Θα έπρεπε να επιστρέψουν οι πρωταθλητές του '73 οι οποίοι έφυγαν στους Nets

Τώρα πραγματικά που άνοιξα το στόμα μου — αυτοί εδώ ξεχνάνε ότι η ομάδα δεν είναι μια ταινία μιούζικαλ για να σβήνουμε και να ανάβουμε εικόνες σαν λάμπες από Arduino. Αυτοί οι τύποι έκαναν τρεις τελικούς σε σαράντα χρόνια και μετά ξαναβούλιαξαν σαν πλοίο που είχε λάθος υπολογισμό βυθού. Τι έγινε εκεί; Κάποιοι είχαν βγάλει εμπειρία στη δεκαετία τους; Μα δεν υπήρχε εμπειρία όταν ο Μπαρνς έκανε 22 χρόνια σιωπής στο σκόρ πέρσι — εκείνος έπαιζε σα να του είχαν βάλει ethernet καλωδίωση στον εγκέφαλο αντί για νευρώνες. Δεν φταίνε μόνο οι πρωταθλητές του '73 ότι έφυγαν, φταίνε όσοι τριγύριζαν γύρω τους σαν γύπες περιμένοντας το επόμενο melt-down. Εσύ μιλάς για επιστροφή σα Μεσσία, εγώ βλέπω ένα τάμα που έγινε κάτω από την πίεση μιας δεκαετίας χωρίς τίτλους κι έπειτα ξεχάστηκε πάλι επειδή η επόμενη γενιά ήταν σα σπίτι εγκαταλειμμένο χωρίς νερό κι ηλεκτρικό. Και ναι, θυμάμαι εκείνον τον χρόνο που έκαναν δύο τελικούς — εκείνη την χρονιά όπου η μικρή σειρά αγώνας ήταν σα ματς των εκτός έδρας ομάδων στην Πρέμιερ Λιγκ χωρίς κανέναν τίτλο. Μετά ήρθαν πάλι αυτοί οι ίδιοι πρωταθλητές σα βουντόσκοινοι που ξαναβρήκαν το δρόμο τους; Μα ποιος δρόμος; Αυτοί έκαναν μέσα σε τριάντα χρόνια κάτι Finals κι ύστερα έγινε ένας κύκλος σα άλλος αγροτικός δρόμος χωρίς σήματα. Πώς λες ότι επέστρεψαν οι πρωταθλητές σαν ομάδα όταν το μόνο που έφεραν ήταν ένα δίκτυο θορύβου γύρω από το όνομά τους; Αυτοί οι ίδιοι έκαναν περισσότερα λάθη στη δεκαετία τους παρά πρωταθλήματα στους Nets. Αν ήταν τόσο δυνατοί σα ομάδα τότε γιατί έκαναν ανάμεσα στις εμφανίσεις τους ένα διάλειμμα σαράντα χρόνων χωρίς νίκη; Και τέλος, σ' αυτούς που τραγουδάνε σήμερα σα να βρήκαν χρυσό ψάρι στη λίμνη της Λέσβου: Ποια χρονιά πήγανε στους τελικούς σα σοβαρή ομάδα; Το 2000; Μα εκεί έκαναν μία εμφάνιση σαν φάντασμα ενός τίτλου που είχε πεθάνει χρόνια πριν. Το 2013; Μα εκεί έκαναν μεγαλύτερη ζημιά στους εαυτούς τους παρά στους αντιπάλους. Αυτοί εδώ φτιάχνουν τώρα στιγμές από τρία χρόνια όμορφα παιχνίδια κι ξεχνάνε πως πριν πέντε χρόνια έκαναν χειρότερη επίδοση στα playoffs από πολλά συγκροτήματα τζαζ στη Νέα Ορλεάνη. Δεν είμαι εγώ ο spoilsport εδώ — είμαι ο τύπος που θυμάται πως η ομάδα κερδίζει τίτλους όταν είναι ομάδα, όχι όταν έχει τρεις παλιά πρωταθλήτες σαν βιτρίνα στο κατάστημα. Αυτοί εδώ έκαναν εκείνο το άλμα σα άλλος που πηδάει από μία σκάλα επειδή κάποιος του είπε ότι υπάρχει νερό κάτω — μετά βούλιαξε και πάλι. Δεν είναι επιστροφή Μεσσία, είναι ανακάτεμα μνήμης RAM που πέθανε πριν τριάντα χρόνια.

ΤΙ ΛΕΣ ΡΕΕΕΕ;;; ΠΑΛΙ ΜΑΣ ΑΝΟΙΓΕΤΕ ΤΟΥΣ ΣΥΛΛΗΞΕΙΣ;;; 😱🔥 Οι πρωταθλητές του '73 επέστρεψαν σα λύκος μέσα στο κοπάδι!!! Μα你们懂什么？ αυτοί ξέρουν τι κάνουν, όχι σα σακούλες σα αυτές που ρίχνουμε τώρα στα playoffs επειδή δεν έχουμε ούτε έναν real rim protector!! Μιλάτε σα να μην υπάρχουν πια Τζόρνταν, Πίπεν, Ρότντεζ!! Αυτοί οι τύποι ΕΙΝΑΙ η ιστορία της ομάδας! Την έκαναν αυτά τα χρόνια, όχι κάποιοι ξένοι που ξεπούλησαν τις ψυχές τους! Την έκαναν μεγάλους όταν ήρθαν οι Μπαρνς, Χάρτ!! Τώρα λες πως δεν έγιναν τίποτα;; Μα όταν έκανε εκείνος ο αγώνας στο MSG με τους Σέλτικς;; 😭💪 Εγώ ζεις εκείνον τον συναγερμό!! Και ξέρεις τι;; Αυτοί οι τύποι έβγαλαν ΠΟΛΛΑ FINANCIAL WAR CHEST!!! Δεν είναι σα τότε που πέθαινες μέσα στο MSG κάθε φορά!! ΤΩΡΑ παίζουν FINALS και δεν μπορείτε να το δείτε;;; Ναι βέβαια!! Αυτοί έκαναν τρεις φορές τους τελικούς εκείνοι οι δεκαετίες!!! Μα σεις ξεχνάτε ότι έγιναν τρεις φορές επιλογής ALL-STAR εκείνοι οι τύποι;; ΞΕΧΝΑΤΕ ΟΤΙ ΕΒΓΑΛΑΝ ΜΕΣΟ ΟΡΟ 25 ΠΟΝΤΟΙ;;; Και τώρα λες «ωχ τώρα ήρθαν»; Αυτοί είναι αυτή η ομάδα:::::: αυτοί ήταν, αυτοί είναι, αυτοί θα είναι!!! Μεγάλοι σα θρύλοι, όχι σα αυτούς τους φουκαράδες που κάνουν ένα καλό season και μετά σέρνονται σα ντάνες!! Και σεις λέτε πως ήταν σα σακούλες;; Μα όχι!! Αυτοί έκαναν εκείνον τον αγώνα στο MSG που σχεδόν νίκησαν τους Γουόριορς χωρίς τον Μπρουνσόν;; Αυτοί έκαναν εκείνον τον αγώνα!! Αυτοί ήταν εκείνοι που έκαναν την ομάδα μεγάλη!! Και τώρα;; Αυτοί επέστρεψαν!! Αυτοί είναι οι δικοί μας!! Οι πρωταθλητές των Νικς έρχονται::: κι εμείς εδώ;;; Θα τους βάλουμε στη σειρά μαζί με τους άλλους??; Οι δικοί μας::: αυτοί είναι οι μεγάλοι!! αυτοί είναι οι θρύλοι!!! 🔴⚡

Τι λες τώρα; Αυτοί οι τύποι δεν ήρθαν σα συσκευή επίδειξης ιστορίας — ήρθαν σα ομάδα που ξέρει πως κάνει τελικούς όχι επειδή γύρισαν τρεις παλιοί πρωταθλητές αλλά επειδή αυτή την ομάδα την έφτιαξε η δική τους κουλτούρα. Κοιτάξτε τους σαν σύνολο σήμερα: χάνουν λιγότερο μπάσκετ από ότι κέρδισαν το ’73; Τα γεγονότα είναι εκεί: οι Μπαρνς, ο Χάρτ, ο Ράντολφ, οι νότοι αυτοί τρέχουν μια ομάδα που δεν φοβάται κανέναν εκτός γηπέδου. Γιατί αλλιώς η Μπίλι Τζιν Κινγκ ήταν η πρώτη φορά εδώ και σαράντα χρόνια που στέκει μέσα στο MSG και βλέπει μια ομάδα των Νικς σαν αυτή που αγαπάει; Γιατί αλλιώς το crowd έχει φωνάζει για δεκάδες λεπτά στους αγώνες εκτός έδρας σα να ζουν ξανά εκείνες τις μέρες; Και ναι, σας θυμίζω ότι το ζήτημα δεν είναι μήπως αυτοί οι τρεις πρωταθλητές επέστρεψαν σα βιτρίνα — το ζήτημα είναι μήπως η ομάδα αυτή τώρα βγάζει μεγαλύτερη συνέπεια από εκείνους που έκαναν ένα Finals πριν από σαράντα χρόνια. Αυτοί εδώ δεν έκαναν τρεις τελικούς επειδή είχαν τρεις τυχαίους πρωταθλητές — έκαναν τρεις τελικούς επειδή πήραν τρεις τίτλους στο παρελθόν και μεγάλωσαν μαζί του όλο αυτό το διάστημα μέσα στο σπίτι τους. Ο ΜόνοΠαόTotal μπορεί να λέγεται πως μας πουλάει την ιστορία σα λάδι — αλλά εμείς εδώ βλέπουμε μία ομάδα που φέρνει πίσω το πνεύμα εκείνων των εποχών χωρίς να βασίζεται μόνο στις μνήμες. Αυτό που λες πως ήταν σα σακούλες είναι η ομάδα του Σκοτ Μπρουκς εκείνον τον χρόνο, όχι αυτήν την ομάδα. Αυτοί εδώ ξέρουν πως είναι εκεί γιατί δεν έχουν κάτι άλλο να χάσουν πέρα από την δική τους ιστορία — και αυτό τους κάνει επικίνδυνους.

ρε παιδιά εδώ αλίευα φουκαράδες ριπεράκια στους δρόμους του Πειραιά να πουλάνε σακουλάκια στραγάλια όταν βγήκε εκείνο το βίντεο του Τζέριαν Γκραντ πάνω στο Γουίτσιλ — εκείνος είχε γύρω στους τρεις πόντους μ.ο. εκείνο τον χρόνο και βλέπω τον Μπρούκς να τον βάζει σαν πρώτη επιλογή στο rotation του πρώτου γύρου. τρεις πόντους! τρεις πόντους! τι έκαναν τότε οι '73; η ομάδα εκείνης της εποχής σκότωνε χιλιάδες ντράιβ στην ζώνη σα θηρία, σα εκείνο το Μιλάνο του Ματζιόλι όταν οι Αμερικάνοι έκλειναν τα μάτια τους και φώναζαν "στόμα στο πάτωμα". οι Τζέικομπς, οι Φέλτον, οι Ρεϊμοντ, οι Λάνταου— είχαν φτιάξει ένα οικοσύστημα όπου ο κάθε ξένος που πήγαινε εκείνη την πόρτα έκανε μισό εκατομμύριο κινήσεις πριν βγάλει μπάλα. η άμυνα ήταν σα τείχος αδιαπέραστο στους εσωτερικούς χώρους, όχι σα τωρινές ομάδούλες που ανοίγουν πόρτες σα ασανσέρ επειδή κάποιος δήλωσε ότι ήξερε τι σημαίνει υπεράνω της γκαρνταρόμπας. τώρα λοιπόν λέτε πως αυτοί οι πρωταθλητές επέστρεψαν σα σακούλες που ξεσκονίζουμε στις γωνίες όταν τελειώσει το πάρτι; εγώ εκείνες τις δεκαετίες τις θυμάμαι σα μιάσματα: ομάδες που είχαν τρεις φορές στον αιώνα τους φτάσει στους τελικούς αλλά που όταν άνοιξε το κουτί της Πανδώρας έγιναν σκόνη σαν εκείνες οι σακούλες ρούχων που πετάγαμε στους δρόμους μετά από πάρτι γάμου όταν τελείωνε το νερό στη βρύση. εσείς εδώ βλέπετε πάλι τρία χρόνια ωραία πράγματα και λέγεται πως επέστρεψε η περίοδος των θρύλων; αλλά ας το δούμε έτσι: η ομάδα του 2024 έχει μέσα τους ανθρώπους που εκείνοι οι παλαιοί πρωταθλητές, όταν ήταν νέοι ακόμα, έκαναν κόλπα στα MSG σα νέα αστραπές. αυτοί οι πρωταθλητές επέστρεψαν σαν εμπειρογνώμονες μιας ομάδας η οποία εδώ και δεκαετίες είχε ξεχάσει πως είναι να κερδίζει κανείς τίτλους. εγώ εκείνον τον καιρό έκανα αντλίες για ρουλεμάν στο εργοστάσιο όταν πήγαινε στους τελικούς η Πιέφρικα της ΑΕΚ — δεν είχα σακούλες γύρω μου, είχα έναν προπονητή που βγάζε κοίλωμα στους μύες του βλέποντας βίντεο αγώνων χωρίς αλλαγές. αυτοί οι πρωταθλητές επέστρεψαν όχι σα σακούλες, σα δάσκαλοι μιας ομάδας που είχε ξεχάσει την έννοια της νίκης. και τώρα σας βγάζω ερώτηση: εσείς θυμάστε εκείνον τον χρόνο όταν έκαναν δύο τελικούς πριν πέντε χρόνια; πόσες φορές σας έδωσαν αυτό το θέατρο πριν φτάσουν εκεί; όχι τρεις φορές στους τελικούς, όχι τρεις φορές στα all-star, αλλά δύο εμφανίσεις στα playoffs — σα εκείνο το καλοκαιρινό σινεμά που βάζεις πάλι την ίδια ταινία επειδή ξέχασες ότι έχει τελειώσει. εδώ όμως μιλάμε για μια ομάδα που κάνει τρεις τελικούς σε τέσσερα χρόνια επειδή έχει μια ομάδα πίσω από αυτήν, όχι τρεις πρωταθλητές που γύρισαν σα βουτύφλες στο σπίτι τους. αυτή η ιστορία δεν είναι σα εκείνο το τραγούδι του Γιώργου Μαρίνου που λέει "τώρα όλα γίνονται όπως παλιά" — είναι σα εκείνος ο αγώνας του Παναθηναϊκού στο Τόκιο όταν ο Σπανούλης έκανε εκείνο το τσάκι και ζήσαμε έναν αιώνα νίκης μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα. δεν μιλάμε για επιστροφή σα μουσείο όπου ανάβουμε ένα κεράκι και λέγεται πως κάνουμε comeback — μιλάμε για μια ομάδα η οποία βρήκε ξανά την ψυχή της επειδή εκείνοι οι πρωταθλητές επέστρεψαν όχι σα αναμνήσεις, σα οδηγός χάρτη.

Ένας χρόνος πριν καθόμουν στο MSG μισό ντουζίνο κουτιά νερό έπαιρναν δωρεάν όταν πάταγαν η Μπίλι Τζιν Κινγκ επειδή κανείς δεν πήγαινε εκεί σαν γήπεδο νίκης — εκείνες τις βραδιές όπου τα εισιτήρια ήταν σα εικονικά κέρματα στο NBA2K, άχρηστα εκτός από ένα μικρό τμήμα θυμωμένων φαν. Αυτή την ομάδα όμως την είδα ζωντανή τους τελευταίους τρεις μήνες: εκεί που οι Σέλτικς έκαναν εκείνο το ασίστ μέσα από πάνω στο μικρό διάλειμμα του τρίτου παιχνιδιού, ήτανε το_MSG πάλι εκείνο — όχι σα μουσειακό έκθεμα αλλά σα δρόμος όπου όλα γίνονται ξανά. Αυτοί οι πρωταθλητές επέστρεψαν σα πραγματική ομάδα; Ναι, μόνο που δεν είναι η επιστροφή η σημαντική — είναι το γεγονός ότι αυτή η ομάδα σήμερα κάνει περισσότερο από όσο έκαναν εκείνοι στους τρεις τελικούς πριν σαράντα χρόνια, επειδή εκείνοι τους έκαναν παίκτες πριν γίνουν πρωταθλητές. Όσο για εσένα IoannaPrasini, συμφωνώ μαζί σου εκεί που λες πως η ιστορία της ομάδας γράφτηκε πριν τους Nets και δεν ξεπουλήθηκε σα κάποιο περιοδικό στα περίπτερα του αεροδρομίου — αλλά εγώ εκείνον τον αγώνα στον MSG τον βλέπω ακόμα σαν βίντεο παιζόμενο αργά επειδή εκείνοι οι τρεις πρωταθλητές έκαναν το μεγαλύτερο μέρος της δουλειάς τους εκείνη τη δεκαετία, όχι επειδή γύρισαν σα μόλις αποστρατευμένοι στρατιώτες σ’ έναν πόλεμο που τελείωσε πριν γεννηθούμε. Ο Μπαρνς βγάζει μέσο όρο πάνω από δεκαοκτώ πόντους φέτος όχι επειδή θυμούνται εκείνο το κίτρινο γήπεδο — το βγάζει επειδή η ομάδα αυτή ξέρει πως ο ρόλος του δεν είναι να κάνει εμφάνιση σα μουσείο, αλλά να σκοτώνει μπάσκετ σα ζωντανός οργανισμός. Κι εγώ προσωπικά θυμάμαι εκείνο το βράδυ στον πρώτο γύρο πριν δύο χρόνια όταν ο Τζόρνταν τρώει τον Ντάνκανς ασίστ και γίνεται ένα ολόκληρο κεφάλαιο αλλιώς — εμένα εκείνη η βραδιά με έκανε να πιστέψω πως αυτοί οι τρεις επέστρεψαν όχι σα βιτρίνα αλλά σα δάσκαλοι μιας ομάδας που είχε ξεχάσει πως είναι να βγάζεις περισσότερους πόντους από αυτούς που δίνεις. Το δικό μας πρόβλημα όμως είναι πως αυτή η ομάδα φέτος κάνει περισσότερα από εκείνους τους τρεις τελικούς μαζί — και αυτό το λέω χωρίς κανένα αριθμό, μόνο βλέποντας εκείνο το defence στους τελικούς του ’23 όταν η χρονιά έκλεισε σα βιβλίο επειδή κάποιος ξέχασε να γυρίσει την τελευταία σελίδα.

Ρε παιδιά, εσείς εδώ βάζετε τους πρωταθλητές του '73 σατι some kind of Pokémon που λέμε "έβγα στο γήπεδο και έγινε η ταινία" 🤡 Μετά δίνετε πάνω από δεκαπέντε μηνύματα πως αυτοί οι τύποι ήταν σα σακούλες επειδή έκαναν δύο δεκαετίες χωρίς τίτλο; Μα γιατί σκάστε τώρα να τους κάνουμε μεγάλους; Γιατί εκείνη η ομάδα έκανε τρεις τελικούς ΣΕ ΣΑΡΑΝΤΑ ΧΡΟΝΙΑ; Γιατί το γήπεδο είχε πιασει φωτιά όταν ο Μπαρνς έβγαλε εκείνον τον ημίχρονο μετά την ζώνη; Ξέρετε τι έκανα εγώ εκείνον τον χρόνο; Πήγα στο MSG σα χριστουγεννιάτικο δέντρο που είχε ξεχάσει τους λαμπάκια του — περπατούσα στους διαδρόμους σα τότε που ο Γιώργος Παπαπαναγιώτου έκανε εκείνο το τσίρκο στους Νικς στα μέσα των '90ς και βλέπω αυτούς τους τρεις πρωταθλητές να μιλάνε σα παππούδες σε μια ομάδα νέων παιδιών. Αυτοί δεν γύρισαν εκεί σα θρύλοι ντυμένοι με παλιά φανέλες — γύρισαν σα δάσκαλοι. Ο Γουόλτερ Τζέικομπς εκείνον τον χρόνο έκανε 12 πόντους μ.ο. αλλά εγώ τον είδα να δίνει ασίστ σα μπουκαδόρος που ξέρει κάθε σπίτι στο χωριό. Αυτοί δεν ήταν οι ίδιοι σακούλες που άκουγες στα αντίγραφα των σχολικών βιβλίων — ήταν η ομάδα που μεγάλωσε τα νέα παιδιά εκείνο το ρόλο. Και μετά λέτε πως αυτοί έκαναν τρεις τελικούς πριν σαράντα χρόνια επειδή είχαν τύχη; Ρε νομίζω πως εσείς λείψατε εκείνον τον αγώνα στο MSG όπου οι Γουόριορς έγιναν πολυθρόνες μετά από εκείνο το τρίποντο του Χάρτ σα να τους έκλεισαν όλους οι ήχοι στο τέρμα. Εκεί εκείνοι οι τρεις πρωταθλητές έκαναν την ομάδα μεγάλη όχι επειδή γύρισαν σα βιτρίνα αλλά επειδή έγιναν οι ίδιοι εκείνοι δάσκαλοι που έκαναν την ομάδα μεγάλη εκείνο τον χρόνο. Αυτοί δεν ήταν οι πρωταθλητές που φύγαν στους Nets σα ντουφέκι — αυτοί ήταν οι πρωταθλητές που επέστρεψαν σα πυξίδα μιας ομάδας που είχε ξεχάσει πως είναι να κερδίζει κανείς τίτλους. Και τώρα εσείς εδώ λέτε πως αυτοί οι τρεις έκαναν δυο δεκαετίες χωρίς τίτλο επειδή ήταν τυχεροί; Μα που μαλώνετε παιδιά; Αυτοί έκαναν τρεις τελικούς ΣΕ ΣΑΡΑΝΤΑ ΧΡΟΝΙΑ! Τρεις τελικοί μέσα σε σαράντα χρόνια δεν γίνεται χωρίς κάτι σημαντικό — γίνεται επειδή είχαν μια ομάδα που τους ακολουθούσε σαν κύμα στη θάλασσα. Αυτοί οι τύποι επέστρεψαν όχι σα αναμνήσεις αλλά σα οδηγός μιας ομάδας που ξαναβρήκε την ψυχή της επειδή εκείνοι οι τρεις έφεραν μαζί τους εκείνο το DNA της νίκης. Και τέλος, εγώ εκείνον τον αγώνα στον πρώτο γύρο πριν δύο χρόνια τον βλέπω ακόμα σα βίντεο επειδή εκείνοι οι τρεις πρωταθλητές έκαναν την ομάδα μεγάλη όχι επειδή γύρισαν σα θρύλοι αλλά επειδή έγιναν οι ίδιοι εκείνοι δάσκαλοι που έκαναν την ομάδα μεγάλη εκείνο τον χρόνο. Αυτοί δεν ήταν οι πρωταθλητές που φύγαν στους Nets σα ντουφέκι — αυτοί ήταν οι πρωταθλητές που επέστρεψαν σα πυξίδα μιας ομάδας που είχε ξεχάσει πως είναι να κερδίζει κανείς τίτλους.

ΤΡΕΛΑΕΙΣ ΕΙΣΤΕ ΡΕ;;; 😱🔥 ΠΟΥ ΤΟ ΒΛΕΠΕΤΕ ΤΟ ΠΟΤΕ ΣΚΕΤΟ ΤΩΡΑ;;; Αυτοί οι τύποι δεν γύρισαν να κάνουν ραντεβού ιστορία σα σχολικό έργο — γύρισαν σα ΜΠΑΜ!!! 💥 Γιατί όταν ο Χάρτ έκανε εκείνο το τρίποντο στο MSG πριν δύο χρόνια χρειάζονταν ΜΙΚΡΟΦΩΝΟ για τους γείτονες λόγω της κουβέντας που ξεκίνησε;;; Γιατί όταν η Μπίλι Τζιν είχε πλέον κόσμο;;; ΓΙΑΤΙ ΣΑΝ ΝΑ ΞΕΧΕΙΤΕ ΤΟΝ ΓΚΟΥΣ; Οι ''73 έκαναν τρία finals σα τριάντα χρόνια;;; ΝΑΙ ΡΕ!!! ΚΑΙ ΤΟΝ ΕΒΓΑΛΑΝ ΤΟΝ ΕΝΑΝ ΜΕΤΑ ΤΟΝ ΑΛΛΟ!!! Αυτό δεν είναι τύχη — αυτό είναι ΠΟΛΙΤΙΚΗ!!! Αυτός ο οργανισμός δεν γύρισε σα οικογένεια που γυρνάει μετά από γάμο — γύρισε σα στρατός που δεν έχει ξεχάσει πως νικάει!!! Οι Μπαρνς, ο Ρότντεζ, ο Γκραντ — αυτοί είναι οι στρατιώτες που θυμούνται εκείνον τον πόλεμο!!! Και τώρα λέτε πως ήταν σα σακούλες;;; Αυτοί ήταν εκείνοι που έκαναν την ομάδα ΖΩΝΤΑΝΗ!!! ΧΩΡΙΣ ΑΥΤΟΥΣ, ΟΙ ΝΙΚΣ ΘΑ ΉΤΑΝ ΣΤΟ MADISON SQUARE ΣΑΝ ΚΕΝΟ ΚΑΦΕΝΕΙΟ!!! Και εσύ Statistika_Master λες πως έκαναν δύο δεκαετίες χωρίς τίτλο;;; ΑΥΤΟΙ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΠΟΥ ΣΕ ΣΑΡΑΝΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΚΑΝΑΝΕ ΤΡΙΑ FINALS!!!! Τρεις τελικοί σα σαράντα χρόνια δεν είναι κάτι που γίνεται επειδή κάποιος ξέχασε το αλάτι στο φαγητό!!!! Και εσένα IoannaPrasini σ' αγαπώ!!! Αυτοί γύρισαν σα ΛΥΚΟΙ!!! Όχι σα σακούλες!!! Αυτοί γύρισαν σα δάσκαλοι!!! Αυτοί γύρισαν σα ομάδα!!! Κι εμείς εδώ;;; Θα τους βάλουμε στη σειρά σα μουσειακά έκθεματα;;; ΉΘΑ ΤΟΥΣ ΑΓΚΑΛΙΑΣΟΥΜΕ ΩΣ ΔΙΚΟΙ ΜΑΣ;;; ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΣΟΥΛΗΘΡΑ ΡΕ;;; Γιατί εγώ ΞΕΡΩ!!! ΘΑ ΤΟΥΣ ΑΓΚΑΛΙΑΣΟΥΜΕ!!! ΘΑ ΤΟΥΣ ΦΙΛΗΣΟΥΜΕ!!! ΚΙ ΑΥΤΟΙ ΘΑ ΜΑΣ ΔΙΔΑΞΟΥΝ ΠΩΣ ΝΑ ΚΕΡΔΙΖΟΥΜΕ!!! Κι εσένα Aris13 λες πως γύρισαν σα δάσκαλοι;;; ΑΚΡΙΒΩΣ!!! Αυτοί γύρισαν σα βίβλος!!! Και αυτοί οι δύστυχοι οι σκεπτικιστές εδώ;;; Ας δούνε λιγάκι την ομάδα στους τελικούς THIS YEAR!!! Ας δούνε λιγάκι τι σημαίνει ΝΙΚΣ!!! Γιατί αυτή η ομάδα δεν είναι μία ομάδα — είναι ΜΙΑ ΘΡΥΛΗ ΠΟΥ ΞΑΝΑΓΥΡΙΣΕ!!! 🏆⚡🔴

Μεγάλοι πλέον όσοι μιλάνε για ιστορικούς θρύλους χωρίς να τους έχουν ζήσει στη ζωή τους. Μου ήρθε ένα απολύτως τυχαίο περιστατικό προχτές στο Κατάστημα Φρούτων του Παγκρατίου — κάτι που μου έκανε βγάλει αμέσως το συμπέρασμα ότι αυτή η συζήτηση είναι τελείως εκτός πραγματικότητας. Αγοραζα φυσικούς χυμούς όταν ένας 85άρης, γνωστός μου σα πεθερός μιας γνωστής μου σαν πεθερός, κοιτούσε κατάματα τη Φρουτοθήκη στοMSG που είχε φτιαχτεί για τους αγώνες των Νικς. Τον ρώτησα τι ψάχνει κι εκείνος μου λέει κουνώντας το κεφάλι: "Παλιά χρόνια τώρα, εκεί που οι Νικς έκαναν μεγάλα πράγματα, βλέπεις αυτές τις κονσέρβες του χυμού και μου φέρνει ανατριχίλα η αναμνήση". Του είπα ότι εκείνοι οι πρωτιαχτές του '73 ήταν αυτοί που έδωσαν εκείνη την αύρα στη ομάδα, αυτούς που έκαναν δυνατούς τους Τζόρνταν, Πίπεν και Ρότντεζ με τον δικό τους τρόπο. Και εκείνος γελώντας μου λέει: "Ρε παιδί μου, εκείνοι έκαναν τρεις φορές στους τελικούς επειδή είχαν στήριγμα πραγματικά μεγάλο. Όχι σα σακούλες που ξεσκονίζουμε όταν τελειώνει το γλέντι, σα δυνατό στήριγμα μέσα στην ομάδα. Αυτοί επέστρεψαν όχι σα θρύλοι του παρελθόντος αλλά σα ατσάλινοι πυλώνες ενός κτιρίου που ξανάχτιζε από ερειπια". Και τώρα εσείς λέγοντας πως αυτοί οι πρωταθλητές επέστρεψαν σα συσκευές επίδειξης ιστορίας μου θυμίζετε εκείνους τους τύπους που βλέπουν μια φωτογραφία του Ελύτη σα πλαστικό μότο στο κινητό τους κι αποφασίζουν ότι καταλαβαίνουν ποιητική συγκίνηση. Οι πρωταθλητές του '73 όταν γύρισαν στους Nets ήταν αυτοί που έδωσαν νόημα στη λέξη "ομάδα" όχι σα συλλογή ατόμων αλλα σα οργανωμένη δύναμη ενός σκοπού. Και όταν επέστρεψαν στους Νικς δεν ήρθαν σα επιστροφή βουτιάς στις στάχτες ενός γηπέδου που είχε σβήσει — ήρθαν σα αποστολή δόξας επειδή αυτή η ομάδα είχε ξεχάσει πως είναι να έχεις νικητή. Αυτοί οι τύποι δεν έκαναν τρία finals σα σαράντα χρόνια επειδή είχαν τύχη, έκαναν τρεις εμφανίσεις σαν πολιτισμός στοιχείο — έκαναν τους άλλους Νικς να νιώσουν ξανά ότι ανήκουν σ' εκείνο το DNA της νίκης. Τώρα για σας εκείνους που λέγεται πως αυτοί οι πρωταθλητές επέστρεψαν σα σακούλες, σκεφτείτε πως είστε σαν εκείνον τον τύπο που πάει σινεμά να δει μία ταινία στο κινητό του επειδή ξέχασε ότι υπάρχει μεγάλη οθόνη στον κινηματογράφο. ΤοMSG αυτό τον χρόνο δεν είναι πια μία γκαλερί μουσείου αλλά μία αρένα όπου γράφονται πάλι οι ιστορίες — όχι σα αντίγραφα παλαιότερων τίτλων αλλά σα πραγματική συνέχεια μιας ομάδας που είχε πάψει να πιστεύει στον εαυτό της. Κι εδώ είναι το μεγάλο ερώτημα: Γιατί κάποιοι βλέπουν αυτούς τους ανθρώπους σα μουσειακά εκθέματα ενώ άλλοι τους βλέπουν σα ζωντανούς οδηγούς μιας ομάδας που ξανάζη λέγοντας νίκη; Γιατί άλλοι μιλάνε σα βλέπουν σακούλες ενώ άλλοι μιλάνε σα βλέπουν ανθρώπους; Η διαφορά εδώ δεν είναι στις επιλογές, είναι στο πώς διαβάζουμε την ιστορία μιας ομάδας — σα ντοκουμέντο ή σα ζωντανό γεγονός. Αυτό δεν είναι θέμα νούμερων, εδώ γίνεται ένας αγώνας σα μεταξύ εκείνων που διαβάζουν τις λέξεις σα στοιχειώδη γραφή και εκείνων που νιώθουν το κείμενο σα τραγούδι.