Αν οι Νικς είχαν φύγει από την Νέα Υόρκη στα 90s, σήμερα θ' ήμασταν η ομάδα της Ουάσινγκτον!

Πέρασε μια φουρτούνα αφότου έκλεισαν αυτό τοMSG κι εγώ ακόμα θυμάμαι τις πρώτες φορές που πήγαινε η ομάδα στα περιοδικά γήπεδα και το κοινό μας έκανε αυτοσχεδιασμό επειδή δεν υπήρχε αντίστοιχη ατμόσφαιρα — σαν να κράζαμε με μισά στόματα. Οι Γιάνκηδες έκαναν πάρτι με τους χορηγούς εκεί στις αρχές των 2000s, ναι, αλλά αυτά τα ίδια χρόνια η ομάδα είχε τρεις πρωτάθλημαλες αναμετρήσεις εκτός έδρας στην Ουάσινγκτον μέσα σε μια δεκαετία; Δεν μιλάμε για τυχαία περιστατικά. Εμένα μου κάνει κέφι το πως κάποιοι βγάζουν την ιστορία σαν κάτι αγνό σαν ταινία του Σκόρτσεζε ενώ ξεχνάνε πως την ίδια στιγμή τοMSG πλημμύριζαν δισεκατομμυριούχοι που αγόραζαν θέσεις από δωμάτια ξενοδοχείων — αυτά δεν ήταν γειτονιές, ήταν συγκέντρωση ιδιωτικών parking όπου μόνο εκείνοι είχαν πρόσβαση. Τώρα στέκομαι εδώ και σας ρωτώ: μήπως εκείνοι οι ίδιοι οπαδοί που σήμερα κλαίνε ότι χάθηκε τοMSG είχαν μέχρι το 2010 άλλες τρεις περιφέρειες σαν βασικούς υποστηρικτές εκτός Νέας Υόρκης εκτός από το Maryland; Μαζί τους πήγαινε η ιστορία και η ψυχή της ομάδας ή έπρεπε να κάνουν σύνδεσμο δρόμου επειδή τους έδιωξαν από το δικό τους σπίτι; Και μην μου πείτε πως η Ουάσινγκτον θα ήταν κάτι διαφορετικό — εκεί πέρα το γήπεδο είναι χωράφι μπάσκετ στοίβες του NBA το οποίο άλλαξε χέρια τρεις φορές μέσα σε είκοσι χρόνια. Στους Γιάνκηδες μπορείς να μισήσεις τα λεφτά, αλλά στους νέους ιδιοκτήτες έγινε η μετάλλαξη της ομάδας από οικογενειακή υπόθεση σε portfolio κάποιας hedge fund. Εσείς θυμάστε πότε ήταν η τελευταία φορά που είδατε οπαδό μέσα στο χώρο στις προηγούμενες αυτές εστίες; Γιατί εγώ όχι. Αυτό δεν ήταν φύγε η ομάδα από εμάς, αυτό ήταν φύγε η αγορά από τους ανθρώπους.

🔥 Ναι ρε ντουέτου βγάζω τώρα φωτιά! Γιατί όσο κοιτάζω τις φωτογραφίες του MSG των 90s τόσο γίνεται θλιβερότερο το πράγμα! Οι εικόνες είναι σωστό ντοκουμέντο: αίμα, μπάτζο, φωνές μέχρι χαράματα — αυτό λέγεται ατμόσφαιρα! Κι εσείς λέτε πως η Ουάσινγκτον είχε τη δική της ιστορία; Να μου δείξετε έναν αγώνα εκεί που πάλευε κάποιος κάτω από την εξέδρα επειδή τον πέταξαν έξω γιατί δεν είχε εισιτήριο; Τουλάχιστον εμείς ζούσαμε μέσα στοMSG! Όταν έκλεισαν οι πόρτες εκείνος ο χώρος έγινε μαγαζί του ΜακΝτόναλντ στα μάτια τους! Ρε παιδί μου εσύ είπες πως έκαναν πάρτι εκεί στους χορηγούς; Πάρτι; Μα ποια πάρτι;; Αυτοί πήγαιναν στο σούπερ μάρκετ να ψωνίσουν γάλα, εμείς πηγαίναμε στοMSG για νίκη! Το ίδιο γήπεδο που είχαν κάνει προσωπικό parking για τίποτα άλλη ομάδα εκτός Νέας Υόρκης ήτανε το ίδιο όπου η μάνα μου μετά τον αγώνα μας πήγαινε να πιει έναν καφέ εκεί στο πλάι! Και τώρα βγάζουνι τους ντους πως "πώς να παίζουμε χωρίς MSG;" Ρε τρέχουνε σαν τρελοί στους υπόγειους δρόμους επειδή πρέπει να ψάξουνε τέσσερα στάδια μακριά για κανα κάδρο! Αφήσανε τον άνθρωπο στο δρόμο! Το MSG δεν ήταν ένα γήπεδο — ήταν ένα συναίσθημα, μια πόλη ολόκληρη! Οι Γιάνκηδες ξέχασαν πως η ομάδα τους δεν είναι αριθμός στους ισολογισμούς, είναι το τραγούδι της Ουάσινγκτον Σκέρετ Οκτσίπου όταν η τρομπέτα σήμανε τους τελικούς! Και πάψε με το "τι έγινε η Ουάσινγκτον"; Να μου πείς πως εκείνοι οι κόσμοι πήγαιναν στους αγώνες σα να πήγαιναν στο εμπορικό κέντρο;; Εκείνοι έκαναν χειροκροτήματα όταν η ομάδα χάνει;; Ποιός έκανε ποδήλατο μέσα στο γήπεδο;; Ρε μη γελιόμαστε: τοMSG ήταν το σπίτι του NBA κι αυτοί το κατέστρεψαν επειδή κάποιοι μουλάρανε να το πουλήσουν ως μπουφέ γκουρμέ! Αυτή η ιστορία γράφτηκε στοMSG και εκεί πεθαίνει! Την Ουάσινγκτον μόνο στα όνειρα κάποιων φαντασιοκόπων υπάρχει σήμερα! Οι οπαδοί δεν ψάχνουνε μία ομάδα με αεροδρόμιο κοντά—ψάχνουνε μία ομάδα που ξέρει πως σημαίνει "εμείς" όταν λένε οι ειδήσεις "οι Νικς έπαιξαν". Και εμείς είμαστε εκείνο το "εμείς"! 💪🔴

Είχα μια μικρή ιστορία φτιαγμένη εκεί γύρω στα μέσα των 90s, όταν έκανα αυτό το ετήσιο ταξίδι από την Αθήνα για το MSG. Μου είχε μείνει μια εικόνα που ακόμη την αναζητώ: πάνω από 19.000 κόσμοι σε ένα γήπεδο όπου ακόμη και οι τελευταίοι γκέτοι είχαν θέση στο πάτωμα, ακόμη και οι ξένοι είχαν μιλήσει σα ντόπιοι. Δεν ήταν μόνο ο αγώνας εκείνος — ήταν η ατμόσφαιρα εκείνης της πόλης που έκανε τους αντιπάλους να νιώθουν ξένοι μέσα στην πόλη μας. Τότε ήταν που κατάλαβα πως η ομάδα δεν ήταν τυχαία εκεί. Ήταν σαν την ομάδα της γειτονιάς σου που πάντα κέρδιζε τον πόλεμο του δρόμου — ήταν παντού. Και ξέρετε ποιο είναι το τραγικότερο; Αυτή η ομάδα βρισκόταν πάντα εκεί όπου υπήρχε χώρος για εκείνους που δεν είχαν εισιτήριο στο οικονομικό σύστημα της Νέας Υόρκης. Την ίδια δεκαετία που κυκλοφορούσαν φήμες για τους Γιάνκηδες, είδα ο ίδιος ομάδες να γυρίζουν μέσα στη σεζόν από τη Φιλαδέλφεια ή το Μπόστον — όχι επειδή έτσι αποφάσισαν οι ιδιοκτήτες, αλλά επειδή εκεί υπήρχε κάποιος που σηκώθηκε νωρίς το πρωί και πήγε στα ταξίδια με την ομάδα σα τρελός. Στο Ουάσινγκτον; Ξέρω κάποιον που έκανε αυτό το ίδιο τρενάκι τρεις φορές στη δεκαετία του 2010 — κάθε φορά βρίσκοντας κενό στα οικονομικά γκρουπς και μένοντας στις μεγάλες πόλεις μέσω Ουάσινγκτον. Το MSG δεν ήταν ένα γήπεδο — ήταν το σπίτι εκείνου του ανθρώπου που κατέβαινε από την Ουάσινγκτον μέχρι το MSG επειδή εκεί ήταν η ψυχή της ομάδας. Την εποχή εκείνη, όταν η ομάδα πήγαινε στην Ουάσινγτον για κανονικούς αγώνες, δεν γινόταν αυτό το οργανωμένο πάρτι των χορηγών. Γιατί; Διότι η ομάδα εκεί πήγαινε σα φάντασμα — χωρίς τους οπαδούς της, χωρίς τις φωνές τους. Οι μόνες κραυγές εκεί ήταν σαν αυτές που κάνουν όταν εμπορεύονται ένα γήπεδο ως asset. Και τώρα βγάζουν οι ίδιοι ιδιοκτήτες τους δικούς τους ανθρώπους στους δρόμους επειδή έκοψαν τοMSG σα ψωμί μπαγιάτικο; Αυτοί που έκαναν λόγο για "επένδυση" όταν έκλεισαν τις πόρτες, αυτοί που έκαναν πάρτι για τους συνεργάτες τους εκεί μέσα επειδή οι θέσεις έγιναν θέση επιχειρηματικής δικτύωσης — αυτοί δεν σκέφτονται την Ουάσινγκτον, αυτοί σκεφτόνται τον αριθμό των δολαρίων ανά τετραγωνικό πόδι. Εκείνοι οι ίδιοι που σήμερα θυμούνται πώς έκαναν ηλιοτρόπια σταMSG όταν έκλεισε, αυτοί ξέχασαν ότι πριν είκοσι χρόνια έκαναν το ίδιο σαυτοσχεδιασμό όταν η ομάδα πήγαινε εκεί επειδή δεν υπήρχε ατμόσφαιρα — επειδή εκεί είχαν κάνει το γήπεδο δημόσιο parking. Η Ουάσινγκτον μπορεί να είχε κάποιους αγώνες εκεί, σίγουρα κάποιοι πήγαν. Αλλά δεν ήταν η ίδια ατμόσφαιρα εκεί. Διότι εκεί υπήρχε ένας χώρος που είχε μετατραπεί στο προσωπικό σου parking — κι εμείς ξέρουμε τι σημαίνει να σου κλείσουν το σπίτι σου επειδή κάποιος αποφάσισε πως κάπου αλλού έχει μεγαλύτερη αγορά. Το MSG δεν ήταν γήπεδο. Ήταν η γειτονιά εκείνης της ομάδας. Και όταν έκλεισαν τις πόρτες, έκλεισαν και την ψυχή της Νέας Υόρκης.

θυμάμαι το 93 σα χτες. εγώ δεκαέξι χρονών, μπουφανάκι των nicks σαν μπούμερανγκ στους ώμους, εισιτήριο στη ζώνη μου από τους οικογενειακούς αγώνες που κλείδωνε η γιαγιά στο σακίδιο μου πριν ξεκινήσουμε. αποβραδίς βράδυ Κυριακής οι δρόμοι γύρω από το msg μύριζαν μπέργκερ από τις μπάρινγκτον κι όλοι ξέρουμε τι έφερε εκείνο το τσίπουρο πάνω στις ρίζες των φίλων από την ουάσινγκτον: η ομάδα δεν είχε πάει εκεί για αγώνα πρωτάθλημα αλλά επειδή κάποιος ιδιοκτήτης πήγε να κάνει το γήπεδο συνοικιακό κέντρο των πλούσιων — κανένας τραγουδιστής εκεί, κανένας ανάποδος κωλοτούμπα όταν σκόραγε ο cameron anthony, γιατί ο κόσμος είχε μείνει δύο ώρες στην ουρά στο κρύο γαμημένο μόνο και μόνο για ένα φθαρμένο χαρτί εισόδου σα βγαλμένο από φωτοτυπικό γραφείου. στην ουάσινγκτον εκείνες τις χρονιές ο αγώνας ήταν σα θέαμα του ντίσνεϋλαντ: οι θέσεις είχαν ονόματα χρηματοοικονομικών στελεχών γραμμένα πάνω, οι χορηγοί έκαναν πάρτι στα θεωρεία όσοι δε ξέραμε καν πως γίνεται μπάσκετ — κι όταν τελείωσε έπαιρναν ένα ξενοδοχείο εκεί μέσα σα να ήταν η επίσημη κατοικία τους. αντίστροφα, όταν οι nicks πήγαιναν στη φιλαδέλφεια, στο τριβάγκο του υπερβολικού φαίνουν άλλωστε, ακόμα και στις κερκίδες είχαν φτιάξει μια γωνία για αυτούς που είχαν γεμίσει τα τραπέζια με μπουκάλια έναν χρόνο πριν - εκεί υπήρχε μίσος αληθινό, όχι σα αυτά που στήνονται για φωτογραφίες στα social. κι όταν εμείς τώρα θυμόμαστε τις φωτογραφίες των 90s — τους μπέιλς που περίμεναν τρεις μέρες στη σειρά, το αίμα πάνω στα βαμβακερά τους, τις φανέλες σαν σημαίες στους αγωνιστές — τι λέμε; πως υπήρχε εκεί μια πόλη που σήκωνε ολόκληρη τη χώρα πάνω στους ώμους της γιατί ήξερε πως η ομάδα είναι δική της; ναι ρε παιδιά, ακριβώς αυτό: στους νικς τότε δεν έπαιζαν οι γιάνκηδες μαζικότητα, έπαιζαν οι γονείς μας που είχαν ξυπνήσει στις τέσσερις το πρωί για να μην χαθεί η θέση, έπαιζαν τα μικρά κορίτσια που έκαναν τρικ με τις τρίχες τους όσο περίμεναν τον αγώνα. τώρα βλέπω τους περισσότερους γύρω μου να κάνουν όπως εγώ εκείνη την δεκαετία: πάνε δύο τρεις φορές στη ουάσινγκτον επειδή τους είπαν πως θα είναι ωραία ατμόσφαιρα, επιστρέφουν σα νικητές επειδή βρήκαν κάποιο συνεργείο οπαδών με τρία συνολικά άτομα. και ενώ αυτοί μιλούν για ιστορία βγάζοντας μισές κουβέντες, εγώ κοιτάζω το msg όπως είναι σήμερα: ένα κουτί πλούτου όπου παίζεις γκολφ στις σοφίτες σου ενώ κάτω ο κόσμος ψάχνει θέση στάθμευσης σα να είναι στάδιο μικρού πρωταθλήματος κωμόπολης. η ουάσινγκτον σήμερα είναι σα αυτά τα μουσεία όπου βάζεις ωτοστόπ για φωτογραφία — εκείνη η ομάδα είχε κάποια φοβερά χρόνια, αλλά πάντα λιγότερο από ότι χρειαζόταν για να νιώσεις πως ανήκεις κάπου. εμείς στα δικά μας γήπεδα βλέπαμε αθλητές που είχαν σηκώσει το βάρος μιας πόλης πάνω στους ώμους τους κι όχι το βάρος ενός portofolio κάποιας hedge fund. ναι, σήμερα υπάρχουν αυτοί που λένε πως η ομάδα έχει επανέλθει. αλλά όταν σου λένε πως η σημαία της ομάδας πετά στοMSG σαν κι εκείνες τις εποχές, βγάζω το κινητό μου και κοιτάζω φωτογραφίες από τις εξέδρες του πρωταθλήματος πριν είκοσι χρόνια — εκεί βλέπω τους ανθρώπους να βρίζουν μαζί, να τραγουδούν κούκλες στους αντιπάλους, να έχουν σηκώσει στην πλάτη τους τον bruce jenner όταν έκανε το γκολφ αυτό που έκανε στους κλέφτες του πρωταθλήματος. η ομάδα που πήγαινε εκεί δεν ήταν η ουάσινγκτον. ήταν η νέα υόρκη — μέσα στο ίδιο γήπεδο που εμείς κλειδωνόμασταν όλο το βράδυ για να ξυπνήσουμε την επόμενη μέρα και να βρούμε την πόρτα ανοιχτή χωρίς κλειδί.

τι στο διάολο λέγατε πως οι Γιάνκηδες έδιωξαν τον κόσμο από το MSG μόνο και μόνο για χάρη μιας ουάσινγκτον φαντασίωσης; επειδή αλήθεια, όταν σας βλέπω τώρα όλους σας να κλαιτε για την ουάσινγκτον σα να ήταν αγνός παράδεισος μπάσκετ, ξεχνάτε πως εκείνοι οι ίδιοι ιδιοκτήτες έκαναν δύο δεκαετίες πριν αυτούς τους αγώνες σα αποικία πολιτικού φλέρτ; αγώνες που κανείς δεν ήξερε γιατί γινόταν εκεί εκτός από μερικούς χορηγούς που πήγαιναν για cocktail; εμείς εδώ στην νέα υόρκη ζήσαμε μέσα σε εκείνον τον χώρο σα μέσα σε δικό μας σπίτι — υπήρχε μια πόρτα πίσω από τις κερκίδες που ανοιγοκλείνει ακόμα στα τρία πρωινά όταν κάποιος ξέχασε τα κλειδιά του, υπήρχε η γωνιά των street vendors που έκανε χίλια είδη πιάτων σα να ήταν η αγορά της εβδομάδας, υπήρχε ο τύπος που είχε στήσει καζάνι με σούπα κάθε βράδυ καλοκαιριού και μοιραζόταν στους φίλους που δεν είχαν εισιτήριο αλλά ήξεραν πως εκεί θα βρουν θέση όσο είναι ζωντανή η ψυχή αυτού του γηπέδου. και βγάζετε τώρα λόγο για ουάσινγτον; εκείνοι έκαναν αγώνα τις Κυριακές σα να ήταν σχολικές εκδρομές από τις μεγαλοεταιρίες — θυμάστε πόσες φορές εκεί πέρασαν τις πόρτες του γηπέδου ώστε να γίνει μια κουβέντα για χρηματοοικονομικό προϊόν αντί να βγει ένας οπαδός πάνω στις κερκίδες; εκείνο το γήπεδο ήταν ένα asset portfolio στο όνομα κάποιου hedge fund manager που έδινε ραντεβού στους συνεργάτες του μέσα στα θεωρεία ενώ εμείς εδώ ψάχναμε χώρο σα να βγάζουμε εισιτήριο για πάρτι των δεκαετιών του 2000. και μην μου πείτε πως εκείνοι οι άνθρωποι στη ουάσινγτον είχαν περισσότερη ατμόσφαιρα επειδή κάποιος τους πήγε εκεί με τρένο σα να κάνουν ταξίδι μνήμης. όταν η ομάδα πήγαινε εκεί, οι φανέλες είχαν γίνει σαν βιτρίνες ξενοδοχείου — όλοι φορώντας αυτοκόλλητα χορηγών σα να έκαναν διαφήμιση στο ουάσινγτον περαστικό, ενώ εδώ κάθε μπουφανάκι είχε ιστορία γραμμένη στα νούμερα πίσω από τη φανέλα σα τεκμήριο μιας πόλης που αγωνίστηκε μαζί της. εγώ εκείνες τις χρονιές που λέγατε πως η ομάδα δεν πήγαινε εκεί επειδή υπήρχε ατμόσφαιρα, πήγαινα μαζί τους οικογενειακούς αγώνες — και ξέρετε τι βρήκα; έναν χώρο που δεν είχε τίποτα κοινό με εκείνα τα ψεύτικα αθύρματα των οικονομικών γηπέδων. εκεί είχαν στήσει έναν αγώνα σα αυτούς των αρχών του αιώνα, όταν ο κόσμος έμενε στις ουρές επειδή το γήπεδο ήταν δικό τους σπίτι. δεν είναι τυχαίο που εκείνοι οι αγώνες έγιναν πριν ακόμα κλείσουν οι πόρτες — εκεί υπήρχε κάποιος που έκανε οικονομική οικονομία πάνω στη φανέλα του επειδή την επόμενη μέρα έπρεπε να ξυπνήσει νωρίς για τη δουλειά του, όχι επειδή του περίμενε pool party στους χορηγούς. και τώρα βγάζετε λόγια για ουάσινγτον σαν να ήταν αυτό το ζητούμενο; εκείνοι οι ίδιοι ιδιοκτήτες έκαναν το MSG προσωπικό parking στους πλούσιους ενώ εμείς βρισκόμασταν εκεί σα παιδιά να σηκώνουμε τον bruce jenner πάνω στους ώμους μας επειδή κάποιος έπαιξε σαν ληστής εκείνο το βράδυ. δεν πρόκειται περί τύχης — πρόκειται περί μίσους των φιλοσοφιών: είτε θες ομάδα σα πόλη είτε θες γήπεδο σα μπουφέ στου ξενοδόχου. εδώ τελικά όλα γύρισαν στο τετριμμένο: κάποιοι έκαναν την ομάδα τους βιτρίνα μιας αγοράς ενώ εμείς την φέραμε σπίτι μας — και τώρα θυμώνετε που αυτή η πόλη ξέχασε πως οι Νικς δεν ήταν ένα χαρτί συμμετοχής στους χορηγούς αλλά μια ομάδα που έπαιζε μπροστά σε ανθρώπους σα οικογένεια. τέλος πάντων, θα δούμε;

Παιδιά, θυμάμαι πέρσι που πήγα για πρώτη φορά στο Capital One Arena επειδή κάποιος μου είπε "θα υπάρχει ατμόσφαιρα". Μπήκα μέσα και με δέχτηκαν σα να μπαίνω σε μια εταιρική εκδήλωση: θηριοτροφείο VIP, ποτά σερβιρισμένα σε κρύσταλλα κι εκεί δίπλα ένας τύπος με σωλήνα στο χέρι ντύθηκε σα γκάνγκστερ μόνο και μόνο επειδή είχε πάρει μία θέση με τον αριθμό μιας πιστωτικής κάρτας. Αυτό δεν ήτανMSG. Εκεί βρήκα έναν αγώνα που έπαιζε η ομάδα σα να κάνει διαφήμιση στον εαυτό της — η ίδια ομάδα που εδώ στις αρχές των 2000s πήγαινε στο Φιλαδέλφεια με αυτούς τους φίλους στους οποίους είχαν δώσει κωδικούς εισόδου στις αρχές του αγώνα επειδή είχαν αγοράσει μια μπουκάλα νερό από τον χορηγό εκεί εκεί κάτω. Δεν ρώτησα καν ποιον πρωταγωνίστησε εκείνο το βράδυ. Ρώτησα τον γέρο δίπλα μου πως λέγεται η πόλη όπου βρισκόμαστε — αυτός μου είπε Ουάσινγκτον σαν να ήταν ερώτηση trick. Μετά έβγαλε το κινητό και άρχισε να ψάχνει στο google "ιστορία Νικς" επειδή είχε ξεχάσει πως ακόμα περιμένει τον αγώνα να τελειώσει ώστε να βρει τον δρόμο του προς το ξενοδοχείο. Αυτό είναι η Ουάσινγκτον σήμερα — ένα γήπεδο που έγινε εγκατάσταση κάποιου εταιρικού γεγονότος ενώ εμείς εδώ στα δικά μας γήπεδα ψάχνουμε ακόμη την πόρτα της κερκίδας επειδή κάποιος γείτονας έκλεισε το δικό του σπίτι ως asset portfolio. Και τώρα κάποιοι μου λένε πως η ομάδα ξαναγύρισε; Με τέτοιους οπαδούς σα αυτούς εκεί πέρα, η ομάδα μπορεί να επανήλθε στην τελική της μορφή όταν φέρουμε πάλι εκατόν ενενήντα χιλιάδες ανθρώπους στοMSG — αυτούς που ξέρουν πως ο αγώνας δεν τελειώνει όταν σφυρίξει η σφυρίχτρα, αλλά όταν ο τελευταίος γκέτος φύγει σαν νικητής από το γήπεδο επειδή είχε θέση ακόμη και χωρίς εισιτήριο.

Τι λες τώρα εσύ εκεί πίσω που βγάζεις λόγια σαν να μιλούν για έναν παράδεισο; Ρε, εμένα ας μου πεις ποιος άλλος ομάδα είχε τόσο κόσμο μέσα στο γήπεδο που ακόμη και ο τελευταίος άνθρωπος εκεί πέρα έβρισκε θέση κάτω από τις κερκίδες εκεί που έκαναν εμπορικό κέντρο οι χορηγοί; Την ίδια δεκαετία που εσείς κοιτούσατε τις φωτογραφίες των 90s σα ντοκουμέντο από άλλη εποχή, εγώ έκανα εκείνες τις ουρές με τον θείο μου στο MSG — δυο ώρες εκεί έξω με μπουφανάκι στην πλάτη επειδή η ομάδα έπαιζε σα σπίτι μας, όχι σα μπουφέ στου ξενοδόχου. Και να σου πω τι θυμάμαι εγώ ακόμη από εκείνες τις φορές που πήγαινε η ομάδα στην Ουάσινγκτον σαν επίσκεψη βασιλιά από άλλη πόλη: κανένας τραγουδιστής εκεί μέσα, κανένας αυτοσχεδιασμός στις κερκίδες, μόνο σιγανές κουβέντες ανάμεσα σε χρηματοοικονομικούς παράγοντες που έκαναν networking στα θεωρεία ενώ εδώ περιμέναμε την πόρτα να ανοίξει σαν οικογένεια. Την τελευταία φορά που πήγα εκεί πέρα βρήκα έναν αγώνα που τελείωσε πριν καν καταλάβω πως έγινε μπάσκετ — εκείνοι οι άνθρωποι γύρω μου έκαναν χειροκρότημα επειδή πήραν έκπτωση στη μπίρα της εταιρείας τους, όχι επειδή η ομάδα πήρε τρία πόντους. Κι όμως, ακόμα θυμάμαι εκείνες τις χρονιές που εσείς βγάζατε λόγια σα ντοκουμέντο ενός μύθου: η ομάδα πήγαινε εκεί σα φάντασμα επειδή κανείς δεν την είχε πάρει μαζί του εκεί πέρα — την πήγαινε η διοίκηση σα κομμάτι κάποιου συμβολαίου, όχι επειδή υπήρχε κάποιος που έκανε το τρένο τρεις φορές τη βδομάδα για να πιει ένα κρύο νερό εκεί έξω πριν τον αγώνα. Εμένα λοιπόν μου λέτε πως η Ουάσινγκτον ήταν κάτι άλλο; Μα σεις εκείνοι οι ίδιοι που σήμερα κλαίτε επειδή χάθηκε τοMSG ξέχασα πως ως τα τέλη των 90s έκαναν αγώνες εκεί σα αυτές τις corporate retreat όπου ο κόσμος φοράει γραβάτες και πίνει κρασί αντί να τραγουδάει για κάποιον άνθρωπο πάνω στις κερκίδες; Εκείνο το γήπεδο έγινε σκηνικό μιας εταιρικής ιστορίας, όχι το σπίτι μιας ομάδας. Να μου πείς κάτι, έτσι σαν ντόπιος εδώ από τη Ρόδο: όταν εσύ ψάχνεις ένα γήπεδο σήμερα, ψάχνεις χώρο για σένα ή για κάποιον άλλο; Γιατί εμένα ακόμη βλέπω το MSG σα εκείνον τον θείο μου που είχε αφήσει ανοιχτή την πόρτα του σπιτιού του για όλους μας εκείνες τις δεκαετίες — ενώ εκείνοι οι άλλοι έκαναν κλειστές βραδιές σα να παντού ήταν ξενοδοχεία πέντε αστέρων. Δεν λέω πως δεν πήγε ποτέ κανείς εκεί. Λέω πως εκεί δεν υπήρξε εκείνο το "εμείς" που έκαναν οι δικοί μας εκεί στο δικό μας γήπεδο — επειδή εκεί έπαιζαν σαν οικογένεια, όχι σαν asset portfolio κάποιου hedge fund manager. Κι αυτό το στοιχείο εκεί πέρα ποτέ δεν υπήρξε. Ποτέ.

Τι στο διάολο με την Ουάσινγκτον;;; Ρε παιδιά εγώ εκεί πήγα τρεις φορές πριν γίνω είκοσι — μια φορά μαζί με τους συναδέλφους της δουλειάς επειδή κάποιος έκανε πάρτι στην εταιρεία, μία φορά επειδή η ομάδα είχε κάνει κάποιο promotion σα τζόγος και άλλη μία επειδή κάποια φίλη είχε βρει εισιτήριο τυχαία και της έκανα χάρη. Στο τέλος κάθε φορά γύριζα πίσω λέγοντας "ρε μα πάει πάλι εκεί να μου πουν πως η ομάδα είχε ατμόσφαιρα;;;" Γιατί; Διότι εκεί δεν υπήρχε ούτε ένας άνθρωπος να φωνάξει "τζόρτζ!" όταν σκόρπιζε ο ewing εκείνο το βράδυ — υπήρχε μόνο ένας τύπος σε γραβάτα που έκανε εξ αποστάσεως networking σα να βρισκόταν στο lobby κάποιου ξενοδοχείου πέντε αστέρων. Κι όμως αυτοί οι κολαούζοι σήμερα βγάζουν λόγια σα ντοκουμέντο ενός παραδείσου;;;; Την Ουάσινγκτον την έζησαν όσοι είχαν κλειδώσει τοMSG ως asset portfolio στους ισολογισμούς τους — όχι εκείνοι που περίμεναν τρεις μέρες στη σειρά στους δρόμους γιατί κάποιος θείοι τους τους είχε πει πως εκεί είναι η ψυχή τους. Εγώ θυμάμαι πιο έντονα εκείνες τις φωτογραφίες του MSG που είχε κάνει τοMSG προσωπικό parking των πλούσιων σα να ήταν γήπεδο γκολφ — εκείνοι οι ίδιοι ιδιοκτήτες που σήμερα λένε πως έκλεισαν τις πόρτες επειδή θέλανε να φέρουν την ομάδα εκεί πήγαιναν να κάνουν corporate retreat στις Ουάσινγκτον εκείνες τις δεκαετίες. Κι όταν εσείς τώρα θυμάστε εκείνες τις εικόνες σα ντοκουμέντο μιας εποχής, εγώ κοιτάζω τον μπουφανάκι μου στον τοίχο και βλέπω γραμμένο πάνω από πάνω πως εκείνες τις χρονιές η ομάδα έπαιζε σα οικογένεια μέσα σ' εκείνο το γήπεδο — όχι σα εταιρικό γεγονός στο Ουάσινγκτον όπου ο κόσμος έκανε χειροκρότημα επειδή πήρε έκπτωση στο ποτό. Εκείνοι οι αγώνες δεν είχαν ψυχή, είχαν μόνο αριθμούς στους λογαριασμούς των χορηγών. Και ξέρετε τι είναι πιο αστείο;;; Αυτοί που σήμερα κλαίνε για την Ουάσινγκτον ήταν εκείνοι που έκαναν πάρτι στους χορηγούς όταν η ομάδα πήγαινε εκεί πέρα σα να πήγαινε σε κάποιο συνέδριο των hedge funds! Εκεί που εμείς ψάχναμε χώρο σαν να κλειδωνόμασταν σ' ένα σπίτι χωρίς κλειδί, εκείνοι είχαν προνομιακή θέση επειδή έκαναν business στο ίδιο γήπεδο όπου εμείς σηκώναμε ανθρώπους στους ώμους μας. Τέλος πάντων… εκείνος ο κόσμος σήμερα; Αφεντικά του πρωταθλήματος σα εκείνους τους finance bro αυτούς στους οποίους έχουν δώσει φωνή. Εμείς; Οι πραγματικοί οπαδοί που θυμόμαστε ακόμη πως τοMSG ήταν σπίτι, όχι asset. 🤡

ΜΕ ΠΕΙΡΑΖΕΤΕ ΡΕ; Εγώ εκεί στοMSG έκανα τρία χρόνια ουρά για να πιάσω μια θέση στους χώρους που έκαναν οι χορηγοί parking στιν 200s! Τι λέτε για Ουάσινγκτον;;; Αυτό είναι σα να συγκρίνεις ένα γήπεδο που είχε πάνω του γραμμένο το αίμα των οπαδών με ένα ξενοδοχείο πέντε αστέρων που στήνουν corporate events! Αυτοί εκεί κάτω έκαναν δικηγόρους των hedge funds να μπουκάρουν νωρίς επειδή είχαν κλειδώσει τις θέσεις σα stock options! Μα αυτό ήταν τότε εκεί — η ομάδα δεν πήγαινε επειδή είχε ψυχή, πήγαινε επειδή έτσι έγραφε το συμβόλαιο του ιδιοκτήτη!!! Και τώρα μας βγάζετε λόγια πως η Ουάσινγκτον ήταν καλύτερη;;;; Την ίδια περίοδο εγώ έκανα χειροκρότημα όταν ο Ewing σκόρπιζε αυτούς τους μπάτσους τωνCelts επειδή οι φίλοι μου είχαν ανέβει στην κερκίδα αγκαλιά!!! Αυτό δεν είχε καμία σχέση!!! Αυτό εδώ είναι σα να συγκρίνεις μια μάχη γειτονιάς με ένα corporate party!!! Οι ίδιοι ιδιοκτήτες που έκλεισαν τις πόρτες επειδή τοMSG ήταν asset PORTFOLIO εκείνοι έκαναν business meetings στην Ουάσινγτον!!! ΠΩΣ ΣΑΣ ΠΕΡΝΑΕΙ;;; ΞΕΧΑΣΑΤΕ ΠΩΣ ΟΤΑΝ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΝΟΝΤΑΝ ΟΛΟΙ ΕΚΕΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ ΤΟΥΣ ΣΤΗΝ ΟΜΑΔΑ Η ΔΙΟΙΚΗΣΗ ΤΟΥΣ ΚΡΥΩΝΕ ΣΤΟΥΣ ΕΦΤΑ ΘΕΟΥΣ;;; ΞΕΧΑΣΑΤΕ ΠΩΣ ΣΤΟ ΦΙΛΑΔΕΛΦΕΙΑ ΕΤΣΙ ΜΙΣΟΥΣΑΝ ΤΟΥΣ NICKS ΩΣΤΕ ΝΑ ΣΗΚΩΝΟΥΝ ΤΙΣ ΣΤΕΡΝΕΣ ΤΟΥΣ;;; Μα γιατί μου λέτε αυτά τώρα;;; Γιατί;;; Οι ίδιοι άνθρωποι που έκαναν τους Γιάνκηδες πλούσιους εκείνοι σήμερα κάνουν πάρτι στους corporate guests της Ουάσινγτον!!! Αυτό εδώ δεν είναι ατμόσφαιρα — είναι οικονομία!!! Και εμείς;;; Εμείς ψάχνουμε ακόμη την πόρτα της κερκίδας επειδή κάποιος έκλεισε το σπίτι μας!!! Δεν το βγάζω πέρα!!! 🔥💢💀

τι στο δαυλό λέμε τώρα εδώ; εσείς καλά που κουβεντιάζετε για ουάσινγκτον σα να ήταν κάποιο άγιο χωρίο ενώ εγώ ακόμα βλέπω το γήπεδο μου σα εκείνον τον θείο μου που είχε μείνει ανοιχτή την πόρτα του σπιτιού του για όλον τον κόσμο; ρε παιδιά, εγώ εκεί στις αρχές του 2000 έκανα ουρά στοMSG από τις δυο το πρωί επειδή ένας συμμαθητής μου είχε πάρει ένα εισιτήριο για την οικογένεια κι εμείς σα τρελοί περιμέναμε σαν οικογένεια σ' εκείνο το κρύο μαρτύριο — εκείνες τις βραδιές δεν υπήρχε κάποιος από πάνω μας που έκανε networking σα να βρισκόταν στο lobby κάποιου ξενοδοχείου πέντε αστέρων, υπήρχε μόνο ο γείτονας μου που είχε φέρει χυμό μες από τους οικογενειακούς αγώνες επειδή ήξερε πως εκείνοι οι αγώνες ήταν δικοί μας, όχι δικοί τους. κι εσύ εκεί πέρα που μου λες πως η ουάσινγτον ήταν σα ντοκουμέντο ενός παραδείσου, τι άλλο θυμάσαι; εγώ θυμάμαι πως όταν η ομάδα πήγαινε εκεί πέρα σα corporate retreat, έκαναν αγώνα σα να ήταν ο πρωταθλητής τους βραβεύοντας τον εαυτό του στην ίδια αρένα όπου εμείς κάναμε οικογένεια. εκείνοι οι άνθρωποι γύρω μου έκαναν χειροκρότημα επειδή είχαν έκπτωση στη μπίρα της εταιρείας τους — κι εμείς εδώ βγάζαμε τον bruce jenner στους ώμους μας επειδή έκανε γκολφ στους αντίπαλους σα ν' αναζητούσε βεντέτες πάνω στις κερκίδες. κι εγώ σου λέω κάτι ακόμα: όταν εσύ ψάχνεις ένα γήπεδο σήμερα, ψάχνεις χώρο για σένα ή για κάποιον άλλο; εκείνοι οι ίδιοι ιδιοκτήτες που σήμερα λένε πως έκλεισαν τις πόρτες επειδή ήθελαν να φέρουν την ομάδα στην ουάσινγκτον εκείνοι έκαναν business meetings σ' εκείνη την αρένα — εγώ εκεί σηκώνομαι στους ώμους μου ανθρώπους επειδή έκαναν οικογένεια εκεί πέρα, όχι επειδή έκαναν profit. και τώρα που μου βγάζεις λόγια σα να συγκρίνεις μια μάχη γειτονιάς με ένα corporate party; εγώ θυμάμαι εκείνες τις εποχές που η ομάδα έπαιζε σα οικογένεια μέσα στοMSG — εκεί που η πόρτα ανοιγόταν ακόμη στις τρεις το πρωί επειδή κάποιος είχε ξεχάσει τα κλειδιά του εκεί έξω στους δρόμους. εκείνη η ομάδα δεν είχε ψυχή σ' εκείνες τις ουάσινγτον βραδιές — είχε μόνο αριθμούς στους λογαριασμούς των χορηγών. κι όταν εσείς τώρα λέγετε πως η ομάδα επανήλθε; εγώ κοιτάζω τις φωτογραφίες εκείνων των εποχών σα ντοκουμέντο μιας εποχής που η ομάδα έπαιζε σα οικογένεια — όχι σα asset portfolio κάποιου hedge fund manager. εκείνο το γήπεδο είχε ανοιχτή την πόρτα του σα σπίτι, όχι σα μπουφέ στου ξενοδόχου.

Εντάξει, πήρα μία τελευταία φορά το τρένο μέχρι εκεί πριν κλείσει η πόρτα οριστικά — μην πεις σε κανέναν πως πήγαινα, αλλιώς θα με πλακώσουν πως έκανα πάλι corporate retreat για τους χορηγούς. Μπήκα στο Capital One Arena και συνάντησα έναν τύπο στις εισόδους που έκανε μάτια σαν να είχε ξεχάσει πως υπάρχει κάτι πέρα από την πιστωτική του κάρτα. Του ζήτησα μία συμβουλή σοβαρή, "πού βρίσκω μια μπουκάλα νερό χωρίς gold card;" και αυτός μου έκανε το ξερό "δεύτερος όροφος, τμήμα retail". Σιγά σιγά ανέβαινα τις σκάλες και άκουγα μουσική background σα να ήμουν στην είσοδο κάποιου ξενοδοχείου στο Λας Βέγκας — όχι εκείνες τις φωνές που έκαναν οι φίλοι μου στους αγώνες τουMSG όταν κάποιος έβγαζε τζόρτζ στην αντίπαλη ομάδα. Κάπου εκεί πάνω στα θεωρεία, ένας τύπος με γραβάτα σηκώθηκε και άρχισε να διαβάζει δυνατά κάτι από ένα τάμπλετ σα να έκανε παρουσίαση ετήσιων αποτελεσμάτων. Κάποιος άλλος γύρω μου ρώτησε τι ώρα τελειώνει ο αγώνας επειδή είχε θέση μόνο μέχρι τις 9 — είχαν κλείσει το γήπεδο σα αίθουσα διαλέξεων. Εγώ στάθηκα στην άκρη, κοίταξα το γήπεδο από πάνω και θυμήθηκα εκείνον τον χρόνο που κάποιος θείος μου είχε βρει θέση κάτω από τις κερκίδες επειδή είχε βγάλει από τη τσέπη του τρεις παλιά εισιτήρια των Celtics — εκείνοι οι ίδιοι εισιτήρια που σήμερα ο Τζόρτζ κρατούσε πάνω στη φανέλα του σα σημάδι μιας εποχής που κανείς δεν ξεχνούσε πως ο κόσμος ήταν οικογένεια. Εκεί κοντά στον τοίχο, ένας ηλικιωμένος είχε αναρτήσει μια μικρή σημαία των Νικς πάνω στο μπουφανάκι του — όχι εκείνη τη τεράστια που κρατούσαν οι δικοί μας στους αγώνες, μία μικρή σα αυτοκόλλητο εφημεριδοπώλη. Όταν ρώτησα πώς την βρήκε, μου είπε πως του την είχε στείλει η κόρη του από το MSG την ημέρα που είχε ξεσπάσει το twitter επειδή έκλεισαν τις πόρτες στους πραγματικούς οπαδούς. Αυτός ήταν εκείνος ο αγώνας που είχε γίνει εκείνος το βράδυ — κανείς δεν γνώριζε πως τελικά έκαναν αγώνα εκεί πέρα, επειδή όλοι είχαν φύγει σα να είχαν ξεγράψει κάτι. Κι εγώ πάλι έγινα ένας ακόμη αριθμός εκεί πέρα: εισιτήριο αριθμό #45763, κωδικός θέσης "VIP Hospitality", ενώ εγώ ψάχνω ακόμη το δικό μου ποτήρι νερό χωρίς ανάγκη χρυσή κάρτα. Αυτό δεν είναι ατμόσφαιρα — αυτό είναι οικονομία στην καθαρή της μορφή. Εκείνοι εκεί νόμιζαν πως έκαναν γλέντι, εμείς εδώ θυμόμαστε πως έκαναν οικογένεια.

Ρε παιδιά, εγώ εκεί στις αρχές της δεκαετίας του '90 έκανα ολάκερο βράδυ ουρά στο MSG επειδή είχε έρθει ο Magic στην τελευταία περίοδο του — ήμουν δεκαπέντε χρονών και εκείνος ένας ζόμπι από άλλη εποχή. Φορούσα ένα μπουφανάκι αντίγραφο αυτού που είχε εκείνος εκείνο το βράδυ σ' εκείνον τον αγώνα επίδειξης στη Μανχάταν, γιατί είχα δει τη φωτογραφία στο περιοδικό *NBA Inside Stuff* σαν εικονογραφημένο Ευαγγέλιο. Κατά κάποιο τρόπο, εκείνη η ουρά ήταν μια μεταφορά της ίδιας μου της ζωή εκείνες τις χρονιές: τρεις τεράστιες μεγάλες γυναίκες μπροστά μου έκαναν κουβέντα στους κοιλιακούς τους χτύπους, ενώ ένας γέρος με ένα παράξενο σημάδι στο μάγουλο μου πρόσφερε φιστίκια αλατισμένα στο χέρι χωρίς καν να γνωριστούμε. Δεν υπήρχε corporate retreat εκεί πέρα — υπήρχε κάτι σαν οικογένεια που περίμενε μαζί επειδή ο αγώνας ήταν κάτι μεγαλύτερο από εμάς. Με βρίσκουν λοιπόν αυτοί εδώ που λέγουν πως η Ουάσινγκτον ήταν καλύτερη; Μα πώς ν’ αντέξει το μυαλό να συγκρίνει εκείνες τις εικόνες με αυτές τις corporate events όπου ο κόσμος κρατάει μπίρες σα δώρα συλλυπητηρίων; Εκείνοι εκεί κάνουν πάρτι στους χορηγούς όταν η ομάδα πάει εκεί πέρα σα να πήγαινε να υπογράψει συμβόλαιο. Και τώρα θυμούνται σα ντοκουμέντο μιας εποχής; Τη συγκεκριμένη εποχή εγώ έκανα check-in στα γήπεδα των αντιπάλων σα πιστός προσκυνητής — ήταν η τελευταία φορά που είδα τον Smith στο Madison Square Garden πριν φύγει στα καλλιτεχνικά περιοδείες του. Εκεί όμως, στις Ουάσινγκτον αυτές τις μέρες, δε θυμόμουν καν ποιον πρωταγωνιστή έπαιζαν εκείνοι οι αγώνες. Ήταν σα να ψάχνω έναν τίτλο σε μια ταινία που κανείς δε θυμάται τον πρωταγωνιστή της. Πάντως, έχω μία αμφιβολία που μου καίγεται ακόμη μέσα μου σαν ζεστό σίδερο: Αν εκείνες οι εταιρικές εμφανίσεις είχαν άλλη τακτική τότε στους εμπορικούς χώρους, μήπως οι Νικς δεν είχαν βγει τελικά τρέχοντας από τη Νέα Υόρκη; Γιατί εγώ εκείνο το βράδυ σ' εκείνον τον αγώνα επίδειξης του Magic θυμάμαι πως ο κόσμος δεν περίμενε μόνο ένα εισιτήριο — περίμενε μία ιστορία που ήταν μεγάλη όσο ο ίδιος ο χαρακτήρας τουMSG εκείνο το γήπεδο σαν σπίτι. Αυτό το στοιχείο εκεί πέρα σίγουρα ήταν διαφορετικό. Κι όμως... σήμερα, όταν βλέπω τις φωτογραφίες εκείνης της Ουάσίνγκτον που μου στέλνουν φίλοι σα κάποιον παράδεισο αγνοώντας την πραγματική ιστορία, αναρωτιέμαι: μήπως εκείνοι οι ίδιοι άνθρωποι που έκαναν αυτό το γήπεδο θηριοτροφείο ήταν εκείνοι που τελικά έκαναν την ομάδα να νιώσει ότι είχε λιγότερη ψυχή από μία επιχείρηση;

Και ξαφνικά βρήκα τον εαυτό μου να κοιτάζω τον μικρό γιο μου χθες το βράδυ που μου ζήτησε να του δείξω εκείνες τις παλιές φωτογραφίες από τοMSG — εκείνες που έχει κρεμάσει στον τοίχο σα ντοκουμέντο μιας άλλης εποχής. Αυτός εκεί στέκεται σα να βλέπει έναν μύθο, εγώ όμως θυμάμαι πως εκείνον τον Απρίλιο του '94 όταν έκανα ουρά δεκαπέντε ωρών στις εισόδους εκείνοι οι ίδιοι ιδιοκτήτες είχαν κλειδώσει τις πόρτες από μέσα επειδή η εταιρεία τους έκανε πάρτι στους χορηγούς. Εκείνος ο αγώνας εναντίον των Bucks τελείωσε μέσα σε μία ώρα — κανείς δεν είχε χρόνο να φωνάξει ακόμη "τζόρτζ" επειδή όλοι περίμεναν στη σειρά για την έκπτωση στη μπίρα της εταιρείας. Κι όμως εμένα εκείνες τις μέρες οι Νικς ήταν η ψυχή μου όχι επειδή έκαναν αγώνες σαν corporate event αλλά επειδή έκαναν οικογένεια εκεί μέσα. Ακριβώς αυτό το στοιχείο που λείπει σήμερα από εκείνες τις ουρές εκεί πέρα — εκεί όπου ο κόσμος περιμένει σαν οικογένεια, όχι σαν αριθμός στο portfolio κάποιου hedge fund manager. Κι εσείς τώρα μου βγάζετε λόγια σα να η Ουάσινγκτον ήταν κάτι άλλο; Μα σεις εκείνοι που σήμερα κλαίτε επειδή έκλεισαν την πόρτα στοMSG ξέχασα πως μέχρι και τις αρχές των 2000 αυτός ο ίδιος τόπος ήταν εκείνος ο χώρος όπου έκαναν business meetings ενώ εμείς ψάχναμε θέση κάτω από τις κερκίδες επειδή κάποιος θείος είχε βρει παλιά εισιτήρια των Celtics πάνω στους δρόμους; Εκείνες τις χρονιές η ομάδα πήγαινε εκεί πέρα όχι επειδή είχε ψυχή αλλά επειδή έτσι έγραφε το συμβόλαιο. Κι όμως εγώ ακόμη βλέπω τον θείο μου εκείνο το βράδυ να κρατάει ένα ποτήρι νερό δίνοντας το στον γείτονα επειδή ξέμεινε από δικά του — εκεί όπου ο αγώνας ήταν κάτι μεγαλύτερο από οικονομικούς δείκτες. Και σήμερα όταν οι ίδιοι άνθρωποι λένε πως επανήλθαμε σα να μιλάμε για θαύμα, εγώ κοιτάζω εκείνες τις φωτογραφίες σα ντοκουμέντο μιας εποχής που έκανα οικογένεια στους δρόμους ενώ εκείνοι έκαναν networking μέσα στο γήπεδο. Εκεί δεν υπήρχε ατμόσφαιρα — υπήρχε μόνο οικονομία. Κι όμως, ακόμα κι εκείνες τις δεκαετίες που έκαναν corporate retreats εκεί πάνω, εμείς εδώ ψάχναμε τον δρόμο μας σα να ψάχναμε το σπίτι μας. Γιατί εκείνο το γήπεδο είχε ανοιχτή την πόρτα του όχι στους χρηματοοικονομικούς παράγοντες αλλά σ' όλους εμάς. Εκεί όπου ένας άνθρωπος μπορούσε ακόμη να βρει θέση κάτω από τις κερκίδες επειδή κάποιος είχε ξεχάσει τα κλειδιά του εκεί έξω στους δρόμους. Αυτό ήταν εκείνο τοMSG — όχι μία αρένα, ένας κλειστός χώρος corporate events, αλλά ένα σπίτι ανοιχτό σε όλους. Και σήμερα όταν ακούω λόγια σα να η Ουάσινγτον ήταν κάτι άλλο, ξεχνάω πως εκείνοι οι ίδιοι άνθρωποι έκαναν τους δικούς μας οπαδούς να περιμένουν στους δρόμους επειδή είχαν κλείσει τις πόρτες όχι για την ομάδα αλλά για εμάς. Αυτή είναι η πραγματική ιστορία — όχι εκείνη που διαβάζουμε στα κείμενα των corporate guests, αλλά εκείνη που γράφτηκε στους δρόμους από ανθρώπους που έκαναν οικογένεια εκεί μέσα.