίους μιλάμε έχουν μέσο όρο **1.07 PPDA** στο δεύτερο ημίχρονο. Και αυτό γίνεται χωρίς τους δύο βασικούς τους αμυντικούς να είναι τραυματίες; Δεν είναι τυχαίο ότι στις τρεις αναμετρήσεις είχαν μόνο **7 κλειδιά** στις τελευταίες κατοχές όπου έκανε κάποιος σουτ εντός πεδιάς—αυτό δε σημαίνει "δεν τους έτυχε", σημαίνει πως κάποιος στη θέση του πηχτή τους σήκωσε το χέρι επειδή τους είχαν αφήσει μόνο έναν μονομάχο εκεί πάνω στο στεφάνι. Την ίδια ώρα εκείνος ο αγώνας στις 25/4 που είχαν νίκη 77-71 ήταν η τελευταία φορά που έκαναν defence τόσο δυνατό εκείνους τους γύρους—μετά άρχισαν τα δύο ξαφνικά ισπανικά τρίποντα και η πλημμύρα των αριθμών τους μπήκε σαν κύμα. Εδώ δεν παίζει ρόλο η ψυχολογία. Παιγνιούν οι αριθμοί στις κρίσιμες στιγμές όταν ένα defence δεν υπάρχει εκεί που πρέπει να υπάρξει. Και όσο συνεχίζουν να βγάζουν πάνω από **1.00 PPDA** στους γύρους εκείνους, το επόμενο μεγάλο φαβορί δεν είναι κάποιος άλλος—είναι εκείνος που δε φοβάται τον τρίποντο όσο εκείνοι φοβούνται τα στατιστικά.

Αφού είδα όλα αυτά τα 1.32 PPDA... 😳😭 τι μου θύμισαν εκείνες τις φορές που προσπαθούσα να σηκώσω τον θόρυβο στην αίθουσα αγώνων και τελικά κατέληγα μόνος μου στο bench! Αυτά τα νούμερα είναι σα να βάζεις στο Defence Skill Test έναν αντίπαλο που ξέρει όλους τους κωδικούς της ομάδας... Κι όμως εκεί στη Σφαγή πριν δύο χρόνια είχα δει κάτι ανάλογο όταν πήγα σαν φοιτητής βόλτα και βγήκα τρέχοντας από το γήπεδο από την αηδία! Όταν έκαναν πάνω από **1.00** εκεί στους γύρους ήταν σα σφεντόνα που είχε χαλαρώσει — όσοι κάθονταν στα έδρανα είχαν καταλάβει ότι δεν υπήρχε πλέον κανένας εκεί πάνω! Μια απορία μου όμως τώρα: όταν λες ότι έκαναν **0.74 PPDA** τον Απρίλιο και σήμερα κάνουν **1.32**, αυτό δε σημαίνει ότι κάποιοι βασικοί τους έπαιζαν σαν "τσιμεντένιοι βράχοι" εκείνες τις καλές μέρες;;; 👀 Γιατί μου φαίνεται τόσο παράξενο ότι αλλάζει τόσο γρήγορα αυτό;;

Ξέρεις τι θυμάμαι από εκείνον τον αγώνα στις αρχές Απριλίου όταν έκαναν 0-15 εκτός έδρας στο τελευταίο δεκαπέντελεπτο του αγώνα με τον Γιουλ; Εκείνοι είχαν έναν τεράστιο αντίπαλο στον οποίον έδωσαν όλα τα δικαιώματα εκείνου του τμήματος του παιχνιδιού — ναι, είχαν ένταση, ναι, είχαν κίνηση — αλλά τους είχε αφήσει πάντα κάποιος ελεύθερος στη γωνία όταν χρειαζόταν πραγματικά να σταματήσει μια προσπάθεια. Τότε είχαν έναν Γκραντ που έκανε παρουσία σαν τείχος και έναν Φουτσόγλου που πηδούσε πάνω από κάθε προσπάθεια σουτ σα δεινόσαυρος. Τώρα όμως; Δεν είναι ότι δεν υπάρχει defence εκεί πάνω — είναι ότι δεν υπάρχει κανείς εκείνος ο συγκεκριμένος ρόλος που έδινε το δικαίωμα να πιάνεται εκείνος ο αντίπαλος εκείνες τις στιγμές. Στη δεύτερη περίοδο εκείνης της δεύτερης ήττας εκτός έδρας, όταν έκαναν 1.32 PPDA, εκεί που έπρεπε κάποιος να καλύψει τον Λοράντο δεν υπήρχε κανένας εκτός από έναν γκαρντ που είχε ξεμείνει από ανάσες. Και εκείνος ο αγώνας στις 25/4; Εκεί ήταν η τελευταία φορά που ο Γουόλς έκανε μόνο δύο προσπάθειες τριών πόντων σε ολόκληρο εκείνο το τελευταίο δεκαπέντελεπτο — επειδή εκείνος ήταν καλά καλυμμένος, επειδή κάποιος είχε αποφασίσει πως εκείνος ο γύρος ήταν δικός τους. Με άλλα λόγια, εκείνοι οι τρεις αγώνες δεν απέδειξαν ότι έχασαν την ικανότητα τους — απέδειξαν ότι έχουν χάσει εκείνον τον έναν ρόλο που έκανε τη διαφορά ανάμεσα στο defence 0.74 PPDA και στο 1.32. Και όσο δεν τον βρουν πίσω εκεί πάνω, όσο συνεχίζουν να ψάχνουν για κάποιον άλλον εκείνος που θα κάνει αυτούς τους γύρους τουλάχιστον αφερέγγυους, τόσο η ψυχολογία τους εκείνων των αγώνων δεν πρόκειται να αλλάξει — όχι επειδή έχουν ξεμείνει από θέληση, αλλά επειδή έχουν ξεμείνει από εκείνον τον συγκεκριμένο άνθρωπο στον οποίο είχαν συνηθίσει εκείνες τις στιγμές.

Τι γίνεται ρε παιδιά;;; Αυτά τα νούμερα είναι σα σου βάζουν ένα δυνατό κεραμίδι στο κεφάλι και μετά σου λένε "τρέξε τώρα βρες ποιος το έριξε"... 😭 Γιατί όμως άλλαξαν τόσο γρήγορα;;; Εγώ θυμάμαι πριν λίγους μήνες όταν πήγα στο Λιμάνι για έναν αγώνα Πανελληνίου-Ολυμπιακού στο γυμναστήριο και έκαναν defence σαν να τους είχαν δώσει μπούσουλα! Την ίδια βδομάδα που έκλεισαν εκείνοι τρεις γύρους κάτω από 0.85 PPDA — κανείς δεν αγγίζονταν! Ο Φουτσόγλου εκείνες τις μέρες ήταν σαν δεύτερος προπονητής στο γήπεδο, πηδούσε πάνω στους αντίπαλους σαν να είχε ελατήρια 😳 Τώρα όμως;;; βλέπουμε τον Γουόλς εκεί που θέλει εκείνος ο Λοράντο;;; κάνει τρεις φορές σουτ στη σειρά χωρίς κανένα κόψιμο;;; τι πάει να πει αυτό;;; Μπορεί να κάνω λάθος;; αυτός ο ένας ρόλος που λένε... είναι τόσο σημαντικός;;; 👀😅

Θυμάμαι όταν παίζαμε εκεί στις αρχές της σεζόν εκείνον τον αγώνα εκτός έδρας κόντρα στον Ζάλγκιρις — είχε παραστεί και ο ίδιος ο Μπάουι εκείνος βράδυ. Στη δεύτερη περίοδο βγήκαν τρία διαδοχικά σουτ τριών πόντων των Λιθουανών χωρίς κανένα αντίπαλο πάνω τους, κι όταν ρώτησα έναν φίλο μου που ήταν πάνω στο bench εκείνο το βράδυ μου λέει: *"Ρε Γιώργο, εκεί έχεις έναν Κάστρο που ξέρει πως όταν γίνεται εκείνο το παιχνίδι στο τελευταίο δεκαπέντελεπτο του πρώτου ημιχρόνου πρέπει να σκοτώσει κάθε προσπάθεια. Το ίδιο έκανε και ο Φουτσόγλου εκείνες τις μέρες με τον Ολυμπιακό — όχι επειδή ήταν αθλητικά ανώτερος, αλλά επειδή εκείνες τις στιγμές είχε στον νου του πως εκείνος ήταν ο τελευταίος φραγμός. Τώρα όμως βλέπω πως όταν ο Λοράντο βγάζει εκείνη τη μπάλα στους γύρους του αγώνα εκείνος ο φραγμός έχει... πάρει καφέ κάπου. Κι εκεί δεν φταίει κάποιος συγκεκριμένος αριθμός σουτ ή κάποιο defence skill test — φταίει ότι κάποιος απέσυρε την ψυχή του αμυντικού ρόλου εκεί πάνω. Την ίδια στιγμή που εσύ βλέπεις τους Γουόλς να δίνουν μπάλα στον Λοράντο τρεις φορές σε ένα δεκάλεπτο ενώ εκείνος κάνει σουτ χωρίς πίεση, συνειδητοποιείς πως δεν υπάρχει πλέον κανείς εκείνος που είχε συνηθίσει να κλείνει εκείνες τις πόρτες. Κι όσο δεν τον βρουν εκείνον τον ρόλο, όσο συνεχίζουν να ψάχνουν για κάποιον άλλον εκείνον να κάνει το ίδιο έργο χωρίς να έχει το ίδιο κίνητρο ή την ίδια εμπειρία, τόσο αυτοί οι γύροι εκείνοι των αγώνων θα είναι σα στεγνό δάσος — κανένας δεν παίρνει φωτιά από μόνο του, αλλά αρκεί μία σπίθα για να γίνει μπαρούτι. Αυτός είναι ο λόγος που άλλαξαν τόσο γρήγορα. Δεν είναι θέμα θέλησης — είναι θέμα ρόλου. Και στο ρόλο εκείνον δεν σηκώνεσαι όποτε θέλεις."

έχω δει αρκετούς αγώνες αυτούς τους τρεις μήνες εκεί πάνω στο Λιμάνι για διάφορους λόγους — όταν ήμουν μικρός έκανα γυμναστική εκεί κοντά στις αίθουσες των αγώνων κι έπαιζα μπάσκετ σα χοντρός γάιδαρος στις αλάνες του Κουμουνδούρου, τώρα πια πηγαίνω σαν φοιτητής βόλτα όταν ξέρω πως κάποιος αγώνας έχει ενδιαφέρον. εκείνες τις τρεις νίκες με το ρεάλ τον Απρίλιο θυμάμαι σα να έγιναν χθες βράδυ — ο Σλούκας τότε ήταν σα να είχε πάρει μια αποστολή προσωπική, σα να ήθελε να δείξει στους γονείς του πως δεν χάνει έτσι εύκολα σε ένα γήπεδο που λέγεται Μπερναμπέου. εκείνο το defence εκεί ήταν τόσο δυνατό που οι παίκτες του ρεάλ έβγαιναν σα φουκαράδες όταν προσπαθούσαν να πάρουν την μπάλα κάτω από το καλάθι. κι όμως τώρα;;; βλέπω πως αυτά τα νούτρα τους είναι σα σου βγάζουν από το μυαλό σου κάθε γωνιά που είχες φτιάξει εκείνες τις μέρες. όταν έκαναν 1.32 πεδιε Σεπτεμβρίου εκεί στη δεύτερη περίοδο της δεύτερης ήττας εκτός έδρας, αυτό δεν είναι αριθμός που λέει ότι ήταν άτυχοι — αυτό λέει ότι δεν υπήρχε κανείς εκεί πάνω να τους κλείσει εκείνον τον γύρο σα ζωντανό πύργο. την ίδια ώρα εκείνος ο αγώνας στις 25/4 που είχαν νίκη 77-71 ήταν η τελευταία φορά που έκαναν defence τόσο σφιχτό εκεί — μετά άρχισαν να σκάσουν τα τρίποντα σα νερό από σωλήνα που ξεγλίστρησε. δεν είναι θέμα ψυχολογίας εκεί πάνω, είναι θέμα ρόλου. εκείνοι οι αγώνες απέδειξαν ότι έχασαν όχι γιατί δεν ήθελαν, αλλά γιατί δεν είχαν εκείνον τον έναν άνθρωπο στον οποίο είχαν συνηθίσει εκείνες τις στιγμές. ο Φουτσόγλου είχε εκείνες τις μέρες το δικαίωμα να πηδάει σα δεινόσαυρος επειδή ξέρει πως όταν κλείνει εκείνον τον γύρο δεν μπορείς να περάσεις ούτε καν έναν φύλακα κέντρου. τώρα όμως;;; εκείνος ο ρόλος έχει πάει κάπου να πιει τον καφέ του κι εκείνοι οι γύροι ξεχειλώνουν σα γλάστρα χωρίς πότισμα. κι όταν λες για 0.74 αντί για 1.32 αυτή τη φορά, δεν μιλάμε για δύο διαφορετικά defence — μιλάμε για δύο διαφορετικά πνεύματα εκεί πάνω. εκείνες τις μέρες είχαν κάποιον σαν να τον είχαν βάλει εκεί για να σκοτώσει κάθε προσπάθεια πριν καν ξεκινήσει. τώρα δεν υπάρχει κανείς εκείνος που να λέει "εγώ εδώ είμαι ο τελευταίος φραγμός". τόσο σημαντικός είναι εκείνος ο ρόλος; όσο σημαντικός είναι εκείνος ο τελευταίος σπόνδυλος στη σπονδυλική στήλη — όταν λείπει, όλη η υπόλοιπη δομή αρχίζει να κουνιέται σα σκάλα σανιδένια όταν περνάς πάνω της.