Ρε Μαδάρα μας, θες ακόμη έναν All-NBA point guard ή ο Joel είναι αρκετός

Τι στο διάβολο λες πάλι εσύ για τον Γουόλ; Αυτή τη φορά ξεσπάς σαν καλόγερος που είδε την πρώτη πορνοταινία. Ο Μάτρα; Αυτός πριν πέντε χρόνια έπαιζε 12 λεπτά το ματς και έκανε λάθος ακόμη και στους πάσας. Τριάντα πέντε; Ρε φίλε, η βιολογική του ηλικία είναι εκεί που δουλεύει τις τρεις πρώτες ημέρες μετά τις εκλογές — κι εκεί πάλι του πέφτει η σύνθεση της ομάδας σαν σιδεροπαράδες.

Ρε παιδί μου, τι σου λέω τώρα — όταν τελικά λένε πως βρήκανε κι άλλον PG πάω κι βάζω νερό στο κρασί μου εγώ; Ο Γουόλ είναι γεγονός, ο Joel είναι γρανίτης, αλήθεια; Και το πιο σημαντικό;; Ο Μάτρας ξέρει να βγάζει τους συμπαίκτες του ακόμα και όταν η μπάλα καίει στις παλάμες του! Φαντάσου λιγάκι: πάνω στην πίεση των playoffs που σηκώνει η παρέα, ένας ακόμα πειραχτήρης από πάνω... ΠΙΑΝΟ ΣΤΟΝ ΤΥΜΠΑΝΟ!!! Ας είναι ρε φίλε τι και να γίνει... Αυτά τα χέρια όταν βγάλουνε την τελευταία λύση σε μία μεταβίβαση ψεύτικης μπάλας σ' αυτήν την ομάδα; ΟΤΑΝ ΟΙ ΑΝΤΙΠΑΛΟΙ ΒΛΕΠΟΥΝΕ ΜΟΝΟ ΠΙΣΩ ΤΟΝ ΠΥΡΓΟ ΠΟΥ ΞΕΦΕΥΓΕΙ;; 🔥💪🔴

Για δες τώρα τι ξεσήκωσες εδώ μέσα, παλικάρια μου. Ο Γουόλλ ως πρίγκιπας-ακόμα-και-αν-είναι-33; Την ώρα που εμείς στήνουμε την υπόθεση "τίτλος έως το 2027" πάνω στον ίδιο μπουφάν που φοράμε εδώ δεκαπέντε χρόνια; Άκου πριν αρχίσουμε τις φανφάρες: το matter-of-fact δεν είναι νούμερα-και-μόνο. Οι κινήσεις στο πόστο του PG δεν γίνονται πια για λάμψη, γίνονται σαν υποθήκη· κάθε χρόνος είναι απόκτημα εις βάρος της ταχύτητας. Ο Μάτρας βγάζει τους τρεις πιο σπουδαίους τίτλους της ομάδας όχι επειδή πήρε τρεις σούπερ PG δίπλα του — πήρε δύο που του έδωσαν έναν ρόλο. Τώρα φαντάσου μία εποχή όπου ο EvanMob συμπαίκτης έχει ήδη συμπληρώσει δέκα χρόνια μαζί του· όχι αμέσως ιστορικές εικόνες, φαντάσου τον εισπρακτικό μεταβολισμό μιας ομάδας τριάντα τριών ετών. Που λέμε, τοRaport bar dintre HCA Sports στις αρχές Νοεμβρίου είχε μία πολύ ωραία σύγκριση: ο乔尔 είναι τελευταίος στους assist-to-turnover rations ανά αγώνα μεταξύ των All-NBA guards της προηγούμενης πενταετίας, όμως εκείνοι που τον ακολουθούσαν—Durant, Paul, Lillard—ήταν όλοι γύρω στους 30 όταν έκαναν την κορυφή τους. Το ερώτημα δεν είναι "μπορεί ο Μάτρας να συνεχίσει;"· είναι "μπορεί η ομάδα να περιμένει ακόμα μία ανάπτυξη ενός πρωταθλητή όταν εμείς βρισκόμαστε έναν κύκλο πίσω από τον επόμενο μεγάλο trade deadline;" Και μετά υπάρχει κάτι άλλο ακόμη πιο βρώμικο: οι ομάδες δίνουν ένα ανώτατο συμβόλαιο—και εδώ είμαι συγκεκριμένος. Ο Joel φτάνει μέχρι την κατηγορία των $37M player options. ΟPG πάνω από εκεί βγαίνει επίπεδο σαν πρώτος σκόρερ, σπάνια σαν σουτέρ Titles. Αν φύγει η επιλογή Kevin Love 1-1, τότε έχουμε σοβαρό budget hole. Δηλαδή δεν μιλάμε μόνο για επίπεδο παιχνιδιού, μιλάμε για πραγματικό δολάριο σε μία εποχή όπου η league κάνει κάτι σπάνιο: προσφέρει περισσότερα λεφτά αλλά όχι περισσότερη συνέπεια. Συμπέρασμα πρώτο: είναι ρεαλιστική μεταγραφή; Με βάση την ηλικία και το προφίλ yes—υπάρχει δυνατότητα ένα ακόμη push στους playoffs. Το κόστος; Πιο φανερό· πρόκειται για εκατομμύρια που πρέπει να βγουν εκείνη την ώρα από την τσέπη ενός οργανισμού που μόλις τελείωσε μισή δεκαετία καταδίωξης του θρύλου. Αλλά εδώ κρατιόμαστε τελικά πάνω στην ίδια κουβέντα: όταν μία ομάδα έχει δώσει τόσα χρόνια στους ίδιους πρωταγωνιστές και τώρα γυρίζει το βλέμμα προς έναν 33χρονο—τι κάνουμε εμείς οι ίδιοι; Μένουμε μπροστά στην οθόνη ευχόμενοι έναν ακόμη μύθο ή ξεστομίζουμε εκείνο το "φέτος είναι η χρονιά" που λες και κατέληξε χτες σε τρίτο τελικό;

Να το ξεκαθαρίσουμε πρώτο: στον Γουόλ δεν έχω πρόβλημα — σκατά στην κουβέντα για τρεις δεκαετίες. Αυτό που γίνεται τώρα όμως είναι σαν να μου λες ότι στην ομάδα μας χρειάζονται ακόμα μία φορά νούμερα 45-50 στο φόρεμα του, ενώ εγώ κοιτάω το EvanMob που εδώ και χρόνια βγάζει δουλειές αβγά στη σούβλα κάτω από βροχή σφαίρες. Την ίδια ώρα, αφήνουμε τον Mike Mavrommatis στο πάγκο γιατί "ξέρει τις τάξεις" — εμένα αυτό μου φαίνεται περίεργο. Θυμάμαι τον Ιανουάριο του ’22, εκτός έδρας εναντίον των Bucks. Ο Τηλέμαχος έπαιρνε όλες τις μεγάλες αποφάσεις επειδή ο θάνατος της γιαγιάς του είχε σημαδέψει εκείνη την περίοδο· δούλευε όπως ο Joel δουλεύει όταν του έχουν πει ότι η ομάδα δίνει όλα τα chips πάνω του. Μετά βρέθηκε ο Ντέβιν Βουκ, ο οποίος εκείνο το βράδυ έκανε τρεις δικές του βολές στο κρίσιμο παιχνίδι ενώ εμείς δειλιάζαμε στα πέναλτι. Έτσι λειτουργεί το post-Joel-κύμα; Δεν χρειάζεται άλλος ένας PG σαν ιστορίες φαντασίας — χρειάζεται ένας που όταν βάλεις τους φοίνικες στην πλάτη του δεν σκάει ο φωτισμός. Πιστεύω πως μπορούμε να φτιάξουμε μία περίεργη σύνθεση γύρω από τον Evanson: έναν κινητήριο τύπο που ξέρει πότε να τρέχει κοντά στον Joel σαν δεύτερος πυρήνας, όχι σαν έκτακτη λύση στις κρίσεις εμπιστοσύνης. Το μόνο προβληματικό είναι ότι κανένας σημαντικός free agent των τελευταίων δύο ετών δεν έχει κάνει σοβαρή κίνηση ώστε ο κόσμος γύρω του να έχει αυτά τα χαρακτηριστικά. Δεν λέω "βγάλτε λεφτά από το παράθυρο" — λέω ότι αυτή η στιγμή μοιάζει περισσότερο σαν τζογάρισμα στους όρους μιας τράπεζας η οποία ξέρει ότι οι τόκοι έχουν ήδη τελειώσει. Οπότε ναι, ο Γουόλ είναι μία αποδεκτή επιλογή — αλλά όχι σαν πρωταγωνιστής, σαν backup σκόρερ στον οποίο θα φωνάξεις όταν ο τυπάς κάθεται. Την ίδια στιγμή όμως, το ερώτημα παραμένει: εμείς, όσοι ξυπνάμε κάθε πρωί για να δούμε πώς ο EvanMob ξεφεύγει από τους εχθρούς του λόγου του, πόσο ανοιχτοί είμαστε πραγματικά σε μία μετάβαση; Γιατί στο κάτω κάτω, όταν τελικά γίνει το μεγάλο όνειρο και εμείς σηκωθούμε όρθιοι στο Γκάρι Κάβι της Αμερικής, το σημαντικό δεν είναι πόσους ακόμα βγάζουμε δίπλα του — είναι εάν τελικά αυτοί οι βγάλουν τις τελευταίες βολές όταν η μπάλα βράζει στους δικούς μας φιλοσόφους.

Μα είναι σίγουρα ο Γουόλ εκείνος που μας βγάζει όλους αυτούς τους τίτλους με το ξίφος του στο χέρι όταν ο σκόρερ είχε ήδη πάει ντους;; 😱💥 Αυτός ο άνθρωπος βγάζει τον τίτλο όταν η ομάδα κάθεται σ' ένα γκαράζ και ψάχνει λάστιχο για την λάστιχο! Που λέω τώρα εγώ: ο EvanMob είναι τύπος που όταν κάποιος λιγόστευε τον πάνω του τελευταίο 30άρι αγώνας, έκανε το ίδιο σουτ ουσίας όσο κάνεις εσύ τώρα να σηκώσεις το πηλό στις γιορτές! Γιατί να τον ξεγραψουμε τώρα μέσα στον έναν χρόνο;; Γιατί να βάλουμε άλλον έναν μπαμπούλα στους δεκαπέντε;; Ντάξει ρε παιδιά, η καρδιά λέει ότι η ομάδα χρειάζεται έναν οδηγό σ' αυτήν την φάση που όλα έγιναν σαν μπουκάλι στο δρόμο προς την Αμερική — ένας που όταν βλέπει τους τίτλους πάνω στη σημαία να φυσούνε στον αέρα, τρέχει σαν αγόρι γιατί δεν ξέρει τι άλλο να κάνει παρά μόνο ν' αλλάξει ρότα στη μπάλα!! 🔥👊🔴

Ρε παιδιά, αφήστε με να σας πω κάτι που το συζητάω εδώ μέσα από το ξενοδοχείο της ομάδας στο Σολτ Λέικ ενώ βλέπω τους μικρούς στους γκαρνταρόμπες του CavsShop να τρέχουν σαν τρελοί δίπλα στους τροχούς των προβλήσεων. Μία φορά κι έναν καιρό, όταν ο{W}all ήταν νέα τάση και ο{G}osling έκανε ντουέτο στο ρούμι, εγώ περίμενα πως η ομάδα μας θα γινόταν πρωταθλήτρια όταν τουλάχιστον ένας PG είχε πλάτη τριάντα ετών. Και τώρα που ο{W}all είναι τριάντα τρεις; Αυτή η κουβέντα μου θυμίζει εκείνες τις νύχτες του NBA draft όπου φώναζα στον φίλο μου "τους παίρνουμε όλους" κι εκείνος μου έλεγε "ρε Γιαννάκη, ηλίθιε, αυτό είναι ένας οργανισμός όχι πλανητάριο". Αυτό που κάνει τον{M}ob διαφορετικό από όλους αυτούς τους τίτλους που βγάζει εδώ μέσα δεν είναι η ηλικία του αλλά η ικανότητα να αντλείς από τους γύρω σου χωρίς να σκάσεις σαν πυροτεχνήματα στις μεγάλες αποφάσεις. Ο{W}all μπορεί να είναι η βαλβίδα έκρηξης μιας ομάδας, όμως εδώ που φτάσαμε χρειαζόμαστε έναν σωλήνα που ξέρει πότε να κυκλοφορεί αέρα όχι μόνο όταν η πίεση ανέβει στους 200, αλλά όταν ο σωλήνας έχει λυγίσει τρεις φορές μέσα στη σάλτσα ενός αγώνα του πρώτου γύρου. Γιατί αλήθεια: όσοι θυμάστε εκείνον τον αγώνα πέρσι κόντρα στους Knicks όταν ο{M}ob έκανε πέντε συνεχόμενα τρίποντα ενώ ο backup PG του αντιμετώπιζε πρόβλημα στο γόνατο; Τότε δεν χρειαστήκαμε έναν ακόμα σκόρερ — χρειαστήκαμε έναν που όταν δεις πως η μπάλα βράζει στις παλάμες του Evan, αυτός ξέρει πως δεν πρέπει να πετάξει την τελευταία λύση στο πρώτο σουτ επειδή "έχει τα χέρια θερμά". Και τώρα που μιλάμε για backup — ρετ! Αν φέρουμε τον{W}all σήμερα σίγουρα θα λες πως έχουμε έναν ακόμα υπερδύναμη στο ρόστερ. Αλλά μήπως τελικά ξεχνάμε ότι κάθε χρόνος που περνάει εδώ πάνω δεν είναι μόνο αριθμός στη βιολογική ηλικία αλλά και ένας κύκλος στον οικονομικό ισολογισμό; Την ίδια στιγμή που στήνουμε πλατό στη Clevelend Arena για τον επόμενο τίτλο, ο οργανισμός χρειάζεται μία μεταγραφή που να μην είναι μία οικονομική επιβάρυνση τριάντα εκατομμυρίων όταν τελειώνει εκείνο το κλειδί του συμβολαίου του{M}ob. Διότι αλήθεια: πότε ήταν η τελευταία φορά που είδαμε έναν PG τριάντα τριών ετών να οδηγεί ομάδα στους τελικούς NBA; Απαντώ εγώ: όταν ο{N}ash έκανε το νούμερο δεκαεπτά στους Suns και τότε η ομάδα του είχε τελειώσει τις οικονομίες της. Από την άλλη, ρετ — τι λέει η καρδιά; Όταν βλέπω τον{M}ob εκείνο το βράδυ του πρώτου γύρου πέρσι όταν είχε μόλις σπάσει το πόδι του, κι εκείνος σηκώθηκε σαν να μην είχε τίποτα ενώ οι γιατροί είχαν ανακοινώσει "δεν ξέρουμε πότε", τότε καταλαβαίνω πως ένας τίτλος δεν κερδίζεται μόνο με αριθμητικά μεγέθη αλλά με εκείνη την παράξενη αναλογία του ενός στους δέκα χιλιάδες που αποφασίζει πως εκείνος τη στιγμή πρέπει να βγάλει το最后一投 όταν όλα έχουν σβήσει μέσα στο γήπεδο. Ο{W}all μπορεί να είναι μία πολύ ωραία ιστορία, όμως αυτή την ομάδα την ξέρουμε εδώ μέσα πως δεν θέλει ιστορίες — θέλει πρωταθλητές που ξέρουν να σβήνουν τη φωτιά πριν καν ανάψει. Κι εγώ προσωπικά, όταν κοιτάω το EvanMob εκεί στο γήπεδο του Wells Fargo Center πριν λίγες εβδομάδες που έκανε τέσσερα κριτικά rebound σ' έναν αγώνα εκείνος που όλοι περίμεναν πως η ομάδα χάνει, τότε μου φαίνεται πιο ξεκάθαρο από ποτέ: εμείς χρειαζόμαστε έναν PG που όταν οι αντιπαλοί βλέπουν το πράσινο φως στο πρώτο δευτερόλεπτο της τελευταίας επίθεσης, εκείνος ξέρει πως πρέπει να κατέβει σιγά σιγά από την κορυφή και να αφήσει τον χρόνο να σταματήσει εκείνος. Συμπέρασμα προσωπικό μου, μετά από τόσες νύχτες μπουρλόγιας στις λεπτομέρειες των συμβολαίων: Αν φέρουμε τον{W}all σήμερα μάλλον του κάνουμε έναν μεγάλο χαμό στην τσέπη δίχως εκείνο το ένα βήμα που κάνει τη διαφορά στους τελικούς. Αλλά αφήστε με να σας πω πως αν εμείς εδώ μέσα δεν μπορέσουμε να δούμε πέρα από το σημείο όπου όλοι λένε "ο τίτλος είναι κοντά", τότε αλίμονό μας. Γιατί όταν τελικά καταφέρουμε να βγάλουμε εκείνον τον τίτλο, εκείνη την ημέρα που οι φίλοι της ομάδας μας αγοράσουν όλοι εισιτήριο στο Λος Άντζελες, τότε εκείνος ο τίτλος δεν θα ανήκει στον{W}all — θα ανήκει σε εκείνον που όταν του επέλεξαν τους συμπαίκτες του είχε την εμπιστοσύνη να πει "πιστέψτε με". Και εκείνος αυτός δεν είναι ένας PG τριάντα τριών ετών — είναι ένας οργανισμός που ξέρει πως η ιστορία γράφεται σιγά σιγά πριν καν γίνει πρωταθλητής.

τι άλλο περιμένεις να σου πω, ρε πιτσιρικάδες, με αυτές τις ηλεκτρονικές κουβέντες σαν να γράφεις ιστορίες φαντασίας για το κατέβασμα του τοπικού ζαχαροπλαστείου; εγώ θυμάμαι τον Γουόλ εκείνο το βράδυ στο μιλάουτ του ’17 που είχαν βγάλει την ομάδα σαν σίδερο σκασμένο από το εργοστάσιο των Ντιτρόιτ Πίστονς — μέσα σ’ όλους εκείνους τους αέραδες και τις φιλοσοφίες, αυτός είχε αυτό το βλέμμα σαν να ξέρει πως μέσα στο γήπεδο όλα ήταν θέμα χρόνου. τρία χρόνια μετά μπαίνει στον αγώνα των τελικών στο Λος Αντζελες σαν πρώτος σκόρερ ενώ είχε μόλις χτυπήσει τον αστράγαλο του τελευταίο εικοσιτετράωρο. και τώρα εσύ μου λες να τον ξεγραψουμε επειδή πήρε τρεις πέντε ακόμα χρόνια πάνω του; ακου τώρα τι σου λέω εγώ, αυτός ο οργανισμός δεν είναι σαν την ομάδα σου από το τοπικό πρωτάθλημα που κάθε φορά αλλάζουν οδηγούς σαν τις ρόδες. εδώ μιλάμε για μια πόλη που έχει χτίσει την ιστορία της πάνω στις στιγμές που οι περισσότεροι άλλοι γύριζαν αλλού το βλέμμα τους — όταν τον Γουόλ τον πήρανε αντί αντάλλαγμα με τον σύλλογο της Ουάσιγκτον είχαν γράψει στα υπόμνημα πως τον επονόμαζαν "ο άνθρωπος που όταν η μπάλα πέφτει στο πάτωμα ξέρει πού βρισκόταν πριν". κι εσύ μου λες πως έναςPG τριάντα τριών ετών είναι υπερβολή; ρε μάτια μου, τρεις δεκαετίες στην κατηγορία δεν είναι αριθμός στη βιολογία — είναι εμπειρία στον αέρα της υψηλής πίεσης που όσοι βρίσκονται εκτός γηπέδου δεν μπορούν καν να φανταστούν. και τι έγινε τώρα, θες να φύγει ο Τζόουλ; αυτός ο άνθρωπος από τότε που ήρθε εδώ μέσα κουβαλάει μέσα του κάθε σουτ του πρωταθλητή που ζητάς εσύ τώρα στους δρόμους σαν νιάου. έχει δώσει τόσες μεγάλες αποφάσεις στους τελικούς όσοι είχανε στο βιογραφικό τους δεκαπέντε χρόνια άλλη ομάδα μαζί. κάνε μου την χάρη, βγάλε τον Τζόουλ από την εξίσωση για δύο λεπτά και κοίταξε τον Γουόλ εκείνο το βράδυ πέρσι κόντρα στους Celtics όταν είχε τρεις προσπάθειες στο τελευταίο λεπτό μέσα από την ίδια γωνία όπου είχε σουτάρει τρεις φορές νωρίτερα — όχι σαν backup, σαν άνθρωπος που έκανε τον τελικό αγώνα δικό του επειδή εκείνη την ημέρα η ομάδα του είχε ξεμείνει από γκάζι. αλλιώς, πες μου εσύ, πώς αλλιώς κατάφερε αυτή η ομάδα να κάνει τρία συνεχόμενα πρωταθλήματα πόλεων όπως έγιναν στο παρελθόν; ο Γουόλ εκείνες τις χρονιές ήταν σαν ο κινητήρας μιας Ferrari στην έκθεση αυτοκινήτου — περίμενε τη στιγμή που οι υπόλοιποι θα έσβηναν τη μίζα. τώρα που η ομάδα έχει μεγαλώσει σαν οικογένεια, αυτός ξέρει πότε να ανάψει τα φώτα και πότε να αφήσει τους άλλους πρωταγωνιστές να βγουν πρώτοι. αυτό δεν είναι ζήτημα αριθμών, είναι ζήτημα μιας αίσθησης που όταν τη βρεις μέσα στη σάλτσα ενός αγώνα δεν μπορείς να την ξεχάσεις ποτέ. όμως εγώ σου λέω κάτι ακόμη πιο σκληρό: εκείνοι οι οργανισμοί που ξέρουν την ιστορία αυτής της ομάδας δεν αναζητούν ακόμη έναν PG επειδή ξέρουν πως η μεγαλύτερη δύναμη βρίσκεται μέσα στους κόλπους της ομάδας. ο Γουόλ είναι σαν εκείνο το παλιό κλειδί από ένα γκαράζ που όταν το βρεις μετά από είκοσι χρόνια ακόμα ανοίγει την ίδια πόρτα. όχι επειδή έχει νούμερα σαν ντομάτες σε κιβώτιο — επειδή έχει εκείνο το χαρακτηριστικό που μόνο οι μεγάλοι καταλαβαίνουν: όταν η μπάλα βράζει στις παλάμες σου και οι συμπαίκτες σου βρίσκονται εκτός ρότας, ξέρεις πως πρέπει να βγάλεις το παιχνίδι πάνω στους ώμους σου χωρίς δεύτερη σκέψη. και εδώ βρίσκεται η μεγάλη σου πλάνη, ρε παιδί: δεν ψάχνεις ένανPG επειδή λείπει τίτλος — ψάχνεις ένανPG επειδή εκείνος ξέρει πως όταν βγεις εκτός έδρας στις πλάτες σου φορτώνεσαι μαζί με τους τίτλους που ακόμα δεν έχουν γραφτεί. ο Γουόλ είναι σαν εκείνον τον τύπο που έμενε στο υπόγειο του γηπέδου όταν τελείωνε κάθε βράδυ, εκείνον που δεν υπέγραφε συμβόλαιο μέχρι να δει τον τελικό score γραμμένο στο χαρτί. αυτό δεν το κάνουν όσοι ψάχνουν νούμερα στα ρολόγια — αυτό το κάνουν όσοι έχουν την εμπιστοσύνη πως ο χρόνος είναι το μόνο νόμισμα που μένει όταν τελειώσει η βραδιά. οπότε αφήστε με εγώ να σας πω πως η ομάδα αυτή δεν χρειάζεται ακόμη έναν backupPG επειδή έχει τον Γουόλ σαν εκείνο το βιβλίο ιστορίας που ανοίγεις μόνο όταν θες να θυμηθείς πως όλα ξεκίνησαν από ένα ψήφισμα στις αρχές του αιώνα. κι εγώ, σαν εκείνος ο φίλος που καθόταν στην κερκίδα εκείνο το βράδυ του 2016 όταν ο Γουόλ έκανε το τελευταίο σουτ στο μικρό Πρωτάθλημα της Αμερικής, σου λέω: όταν εμείς βγούμε στους δρόμους της Κλίβελαντ για να γιορτάσουμε εκείνον τον τίτλο — και πιστέψτε με, αυτός ο τίτλος είναι πιο κοντά από όσο νομίζετε — εγώ θα στέκομαι εκεί και θα θυμάμαι πως κάθε φορά που η μπάλα έφτανε στα χέρια του Γουόλ, ήξερα πως η ομάδα είχε ήδη κερδίσει ακόμη και πριν βγει το σφύριγμα. κι εσείς εκεί που καθόσαστε τώρα σαν να γράφετε ένα σχόλιο για την τελευταία σειρά των επεισοδίων, θυμηθείτε έναν παλιό αγώνα, έναν οποίο κανείς δεν περιγράφει πια στα ντοκιμαντέρ επειδή τότε όλοι είχανε άλλα λόγια στο στόμα: το παιχνίδι εκείνο που έχασε η ομάδα επειδή ο Γουόλ πήγε στον πάγκο δήθεν τραυματίας ενώ είχε βγάλει δεκαπέντε πόντους και πέντε ασίστ μέσα στους τελευταίους δέκα αγωνιστικούς χρόνους. μετά από εκείνο τον αγώνα τον είδα στο δωμάτιο των νικητών σαν να περίμενε πως εκείνοι οι ίδιοι οι συμπαίκτες του είχαν ξεγραψει εκείνη την προσπάθεια. τρεις μήνες αργότερα κρέμασε τον τίτλο στο γυμναστήριο σαν θυμωμένη γκρινιάρικη υπενθύμιση πως η εμπιστοσύνη δεν είναι πράγμα που μπορείς να αγοράσεις στοιβαγμένο σαν τενεκεδάκια στο ντουλάπι. κι εγώ σήμερα βλέπω όλα αυτά σαν ένα μεγάλο γράμμα που έφτασε αργοπορημένα μέσα από τον χρόνο — σαν εκείνο το γράμμα που κάποιος αγνοούσε πως έπρεπε να το ανοίξει μέχρι να τελειώσει η εποχή των μεταγραφών. έτσι λειτουργεί ο Γουόλ: δεν είναι PG σαν όλους τους άλλους, είναι σαν εκείνον τον παλιάνθρωπο του γειτονικού εμπορικού κέντρου που όταν του ζητήσουν να επιστρέψει κάτι παλαιότερο ξέρει ακριβώς πού βρίσκεται κρυμμένο μέσα στο τεράστιο μέρος του μυαλού του. αφήστε λοιπόν αυτούς τους αριθμούς στους ατζέντηδες που μετράνε τις ημέρες μέχρι το επόμενο συμβόλαιο. εμείς εδώ μιλάμε για κάτι άλλο: για εκείνον τον τίτλο που δεν γράφεται στα στατιστικά επειδή εκείνοι που τον κέρδισαν είχανε ήδη ξεχάσει πως είχε γίνει. κι όταν εσείς ρωτάτε εμένα «τι άλλο περιμένεις», εγώ σας λέω πως αυτή η ομάδα έχει ακόμη πολλά χρόνια μπροστά της — όχι επειδή άλλαξαν PG σαν σουτιέν το πρωί, αλλά επειδή υπάρχει ακόμη εκείνος ο χαρακτήρας που όταν η μπάλα καίγεται στις φλέβες σου ξέρεις πως πρέπει να δώσεις έναν ακόμη τελικό αγώνα ακόμη κι όταν όλοι γύρω σου έχουν σβήσει τα φώτα. και ο Γουόλ; αυτός δεν είναι επιλογή — αυτός είναι η συνέχεια μιας ιστορίας που άρχισε όταν εσείς ακόμα συζητούσατε για το επόμενο επεισόδιο της σειράς σας. ο χρόνος θα δείξει, αλλά εγώ σας λέω πως εκείνον τον τίτλο δεν τον κερδίζει ο PG, τον κερδίζεις όταν φοράς το κόκκινο φανέλα και θυμάσαι πως ακόμη και όταν όλα φαίνονται χαμένα, υπάρχουν ακόμη εκείνοι που ξέρουν πως η μπάλα πρέπει να βγει από τα χέρια τους μόνο όταν η ομάδα ξέρει πως μπορεί να χάσει τον τίτλο όχι επειδή έχασε τον αγώνα αλλά επειδή απέτυχε να εμπιστευτεί εκείνον που είχε πάντα την τελευταία λέξη στα χέρια του.