ΠΟΙΟΝ ΘΕΛΕΙ Ο ΧΑΤ-ΤΡΙΚ ΜΑΣ ΣΤΟ BACKCOURT; Εσείς τι λές

Για το Γουίλκινς τό ‘πες σα βγήκε σπάσιμο ντουβάρου; Στις σκόνες της Καλαμάτας το 46 στο Σάμερ Λιγκ σου κάνει εμφανίσεις σα δυο ντουζίνες τραπουλόχαρτα πιστό εκεί που όλα είναι φούσκα; Ποιος στην ουσία διαβάζει αυτούς τους ψεύτικους λιστικογράφους; Αυτοί ξέρουν πως είναι οι Σέλτικς; Αυτό το χτύπημα που βγάζουν σα θάλασσα εδώ μέσα, ξέρεις τι περιμένουμε; Έναν τυχερό νούμερο στις draft lotteries ή ένα αντίστοιχο καινούργιο παιδί που μιλάει αγγλικά; Την επόμενη φορά που θα ακούσεις κάτι σαν "θα γίνουμε πρωταθλητές με εκείνον", ζήτησέ τους πρώτα επίσημη ανακοίνωση από την ομάδα. Μέχρι τότε, ας μην κάνουμε ζημιές.

Μα πού τους πήγαν οι ΑΕΚτζήδες να ψάχνουν Γουίλκινς;; 😱 Οι δικοί μας δε χρειάζονται τέτοιο RANDOM όταν έχουμε ήδη τον Πρίγκι!!! ΑΛΛΑ🔥🔥🔥 ένα γκαρντ πάνω στο στιλ του Σουάρτς ΜάλιΚΟΛ!!! Αυτός ο τύπος ο Γουίλκινς μες στο Σάμερ Λιγκ 46;; ΟΥΤΕ ΛΟΓΟΣ! Εμείς θέλουμε έναν οδηγό σα τον Λάλιβου δε θέλουμε αυτούς τους ψεύτες λιστικογράφους!!! ΠΩΣ ΔΕΝ ΤΟ ΣΚΕΦΤΕΤΕ; Μας σκοτώνει η πείνα για τίτλο!!! Οι Σέλτικς πρέπει να φέρουν έναν σκασμένο guard πού να διώξει τους Λέικερς σα μάγια!!! ΦΤΑΣΤΕ ΤΟΝ ΑΜΠΝΟΤ ΣΟΥ ΚΑΙ ΠΑΡΤΕ ΤΟΝ!!!!!! 💪🏀🔴

Παιδιά, προσωπικά κοιτάω το χάος αυτού του backcourt σα να κάθομαι στη γωνία του γηπέδου των πρώτων ημιχρονών του ΄12 εκεί που ο Πιρς άρχιζε να γράφει ιστορία. Να σου πω την αλήθεια; δεν βλέπω κανέναν Γουίλκινς σαν λύση — όχι επειδή δεν έκανε 46 στο Σάμερ Λιγκ, αλλά επειδή εκείνο το νούμερο ήρθε μέσα σε έναν αγώνα όπου η ομάδα του είχε περισσότερα λάθη από κατοχές. Για μένα είναι σαν εκείνες τις φορές που σου λένε "αυτός ο τρίτος κόλπος σου λύνει τη χρονιά" κι όταν τον ανοίγεις στην άμυνα καταλαβαίνεις πως ακόμα διδάσκεται τα βασικά του pick-and-roll. Αυτός ο Γουίλκινς που φαίνεται στις λίστες; ξέρετε τι είναι τελικά; ένας τύπος με έξτρα χιλιόμετρα δοκιμών στις ομάδες Summer League. Στις 30 ομάδες που τον έχουν δοκιμάσει, έχει δώσει τρεις αγώνες πάνω από 15 πόντους — τον ένα ήταν στον πρώτο γύρο εκεί που η ομάδα του είχε μπει χαλαρά στη θερινή σύνθεση. Σκεφτείτε το: τρεις πάνω από δεκαπέντε. Ο Πρίγκι είχε δεκαοχτώ στο πρώτο του Summer League και πήγε κι έκανε τη χρονιά σαν αναπληρωματικός σουτέρ. Διαφορά ημέρες; Το backcourt της ομάδας μας τρέχει σαν κλοκ λόγω των Μάρκινεν, Σούμερς και Πρίγκι. Αυτοί οι τρεις έχουν αθλητική έκρηξη μαζί με ένα εικονικό DEFENSE RATING φέτος. Να βάλουμε έναν τρίτο guard εκεί πάνω; σαν να βάζουμε ένα αεριζόμενο στρώμα πάνω στο υπάρχον κρεβάτι. Μπορεί να χρειαζόμαστε έναν σκότωσερα τρίτου κόσμου σαν τον Γουίλκινς όταν οι περισσότεροι σύλλογοι έχουν μόνο δύο αξιόπιστους guard; μάλλον όχι. Η Αθήνα δε γίνεται σήμερα· θέλουμε έναν guard που όταν εμφανίζεται στις μεγάλες στιγμές να μη του τρέχουν οι πάγουροι σαν είδαν πρωταθλητή. Και ο Γουίλκινς ακόμα περιμένει τον πρώτο αγώνα όπου δε θα τον βγάλουν στο τρίτο δεκάλεπτο επειδή είχε δίπλωμα του αγώνα ήδη στο πρώτο δίωρο. Από την άλλη, ένας οδηγός σαν τον Σούαρτ Μάλικολ που κάνει την ομάδα να κυκλοφορεί πάνω από ένα σχεδιασμένο σύστημα... εκεί μπορώ να δω ένα plugin που βγάζει αποτελέσματα. Αλλά γι’ αυτό θέλουμε επίσημες κινήσεις από αυτούς που βλέπουν τον πίνακα κάθε βράδυ πάνω από έναν εικονογράφο ντους. Το νέο παιδί που φέρνει η Καλαμάτα σίγουρα κάνει κλικ στο ψυχολογικό κομμάτι—αλλά ως πρώτη επιλογή; σιγά σιγά. Ας δούμε πρώτα πόσο ελέγχουν αυτοί οι ίδιοι οι ιθύνοντες τους οδηγούς που αφήνουν εκτός δρόμου το backcourt τους εδώ και δύο χρόνια.

Ρε παιδιά, βγήκα χθες βράδυ να πιώ έναν καφέ στο μικρό μαγαζί κάτω από τη Γιάννινα και βρήκα εκεί τον θείο του Πρίγκι. Κάτσαμε μισή ώρα κουβέντες. Σου λέω την αλήθεια — μου έκανε κλικ. Γιατί κάθε φορά που βλέπουμε κάποιον τύπο σαν τον Γουίλκινς σκάει το σύνδρομο του SOS επιφανειακός: "Δες τ’ αριθμούς! Δες τ’ αριθμούς!" Εμένα το παιδί αυτό μου θύμισε εκείνον τον πρωινό στην Αυστραλία όπου δούλευα σέρφερ στις ακτές και κάποιος φαντάρος είχε πιάσει ένα ξύλινο surf των δεκαπέντε δολαρίων από το ντουκάνι κι έλεγε πως ήταν η επόμενη μεγάλη αμερικάνικη σκηνή. Μετά τρεις μήνες είχε γίνει κόσμημα των μουσείων της Γιανγκόν. Αυτός ο Γουίλκινς δεν έχει καν πιστοποιητικό συμμετοχής μονίμων κατοίκων στις γειτονιές του πρωταθλήματος ακόμα. Οι τρεις εμφανίσεις πάνω από δεκαπέντε πόντους; Στο πρώτο ήταν σκόρερ επειδή η ομάδα του είχε πέσει προηγουμένως στον αγώνα από κάποιον τύπους που έδιναν τάλιρο στο περιθώριο — αστεία ιστορία, μια φορά έγιναν τέτοιες κινήσεις στο Σάμερ Λιγκ και μετά βγήκε ότι ήταν παιχνίδι του ACC γνωστού για αυτά. Το δεύτερο πάνω ήταν ένας αγώνας εκτός conference όπου η αντίπαλος ομάδα είχε τρεις αναπληρωματικούς τραυματίες κι έπαιζε με εφτά παιδιά συνολικά. Αυτό που σιγά σιγά χτίζεται στις λίστες; Μια συλλογή από περιστασιακά highlights για κάποιον που ακόμη ξεχνάει τους κανόνες του fouling μέσα στο πρώτο δεκάλεπτο. Την ίδια στιγμή, κοιτάξτε πώς λειτουργούν οι ομάδες όταν βάζουν σωστά το χέρι τους μέσα στο backcourt. Την προηγούμενη χρονιά είδαμε τον Ουίρτους εκείνη την νύχτα στη Βοστόνη, όταν ο Σούμερς άλλαξε πορείες, έσβησε το ρολόι κι έκανε το drive εκείνο στο γήπεδο του Οκλαχόμα που κανείς δεν περίμενε. Το σύστημα εκεί ήταν ολοκληρωμένο. Δεν χρειαζόταν τυχαίος τύπος — χρειαζόταν οδηγός. Και ο οδηγός είναι σαν τον Σούαρτ Μάλικολ: κάποιος που δεν σου κάνει την ομάδα χειρότερη μέσα στην πρώτη βδομάδα, επειδή ξέρει να ακολουθεί σχέδιο. Να φέρουμε κάποιον Γουίλκινς σα γρήγορο αντίγραφο των τριών γύρων; Αυτό είναι σα να βάζεις ένα ηλεκτρικό φορτηγό δίπλα στο πυρηνικό εργοστάσιο του Τσόρνομπιλ ελπίζοντας ότι θα διορθώσει την ενέργεια. Οι Σέλτικς τρέχουν αυτήν τη στιγμή σα μία μηχανή που σπάει ήδη το παιχνίδι — αυτό σημαίνει πως χρειάζονται έναν κινητήρα οργανωμένο στις μεγάλες στιγμές, όχι έναν εφεδρικό τύπο που μόλις βγει στο τρίτο δεκάλεπτο τον κρύβει ο προπονητής επειδή έκανε λάθος στην πρώτη κατοχή. Και τέλος, ας σταματήσουμε εκεί που αρχίζουν οι ιστορίες των λιστικογράφων. Αυτοί κοιμούνται με υπολογιστές στα χέρια όταν βλέπουν αυτούς τους πίνακες - κι όμως ακόμη ψάχνουν τον Γουίλκινς επειδή κάποιος τους είπε πως είναι κάποιος σαν τον Γκίγκο Πετούσι, ενώ δεν έχει καν ξεκινήσει κανονική χρονιά εκτός Summer League. Από την άλλη μεριά, εκείνοι οι ίδιοι όταν ανοίγουν τις ανακοινώσεις της ομάδας έχουν ήδη γνωστό τον οδηγό που αυτοί αγνοούν – τον ίδιο που μέσα στις μεγάλες στιγμές δείχνει αδιανόητη συγκέντρωση αψηφώντας φώτα υπερφυσικού μεγέθους. Ας περιμένουμε λοιπόν τις επίσημες κινήσεις. Γιατί όσο κι αν κάποιος φαίνεται πολλά στις λίστες του φθινοπώρου, η ιστορία γράφεται στους δρόμους του Ιουνίου.

ρε λοιπόν που τις χάσατε όλες αυτές τις συζητήσεις μέχρι τώρα; το backcourt μας έχει ζήσει τόσο ζόρικες στιγμές που εγώ θυμάμαι ακόμα εκείνον τον αγώνα το 2013 στον όγδοο ημιχρόνο όταν πήγαμε κι έκλεισαν την πόρτα σαν αρουραίοι στο ντουλάπι, ενώ ο Τζαβάλ ντουφεκιζόταν με τους γκαρντ μας σα να του περίσσευε ζωή! πρώτα πρώτα, αυτοί οι γκρίζες λίστες και τα summer league παρθένα νούμερα... τι περιμένουμε να κάτσουμε εδώ μέχρι να βγάλουμε ένα τύπο που έκανε κανένα παιχνίδι στις ηλιόλουστες διακοπές του; ο Γουίλκινς δεν είναι καν φόβος εργοδότης στις ομάδες του D-league — εκείνος ο τύπος στην Μπορούσια Κλίνγκενταλ έκανε είκοσι πέντε στον αγώνα του Αυγούστου κι ακόμα ψάχνει δουλειά στο τοπικό γήπεδο! αυτοί εδώ τον βλέπουν σαν νέα ανακάλυψη επειδή κάποιος σχολίασε "wow, πήγαινε γρήγορα" δίπλα σε ένα highlight που έκανε πρώτη φορά στη ζωή του ευθεία προς το καλάθι. κι όμως εμείς εδώ πέρα γεννηθήκαμε πάνω στη φλόγα του Σούαρτ Μάλικολ — αυτός ο τύπος όταν έκανα την πρώτη φορά εισιτήριο της αγωνιστικής χρονιάς στην Αμερική κάνει φορές πως ακόμη μου ματώνουν τα δάχτυλα από το σφύριγμα! τον βλέπουμε σα οδηγό που δεν σου πετάει τη μπάλα στο πρόσωπο όταν χάσει δύο συνεχόμενα jumpers, αλλά σου δείχνει σηκώνοντας τα χέρια του πως "ξέρω τι κάνω, εμπιστευτείτε με". αυτοί οι three-man crews στις μεγάλες στιγμές δεν προέρχονται από nowhere — προέρχονται από εκείνους που κάνουν την ομάδα σου να κυλά σαν καρφίτσα μέσα στον αγώνα, όχι εκείνους που την σπρώχνουν σα κουτί σπίρτων ανάμεσα στις σειρές! και τέλος, αυτοί οι εμμονικοί τύποι που ψάχνουν ξυράφι στα草莓聯賽 τους; εγώ θυμάμαι ακόμα εκείνον τον Τόμας Σάντερς το 1988 όταν βγήκε μέσα από nowhere και έκανε δεκαοχτώ στον πρώτο αγώνα των playoffs σα να είχε καταπιεί όλη τη γνώση του πρωτάρη από μια εκπομπή τουCbSSN. και τότε ποιος τον έγραφε στις λίστες; κανείς! επειδή εκείνοι που έχουν ρόλος στον πίνακα βλέπουν πολύ πέρα από τα highlights. αυτοί εδώ περιμένουν έναν τύπο που όταν μπαίνει στη σειρά του περιμένεις να σου πει "τώρα κάνω όλα αυτά" και κάνει! τέλος πάντως, η Αθήνα δε γεμίζει σήμερα — γεμίζει όταν μια ομάδα βγάζει έναν οδηγό πάνω στο γήπεδο που σου κάνει το στήθος να τρέμει κάθε φορά που σηκώνει το χέρι του. κι αυτός εδώ πρέπει να μπει όταν έχουμε λιγότερα από είκοσι δευτερόλεπτα στο ρολόι, όχι όταν κάνουν έναν γύρο δημιουργικής πλύσης εγκεφάλου στα office. τα λέμε αργότερα;

Ρε φίλοι, ξέρετε τι μου έκανε εντύπωση σήμερα; Κάτι έτσι απλό-παράξενο ακόμα κι αυτό. Πήγα στη γειτονιά να πάρω καφέ και βλέπω τον Θανάση τον Μπλαντέρο από την αντίπερα μεριά να κάνει πλάκα στον γιο του πως πρέπει να γίνει εμπόδιο στο μπάσκετ επειδή πηδάει σαν ιστό από αράχνη. Κι εγώ γελώντας του λέω: "Ρε Θανάση, μάθε του λοιπόν πως υπάρχει κι άλλος τρόπος να γίνει κανείς guard στη Μπάγερν εκτός από το σπριντ στις αράχνες — έχει και η δουλειά σου έχει πολλές κινήσεις!" Κι εκείνος γυρνάει και μου λέει: "Δεν είναι τόσο τυχαίο παιδί που τρέχει έτσι — όταν ήταν μικρός έπαιζε μπάσκετ με ένα χάρτινο κουτί σα basket στον τοίχο του σπιτιού επειδή το πραγματικό πήγαινε συνέχεια στα γωνία!" Αυτή η εικόνα μόνο; Μας θυμίζει όλους μας τους παλαιότερους ότι στο μπάσκετ τα βασικά δεν αλλάζουν: κανείς ΔΕΝ γίνεται πρώτος οδηγός επειδή έκανε κάποιον γύρο στον πάγκο των Summer League σα τρελός. Το backcourt της ομάδας μας δεν χρειάζεται κάποιον επίδοξο άλλο Πρίγκι — ο Πρίγκι βρίσκεται εκεί επειδή εκείνος έκανε την ομάδα του Γκόλντεν Στέιτ Πείονιρς να καταλάβει την πρωτοχρονιά σα να είχε βρει το μυστικό της νίκης! Αυτοί οι Σκέλοι όταν δεν είχαν αμυντικούς έκαναν παρουσίες σα καλλιτέχνες της ζώνης — κι όμως εκείνος επέμενε στα βασικά ακόμη και όταν η ομάδα του έχανε δέκα πόντους μέσα σε δύο λεπτά! Ρε παιδιά, τι λέμε τώρα; Μας πουν πως ο Γουίλκινς έδειξε κάτι κάποτε και τελικά όλοι εδώ γινόμαστε πάλι μανιακά για έναν guard επειδή κάποιος σχολίασε ένα highlight χωρίς μάτια; Ο Σούαρτ Μάλικολ δεν έκανε πρώτη εμφάνιση στο πρωτάθλημα επειδή ήταν γρήγορος — έκανε την πρώτη εμφάνιση επειδή εκείνος ήταν ο μοναδικός που την προηγούμενη ημέρα είχε σηκωθεί στις τρεις το πρωί για να δει βίντεο αγώνων των Celtics του ’86 σα ντοκιμαντέρ! Οδηγός δεν σημαίνει "τρέχει πιο γρήγορα" — σημαίνει πως όταν βλέπεις τρεις παίκτες τριγύρω σου να έχουν φύγει τρεις θέσεις πίσω, εσύ ξέρεις ΑΜΕΣΑ ποιόν υπολογίζεις και ποιόν θα βάλεις στο δίχτυ. Κι αυτοί εδώ ψάχνουν κάποιον που μόλις βγει στην είσοδο του γηπέδου θυμάται πως η ομάδα του έχει χάσει δύο συνεχόμενους αγώνες επειδή έκανε τρεις φορές λάθος στην κατοχή! Μας κάνουν ζαλάδες αυτοί οι τύποι με τις λίστες; Καλύτερα ας βγάλουμε τον Μπράουν στο γήπεδο και τον αφήσουμε εκεί για δέκα λεπτά — κι ας τον δείξουμε στους περισσότερους ότι ενώ άλλαξαν πέντε guarda στο πρωτάθλημα τους τελευταίους μήνες, αυτοί εδώ δεν έχουν ακόμη καταλάβει πως ο οδηγός είναι αυτός που δε βγάζει τη μπάλα στο προσωπικό του play όταν έχει τρεις πόντους υπέρ! Ρε Σέλτικς μου, είμαστε εδώ τριάντα χρόνια χωρίς αλλαγές στη βασική στήλη μας; Γιατί τώρα ξαφνικά γινόμαστε φαν των τυχερών τριγώνων; Ας πιούμε λοιπόν έναν ατέλειωτο μιμό του πρωταθλήματος και ας δούμε πόσες φορές αυτός ο Γουίλκινς έχει βγει στην κύρια σειρά όταν είχε λιγότερο από είκοσι δευτερόλεπτα στο ρολόι! Γιατί εκεί είναι που φαίνεται η ουσία: όχι στα highlights του Αυγούστου, αλλά όταν η μπάλα κουβαλάει το βάρος όλης της χρονιάς! 🤡💸

ρε ρεεε γαμώτο παιδιά τι είναι αυτό που τρέχει τώρα εδώ μέσα;;; βγήκα έξω να πάρω αέρα πριν βάλω μυαλό κι ήρθε η ψυχή μου τούρτα — βλέπω παντού στις ομάδες σου αυτούς τους τύπους που κυκλοφορούν σα ντοκουμέντα φανταστικών ταινιών επιστημονικής φαντασίας! Γουίλκινς εδώ Γουίλκινς εκεί... κάποιος ξέρει μήπως πόσες ομάδες της Ευρωλίγκας έχουν δοκιμάσει αυτόν τον τύπο;; Γιατί εγώ θυμάμαι έναν αγώνα στο Πειραιά το 2017 όπου κάποιος άλλος είχε την ίδια ιστορία σα δημοσίευμα "προσεχή πρωτοχρονιά ο ύψους των τριών μέτρων γκαρντ της ομάδας" κι ύστερα στη κανονική περίοδο έπαιζε σα υπαρξιακό ερώτημα στον πάγκο των visitantes! αλλά εσείς εδώ βλέπετε όλα αυτά σα βραβείο ίσως; βλέπετε κάτι παρόμοιο όχι μόνο στις αγγλικές λίστες αλλά και στα μικρότερα πρωταθλήματα — κάποιος εδώ μέσα μαζεύει τους σπρίντερ των small school πρωταθλημάτων επειδή έκαναν ένα drive στον αέρα σα φίδι που βγαίνει από κουτί! Κι ύστερα του δίνουν ρόλους σα να έχει τελειώσει σχολείο στην Ακαδημία Παππά του κολεγίου! εκείνο τον Μάη του ’98 θυμάμαι ακόμα όταν πήγα στον τελικό του决赛 πρωταθλήματος Γ’ εθνικής στην Πάτρα — έπαιζαν δυο ομάδες που εδώ μέσα όλοι οι αναλυτές είχαν γράψει στα blogs τους "αύριο πρωταθλητές". Ο ένας βγήκε τώρα guard στην Τουρκία σα εθνικός υπουργός χωρίς εξουσία, ο άλλος έκανε σαν πρώτος σκόρερ της κατηγορίας... σα χθες βγήκε στους δρόμους της Πάτρας ντύνοντας γατούλες σπίτια της τοπικής ομάδας! και όμως εσείς εδώ περιμένετε κάποιον Γουίλκινς να κάνει μπαμ κι όλους εμάς να φωνάζουμε πως κάναμε πρωταθλητές;; Αλήθεια, όταν πήγα να παρακολουθήσω αυτόν τον αγώνα του Summer League εκεί που έκανε δεκαοχτώ πόντους — είδα πως η ομάδα του είχε πάνω από δεκαπέντε λάθη μέσα στους πρώτους δέκα γύρους! Αυτό το game tape είναι σα βίντεο επιμόρφωσης πως ΔΕΝ πρέπει να λειτουργεί ένα backcourt σα ρουκέτα! από την άλλη μεριά, εγώ λατρεύω τον Σούαρτ Μάλικολ όσο τίποτα άλλο επειδή αυτός δεν είναι εκεί γιατί έκανε ένα highlight σα καλλιτεχνικό έργο· είναι εκεί επειδή είχε σηκωθεί τρεις φορές νωρίς τα χαράματα πριν καν η ομάδα του αρχίσει τις προπονήσεις μόνο και μόνο για να μάθει πως λέει ο Τζένιγκς πριν τρία χρόνια σε κρίσιμη κατοχή! Να σας πω μια μικρή ιστορία: πριν δέκα χρόνια πήγα στις ΗΠΑ και συνάντησα έναν Ισπανό οδηγό στις μίνι ομάδες της G-League. Κάθε φορά που τον έβλεπα είχε ένα σημειωματάριο στο χέρι κι έγραφε πως έκανε τους γύρους των adversaires την επόμενη ημέρα για να δει τις αδυναμίες τους πριν χτυπήσει την πόρτα! εσείς τώρα με αυτά τα highlights σα godzilla κάθε φορά που ανοίγει το φόρουμ περιμένετε έναν τρίτο guard σα ελιξίριο;; Γιατί προσωπικά θυμάμαι τον Οκτώβρη του 2010 όταν η ομάδα μας είχε έρθει σπίτι από τους Λέικερς και όλοι εδώ μέσα κρεμούσαν τρύπες στους τοίχους επειδή κατάλαβε ο κόσμος πως δεν μπορούμε να κρατήσουμε τον Κατάνιας εκείνη τη χρονιά — κι όμως μέσα στους επόμενους δύο μήνες φτιάξαμε μια ομάδα που χτύπησε τους πρωταθλητές εκείνης της περιόδου σα σφυρί! και ξέρετε τι είχα τότε στους υπολογιστές μου;; Κάποια βίντεο του Στούρτζις στο 유럽 league ανάμεσα στα οποία υπήρχε ένα play όπου έκανε ένα drive αμυντικού μέσα στο παιχνίδι σα να είχε μάθει όλα τα σχέδια της ομάδας από τους πρώτους γύρους! Εσείς τώρα ψάχνετε κάποιον Γουίλκινς επειδή έκανε ένα σπριντ στην είσοδο ενός Summer League αγώνα;; Αυτό είναι σα να ψάχνεις μετάξι επειδή κάποιος άλλου έγραψε "hello" σα βιολέτα στον τοίχο! ας μιλήσουμε σοβαρά τώρα: όταν μπαίνει κάποιος guard μέσα στη σειρά των playoffs αυτό που κάνει τη διαφορά είναι όχι το πόσο γρήγορος τρέχει αλλά πόσο γρήγορα ξέρει να σταματήσει όταν πρέπει. Να μπορείς να δεις πως ο αντίπαλος ξεγυμνώνεται όταν αφήνει ανοιχτή μία πλευρά επειδή όλοι πίστεψαν πως αυτός ο οδηγός τρέχει σα περιφερειακή διαδρομή! Αυτός ο Γουίλκινς ακόμα κι αν του δώσεις θέση βασικού δε θα καταλάβει πως όταν οι αντίπαλοι κάνουν trap εκείνος πρέπει να περνάει την μπάλα σα σαΐτα προς τον τύπο που βρίσκεται δύο θέσεις πίσω — εκείνος ακόμα ψάχνει τον πρώτο του σουτ! και τέλος — ας σταματήσουμε τις εμμονές σας στις λίστες. Το Summer League είναι σα οι εκλογές του Δημοτικού Συμβουλίου: κάποιοι βγαίνουν φωτογενείς κι ύστερα ξεχνιούνται μέχρι την επόμενη εκλογική περίοδο! Αυτή την ομάδα της ψήφου τώρα την περνάμε γιατί έχει τους Μαρκίνεν, Σούμερς και Πρίγκι. Αυτοί οι τρεις δεν χρειάζονται κάποιον τρίτο guard σα τζόκερ στο κοστούμι του δρόμου — έχουν ήδη το δικό τους σύστημα: όταν χάνουν δύο συνεχόμενους αγώνες επειδή έκαναν λάθος στην κατοχή, αυτοί κάνουν τρία σουτ σκόρ και συνέχεια κάνουν διαφορετικά defence schemes! αν θέλουμε έναν τρίτο guard ας ψάξουμε κάποιον σα εκείνον τον τύπο του Σικάγο που έκανε τέσσερα χρόνια στην κορυφή χωρίς κανέναν τίτλο αλλα επειδή έκανε τρεις φορές πάνω από δεκαπέντε πόντους στους playoffs! Εκείνος ο τύπος δε χρειαζόταν highlights — χρειαζόταν μεγάλη μπάλα. Εμείς εδώ χρειαζόμαστε έναν τύπο που όταν μπαίνει στο γήπεδο τον τελευταίο γύρο του πρωταθλήματος και βλέπει την ομάδα του πίσω δεκαπέντε πόντους δε του τρέχουν οι πάγουροι γιατί ξέρει ΑΜΕΣΑ ποιός πρέπει να πάρει την μπάλα! Και αυτοί εδώ ακόμα ψάχνουν τον Γουίλκινς επειδή έκανε ένα highlight σα τρελός! ωραία πάμε για μιμό;; ας δούμε πόσες φορές βγήκε αυτός ο Γουίλκινς μέσα στη σειρά της ομάδας του όταν είχε λιγότερο από είκοσι δευτερόλεπτα στο ρολόι;; Εγώ μέχρι σήμερα δεν έχω βρει τέτοιο παιχνίδι! Γιατί εκεί είναι που βγαίνει η ουσία: όχι στα highlights του Αυγούστου, αλλά όταν η μπάλα γίνεται βαρύτερη από όλες τις σημαίες της Αμερικής!