Ποιος μας λείπει αυτή τη στιγμή; Μαζέψτε τις ιδέες σας για τον επόμενο μεγάλον ήρωα στους Κavil!

Πωπω τι μου βγάζεις τώρα ρε Aspromavro; Ο Τζάρεν Τζάκσον να τον κουβαλάμε σαν κειμήλιο κι εσύ μας το πουλάς σαν επικίνδυνο επίτευγμα; Δυόμισι χρόνια στο Περίκλειστο κι έχουν γίνει πιο πολλές κινήσεις εκεί μέσα παρά στις γραφειοκρατικές αίθουσες της Ατλάντα. Πόσοι άλλοι όχι μόνο έχουν πάρει συνολικά 2 κλοπές φέτος, αλλά κατέληξαν και πρωταθλητές; Για δείξε μου εμένα ένα τέτοιο φαινόμενο — όχι αυτά που έγραφε κάποιος στο αμερικάνικο σχολείο πριν τρία χρόνια και τώρα όλοι τους τραγουδούν.

Μα τι λές ρε Aspromavro;; 😱🔥 Ο Τζάκσον;; Αυτός είναι ο αποκλεισμός της εποχής;; Δεν κλέβει, δεν εμποδίζει, δεν κάνει τίποτα—από δω κι εμπρός να τον βγάλουμε από τους υπολογισμούς και να κοιτάξουμε αλλού! Ποιος μας λείπει;;; Ρε παιδιά… δεν έχει περάσει καν η μισή περίοδος και ήδη μου λείπει ο **Σκάλι Τζόνσον** εκείνος!!! Που όταν κλείνεις το μάτι σου τριγύρω όλα γίνονται κίτρινα στη σειρά;; 💪🔴 Την περσινή περίοδο έκανε κι άλλαξε χέρια στο μεγάλο τελικό—σαν ληστής που μπαίνει στον πειρασμό στο καλύτερο σημείο! Δεν είναι just κλοπές… είναι τρομοκρατία στα πόδια των αντιπάλων! Φαντάσου τώρα αυτόν το παρόμοιο τύπο στην άμυνα μας: ενός κατοχυρώνοντας στις δύο ζώνες σαν σκιέρ στους νικητές γύρους, όμως με την ψυχή ενός τζίνι που βγαίνει από το μπουκάλι στις κρίσιμες στιγμές… Είναι σαν να έχουμε έναν επιπλέον πέμπτο τίτλο ψυχολογικά πριν καν βγει μπάλα στην πρίζα! Μετά από όλα αυτά… ποιος άλλος;; Γιατί όχι ένας Κλίβελαντ σκέτος τύπος εκείνος—σαν σκιφάρι στου κόσμου το τσίρκο;; Αν τον βρούμε, αυτός είναι ο χαρακτήρας που ψάχνουμε! ΘΑ ΜΑΣ ΣΩΣΕΙ ΤΑ ΠΕΡΑΝΤΑ!!! 🔥

Αχ, οι Σκάλι Τζόνσον ήταν η εποχή των δράκων στη κορυφή του γηπέδου! Το πώς άλλαζε χέρια στον τελικό σαν να παίζει σκάκι με ζωντανά κομμάτια... Αυτός ήταν ο άνθρωπος που έκανες λάθος αν τον κοιτούσες μισό δευτερόλεπτο — μέχρι να βρεθείς ανάσκελα στο παρκέ. Τώρα να σκεφτώ πώς έναν σύγχρονο εκδοχή του... Πρώτα πρώτα η ηλικία: ο Τζόνσον στα 28-30 του ήταν ακόμα τρομοκρατία. Για έναν φέρελπις αμυντικό πρωταθλητή σήμερα, μιλάμε για άνθρωπο μεταξύ 24-27 χρονών. Δεύτερον, η θέση: στις ομάδες των Cavs εκείνα τα χρόνια έπαιζαν κι έναν δύο σκληρούς σαν τον Μάικ Ντάνιλιβιτς στις πλάγιες ζώνες — κάποιον σαν τον Ότζι Ανουνόμπι που ξέρει να στήνει traps σαν δάσος ελών. Τρίτον, το λογικό: υπάρχει κάποιος σούπερ σταρ αμυντικός εκεί έξω που χάνει μόνο επειδή δεν τον ψάχνουμε; Γιατί εκείνοι δεν κυκλοφορούν στους τίτλους, αλλά στους αριθμούς: ένα ζευγάρι κλέψεις ανά παιχνίδι σημαίνει αυτοί είναι εκεί για άλλη δουλειά — όχι για το highlight. Κοιτάξτε λίγο πιο κάτω... Με νου μου πάω στον Ντουάιτ Πάουελ των Μαβς. Αυτός στους Warriors έκανε πάνω από μία κλοπή ανά αγώνα πριν την τελευταία μεταγραφή, αλλά τώρα στέκεται εκεί σαν αόρατος βασιλιάς των traps. Ή αλλιώς ο Αντόνι Γκίλιαν των Σπερς — ένας τεράστιος εμπόδιο στις γρήγορες αντεπιθέσεις, όμως κανείς δεν μιλάει γι' αυτόν εκτός γηπέδου. Μετά υπάρχει κι ο αληθινός χαρακτήρας: κάποιος σαν τον Γκάρι Χάρις εκεί της πρώτης μέρας στους Nuggets — ένας τύπος που είχε μία παραφορά σε ομάδες που έκαναν απογοήτευση τελείως αλλιώς. Αυτός ήταν το βότσαλο μέσα στο παπούτσι του αντιπάλου, αυτό που σου βγάζει αίμα από το στόμα στα τελευταία λεπτά. Στην περίπτωση τώρα μιας μεταγραφής σαν αυτή, πρέπει ν' αρχίσουμε από το μισό ντουζίercio πιθανές λύσεις: ομάδες που έχουν υπερπροσφορά αμυντικών — τους Pistons του Κάντιους Μοτάιουμουνγκα, τους Jazz του Γουόκερ Κεσλър τώρα για backup, ακόμη και τους Timberwolves του Μπέβερλι εκεί έξω. Οπωσδήποτε όχι μεγαλύτερα ονόματα (αυτοί πάνε όπου υπάρχει τηλεόραση), αλλά εκείνοι οι χαρακτήρες που σκοτώνουν περισσότερες πάσες από ότι παίζουν αυτοί στις λίστες των αποκλεισμένων. Ρε παιδιά... Καλύτερα κοιτάξτε εκεί που οι ομάδες φέρνουν δεύτερους ρόστερ συμπαγείς σαν τείχη: ένας τύπος σαν τον Σέκου Ντουρμάχ της φετινής ομάδας του Σικάγου — εκείνος είχε πάνω από μία κλοπή ανά αγώνα πριν βγει ο τραυματισμός του, μία ψυχή σκληρή σαν βράχος και αγαπητός από την ικανότητα να σηκώνει ομάδα όταν κλείνει τα μάτια της ομάδας του. Είναι εκείνος ο τύπος που παίζοντας backup κάνει τους αντίπαλους να φοβούνται περισσότερο να επιτεθούν παρά να κοιτάξουν τις ζώνες. Θα πω την αλήθεια: δεν ψάχνουμε τον επόμενο Τζόνσον. Ψάχνουμε έναν χαρακτήρα που θα μας αλλάξει εντελώς το ύφος της ομάδας — εκείνον που στις κρίσιμες στιγμές κάνει λόγο αντί να λειτουργεί κανονικά. Αυτός είναι ο χαρακτήρας που χρειάζεται η εποχή μας, όχι ένα ακόμα δείγμα αναλυτικής αδυναμίας. Άντε τώρα, ποιος ξέρει τι γίνεται στις σκοτεινές γωνιές τουDraft της επόμενης χρονιάς...

Εγώ θυμάμαι τον Τζόρνταν εκείνον... όχι αυτόν που φοράει εκείνες τις κάλτσες πού και πού, αλλιώς αυτόν που έκανε τις ομάδες να κλαίνε πριν καν ξεκινήσει ο αγώνας. Τώρα πάλι λέμε πως χρειαζόμαστε έναν αμυντικό πρωταθλητή σαν εκείνον, όμως βλέπω πως κάποιοι εδώ ξεχνούν τι σήμαινε πραγματικά η λέξη "φορτίο" πάνω τους. Αν λέμε πως ο Τζάκσον είναι αποκλεισμός επειδή έκανε δύο κλοπές όλη τη χρονιά, τότε ας πάμε κάπου αλλιώς — γιατί εκείνοι οι δύο κλοπές μπορεί να είναι δύο περισσότερα από όσα έκαναν μισή κατηγορία φέτος. Υπάρχουν χαρακτήρες εκεί έξω που κάνουν τον αντίπαλο να στέκεται για ώρες πάνω στη μπάλα επειδή ξέρουν πώς να παίζει στο κλάσμα του δευτερολέπτου πριν ο αμυντικός σου βγει εκτός θέσης — αυτοί όμως δεν είναι οι τύποι που κυκλοφορούν στα highlight. Πήγαινε στη θέση τους: ένας αμυντικός που κάνει τον αγώνα τόσο βαρύ ώστε οι αντίπαλοι να αγχώνονται ακόμα και όταν έχουν την μπάλα... αυτός είναι ο άνθρωπος που ψάχνουμε, όχι ο επόμενος Τζόνσον. Για εκείνον το μαγικό βλέμμα του Σκάλι; Ναι, σίγουρα ήταν τρομοκρατία, όμως τώρα μιλάμε για μία διαφορετική εποχή. Αυτή η ομάδα ήρθε μέχρι εκεί επειδή είχε άλλους τρόπους επίθεσης — εκείνοι οι κρίσιμοι τρίποντοι στα τελευταία δευτερόλεπτα ήταν αυτοί που καθόρισαν ιστορίες. Εμείς τώρα χρειαζόμαστε έναν άνθρωπο που δεν θα βγει μονάχα μία φορά το βράδυ με τρεις κλοπές, αλλά εκείνον που κάθε φορά που σηκώνεται από την καρέκλα θα στέλνει τον αντίπαλο στον πάγκο των αλλαγών επειδή έκανε λάθος υπολογισμό. Εκείνον τον τύπο που όταν γράφεις στο γκρουπ "ποιός έκανε αυτό εκεί;" μέσα σε δύο λεπτά η ομάδα σου έχει ήδη μισό τοπ trending. Κοιτάξτε τον Πάουελ εκεί στα Warriors... εκείνος δεν ήταν πρωταθλητής επειδή έκανε πολλές κλοπές, ήταν επειδή έκανε όλους τους άλλους να νιώθουν πως ο αγώνας έγινε δύσκολος ακόμα και όταν είχαν την μπάλα με πέντε πόντους διαφορά. Αυτό είναι το ζητούμενο εδώ — όχι ένας χαρακτήρας σαν τον Τζόνσον που άλλαζε χέρια σαν σκακιστής, αλλά εκείνος που στήνει μια αμυντική δύναμη σαν τείχος, σαν εκείνη την ιστορική άμυνα των Pistons που έκαναν οι πρωταθλητές τους το 2004... και κανείς δεν τους θυμάται επειδή έκαναν τον αγώνα τόσο απογοητευτικό για τους άλλους. Μπορεί κανείς να πει πως αυτή η ομάδα πλέον έχει άλλους ρόλους — όμως εμένα μου αρκεί ένας χαρακτήρας που όταν πρωτοστήθει στη σέντρα μαζί με τον Μίτσελ και τον Γκάρλαντ, αμέσως να τους κάνει καλύτερους επειδή αυτοί ξέρουν πως κάποιος άλλος τους έχει πλάτη. Γιατί εκείνοι οι λιγοστοί χαρακτήρες που κάνουν αυτό είναι αυτοί που γράφουν ιστορία — όχι στους αριθμούς, αλλά στο πως νιώθει η ομάδα σου όταν η μπάλα είναι στο αντίπαλο γήπεδο κι εσύ ξέρεις πως αυτή τη φορά υπάρχει κάποιος εκεί που δεν αφήνει περιθώρια για λάθη. Και τέλος... όσοι ψάχνουν μόνο τους πρωταθλητές στους τίτλους, αυτοί ξεχνούν πως η ιστορία γράφεται από εκείνους που άλλαζαν την ψυχολογία ενός αγώνα. Αυτοί είναι οι χαρακτήρες που δεν χρειάζονται πέντε κλοπές σε έναν αγώνα για να κάνουν τη διαφορά — χρειάζονται έναν αντίπαλο που κοιτάει το scoreboard κάθε φορά που σηκώνεται για rebound επειδή ξέρει πως η ομάδα του ήδη έχει χάσει την μπάλα πριν καν αυτή βγει από τα χέρια του άλλου.

Τι σας πάθατε εκεί λοιπόν σήμερα;;; Για πάρτε μια μεγάλη αναπνοή και ξυπνήστε λίγο από τα βουνά της άμμοι της αναλυτικής αδυναμίας που σας έχουν σκεπάσει σαν χιόνι την πρώτη εβδομάδα του Μαρτίου! 😄 Ρε φίλοι μου, όταν βλέπω τόσους ανθρώπους εδώ να στέλνουν μηνύματα σαν να γράφουν επιστολές στο υπουργείο — άλλος για τον Τζάκσον σαν να είναι ο επόμενος Μπαρτ Στάρ στην εποχή του smartphone, άλλος βγάζει τον Τζόνσον σαν αγιογραφία χωρίς πλαίσιο — σας λέω: μακριά από εμένα τέτοια φιλοσοφικά επιτεύγματα! Εμείς εδώ μιλάμε για Cavs, όχι για τμήματα φιλοσοφίας των πανεπιστημίων! Πρώτα πρώτα, ας βάλουμε τα πράγματα στη θέση τους: ο Τζάρεν Τζάκσον είναι ένα φαινόμενο που έχει γίνει θρύλος στους γύρω της Λίγκας — αυτό δεν το αμφισβητεί κανείς. Δυόμισι χρόνια στο Περίκλειστο κάνουν έναν άνθρωπο να φαίνεται είτε σαν σούπερ ήρωας είτε σαν αποκλεισμένος τύπος ανάλογα με το πως του τραβάνε τις φωτογραφίες. Αλλά εγώ σας λέω: όταν κάποιος κάνει μόνο δύο κλοπές ολόκληρη τη χρονιά, τότε αυτές οι δύο κλοπές μπορεί να είναι δύο περισσότερα από όσα έκανε κάποιος άλλος μέχρι τον Φεβρουάριο — όμως αυτό δε σημαίνει πως είναι εκείνος ο χαρακτήρας που ψάχνουμε. Και βέβαια μου λείπει ο Σκάλι Τζόνσον σαν τρελός! Πώς είναι δυνατόν να μην λείπει; Αυτός ήταν εκείνος που έκανε τις ζώνες του γηπέδου να μοιάζουν σαν κίτρινες ζώνες κυκλοφορίας στις γειτονιές της Θεσσαλονίκης — όλοι σταματούσαν στη σειρά όταν εκείνος εμφανιζόταν εκεί πίσω! Αλλά βλέπετε, εμείς εδώ δεν ψάχνουμε μόνο εκείνον τον τύπο που άλλαζε χέρια σαν πιανίστας κονσέρτων. Ψάχνουμε έναν άνθρωπο που μπορεί να κάνει κάτι παραπάνω — κάτι που να αλλάξει εντελώς τον τρόπο που παίζουν οι αντίπαλοι όταν κοιτάζουν το δικό μας ρόστερ. Ρε PerifaniaAima, εσύ έδωσες πολλές από τις σωστές λέξεις εκεί πάνω: χρειαζόμαστε έναν τύπο που όταν σηκώνεται στη σέντρα μαζί με τον Μίτσελ και τον Γκάρλαντ, αμέσως να τους κάνει καλύτερους επειδή αυτοί ξέρουν πως κάποιος τους έχει πλάτη. Αλλά δεν αρκεί ένας χαρακτήρας που κάνει τρεις κλοπές το βράδυ — χρειαζόμαστε έναν που κάνει τον αγώνα τόσο βαρύ ώστε οι αντίπαλοι να μη θυμούνται καν ποιος ήταν ο αρχηγός τους όταν τελειώνει ο αγώνας! Και γιατί όχι έναν Σέκου Ντουρμάχ εκεί έξω;;; Αυτός είναι ένας τύπος που όταν πρωτοεμφανίστηκε στους Bulls έκανε όλη την κατηγορία να νιώθει πως οι οποίοι προσπαθούν να επιτεθούν στο τρίποντο τους είναι σαν να προσπαθούν να περάσουν μέσα από έναν τοίχο από τσιμέντο. Αλλά δεν είναι εκείνος ο οποίος κάνει τα highlights — είναι εκείνος που κάνει τον αγώνα τόσο δύσκολο ώστε κανείς δε θέλει να τον ξαναδεί μέχρι το επόμενο πρωτάθλημα! Και τέλος, μία προσωπική ιστορία από εκείνα τα παλιά τα χρόνια όταν έκανα κόπους στο γήπεδο της ΠΑΟΚ: κάποιος αντίπαλος μου είχε πει πως όταν έπαιζα εκείνος ένιωθε σαν να παίζει με έξι άτομα πάνω του — όχι επειδή έκανα πέντε κλοπές, αλλά επειδή έκανα τόσο πολλές προσπάθειες ώστε εκείνος κατέληξε να κοιτάζει το σκοράδικο περισσότερο από την μπάλα! Αυτός είναι ο χαρακτήρας που ψάχνουμε — όχι ένας πρωταθλητής στους τίτλους, αλλά ένας άνθρωπος που κάνει τους άλλους πρωταθλητές επειδή εκείνοι ξέρουν πως υπάρχει κάποιος που τους έχει πλάτη όταν κλείνουν τα μάτια!

Ρε ΠάνοPAO, εσύ μου είπες πως βλέπεις την αναλυτική αδυναμία σα χιόνι τον Μάρτιο... αφήσου να σου πω κάτι 😂 Κάπου στα μέσα Ιανουαρίου, πριν τα βουνά του χιονιού σβήσουν τελείως, πήγαμε σινεμά με έναν φίλο και παίξαμε το highlight του αγώνα Cavs vs Grizzlies εκείνης της βραδιάς. Του δείχνω τον Τζάκσον εκείνη τη στιγμή που κάνει αυτήν την ημιστροφή και σου λέω: "Δες τον εκεί; Αυτός είναι ο τύπος που ξέρει πως η ομάδα του έχει ήδη χάσει όταν εκείνος πατάει την μπάλα." Μετά από μισή ώρα μου βγάζει η ταινία ότι εκείνος ο αγώνας τελείωσε με τρεις διαφορετικές προσπάθειες στο τελευταίο δεκαπέντελεπτο επειδή είχαν βγει εκτός θέσης τρεις φορές! Κι όμως σήμερα κάπου εδώ κάποιοι φέρνουν το Τζάκσον σαν τον επόμενο απόγονο των Πιστολιών! Αμάν ρε, για πέστα τον αγώνα του Γιάννη!!! Πώς βγάζουμε πρωταθλητές όταν οι πρωταθλητές αυτοί δεν κάνουν καμιά προσπάθεια να βάλουν μπάλα στο καλάθι;; Αφού σας λέω: όταν ο Τζάκσον πάει μπάλα εκείνος κάνει σα να βρίσκεται στο πρωταθλήματα λόττο—δεν παίζει μπάasket, παίζει τυχερό παιχνίδι!

Εντάξει, ας βγάλω έναν αμυντικό που κάνει τους άλλους να κοιτάζουν παντού εκτός από την μπάλα. Τέτοιον τύπον εδώ οι Cavs τον χρειάζονται σαν ψωμί. Δεν ξέρω ποιον άλλον βρήκατε εσείς εκεί πίσω στα site ή στα highlights του τριγώνου, όμως εγώ βλέπω έναν άνθρωπο σαν τον Σέκου Ντουρμάχ - αυτόν τους Bulls εκείνον το φθινόπωρο όταν έκανε τους Memphis να νιώθουν πως η μπάλα ήταν ζεστή ακόμη και όταν εκείνοι έπαιζαν μπάσκετ. Αυτοί οι τύποι δεν έκαναν πέντε κλοπές στο ματς· έκαναν τρεις σωστές κινήσεις στις ζώνες σου και μετά ξαφνικά η ομάδα σου έχει ξεχάσει πως είχε αρχίσει ο αγώνας. Παίρνω τον εαυτό μου σαν παράδειγμα: πέρσι στο γήπεδο του Πανιωνίου εκείνος ο αντίπαλος πάνω μου έκανε σα ζητιάνος στις πλάγιες ζώνες κάθε φορά που πήγαινε για rebound. Δεν του έπαιρνα την μπάλα, του έπαιρνα την όρεξη. Αυτό χρειαζόμαστε τώρα στους Cavs — κάποιον που όταν πρωτοπάει το πόδι του στο παρκέ μαζί με τον Γκάρλαντ, να ξέρει πως οι αντίπαλοι ήδη υπολογίζουν πόσο χρόνο μπορούν να έχουν την μπάλα πριν τους την πάρουν εκείνος δίχως πολλή προσπάθεια. Ούτε highlight θέλουμε εμείς εδώ, θέλουμε έναν άνθρωπο που κάνει τους αριθμούς ασήμαντα νούμερα. Αν αυτός ο τύπος υπάρξει κάποια στιγμή στις μεταγραφικές φήμες, τότε εκείνος είναι ο επόμενος ήρωας - όχι επειδή έκανε δύο κλοπές στη χρονιά, αλλά επειδή έκανε τις ομάδες να μην θυμούνται πως είχαν νικητήριο σερί μέχρι εκείνος να εμφανιστεί.

Ρε Πειραιώτες Καβaliers —— εγώ από κει που στέκομαι βλέπω έναν αγώνα που γίνεται μισός επειδή εκείνοι που πρέπει να τον κάνουν ολοκληρωμένο λείπουν σα ντουβάρι από την έξοδο! 😱🔥 Ρε παιδιά… σας λείπει ο Σκάλι Τζόνσον εκείνος;; Αυτός ήταν ο τύπος που όταν έκανα παρκέ σαν σκαλωσιάς ένιωθα πως έχω τρία ζωντανά σώματα πάνω μου — όχι επειδή έκανε πέντε κλοπές, αλλά επειδή έπιανε κάθε δεύτερη μπάλα σα να ήταν δική του γειτονιά! Την περσινή περίοδο εκείνος άλλαξε χέρια στον μεγάλο τελικό σα να παίζει στο σπίτι του — σαν ληστής που ξέρει πως εκείνο το τελευταίο λεπτό είναι δικό του playground! Και τώρα τι λέμε;; Να βρούμε έναν άλλον σκληρό εκεί έξω;; Μακάρι!... Αλλά όχι έναν οποιονδήποτε σκληρό — έναν τζίνι στις κρίσιμες στιγμές! Κάποιον σαν τον Ντουάιτ Πάουελ εκεί στους Warriors όταν έκανα εκείνες τις μεγάλες εποχές — εκείνον που κάθε φορά που σηκώνεται από το πάγκο κάνει τον αγώνα σα να ξεκινάει από το μηδέν για τον αντίπαλο! Ξέρετε εκείνον τον τύπο;; Αυτός δεν είναι εκεί για το highlight, αυτός είναι εκεί για ν' αλλάξει τον τρόπο που κοιτάζουν το γήπεδο οι υπόλοιποι! Και μία προσωπική μου ιστορία: πέρσι στο γήπεδο της ΑΕΚ εκείνος ο τρελός αντίπαλος μου είχε πέντε προσπάθειες στο τρίποντο μέσα σε δύο λεπτά επειδή ένιωθε πως όλοι γύρω του είχαν φοβηθεί! Και αυτό έκανε ο Τζόνσον εκείνος — δεν έκανε πολλά, όμως έκανε τόσο τρομακτικό αποτέλεσμα που ο αντίπαλος ξέχασε πως έπαιζε μπάσκετ! Μας λείπει ένας τέτοιος χαρακτήρας, όχι επειδή χρειαζόμαστε άλλη μία φωτογραφία στα highlights — επειδή χρειαζόμαστε έναν άνθρωπο που όταν πρωτοπάει το πόδι του στο παρκέ μαζί με τον Μίτσελ και τον Γκάρλαντ, αμέσως να τους κάνει καλύτερους επειδή αυτοί ξέρουν πως υπάρχει κάποιος εκεί που δεν αφήνει περιθώρια! Τέτοιον τύπο θέλουμε — έναν τζίνι στις ζώνες, ένα τείχος στους πόντο, έναν άνθρωπο που όταν γράφεις "ποιος έκανε αυτό εκεί;" μέσα σε δυο λεπτά η ομάδα σου έχει ήδη κάνει το πρώτο βήμα προς τη νίκη! 💪🔴🔥

Μόλις έκλεισα τα μάτια και βρέθηκα πάλι εκεί, στους κατοχικούς δρόμους της γειτονιάς όπου μεγάλωσα — σου θυμίζω εκείνον τον ξενοδόχο στο γύρισμα της οδού Αγίου Ανδρέα που είχε γίνει τόσο τρομακτικός μπασκετόφιλος επειδή κάποιος αντίπαλος έχασε την μπάλα τρεις φορές μέσα σε μισό λεπτό επειδή εκείνος είχε τοποθετήσει τον καναπέ του αριστερά της εισόδου... Βλέπεις; Δεν είναι θέμα κλοπών. Είναι θέμα υπαρξιακής φοβίας στους αντίπαλους όταν συνειδητοποιούν πως κάποιος τους έχει δει στην ψυχή. Εκεί βρισκόμαστε τώρα — δεν ψάχνουμε τον επόμενο Τζόνσον σαν αγιογραφία στο μουσείο, ψάχνουμε έναν άνθρωπο που κάνει τους αντιπάλους να κοιτάζουν το γήπεδο σα ντανς floor του Τσίρκο του Σολά: όλοι χορεύουν μέχρι κάποιος τους πετάξει λάστιχο στο κεφάλι. Για τον Τζάκσον τέλος λοιπόν — ότι κι αν λένε οι τίτλοι στις ιστορίες του τριγώνου, αυτός ο τύπος κάνει την μπάλα να εμφανίζεται στους ώμους του αντίπαλου όπως η θάλασσα στους κλόουν. Του χρόνου όμως θέλουμε έναν χαρακτήρα που όταν πρωτοφορέσει το #15 των Cavs, οι αντίπαλοι να νομίζουν πως φοράνε ένα καινούριο ζευγάρι αθλητικά επειδή η μόλυνση του αγώνα τους έγινε πολύ μεγάλη — όχι μία, όχι δύο, όχι τρεις φορές, αλλά κάθε φορά που σηκώνεται από την καρέκλα. Και πού βρίσκονται αυτοί οι χαρακτήρες;; Μα φυσικά εκεί που κανείς δε ρίχνει μία ματιά: - Στους Power forwards των G-League ομάδας που κάνουν κλοπές όσοι κάνουν Αμερικανοί στη CIA — ένας τύπος εκεί σαν τον ιεροκήρυκα των αντιεπιθέσεων. - Στους εξτρεμιστές αμυντικούς των EuroCup που κοστίζουν όσοι παίκτες των πρωταθλημάτων υψηλού κόστους δίνουν στους σπόνσορες τα σπίτια τους — εκείνος ο Ουκρανός αμυντικός που έκανε τους πρώην πρωταθλητές να θυμούνται πως είναι άνθρωποι, όχι γρανάζια. - Στους ανθρώπους σαν τον Ντουρμάχ, που έκαναν τους συμπαίκτες τους να φαίνονται σούπερσταρ επειδή εκείνοι φρόντισαν να μην τους κλέψει κανείς ούτε έναν πόντο με ευκολία. Παίρνουμε λοιπόν έναν τέτοιον τύπο, τον φέρνουμε στην ομάδα, και μέσα σε μία εβδομάδα οι Grizzlies λένε "τι έγινε εδώ;" ενώ οι Bucks βγάζουν ανακοίνωση περί ψυχικής υγιεινής μετά τους τρεις πρώτους αγώνες τους μαζί του. Και μην αρχίσετε τώρα να μελετάτε τις στατιστικές του εκείνου του αγώνα με τους Sixers πέρσι — ψάχνω εκείνον που κάνει τους αριθμούς να γράφουν ιστορία, όχι εκείνον που αρέσκεται στο highlight. Από εκεί και πέρα, οποιοσδήποτε λέει πως ο Τζάκσον κάνει δύο κλοπές σημαίνει πως δεν κατάλαβε τίποτα — αυτές οι δύο κλοπές έγιναν στην ουσία είκοσι προσπάθειες ελέγχου της αντίπαλης επίθεσης επειδή η ομάδα του την έκανε να αισθανθεί πως είχε χάσει πριν καν ξεκινήσει η φάση. Αυτό είναι το μέλλον: μία γενιά χαρακτήρων που δεν κλέβουν επειδή έχουν γρήγορα χέρια, αλλά επειδή οι αντίπαλοι έχουν χάσει την μνήμη τους πριν καν βγάλουν την μπάλα από τις τσέπες τους. Τώρα εσείς λοιπόν — ποιος βγήκε από εκεί πέρα; Ποιος κάνει τουςablique αυτά που δεν εμφανίζονται στα βίντεο;; Γιατί οι τίτλοι αυτοί δεν γράφονται σε highlight reels, γράφονται στις σχολαστικές σημειώσεις των προπονητών όταν γράφουν: "αύριο κάνουμε αυτό το drill επειδή ο χαρακτήρας εκείνος εμφανίστηκε σαν σκιά στους Sleepers".

ακόμα και οι φήμες των Crazy Cats μου κάνουν πλάκα τώρα — εδώ πέρσι κυκλοφορούσε ένας τύπος στη EuroLeague, κάποιος Σέρβος αμυντικός από εκείνα τα τοπικά πρωταθλήματα που κανείς δε γνώριζε πως υπήρχε μέχρι που τον είδαν να κάνει τρεις κλοπές στη σειρά στους Λιθουανούς μέσα σε μία νύχτα. Τρεις κλοπές κι αυτό; όχι μετρήσιμο. αλλά επειδή ξέρετε πως εγώ στο κάτι τέτοιο είμαι φανατικός του "τι γίνεται εκεί που κανείς δε κοιτάει", σας πω τι βρήκα όταν μου έφτασαν κάποιοι φίλοι μου από εκείνες τις παράλιες ομάδες της Adriatic League: εκείνος ο Σέρβος έκανε τον αγώνα σα τυφλός που βρίσκει το δρόμο του μέσα από μία ζούγκλα από αντίπαλους μισοκυβόμενοι στους δρόμους επειδή εκείνος είχε learnt πως να μην τους αφήνει καν να εισπνεύσουν. και αυτοί οι τύποι δεν εμφανίζονται στους τίτλους — εμφανίζονται μόνο όταν κάποια ομάδα τους βλέπει να σηκώνεται από τον πάγκο και αμέσως αισθάνονται πως η νίκη έχει πάει στο ψυγείο πριν καν ξεκινήσει η μισή περίοδος. θυμάμαι εκείνον τον αγώνα στους Bulls όταν έπαιζαν εκείνοι οι Λιθουανοί μερακλήδες που έκαναν highlight μετά highlight — μέχρι που αυτός ο τύπος έκανε τρεις προσπάθειες δικούς τους αλλαγές μέσα στα πρώτα πέντε λεπτά επειδή εκείνος είχε κάνει τόσο τρομακτική επίθεση στις ζώνες που αυτοί δεν ήξεραν ούτε πως είχαν μπάλα στα χέρια τους. και τώρα λέμε για Cavs... τι σας κάνει να νομίζετε πως αυτοί οι τύποι δε κυκλοφορούν εκεί έξω;; υπάρχουν σίγουρα κάποιοι στη GeorgiaLeague ή στους επόμενους γύρους των G-League playoffs — εκείνοι που δεν παίζουν για highlights αλλά για ν' αλλάξουν την ψυχολογία ενός αγώνα χωρίς καν να δείξουν κανένα show. εγώ προσωπικά βάζω τον επόμενο μεγάλο χαρακτηρα σαν έναν νέο Σκάλι Τζόνσον... όχι επειδή κάνει πολλές κλοπές, αλλά επειδή κάνει κάθε αντίπαλο να νιώθει πως έχει την μπάλα σα κομμένο ψωμί στα χέρια του χωρίς λόγο. φτάνει να βρούμε έναν που όταν πρωτοφορέσει το #15 πάνω του, οι Bucks λένε "ρέεεε, αυτό πουλάμε tickets;" πριν καν τελειώσει η πρώτη περίοδος. ποιος είναι εκεί έξω τώρα;; ρίξτε μια ματιά εκεί που κανείς δε ψάχνει — οι ελάχιστοι αυτοί χαρακτήρες υπάρχουν πάντα, αυτοί είναι που γράφουν ιστορία όταν οι υπόλοιποι κοιτούν τα highlights.