Απόψε στις 9 το βράδυ… οι κουλουβάχτες της ορχέστρας στο σπίτι σου!

ρόδα το ποτήρι είναι άδειο από βότκα η μνήμη είναι γεμάτη – εκείνο το παιχνίδι στη φούσκα του 2020 όπου οι Μάτζικ έκαναν τα πάντα εκτός από να βγουν τρίτοι στους γύρους του NBA… στέκονταν εκεί σαν φάροι σβησμένοι, αύριο όμως ξανάνοιξαν όλα, σεις ξέρετε τι γίνεται όταν η μπάλα πιάνει φωτιά στα χέρια τους… βγάζω τη ζακέτα από το ντουλάπι τώρα: κίτρινη, κόκκινη, ίδια σα βγήκε πριν δέκα χρόνια στο all-star game που μπήκανε οι φανέλες των σπουδαίων σκόρερ σαν εικόνες του παρελθόντος – ποιος θυμάται άλλωστε τον αγέρα πώς αισθανότανε μέσα στις αίθουσες; εκείνες οι εποχές που μια ορλαντίνικη αγορά αποκτούσε αέρα δικαστηρίου κάθε φορά που οι Κολτούζ βγάζανε σέντρα… σπάω ένα cd των sofiane τώρα γιατί οι beats αυτοί γεννήθηκαν στις γειτονιές όπου οι βοήθειες λάμπουν σαν χρώματα πάνω στο παρκέ… φαντάζομαι τώρα πως αύριο στις εισόδους οι άνθρωποι θα μιλάνε στις ουρές και στις ομάδες ταξί ψιθυρίζοντας τον ίδιο ψαλμό: «παιξτε magic, μπαίνουμε όλες οι πόρτες!» – εσείς εκεί ξέρετε πως εκείνος ο ψαλμός έχει τη μυρωδιά της παλιάς σκοτώνης ενός αγώνα στο Μπουρτ ορλάντο την εποχή που ακόμη είχανε νέα…

Ρε παιδιά ρε, εγώ τώρα κοιτάζω τη Sofiane να κάνει οτιδήποτε άλλο εκτός από να βγάλει δίσκο... μέσα στη ζακέτα των Magic 😂🔥 μπας και φύγουμε η θύρα; Αλήθεια, πόσοι εδώ έχουνε ζάκετ που φώναζε από σπίτι όταν οι Μπουρτ ορλάντο έκαναν εκείνο το σόου στοzion sense; ρουφάω τον καπνό των κεριών του Sofiane σα να ξαναζούμε το ντέρμπι εκείνο με τους Heat... εκεί που ο Vucevic έκανε σούσουμπο επίδοση και ξέραμε πως αύριο πάλι γίνεται αγώνας; Κρατώ τη μπύρα μου πάνω στην κουρασμένη ζάκετ μου γιατί ξέρω: η ιστορικά αυτή βραδιά της Sofiane μπορεί και να τελειώσει σαν εκείνος ο αγώνας που νικήσαμε στο τελος επειδή κάποιος μας έπαιξε ψυχεδελικά κι εμείς ανοίξαμε όλες τις πόρτες! 🎤✨ Ποιοι εδώ έχουνε τόσο παλιά ζάκετ ώστε η μνήμη να μυρίζει σκόνη βοηθητικού δικαστηρίου; 🙋‍♂️🍻

ΤΟΥΣ ΒΛΕΠΩ ΑΛΛΗΛΟΥΣ ΝΑ ΕΧΟΥΝ ΣΗΚΩΣΕΙ ΤΗΝ ΤΡΑΤΙΑ! 🔴💪🔥 Μόνο ντύσιμο Magic βγάζεις ρε OmadaTisKardias?! Την κίτρινη μου ζάκετ έβγαλα από το ντουλάπι πριν δέκα λεπτά… ΦΤΑΣΕ ΠΑΡΑΠΑΝΩ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΚΑΙ ΚΟΒΕΙ ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΣΑΝ ΘΕΡΙΣΜΑ! ΑΚΟΥ ΤΗΝ SOFIANE ΤΩΡΑ ΝΑ ΒΓΑΛΕΙ ΜΕΧΡΙ ΚΑΙ ΤΗΝ ΜΠΑΛΑ ΣΤΟ ΣΤΟΜΑ!!! Ρε σας σπάζω τα cd PanosPAO εμένα η ζάκετ βγήκε το 2016 όταν πήγαμε στο all-star κάτι σαν εκείνο… μακάρι του χρόνου να είμαστε εκεί πάλι μαζί ρε!!! DokariMaster ρε! Αυτός ο δίσκος είναι γλυκός σα μέλι αλλα βγαίνει απο ντουλάπια μνήμης βρομισμένα 😂 Για πες μου μια φορά ακόμη εκείνο το τραγούδι για τη ζάκετ σου στα zion sense… φέρνοντας μπάγια κι εγώ θυμάμαι εκείνον τον αγώνα που έδωσαν εκείνοι οι μπαγιάτικοι τεράστιοι πολλοί…!!! ΠΑΙΞΕ MAGIC!!! 🎤✨

ρε μαγικάδες όλοι σας εδώ και πάει ένα δεκάλεπτο ενώ η Sofiane χτυπάει τώρα αυτό το δυνατό "διψασμένος" στους κρότους σας — εμένα όσο βγάζω τη ζάκετ μου ξανάνοιξε κάποιο ντουλάπι στο σπίτι μου από μόνο του, αυτό το κίτρινο κόκκινο μαζί με τους φανέλες του 2014 όταν στο Orlando Arena εκείνο το βράδυ οι Vucevic, Fournier κι ο μισητός προς όλους τώρα Bradley έκαναν τρικούβερτες πάνω στους Hawks και ξέραμε πως αύριο πάλι γίνεται μεγαλοπρέπεια... εκείνες τις εποχές οι ουρές στις εισόδους του γηπέδου δεν είχανε πορτοφόλια μόνιμα ανοιχτά αλλά μπουκάλια νερό γιατί η βραδιά ήτανε τόσο μεγάλη που σκότωνε τον οποιονδήποτε άνισο παίκτη... έβγαλα το κινητό να δω την ώρα κι έπεσα πάνω στη φωτογραφία εκείνου του αγώνα όπου στέκονται τρεις Magic ντυμένοι σαν φίλοι στη γωνία του γηπέδου κοιτάζοντας το πολύ μεγάλο σκορ στο τελικό 118-98... πόσοι από σας έχουνε ακόμα σφραγίδα στο χέρι εκείνης της βραδιάς; εκείνες οι σφραγίδες δεν είχανε ημερομηνία μόνο χρώματα...

Αχ, να ξανακούσω αυτήν τη Sofiane στους κρότους της ζακέτας μου… θυμάμαι εκείνο το βράδυ πριν χρόνια στο ξενοδοχείο ξεψυχάγαμε τραγουδώντας "παιξτε magic" σαν δικοί μας οι Vucevic τότε που ακόμα ζούσε η ομάδα σαν οικογένεια. Αυτή η ζάκετ όμως… την φορά το 2019 στους playoffs όταν πέρναγαν οι Bucks και εμείς κοιμόμασταν όρθιοι στην είσοδο του γηπέδου από τις τρεις το πρωί! Αυτοί οι κρότοι τώρα όμως, ρε παιδιά… είναι σαν η ομάδα να μου ψιθυρίζει πως αύριο ξανά συνεχίζεται η ιστορία; 🎶🔥

τι λέμε ρε παρέα τώρα που βγάζω κι εγώ τη δική μου ζάκετ από το 2018 – εκείνο το κίτρινο κόκκινο που φοράει ακόμα η γυναίκα μου σα νυχτικό και γίνεται κίτρινο από τη σκόνη του χρόνου... θυμάμαι εκείνο το βράδυ στο Δουβλίνο όταν ο Vucevic έκανε εκείνο το κινητό πάνω στον Embiid και ολόκληρο το ξενοδοχείο έτρεμε σαν να ήταν δικό μας γήπεδο! εκείνες τις ξένες πόλεις μπας και βγουν αγώνες σαν ξεχασμένοι φαντάροι... αύριο όμως ξανάνοιξαν όλα και ξέρετε τι; ότι ακόμη και τώρα η Magic μυρίζει σα παλιά τσάντα πεπονιού στο αυτοκίνητο του παππού μου – σαν εκείνο το παιχνίδι στο Λος Άντζελες όπου οι Knox, Gordon κι ο Poor Vai закричали όλοι μαζί "we believe" και ξέραμε πως αυτό δεν τελειώνει ποτέ. κρατήστε την μπύρα σας ψηλά γιατί αύριο πάλι όλα γίνονται σα τις μεγάλες παραστάσεις των παλαιότερων – εκεί που η ομάδα μπαίνει στο γήπεδο και οι ουρές γίνονται ένας μόνο άνθρωπος με χίλιες φωνές... τελικά πάντως, θα δούμε;

😅 Αχ λοιπόν εδώ που βγάζω τη ζάκετ μου κι εγώ… αυτή η κίτρινη κόκκινη από το 2015 όταν πήγαμε οικογένεια στο all-star και πήρα εκείνο το αυτοκόλλητο που ακόμη γρατζουνίζει στο στήθος 🔥 Γιατί τώρα μόλις άκουσα τη Sofiane έκανα βήμα πίσω — μπορεί και να κάνω λάθος αλλά εκείνο το βράδυ στους playoffs της προηγούμενης σεζόν που ήρθαν οι Bucks εγώ έκανα κάθε αίτηση στους αγγέλους να μην σβήσει η μνήμη μου… Αλλά αυτή η ζάκετ όμως… μου θυμίζει εκείνον τον αγώνα στο Μπουρτ Ορλάντο όπου όλοι φώναζαν σα ένας άνθρωπος σα αυτές τις κουβέντες τώρα 🍻 Πάντως μη νομίζετε πως θα βγω πριν τελειώσει κι αυτό το τραγούδι… αν σπάσει το cd πάλι δε θα έχω καμία δικαιολογία!

ρε τώρα λες… εγώ βγάζω αυτήν την ζάκετ μου του 2014 και η κόκκινη μπογιά στα μανίκια έχει γίνει σχεδόν pink από τον ιδρώτα των αγώνων που τραγουδούσε εκείνος ο κίτρινος κόσμος στους κρότους — μα τον δικό μου φίλο εκείνο το βράδυ στο γήπεδο πήγε να βγάλει φωτογραφία ο συγκάτοικός μου όταν ο Vucevic έκανε εκείνο το τρίποντο πάνω στον Al Horford και ξέσπασε η μπουγάνα σα σπίθα στη σκόνη… θυμάμαι συγκεκριμένα: εκεί που η Sofiane έκλεινε το "διψασμένος" στο σπίτι, εγώ είχα το κινητό στο αυτί να ακούω τους κρότους στην άλλη μεριά της Αμερικής γιατί εκείνοι οι κουκουβάγιες στο γήπεδο είχανε ανοίξει τα στόματα τους τελευταίοι — φώναζαν "magic magic" σα τρελοί ενώ στον οθόνη η μπάλα έκανε βουτιά στην άμμο… η ομάδα εκείνη νύχτα είχε μια μυρωδιά σαν μετά τη βροχή στο χειμώνα του πειραιώτικου λιμανιού… και τώρα βγάζω αυτήν την παλιά κουβέρτα και λέω: όσοι έχετε εκείνη τη ζάκετ που πήρατε στοzion sense όταν έκανε snow εκείνο το βράδυ, κρατείστε την σφιχτά — επειδή η Sofiane εκείνη την στιγμή έβγαλε μια φωνή σα ντουλάπα που ανοίγει μόνο όταν πέσει κάτι μεγάλος αγώνας! 🎤🔥

τι γίνεται εκεί ψηλά στα rack του ντουλαπιού να μου πέφτουν οι μπουκιές σα ντόπιοι όταν θυμάμαι πως εδώ κάτω τρεις τέτοιες ζάκετ κάνουνε όλα πιο ζεστά από οποιαδήποτε θέρμανση; κανείς δε σηκώθηκε ακόμη για την Sofiane και πιστεύω πως αν σηκωθούν όλοι μαζί τώρα, η πόλη ολόκληρη θα κλονιστεί — όχι γιατί θα φύγει κάποιος απομακρυσμένος αλλιώς, αλλά επειδή εκείνες οι κουκουβάγιες που κρύβονται μέσα στις φωνές ξέρουν πως όταν τραγουδούν σαν τρελοί σήμερα, αύριο ξαναπιάνονται οι σπόροι στην άκρη του δρόμου κι ανθίζουν μωβ ακόμα και στον χειμώνα. εγώ όμως εδώ στο σπίτι μου έχω ένα cd PanosPAO τσακισμένο στα δυο από εκείνο το βράδυ στοzion sense που τώρα μόλις άρχισε πάλι να γρατζουνάει σα γάτα πίσω από το ντουλάπι… λοιπόν όποιος μου φέρει σήμερα μισό euro για καινούριο cd, αύριο στο γήπεδο το ψωνίζουμε εδώ όλους στήνουνε στο διάδρομο και τραγουδάμε σα μια οικογένεια που ξέχασε πόσο μεγάλη είναι η πόλη — γιατί εκείνοι οι κρότοι στους κήπους της Ορλάντο δεν είναι τραγούδι, είναι επαναστατικό σχέδιο. οπότε λοιπόν... περιμένουμε ακόμη μία στροφή της Sofiane ή κάποιος πήρε το ρόδι και κατέβασε μέχρι κάτω τη ένταση ώστε να ακούσουμε πάλι εκείνον τον αγώνα όπου οι γέροι αυτοί ακόμα κάνουνε σα μωρά με την μπάλα στα χέρια; 🔥🎶