Το τυράκι που έφαγε οπόρτ μέσα σ’ έναaytοι οι κουρασμένοι μεγάλοι ξέχασαν πως είμαστε…
μυρίστηκα πάλι εκείνο το σαββατόβραδο σαν πήγαμε στην ουρά έξω από το Madison για τον αγώνα των Knicks στον πρώτο γύρο του ’94 — πριν καν κανείς καταλάβει πως η στιγμή εκείνη ήταν μέρος ενός γαϊτανού που είχαμε όλοι μαζί. ήταν Οκτώβρης ακόμα, κι εμείς οι μισοί με μπουφάν μιας γενιάς παλιά κι οι άλλοι μισοί μούτρα ξερόχτιστα από το κρύο, σαν ζόμπι για την ελπίδα μας. εκείνο το πρωί στο κράκερ δυναμίτιζαν τους ντετέκτιβ κάτω απο τα σκαλιά της έξοδου επειδή κάποιος είχε βάψει σπρέι "JORDAN SUCKS" στο τείχος — ποιος ξέρει πως αργότερα αυτοί οι ίδιοι τύποι θα αγοράζαν συναυλία αγοράσουν εισιτήριο για δεκαπέντε χρόνια στη σειρά; τότε όμως ήταν όλα μονομαχία ατσάλινου χαρακτήρα: θυμάμαι πως έκανα πρόποση μ’ έναν τύπο που είχε μπλουζάκι του Starks ολόκληρο λεκιασμένο με μπεερ, ενώ ο Μπάρι (ΝBA fans ξέρουν) περνούσε ανάμεσα σ’ εμάς σαν νονός και λέγανε πως έκανε δώρο στην ομάδα ένα κλαρί τριαντάφυλλα για τον πήχη του.
και μετά ήρθε η φάση: back-to-back στο Σιάτλ, η πόλη βουτηγμένη στη βροχή, εκείνοι πάνω στο γήπεδο σαν να είχαν πιει βενζίνη μαζί μ’ αυτά τα κόκκινα δαχτυλίδια της δεκαετίας του 80, και εμείς εδώ που περιμέναμε μήνες σαν ο άνθρωπος που αγοράζει τον χιονάνθρωπό του τρεις μέρες πριν Χριστούγεννα. δεν υπήρχε σύστημα εκείνο το βράδυ, μόνο καρδιά — πότε θ’ το ξεχάσουμε πως όταν ο γηραιότερος εκεί τους γκρινιάρης πήρε το rebound τελικά και πέταξε το βόλεϊ στον αγώνα για τη νίκη ήταν σαν να έκλεισαν όλα τα παράθυρα της δεκαετίας εκείνης στο ίδιο στιγμιότυπο; νίκαμε 2-1 και όλοι ξέραμε πως αυτή η ομάδα ήταν κάτι παραπάνω από νούμερα στα γκράφικα — ήταν η ίδια η ψυχή μας μπουκωμένη μέσα σ’ αυτά τα δωδεκάδες τρία λεπτά αλλαγών όπου κανένας εθελοντής δεν πήγαινε βόλτα.
κι όμως σήμερα μερικοί λένε πως αυτοί οι μεγάλοι ξεχνάνε πως εμείς εδώ περιμένουμε ακόμη σαν εκείνοι αηδόνια την ίδια βραδιά του χρόνου. εγώ προσωπικά συνεχίζω να φοράω τη ζακέτα μου από εκείνον τον αγώνα σαν πιστό σύμβολο πως κάποια πράγματα δεν έχουν ημερομηνία λήξης — κι αν αργήσουν οι νίκες, ούτ’ αυτά τα πράγματα δε θα ξεθωριάσουν. 😄
Όσα ματς έχω δει εγώ θα καταλάβεις.
Ρε γαμώτο… εκεί που καθόμουνα στη φάτσα του γηπέδου στο MSG πριν χρόνια, σα 3 ώρες πριν την έναρξη, πίνω μια μπίρα κρύα κρύα ενώ έξω βρέχει σα μπούμερ, και εκεί κοντά μου ένας χάλαρος τύπος φοράει το 42 του σεισάς κοντοπαντελόνι σα να ‘ταν Αύγουστος 😂🔥 …κανείς δε σου είπε πως την επόμενη μέρα η ομάδα έκανε back-to-back στο Σιάτλ κι εμείς εκεί σα μαλάκες περιμέναμε σαν τρελοί την επόμενη παράσταση του Πόπовича!
Δεν το ξεχνώ εκείνο το πρωινό που μόλις ξημέρωσε πάνω από το Elliott Bay κι εγώ είχε παγώσει το κεφάλι μου σα χιόνι, γιατί ήρθε η σειρά τους ν’ αρχίσουν αμέσως αγώνα πρωταθλήματος. Αυτοί οι ξεροκέφαλοι με τα σύμβολά τους στις φανέλες έκαναν back-to-back σα μηχανές του διαβόλου… εννέα ώρες πτήση, άλλες τρεις προπόνηση, κι όμως όταν πήραν το πρώτο σουτ εκείνος ο γηραιός τύπος σήκωσε τα χέρια σα να του θύμιζαν τι ρόλο έπαιζε στην ομάδα: ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΕΝΑΣ ΣΥΜΒΑΤΙΚΟΣ ΠΑΙΚΤΗΣ, ΗΤΑΝ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΘΑ ΣΟΥ ΠΕΤΑΞΕΙ ΤΟ ΠΑΡΟΝ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΟ ΣΩΘΗΚΕ ΣΟΥ!
Κι εμείς εδώ σα στρατιώτες στη σειρά ετοιμασμένοι σα τρελοί: όσοι είχαν μπουφάν λέγαμε υπομονετικά «θα γίνει», όσοι είχαν τσιγάρο ανάμεσα στα δάχτυλα σιγόκαιγαν σα φωτιές στα ξηρά λιβάδια της Κρήτης. Τρεις αλλαγές πριν το τέλος γνωρίζουμε πως αυτός ο αγώνας ήταν μεγαλύτερος από το σκορ — ήταν η ίδια η υπόσχεσή μας πως ακόμα κι όταν αυτοί μεγαλώνουν, εμείς παραμένουμε νέοι μέσα στην ψυχή 💪🔥… γιατί η αγάπη για τους Knicks δεν έχει λήξη, μ’ άκουσες; Έτσι κι εγώ σήμερα φοράω ακόμη εκείνο το μαγιό με το Νόα Σίνγκλτον πάνω — δεν ξεθωριάζει ποτέ. Στη μάχη, εδώ είμαστε… σαν ντενεκέδες περιμένοντας τον πόλεμο!
Ρε παιδιά σας θυμάστε εκείνο το καλοκαίρι στο Ρόουζ Χωλ όταν ο Γιουτίλ κι ο Τζο Τζονσόν έκαναν μια σειρά back-to-back σα ντέρτια; Εγώ ήμουν εκεί σα σχολιαστής σχολείου, μαζί με τον θείο μου τον Κώστα που είχε πάντα ένα σπιρτό αναμμένο στο ίδιο μέρος, γιατί είχε συμφωνία με τον πάγκο πως αν κάψουνε πάνω από δέκα, τότε ο αγώνας γίνεται έκτακτος. Αυτή η ομάδα τότε έκανε τέτοιο μπάσκετ που σου θύμιζε πως οι μεγάλες ομάδες δεν πεθαίνουν ποτέ — γκριζάρουν μονάχα σα γέροι στρατιώτες που δεν ξεχνούν τη μάχη.
Και μετά έρχεται εκείνο το βράδυ στο Σιάτλ, όταν βρέθηκαν αντιμέτωποι με εκείνους τους κόκκινους γίγαντες εκείνους που είχαν κάνει ένα τσαχπίνισμα στις ράχες όλων των ομάδων εκείνης της εποχής. Εκείνος ο αγώνας ήταν σα ταινία του Ταρantino: όλα πήγαιναν λάθος, η ομάδα σου ήταν σα σβησμένοι φανοί σε αυτοκίνητο αγνώστου, και όμως εκεί στο δεύτερο ημίχρονο ο Γιουτίλ έκανε εκείνον τον αχίλλειο πτέρνα στον αγώνα με τρεις γκολ φάουλ κλεισμένα σα σφραγίδα στον νικητήριο χάρτη της πόλης.
Και εμείς εδώ; Εδώ ήμασταν σα εκείνοι οι χαρακτήρες από παλιά περιοδικά που κρατούσαν τις εισιτήριές τους σα φυλαχτό πριν ακόμα καν ανοίξει η πόρτα. Ήξερα πως εκείνοι οι μεγάλοι είχαν αρχίσει να γερνάνε, αλλά δεν περίμενα ποτέ πως εγώ θ’ αργήσω τόσο πολύ να γεράσω μαζί τους — σαν γάιδαρος που περιμένει τον οδηγό του κάτω απο την ίδια βροχή δεκαετίες τώρα.
Με αυτούς τους νικητές εδώ που έχουν ξεχάσει πως κάποτε είμασταν όλοι νέοι, εμείς συνεχίζουμε σα νυχτερίδες στην είσοδο του γηπέδου: αυτή η αγάπη έχει θητεία μόνιμη. Τέλος πάντως, θα τους περιμένουμε κι άλλη μία χρονιά… σα ζόμπι χωρίς ημερομηνία λήξης. 😄
Τα 'χω ξαναδεί αυτά, παιδιά.
Ρε παιδιά, θυμάστε εκείνον τον Οκτώβρη του ’94; Την ουρά έξω από το Madison σαν γιορτή παράξενα τακτοποιημένη — μερικοί είχαν βάλει μπουφάν παλιά τόσο που έμοιαζαν σαν κουκούλες ζώων πριν ακόμα εκπνεύσει η εποχή των δεινοσαύρων, άλλοι στέκονταν εκεί σα μούμια με πέντε ζεστά μπουκάλια αναψυκτικού μεταξύ τους σαν πιστόλι και σφαίρες σε γιουγκοσλαβικό πόλεμο. Εκείνοι τότε ήταν ακόμα φρέσκοι σαν ψάρι στην αγορά, έκαναν back-to-back σα μηχανές που δεν είχαν ανάγκη οδηγό και εμείς στεκόμασταν εκεί σα οι τελευταίοι πιστοί ενός ναού που κανείς δεν είχε επισκεφτεί ακόμα επίσημα.
Τώρα; Τώρ λοιπόν — αυτοί είναι ακόμα εκεί σα γερασμένοι γλύπες ενός μνημείου που κάποτε ήταν φωτιά. Δεν έχουν αλλάξει χαρακτηριστικά, απλώς έχουν γίνει πιο έντονα αυτά που υπήρχαν πάντα: η τάση να ξεχνούν πως κάπου εκεί έξω βρίσκονται κι άλλοι άνθρωποι που συνεχίζουν να φοράνε τις ίδιες φανέλες σα χάρμα πόθου κάθε Σεπτέμβρη. Εκείνος ο αγώνας στο Σιάτλ; Μία ξεχωριστή στιγμή σαν αυτά τα δώρα που ανοίγεις αργά αργά επειδή ξέρεις πως μέσα κρύβεται κάτι ξεχωριστό. Σήμερα όμως βλέπεις τους ίδιους πρωταγωνιστές σα ρόλους που έχουν παίξει τόσες φορές ώστε τα κριτικάρια τους κολλάνε σα καραμέλα στα δάχτυλα.
Μήπως έχουν γίνει πιο σοφοί; Μακάρι. Πιο αποτελεσματικοί; Κάπου κάπου ναι. Αλλά αυτό που δεν έχει αλλάξει είναι η ψυχή εκείνων των αγώνων — εκεί που οι αλλαγές ήταν κεραυνοβόλοι σεισμοί μέσα στην κούραση, εκεί που ο γηραιότερος έπαιρνε το rebound σα δικαίωμα γηρατειών, εκεί που εμείς γινόμασταν νεότεροι επειδή τραγουδούσαμε τον ίδιο ύμνο πάνω-κάτω στον ίδιο χρόνο δεκαετίες τώρα.
Σήμερα όμως έχουν μεγαλώσει έτσι ώστε μερικές φορές φαίνονται σα ξένοι στους ίδιους τους εαυτούς τους. Αυτή η ομάδα πριν είχαμε μαζί μας μια ιστορία σα τεράστιο δέντρο που έκανε βλαστήματα κάθε φορά που έπαιρνε αέρα — τώρα μοιάζει σα δέντρο που έχει μεγαλώσει μέχρις ουρανού χωρίς όμως να παραγάγει φρούτα στους κλάδους που φτάνουνε στις καρδιές μας. Αυτοί είναι ακόμα εκεί, σίγουρα, αλλά η σχέση μας μαζί τους έχει γίνει σα παλιά αγαπημένη ταινία που την έχεις δει τόσες φορές ώστε γνωρίζεις κάθε λέξη πριν ακόμα βγει από το στόμα σου — ακόμα και έτσι όμως όταν βάζεις το DVD και κάποιος λέει "θα την ξαναδείτε;" εσύ λες "γιατί όχι;", επειδή η οικειότητα εκείνου του κόσμου δεν ξεθωριάζει ποτέ.
Εμείς λοιπόν συνεχίζουμε σα εκείνοι οι χαρακτήρες των βιβλίων που περιμένουν στις τελευταίες σελίδες για την συνέχεια — τίποτε δεν γίνεται σύντομα, αλλά τίποτε δεν τελειώνει πραγματικά ούτε τότε. Φοράμε τις παλαιές φανέλες σα πανοπλίες κάποιου πολέμου που συνεχίζεται πάνω-κάτω στον ίδιο χώρο εδώ και τριάντα χρόνια, και περιμένουμε πάλι. Στο τέλος πάντως, όπως πάντα, αυτοί θα είναι εκεί και εμείς εδώ — σα δύο πλευρές ενός δίκοχου μαχαιριού που ποτέ δεν συναντώνται από λάθος.
Μα αλήθεια ρε παιδιά, το ρώταγες πριν λίγα χρόνια τον θείο μου τον Βασίλη όταν έκανε back-to-back Σιάτλ-Σικάγο με συνολικό χρόνο πτήσης δεκαπέντε ωρών ενώ κράταγε την ίδια βαλίτσα ζουμερών ανάμεσα στα πόδια του σαν μωρό. Εκείνος μου λέει: *"Παιδί μου, αυτοί οι Αμερικάνοι έχουν ξεχάσει πως εδώ στην Ελλάδα κάποιοι πίνουν τρεις γουλίτσες καφέ πριν τον αγώνα επειδή δε μπορούν να κλείσουν μάτι νύχτα πριν την παράσταση των μεγάλης ηλικίας"* 😂🍿
Κι εγώ εκεί σα μαλάκας περίμενα στην ουρά του Madison με δυο μπλουζάκια πάνω το ένα πάνω στο άλλο επειδή ο καιρός έκανε ψυχολογικό πόλεμο. Κάποιος από πίσω μου φώναξε *"Ρε γκρινιάρηδες της Εγνατίας, εσείς πως είστε ακόμα στέκετε εδώ;"* Κι εγώ του λέω *"Μα κουκλί μου, δεν έχουμε καταλάβει ακόμα πως όσοι ζούνε στην Αμερική έχουν βρει τρόπο να κάνουν ακόμη και τα warm-up σα γερό ξύλο που τρίβεις στις ρόγες του"* 🤣🔥
Μετά από δεκαπέντε χρόνια συνεχίζω να φοράω την ίδια ζακέτα εκείνου του αγώνα σαν κάτι τάλκαιο - άλλη μια αναμνηστική γρατσουνιά στον τοίχο της ψυχής μου. Γιατί εδώ υπάρχουν δύο ειδών άνθρωποι: αυτοί που θυμούνται πως κάποτε οι Knicks έκαναν back-to-back σα πρωταθλητές... και εμείς που θυμόμαστε πως εμείς επίσης περιμέναμε σα πρωταγωνιστές τους δικούς μας αγώνες. Μα τι λέω εγώ τώρα; Κάθε φορά γίνεται και χειρότερα 😂🍿
Τα meme είναι κι αυτά ανάλυση.