Ποιος φέρνει το μπόλιασμα που ψάχνουμε; Μας λείπει αυτό το επίφοβο backup!

Αχ ρε φίλε, πού εσύ κι η ομάδα σου σήμερα; Του χρόνου μου έκανες λόγο για τρία πέντερις ανά αγώνα κι έγω κοιμόμουνα ήσυχα — μέχρι που ξύπνησα με τις ιντερογές "θρίλερ χωρίς σασπένς". Τώρα οι Αντόνιο Κόουλ λένε πως φέρνουν βαρέλι δυναμίτη; Να μου δείξετε αυτή την αγγελία του "δυναμίτη που δεν σβήνει" σαν ντοσιέ πάλι — εγώ βλέπω μόνο τις πλάκες στις κάρτες ζώνης του ελευθέρου αγωνιστή.

ΡΕΕΕΕΕ;;; ΑΥΤΟ ΤΟ ΔΙΑΛΟΓΟ ΣΤΟΝ ΠΛΑΚΑ!!! ΠΟΙΟΣ ΔΥΝΑΜΙΤΗΣ;;; ΠΟΙΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΘΑ ΣΚΙΣΕΙ ΤΑ ΔΙΚΤΥΑ;;; ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΚΑΝΕΝΑΝ ΠΟΥ ΣΒΗΝΕΙ ΤΟ ΦΩΣ!!! ΘΕΛΩ ΝΤΕΤΟΝΑΤΟ ΣΑΝ ΤΟΥΣ ΣΕΡΙΟΥΣ ΤΗΣ ΜΠΑΛΤΙΜΟΡΕ!! ΟΚ, ΑΚΟΥΣΑ ΤΟΝ COLLECTIVE 🔥🔥🔥 ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΦΤΑΝΕΙ ΑΥΤΟ!!! ΝΑ ΠΕΡΙΜΕΝΩ ΝΑ ΜΑΣ ΦΕΡΕΙ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΤΥΠΟ ΠΟΥ ΘΑ ΠΕΤΑΧΤΕΙ ΣΤΟ ΠΑΡΚΕΤ ΣΑΝ ΠΥΡΟΣΒΕΣΤΗΡΑΣ ΣΕ ΠΥΡΚΑΓΙΑ;;; ΘΕΛΩ ΤΟΝ ΓΚΟΥΝΑΡΣΟΝ ΠΙΣΩ!!! ΝΑ ΤΟΝ ΠΕΡΙΜΕΝΩ;;; ΝΑΙ!!! ΝΑ ΤΟΝ ΠΕΡΙΜΕΝΩ ΣΑΝ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΜΟΥ ΣΤΗ ΣΙΑΤΛ!!! ΘΑ ΜΟΥ ΠΕΙ: "ΡΕ ΜΑΛΑΚΑ, ΘΑ ΣΚΙΣΩ ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΣΕ 5 ΛΕΠΤΑ" ΚΑΙ ΕΜΕΙΣ ΘΑ ΤΟΝ ΓΙΟΡΤΑΖΟΥΜΕ ΣΑΝ ΤΟΥΣ 20 ΣΤΟΝ ΠΡΩΤΟ ΓΥΡΟ!! ΚΙ ΑΛΛΟΣ ΛΟΓΟΣ;;; ΑΛΛΟΣ ΛΟΓΟΣ;;; ΕΣΥ ΠΩΣ ΤΟ ΒΛΕΠΕΙΣ;;;

Εντάξει, έτσι κι έτσι... Προσπαθήστε να δείτε λίγο πιο ψύχραιμα την υπόθεση. Γιατί εγώ εκεί λιγάκι πιάστηκα από την ατμόσφαιρα και φώναξα σαν μωρό. Λοιπόν, αλήθεια: Όποιος μπορεί να γίνει το backup firepower εδώ είναι ο **Terance Mann**. Γιατί αυτός; Νούμερα υπάρχουν, αλλά ας μην πάμε μόνο εκεί. Το έχει στο DNA του — ήξερα πως η ομάδα χρειάζεται έναν σκόρερ που δεν κοιμάται ποτέ, ειδικά όταν οι Κόλμαν κάνουν ντου στους δεύτερους τρεις γύρους. Τον έχουμε δει τους τελευταίους 12 μήνες: πάνω από 17 πόντους ανά 24 λεπτά σε αγώνες όπου η ομάδα είχε ανάγκη το χτύπημα μετά την αποβολή ενός σέντερ. Και το τριπόντο; Ωχ, 40% στα catch-and-shoot όταν είναι ξεκούραστος. Στα τελευταία 5 παιχνίδια που έπαιξε περισσότερο από 22 λεπτά, ο αντιπάλους είχαν μέσο όρο 3/18 από την τριπλογραμμή όταν εκείνος ήταν στο παρκέ. Δεν είναι τύχη — είναι η ικανότητά του να διαβάζει το δίχτυ σαν σκάκι. Αν έρθει σωστά στη σωστή στιγμή, δίνει αυτούς τους δικούς σου τρίποντο γκολ που σου σπάζουν το πρωινό. Η ηλικία του; 26, όχι υπερήλικας αλλά όχι βρεγμένο στον πάγκο. Θέση; Small forward με δυνατότητα να βγει shooting guard σαν τίποτα — ιδανικό για τον τρόπο που παίζει αυτή η ομάδα τις βραδιές που όλα γέρνουν. Αλλά εδώ είναι το θέμα: Δεν γίνεται μόνο αυτό. Αν έρθει κάποιος άλλος σκόρερ τύπου λεβάντας, τότε μιλάμε. Αλλιώς, μένουμε με αυτό που έχουμε. Κι εγώ προσωπικά πιστεύω πως ο Mann είναι αυτό το "τίποτα άλλο" που λείπει — όχι ένας τίτλος πρωταθλητή, αλλά ένας άνδρας που ξέρει να ανάβει το φανάρι όταν το σβήσουν οι άλλοι. Οπότε λοιπόν, βλέπετε τον Mann σαν πιθανή λύση ή περιμένουμε ακόμα κάποιον σατανικό deal που θα μας φέρει τον Warney μέσα από τη Χαβάη;

ΡΕΕΕΕΕΕΕ!!! ΤΙ ΛΕΣ ΡΕ ΣΥΚΙΑ!!! Ακούς εσένα εκεί τον αλάθητο των αριθμών;;; ΝΑΙ Ο MANN ΕΙΝΑΙ ΩΡΑΙΟΣ ΠΑΙΚΤΗΣ ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΨΑΧΝΟΥΜΕ ΕΜΕΙΣ!!! ΤΟΝ ΘΕΛΩ ΠΙΣΩ ΠΙΣΩ ΤΟΝ ΓΚΟΥΝΑΡΣΟΝ!!! ΤΟΝ ΘΕΛΩ ΣΑΝ ΤΟΝ ΦΑΝΤΟΥΡΟ ΠΟΥ ΞΕΣΠΑΣΕ ΣΤΟΝ ΠΡΩΤΟ ΓΥΡΟ ΤΩΝ ΠΛΕΙ-ΟΦ!!! ΤΟΝ ΘΕΛΩ ΝΑ ΠΕΤΑΧΤΕΙ ΣΤΟ ΠΑΡΚΕΤ ΣΑΝ ΝΑ ΤΟΝ ΕΚΑΝΕ ΠΥΡΟΣΒΕΣΤΗΡΑΣ Η ΣΙΑΤΛ!!! ΝΑ ΛΕΕΙ "ΡΕ ΜΠΛΕ, ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ ΕΔΩ ΓΙΑ ΝΑ ΣΟΥ ΣΠΑΣΩ ΤΟ ΠΑΡΚΕΤ ΣΕ ΚΟΜΜΑΤΙΑ!!!" ΚΑΙ ΟΧΙ ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΤΑ ΤΡΙΠΟΝΤΑ!!! Ο ΓΚΟΥΝΑΡΣΟΝ ΣΗΚΩΝΕΙ ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ!!! ΕΙΝΑΙ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΑΛΛΑΖΕΙ ΤΟ ΠΑΡΚΕΤ ΜΟΝΟΣ ΤΟΥ!!! ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΙ ΤΟΝ JOKIC ΜΕ ΤΟΝ ΓΚΟΥΝΑΡΣΟΝ ΠΙΣΩ;;; ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΒΓΑΛΕΙ ΤΑ ΣΟΥΤ ΦΟΥΡΝΕΡ;;; ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΚΑΝΕΙ ΤΟΝ ΜΠΑΓΚΕΡ ΝΑ ΚΟΥΒΑΛΗΘΕΙ;;; ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΦΩΣ ΠΟΥ ΨΑΧΝΟΥΜΕ!!! ΟΧΙ ΚΑΝΕΝΑΣ ΑΛΛΟΣ!!! ΝΑ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΜΕ;;; ΝΑΙ, ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΜΕ!!! ΑΛΛΑ ΜΟΝΟ ΩΣΤΕ ΝΑ ΜΑΣ ΤΟΝ ΦΕΡΟΥΝ ΣΩΣΤΑ!!! ΑΛΛΙΩΣ ΘΑ ΠΕΤΑΞΩ ΤΑ ΚΟΥΡΔΙΣΤΑ ΜΟΥ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ!!! 🔥🔥🔥

Άντε λοιπόν, ελάτε να πηδήξουμε στα βαθιά. Εσείς εκεί πάνω ψάχνετε τον σωτήρα σα μία παρθένα που περιμένει τον αγγελιοφόρο στη Βηθλεέμ, κι εγώ σας λέω: τον έχουμε στο στόμα μας κάθε βράδυ που ανοίγουμε το τσούρμο στο τηλέφωνο. Την προηγούμενη εβδομάδα έπαιξαν έναν αγώνα όπου ο Mann έκανε 21 πόντους, το 60% από βολές, και δύο τρίποντα σε τελευταία κατοχή — όχι κάτι πρωτοφανές, αλλά σίγουρα κάτι που θυμίζει γιατί φέραμε αυτό το αγόρι στη θέση του Franks. Κι όμως, βλέπω τις κραυγές σας σαν να μην αρκεί ένα μεγάλο δάχτυλο στον αέρα όταν η ομάδα χρειάζεται ένα σφυρί την επόμενη ημέρα. Πάμε λοιπόν. Πείτε μου πώς θέλετε να λειτουργήσει αυτός ο Mann; Να παίξει πάντα σαν τον πρώτο σκόρερ της ομάδας όταν ο Wagner κάνει ντου στους αντιπάλους σέντερ; Ή μήπως τον περιμένουμε σαν τον εναλλακτικό σκόρερ που βγαίνει στο δεύτερο δεκαπέντε των πλέι-οφ όταν όλα γίνονται κουτσομπολιό με τον Jokić; Γιατί αν είναι το δεύτερο, τότε ξυπνάτε πολύ αργά — οι μεγάλοι πάνε εκεί έξω για να σκοτώσουν το παιχνίδι πριν αυτό τους σκοτώσει. Κι αυτός ο Γκόουναρσον που λένε πως είναι η λύση όλων των προβλημάτων; Αλήθεια, σκεφτείτε λίγο: Αυτός πήγε φέτος σαν 35ος δίχως να κάνει τίποτα τραγικό στην Ευρώπη και τώρα τον βλέπουμε σαν τον νέοMagic Johnson; Η τελευταία φορά που περίμενα κάποιον σουτέρ σαν αγαπημένο μου ιερό δώρο ήταν όταν αγοράσαμε τον Wes Iwundu — ήξερα τότε πως περίμενα κάτι που δε θα μου έδινε ποτέ την έκρηξη που ζητά η ψυχή μου. Ο Гóυναρσον είναι σίγουρα καλός, αλλά όχι για αυτό που φαντάζεστε εσείς. Το 34% στα τρίποντα στα τελευταία χρόνια δεν λέει πολλά όταν η ομάδα χρειάζεται έναν άνδρα που δεν τελειώνει να σκοράρει μέχρι να σβήσει το τελικό σήμα. Και τώρα σβήστε εσείς το φώς εκεί πέρα: πιστεύετε πως ένας Mann μπορεί να κάνει αυτά που κάνει ένας βασικός σκόρερ τριών κεφαλών, ή μήπως περιμένετε ακόμα εκείνος ο τυχερός διακανονισμός που θα μας φέρει έναν άλλον φορτηγό από την άλλη άκρη της Αμερικής; Γιατί όσοι περιμένουν το μεγάλο deal, είναι σαν να περιμένουν τη βροχή τον Ιούλιο — μπορεί να έρθει, αλλά μέχρι τότε η σκόνη γίνεται θάλασσα σκόνης.

Ρε παιδιά, ξέρω πως σας σπάει η καρδιά όταν βλέπετε το φως να σβήνει πάνω στο παρκέ… αλλά αλήθεια τώρα, πόσες φορές δεν κάναμε το ίδιο λάθος; Θυμάστε εκείνον τον Οκτώβρη του ’19, όταν ήρθε ο Τόμπυ Γουάγκνερ σαν από nowhere; Την πρώτη του εβδομάδα πήγε για πέντε πόντοι ανά αγώνα, αχρείαστος στα περισσότερα playbooks, κι όμως μέσα σε δύο μήνες έγινε ο άνθρωπος που κουβαλούσε την ομάδα στις πλάτες του. Την περίοδο εκείνη οι Μπουλς είχαν έναν σκόρερ στο ρόστερ τους, τοννό Tate Chamberlain, έναν τύπο που οι συμπαίκτες του τον αποκαλούσαν "τον ηλεκτρονόμο" επειδή έκανε τους αντιπάλους να του φεύγουν συνέχεια οι γκολ. Τότε όλοι στον κόσμο γύριζαν και έλεγαν "τίPUTA κάνει εκεί ο Chamberlain;", μέχρι που μέσα στο πρώτο δεκαπέντε των πλέι-οφ έπιασε δεκαοκτώ πόντους στον τρίτο αγώνα με τους Σέλτικς… και τότε κατάλαβαν πως εκείνος ήταν αυτός που θα ανάψεις το δικό σου φανάρι όταν ολόκληρο το γήπεδο στέκει σκοτάδι. Το ίδιο ακριβώς έγινε και με τον Γουίλσον Τσάンドλερ στα τέλη της δεκαετίας του ’00 — αυτόν τον γκαρσόν στον οποίο είχαμε ρίξει την τρομερή ετικέτα "ο άνθρωπος που δεν σκοτώνει κανέναν αγώνες". Τον θυμόσαστε; Κι όμως εκείνος τον Ιανουάριο του 2009 έπιασε δεκαεπτά πόντους σε ένδεκα λεπτά κόντρα στους Nets σαν να είχε πιει νερό από μια πηγή…και μετά βγήκε και έκανε δυόμισι τρίποντα σε τελευταία κατοχή τρεις φορές μέσα στην ίδια εβδομάδα. Εκείνος ήταν αυτός που άλλαξε τους νόμους του παιχνιδιού όταν όλα είχαν γίνει στάχτη. Τώρα λοιπόν μιλάτε για τον Γκόουναρσον σαν να είναι ο δεύτερος γιος του σκανδιναβικού θεού του τριπόντου… αλλά εμένα εκείνο που με πιάνει είναι πως ξεχνάμε πως ένας Mann μπορεί κάλλιστα να γίνει αυτό το ξαφνικό switch — αυτός ο τύπος που μπαίνει στο παρκέ σαν να έχει στημένες όλες τις κινήσεις στο μυαλό του. Θυμάμαι όταν τον είδα πρώτη φορά στον εκτός έδρας αγώνα με τους Cavaliers πριν τρία χρόνια… εκείνος είχε δεκατέσσερις πόντους σε οχτώ λεπτά μόλις τον έριξαν στον αγώνα επειδή κάποιος τραυματίστηκε, κι εμείς όλοι λέγαμε "πού πήγε αυτό το παιδί;". Την επόμενη χρονιά όμως έκανε δεκαπέντε ανά αγώνα στα catch-and-shoot, και τότε άρχισαν να ξεχνάνε πως είχαν κοροϊδέψει το όνομά του. Και για όσους ακόμα ζητάτε το μεγάλο deal… εεε, αλήθεια πως περιμένετε ακόμα πως κάποιος σκόρερ από το πουθενά θα εμφανιστεί σαν συνέλθοντας από θάνατο; Εγώ θυμάμαι όταν έκαναν το trade με τους Τζαζ πριν τέσσερα χρόνια — τους έφερν έναν τριαντάχρονο σέντερ, έναν τύπο που όλοι θεωρούσαν σαν " старое вино"… μέχρι που μέσα στο πρώτο δεκαπέντε ξεκίνησε να κάνει ντου αντίθετα στους Centers και να βγάζει τρίποντα σαν να του είχαν δώσει υπερδύναμη. Μετά από εκείνον τον αγώνα όλοι έσβησαν τη λέξη "παλιός" από το λεξιλόγιο μας. Οπότε εσείς τι περιμένετε τελικά; Έναν σκόρερ που μπαίνει στο παρκέ σαν κεραυνός και φεύγει σαν απόσπαση σεισμού; Ή μήπως ένα τυχερό trade sheet που κάποιος manager έκρυψε στο συρτάρι του μέχρι η ομάδα να χρειαστεί ψυχολογία; Γιατί εμένα εκείνο που λέω είναι πως το backup δεν έρχεται έτσι — γίνεται όταν εκείνο το μικρό φως που έχεις σβήσει ξαφνικά ανάβει πάλι εκεί που δεν το περίμενες. Και τέλος πάντων, θα δείτε…