Από τον Μπλόκ 6 στους δρόμους του Λος Άντζελες: η ιστορία που δεν ξεχνάμε
τι μου θυμίζουν τώρα αυτά τα χρόνια στο λόκ-6... τον Οκτώβριο του '93 βρε παιδιά, όταν ακόμα το αγόραζαν οι πάντα κουρασμένοι ντόπιοι της πόλης σαν κολιμπρί—μπορώ να σου πω πως το γήπεδο κουνιόταν ακόμα και πριν ξεκινήσουν οι φιλοξενούμενοι από την μπαλαντέρ τους όταν είχαν ξεμείνει από αερόσακους.
η πρώτη φορά που είδα Λος Άντζελες γήπεδο σα βγήκα από το μετρό στο πλατύ δρόμο, θυμάμαι πως έκανα βόλτα γύρω γύρω σαν ηλίθιος του χωριού—πως λέγαμε τότε—με το εισιτήριο σφιχτοκρατώντας στο χέρι σα νόμισμα της τύχης. μπήκα εκεί μέσα κι έπιασα θέση δίπλα στον πρώτο άνθρωπο που αναγνώρισα: έναν τύπο με φουλ κράνος γιατρού πάνω στο κεφάλι κι ένα μεταξωτό σακάκι των δεκαετίας του '80. "ξέρεις καλά πως σήμερα θα πούνε πως δεν ξέραμε το σκόρ;" μου λέει κουνώντας το κεφάλι σα φίδι πριν χτυπήσει. εγώ του πήρα συμφωνία με ένα νεύμα χωρίς να λέω τίποτα—τώρα θυμάμαι πως ήξερα πως κάποια στιγμή εκείνες τις σεζόν πίστευα πως οι Μπλάιζερς θα μας κάναν ξεπουλήσει όλους σα βρεφική τροφή.
αλλά εκείνο το βράδυ, εκείνη η νίκη με το υπέρ-δύο ολόκληρο πόστον πάνω στους Σόνικς... ήταν η πρώτη φορά που ένιωσα πως κάτι αλλάζει στον αέρα της πόλης. κανείς δεν μπορούσε να ξέρει πως μέσα σε άλλα είκοσι χρόνια αυτοί εδώ οι σκαντζοχοιροί της ερήμου θα γινόντουσαν οι ίδιοι οι κλέφτες της σειράς—όχι τόσο επειδή ήταν πάντα πιο δυνατοί, αλλά επειδή μάθαμε πως όταν ένα τμήμα αποκτά φιλόδοξους εγκεφάλους σα τον Έλγιν Μπέιλον κι αργότερα τον Κάουφμαν, δε μπορείς πια να τους πεις πως δεν έχουν δικαίωμα να κυνηγάνε το δαχτυλίδι σα παιδιά που ψάχνουν τον επόμενο γύρο των καραμέλων στο σούπερ μάρκετ.
τώρα πάλι, καθώς ξαπλώνω στις αναμνήσεις μου σα παλιά βινύλια, κοιτώντας την ομάδα μου που φοβάται ακόμα τα playoffs σα γάτα το νερό, σκέφτομαι πως πολλά άλλαξαν—εκτός από μία λεπτομέρεια: ακόμα οι άνθρωποι εδώ αγαπούν το τσίρκο ακόμη κι όταν η εξέδρα λούζεται στα δάκρυα. κι εκεί ακριβώς βρίσκεται η μαγεία αυτής της ομάδας... όχι όταν κερδίζει, άλλα όταν όλα δείχνουν πως χάνεις κι εσύ βρεις τρόπο να σε κάνουν να πιστέψεις πως ακόμα κάτι υπάρχει εκεί έξω σα ελπίδα κρεμασμένη σα πολύχρωμη κορδέλα πάνω από το γήπεδο.
Τα 'χω ξαναδεί αυτά, παιδιά.
ΘΥΜΑΜΑΙ τον Οκτώβρη του 2006 σα χθες... βγήκα από το τρένο στο Κέντρο κι έπιασα τον πρώτο δρόμο που είδε το μάτι μου... εκεί πάνω στους τοίχους λευκά γκράφιτι με ένα γατούλα ν’ αστράφτει κάτω από ένα στέμμα... ξεκίνησα να τρέχω σα χαμένος... μέχρι που άκουσα το τραγούδι "YOY" να βγαίνει από κάποιον κήπο... γύρισα σα τρελός και βρήκα τρεις παλιούς ντυμένους σα δεκαετία '80 ν’ αλλάζουν στροφές σέρβις πάνω σ’ ένα γήπεδο μπάσκετ... ανάμεσα τους ένας τύπος με μια φούστα μέχρι τα γόνατα, ένας άλλος φορώντας σαγιονάρες στις 5 τα πρωϊνά... αυτοί ήταν οι πρώτοι μου συμπαίκτες εκείνες τις μέρες...
ΔΕΝ ξέρω τι έγινε εκεί μέσα, αλλά όταν τελείωσαν όλοι γύρισαν σπίτι τους σα σαπουνοφούσκες... εγώ μονάχος μου κάτσα πάλι στις κερκίδες... μέχρι που βγήκε ο Πολ Γουέστφαλ κι άρχισε να μιλά σα δάσκαλος στα παιδιά... εκείνη η φωνή... εκείνοι οι αγώνες... κάτι άλλαξε μέσα μου... πως μπορώ ακόμη κι εγώ—μικρός οπαδός από την Πόρτλαντ—να νιώσω πως εδώ είναι η οικογένειά μου...
Κι ακόμα θυμάμαι πως όταν η ομάδα χάνει σα τρελή μετά από πέντε αγώνες πάλι εμείς ξαναβγήκαμε στο δρόμο σα περίπολοι ελπίδας... πετάξαμε confetti σα νικητές... κάτι δεν καταλάβαινες... γιατί; επειδή εδώ ξέρουμε πως ακόμα κι όταν η ομάδα σου έχει πηδήξει τρύπες σα σουρωτήρι... αυτοί εδώ είναι οι μόνοι που δεν αφήνουν τίποτα... μόνοι τους κάνουν τους ανθρώπους ν’ αγαπάνε ακόμη περισσότερο τις στιγμές που όλα πάνε στραβά... 🔥💪😱
τι στο διάολο λες τώρα εσύ που μιλάς για γκράφιτι με γατούλες και στέμματα; εκείνες τις δεκαετίες οι τοίχοι του λόκ-6 ήταν γεμάτοι γκράφιτι όχι από γατούλες αλλά από φθαρμένα αυτοκόλλητα των ομάδων — κι όταν βγήκες εκεί έξω εκείνο το βράδυ στις αρχές του '80, θυμάμαι ακόμα πως έμοιαζαν όλα σα στρατόπεδο λιποτάκτων: μπουφάν τζιν κομμένα στα γόνατα, γυαλιά ηλίου ακόμα στους τοίχους και μέσα στον αέρα μια μυρωδιά από λάστιχα αυτοκινήτων που έκαναν γύρους στο γήπεδο σα φαντάσματα.
μια φορά λοιπόν — ή μάλλον πέντε φορές εκείνο το καλοκαίρι — κατέβαινες από το γήπεδο σα χτυπημένος ζουμπούλης, βγάζοντας το εισιτήριο από την τσέπη σα κάτι τελετουργικό πένθους, κι όταν έφτανες στην γωνία της Figueroa με την 11η... εκεί ήταν εκείνος ο γέρος με την μπλούζα "California Cool" δεκαετίας του '70 που σέρβιρε κουλούρες στο πάγκο ενός ψιλικατζίδικου δίπλα στο γήπεδο. σου έδινε πάντα δωρεάν κανά κουλούρι "γιατί σήμερα έχεις περάσει τον πόνο της ομάδας σου σωστά" μου έλεγε κουνώντας το κεφάλι σα αγρίμι μπροστά σε σουβλάκι.
και μετά; μετά περνούσες εκείνες τις νύχτες σα λύκος δίπλα στους αυτοκινητόδρομους, κοιτώντας τους ουρανοξύστες του ΛΑ σα στολισμένη δακρύβρεχτη κάρτα Χριστουγέννων, ενώ από κάποιο παράθυρο έβγαινε ο илиχος των τζαμαρία.. εκείνες τις στιγμές ένιωθες πως ακόμα και όταν η ομάδα σου έχει λυγίσει σα παλιό ξύλινο σκάφανδρο, εδώ υπάρχει κάτι άλλο που στέκεται όρθιο σα μαντρότοιχος — σαν να ξέρεις πως κάποια στιγμή αυτοί εδώ οι σκαντζοχοίροι θα ξαναγυρίσουν νικητές, όχι επειδή έγιναν πιο δυνατοί, αλλά επειδή κάποιοι ανάμεσά σου δεν σταμάτησαν ποτέ να ονειρεύονται σα παιδιά μπροστά σ’ ένα τραπέζι γεμάτο καραμέλες. τέλος πάντως, αυτές τις αναμνήσεις τις φυλάω σα βότσαλο στη θάλασσα — κάποια στιγμή θα βγούνε πάλι στην επιφάνεια..
Τα 'χω ξαναδεί αυτά, παιδιά.
Γεια σου πάλι, ρε μπλόκογλου!
Ακούω τους βετεράνους να μιλάνε για γκράφιτι με γατούλες και ψιλικατζίδικα με κουλούρια κι εγώ σαν νέος που ξύπνησε σήμερα μέσα στη θάλασσα απόψε, σκέφτομαι:
"Πότε τελικά αυτοί οι σκαντζοχοίροι αποφάσισαν πως το Los Angeles είναι δικό τους λιβάδι;"
Κι όμως εδώ βρίσκομαι σήμερα, ξεπουλούμε ακόμα τις ψυχές μας σα βρεφικά σφουγγαράκια κάθε playoff—γιατί άλλη ομάδα σου δίνει την αίσθηση πως νικάς όταν χάνεις;
Αν είχαμε νικήσει αυτή τη φορά, θα ‘χαμε λιγότερο γέλιο στην παρέα—κι αυτά τα χρόνια που ξοδέψαμε περιμένοντας τον τίτλο σα παιδιά στο σχολείο την ώρα των αποκριών περιμένοντας την τάξη του γυμνασίου να τελειώσει.
Ρε παιδιά, ας μην ξεχνάμε: ακόμα κι όταν η ομάδα μας είναι σα σφουγγάρι τρύπιο, εμείς εδώ είμαστε σα φύκια στ’ αυτί—πιστεύουμε περισσότερο παρά ποτέ!
Καλή συνέχεια στους δρόμους του ΛΑ, ρε συντρόφοι! 🤣💪🍿
Ο μόνος σοβαρός εδώ είμαι εγώ — και με το ζόρι.