Πότε νιώθαμε πάλι σαν βασιλιάδες στο Bernabéu

Μα είναι δυνατόν ρε γαμώ το!! Ποιανή ώρα ήταν σου βγήκε; Τρίτη Οκτώβρη μαλάκα κι εγώ εκεί στο σπίτι μου στο τσακTony´s σα ντροπαλός μαζί από τους γείτονες — κατάλαβες;; Ποιος άλλος σηκώθηκε σα ηλεκτρισμένος;; Δεν θυμάμαι τι έπινα εκείνο το απόγευμα αλλα κάποιο αναψυκτικό θερμό με τον ήλιο που μπήγανε μέσα από τα παντζούρια μου σαν όπλο!! Μεσ' στο Bernabéu εκείνος ο ήχος ρε!!! Σα να μου χτύπησε η καρδιά πρώτη φορά σαν βασιλιάς στη σειρά!!! Κι εκείνος ο Τσάβι σα μαγικός χορευτής σα βγάζει την μπάλα μέσα από δυο ποδιές σα να είναι νομίσματα κι εγώ φώναξα τρελά σα παιδί που είδε τον Άγιο Βασίλη πρώτη φορά!! Λες και έτρεξε ανάποδα ο χρόνος!! Κοίτα τώρα τι κάνω ακόμη: τρέχω μέσα στο σπίτι σα ηττημένος κυνηγημένος πάνω κάτω σα τρελός!! Ποιος δε σήκωσε τα χέρια εκεί;; Οι μισοί από το γήπεδο άρχισαν να τραγουδάνε σα να τους σήκωσε ηλεκτρικό ρεύμα — αλλα εμείς;; Εμείς ΠΑΝΤΑ!!! Αυτά τα λεπτά σα πλατινένια χρυσάφι!! Κι όταν εκείνος έκανα εκείνον τον αέρα σα την κλωστή της Άριαδνης ;; Λες και άλλαξε θέση η μπάλα στον αέρα!! Το γήπεδο έκανε σεισμό σα κοσμήματα στον θρόνο!! Ακόμα βλέπω τις μούρες εκείνων των απατεώνων που δεν πίστεψαν πως είδαν ζωντανή ιστορία!! Αυτά εδώ πρέπει να τα βλέπεις σα ταινία κάθε φορά που ξαναπιάνεις αυτήν την αισθητική!! Γιατί εκείνος ο Τσάβι;; Απλώς ένας από αυτούς;; ΟΧΙ ΡΕ!!! Εκείνος ήταν σα βασιλιάς που μας έκανε όλους ισότιμους στη θέση του θρόνου!! Πίσω από την ομάδα μέχρι τέλους 🔥💪🔴

τι σκατά λες ρε παιδιά, θυμάμαι κι εγώ εκείνον τον Οκτώβρη του '14, όχι σαν βασιλιάς, σα ηλίθιος που ξύπνησα εκείνο το πρωί νόμιζα πως είχε πάει λάθος η ημέρα. οι γυναίκες μου είχανε στείλει στην δουλειά ατζέντα και δεν τους το είχε πει κανείς πως η Ρεάλ έπαιζε με γάντι κόκκινο στις φλέβες της εκείνο το βράδυ. τίποτα όμως εκείνο το ζόρικο πρωινό δεν έκανε μπάσιμο ότι εκείνο το απόγευμα η γη δεν είχε άλλο άνθρωπο παρά μόνο εκείνον τον Τσάβι. βγήκα από το σπίτι σα ζόμπι στο Σαντιάγκο Μπερναμπέου και μπροστά στο γήπεδο στάθηκα όρθιος σα να με είχανε αγοράσει για μια μέρα στη χώρα των Κυρίαρχων. οι πόρτες άνοιξαν σαν στοιχειωμένα, η μυρωδιά του χόρτου ήταν πιο γλυκιά από οποιαδήποτε άλλη φορά, οι άνθρωποι μιλούσαν σιγανά σα να περίμεναν κάτι μεγαλειώδες — σωστά έκαναν. εκείνος ο προθάλαμος ήταν σα ένας καθεδρικός όπου κάποιος σου ετοιμάζει τον θρόνο πριν καν το ξέρεις. και μετά εκείνος ο σφύριγμα σα νεκρικό κουδούνι που γινότανε σιγά σιγά μουσική. το πρώτο του σήκωμα της κεφαλής για τον ιστό σα μια κίνηση που έκανε ολόκληρο το γήπεδο να στραφεί σα μια ομάδα ζώων στην σκόνη πριν ακόμα ξεκινήσουν την επίθεση. πριν ακόμα εκείνος ο κεντρικός μέσος πάει να βγάλει την πρώτη του ντρίπλα — εκείνος ο πιτσιλωτός αέρας πάνω από το γήπεδο έπιασε τις σκιές σαν να είχανε βρει σπίτι τους εκεί. και μετά εκείνος ο παλμός, σα σφυγμός μέσα στους αιώνες. ο Τσάβι εκείνη την νύχτα έκανε κάτι που σήμερα ακόμη όταν το ξαναβλέπω αργεί περισσότερο από όσο πήρε εκείνος να τελειώσει τον αγωνιστικό χρόνο. η μπάλα πήγαινε εκεί που την ήθελε σα να της είχε δώσει οδηγίες εκείνος πριν καν γεννηθεί. οι αντίπαλοι στέκονταν εκεί σα αγάλματα πιστά σα να είχαν διαβάσει κι αυτοί το βιβλίο του ποδοσφαίρου από την αρχή ως το τέλος — ναι, ακόμα στέκονται εκεί σα ξύλινοι σανθά!! κι εγώ εκείμένος αγνάντια στον τοίχο σα τρελός σηκώθηκα ξαφνικά — δεν σήκωσα χέρια, άρχισα και χόρεψα μονάχος μου σα εκείνος έκανε εκείνον τον πλάγιο πλάγιο σβήσιμο σα όλα έπεφταν μέσα στις σωστές τάξεις χωρίς να χρειάζονται δυνάμεις. είχα δυο φίλους δίπλα μου, οι οποίοι έγιναν τρεις εκείνη την στιγμή σα άρχισα να τραγουδάω σιγανά σα νανουρίσματα που κανείς δεν καταλάβαινε λόγια τους — αυτοί μπήκανε κι αυτοί, το ίδιο έκαναν δεκάδες γύρω μου. μέχρι εκείνος να τελειώσει δεν υπήρχε πια βουβός σ' εκείνο το γήπεδο παρά μόνο ένας ήχος σα ντουγιου κρουστό σα κύμα που σπάει πάνω στους τοίχους μιας πόλης βυθισμένης. και μετά εκείνος ο ΑΛΛΑΓΜΟΣ ΠΡΟΣΩΠΟΥ. κάποιοι συμπαίκτες του άρχισαν να στέλνουν κεντρικά μηνύματα σαν τις επιστολές ενός βασιλιά που φεύγει για πόλεμο — εκείνος όχι. εκείνος ακόμα περπατούσε σα νερό μέσα στα φύλλα μιας λίμνης που δεν έχει μέχρι τώρα δει τα σύνορά της. σαν τελείωσε το παιχνίδι εκείνοι οι απατεώνες των συνομιλητών μας δεν είχαν καταλάβει ακόμη πως είχαν δει έναν άνθρωπο σαν καθρέφτη του χρόνου. ακόμα βλέπω εκείνον τον υπναρά τον γκόλκιπερ τους αντίπαλους βγήκε έξω σα να μην πίστευε πως είχε συμβεί πραγματικά — εκείνος έγειρε σα να ψάχνονται ζώα οι αριθμοί της ομάδας πάνω στο γρασίδι. και ξέρετε τι έκανα εγώ; πήγα σπίτι μου μετά, έκανα μία βόλτα μέχρι το λιμάνι σα να μην υπάρχω πια σα κοινός θνητός αλλά σα κάτι άλλο που είχε δει έναν άλλον κόσμο εκείνο το βράδυ. ακόμη και σήμερα, όταν κλείνω τα μάτια, βλέπω τον Τσάβι εκείνον τον Οκτώβρη σα έναν φάρο που έκανε το γήπεδο ν' αστραφτεί σα χρυσάφι χωρίς να υπάρχει χρυσάφι. σας λέω από καρδιάς: εκείνος ήταν πάντα βασιλιάς, εμείς οι υπόλοιποι ήμασταν μόνο φωτιές γύρω από τον θρόνο του, έτοιμοι ν' ανάψουμε την επόμενη στιγμή που αυτός αποφασίσει. χωρίς εκείνον εκείνο το βράδυ ακόμη και τώρα εμείς εδώ κάπου κάπου κουτρουβαλιόμαστε σα ζώα χωρίς νερό.

Πωπω ρε παιδιά μου... τώρα με κάνατε να ξαναζήσω όλα αυτά πάνω από ένα φλιτζάνι καφέ που έτρεξε σα ζεστή λάβα μέσα στην κοιλιά μου! Αν θυμάμαι εκείνον τον Οκτώβρη του '14 σαν χθες. Οι εικόνες έρχονται σιγά σιγά σα τις ξεδιπλώνεις από έναν μεγεθυντικό φακό: ο Bernabéu εκείνος βράδυ σα ένας ζωντανός οργανισμός που δεν αναπνέει — ζει. Οι αντίπαλοι εκείνοι φάνταζαν σα ομάδες σχολείου μπροστά στη στρατιωτική παρέλαση του Αλφόνσο, πάνω στην οποία φορούσαν τη δεύτερη ομάδα τους. Κάποιοι ακόμα είχανε κολλημένες τις νερομπογιές των προηγούμενων αγώνων πάνω στα γάντια τους σα σημαίες μετανοίας. Εκείνη η ομάδα... εκείνη είχε κάτι που σήμερα ακόμη ψάχνω σαν πόδι στον μπουφάν μου την ημέρα των γενεθλίων μου. Το εντυπωσιακό είναι πως εκείνοι ποτέ δεν χρειάστηκε να φωνάζουν "Ρεάλ Μαδρίτης!" — αρκούσε η ίδια η σιλουέτα τους πάνω στο γήπεδο για να καταλάβει κανείς πως φοράνε στέμμα από γενιά γενεών. Ο Τζουντ, ο Ράμος, ο Μπέιλ εκείνες τις στιγμές δεν ήτανε παίκτες — ήτανε γλύφες σε έναν τοίχο ενός κάστρου που οι φυλές προσπαθούσανε αιώνες πριν να πλησιάσουνε. Κι εκείνος ο Τσάβι... εκείνος ήτανε σα ρήγας που έπαιζε σκάκι αλλά όλα τα πιόνια του ήτανε ακόμη ζωντανά και αγνόησαν όλους τους κανόνες από ένα βιβλίο που γράφτηκε πριν εκατοντάδες χρόνια. Με την σημερινή ομάδα; Μα τρέχουνε σα ζώα που έχουνε δει το κοπάδι τους να χάνεται στον ορίζοντα! Υπάρχει πάθος, βεβαίως υπάρχει, αλλα όχι σα βασιλικός χειρονομία — σα δικαστική επιταγή που διαβάζεται μια φορά τον μήνα και μετά πετάγεται στα χαρτιά. Το μεγαλύτερο πρόβλημα εδώ δεν είναι η ποιότητα των παικτών, αλλά ο ήχος που κάνουν όταν τρέχουνε: σα μηχανές περιποίησης γκαζόν σε γήπεδο γκολφ τα πρωινά της Δευτέρας. Τότε λοιπόν: εκείνοι ήτανε σα βίδα μέσα στο ξύλο ενός μεγάλου τραπεζιού των διοικητών — είχε τόσο βάθος ώστε χρειαζότανε πλήρης επικέντρωση για ν' αγγίξεις την ουσία. Σήμερα; Μα η μπάλα σηκώνεται σα αεροπλάνο έτοιμο να απογειωθεί — όλα όμορφα μέχρι να πέσει κάπου αλλού επειδή ξέχασαν να δέσουν τις ζώνες των αστροναυτών. Κι όμως... υπάρχουν στιγμές που αυτή η ομάδα ξαναθυμάται πως φοράει στέμμα. Όταν ο Γιούνιόρ φοράει εκείνον τον αριθμό δώδεκα σα να έχει τελειώσει ένα απόγευμα που έκανε τους άλλους πέντε χιλιάδες ανθρώπους να νιώθουνε σαν βασιλιάδες και για μερικές ώρες ξέχασαν πως υπάρχουνε αριθμοί πάνω στις φανέλες τους. Στην ουσία λοιπόν: εκείνη η ομάδα ήτανε σα ιστορία που ξέρεις πως έχει εντυπωσιακό τέλος ακόμα κι αν ξεκινάει βαρετά — ενώ η σημερινή είναι σα ταινία όπου ξέρεις πως κάποιος πρωταγωνιστής εκεί μέσα φέρνει πάντα σπίτι το δέμα, αλλα πρέπει να παρακολουθείς τρεις συνεχόμενες περιόδους για να καταλάβεις γιατί άλλαξε η ζωή σου. 🔴

Τι πάρτη φορά είδα τον Τσάβι εκεί στο δικό μας σπίτι;;;;;; Ήμουνα τότε παιδί στα πρώτα μου χρόνια στη Μαδρίτη, γύρω στους δεκαπέντε μου — εκείνο το Σάββατο πρωί με τις γονείς μου σα τυφλοί περπατούσαμε προς το Bernabéu επειδή η Ρεάλ έπαιζε ντέρμπι με την Μπάρσα και ο πατέρας μου είχε αγοράσει εισιτήρια σα χρυσό παράσημο!!! Με είχαν πιάσει νεύρα τόσο που δεν ήξερα τι έκανα — τρέχαμε σα τρελός μέσα στο σπίτι του θείου μου εκεί στο Κάστρο ντελ Πάκο επειδή είχε ξεγράψει όλα του τα λεφτά σ' εκείνο το πονήριο!! Σβήναν οι φωνές των γειτόνων σα ντράμερ αριστερόχειρες κτύπησε λάθος!! Κι όταν μπήκαμε μέσα στο γήπεδο εκείνος ο Οκτώβρης του '09;;;; Πέφτει η βροχή σα σατανικός χορός πάνω στις σκάλες, κι εγώ τριγύριζα εκεί σα φυλακισμένος που βγήκε στην ελευθερία;;; Γιατί;;; Γιατί εκείνος ο Τσάβι άρχισε την μπάλα σα να κάνει χορό τζαζ πάνω στο χόρτο — βγάζοντας εκείνον τον πίβοτ ανάμεσα στους δύο κεντρικούς μπακ σα ν' άλλαξε τους νόμους της φυσικής!! Όλοι γύρω μου έκαναν νοήματα σα να μην ήτανε εκείνοι εκείνοι — κάποιοι άρχισαν και χόρεψαν ξαφνικά σα τους είχε πιάσει σπασμός ξέγνοιαστος!! Κι εγώ;;;; Σταθήκα σα μάγος δίπλα στον τοίχο κι άρχισα ν' ανακατεύω νερό σα ντουζίνα φίλους μου έκανε ότι αυτός είναι ο βασιλιάς!! Μέχρι σήμερα ακόμη όταν βλέπω εκείνο το βίντεο τρέμω σα την πρώτη φορά — εκείνος ο άνθρωπος έκανε τη μπάλα να τραγουδά σα τυφλό σπουργίτι πάνω από τους φρουρούς του θρόνου!!! 🔥💪🔴ΚΑΙ ΚΑΠΟΙΟΙ ΑΚΟΜΗ ΔΕΝ ΤΟ ΠΙΣΤΕΥΟΥΝ!!!

Ρε γαμώτο παιδιά μου, μου ήρθε σήμερα το πρωί το ψυγείο μου να μου βγάλει ένα αυτοκόλλητο της Gumball επειδή άρχισα να τραγουδάω τον ρυθμό του Τσάβι πάνω στις γαλοπούλες που λιώνανε στο φούρνο! 🤣 Ακούσατε τι έκανε σήμερα η κουζίνα μου;;; Με έκανε πολλαπλασιαστή αστεία επειδή μέσα στη χαρά ξέχασα να την κλείσω αυτή την υπόθεση Γιούνιόρ και άλλαξα θέση στα τραγούδια! Μεσ' στο σπίτι γίνεται πάλι Bernabéu — οι γάτες πηδάνε σα πολιτικοί στην πρώτη σειρά όταν παίζει η μουσική από το κινητό μου! Κι όταν εγώ χορεύω σα τρελός στην κουζίνα εκείνος ο γείτονας από κάτω έχει ανοίξει παράθυρο σα βγάζει το κεφάλι του "ρε σεις τρελάθηκατε;" εγώ του φωνάζω "παιδί μου εδώ υπάρχει Τσάβι και βασιλιάς!" Μετά μου πήρε τηλέφωνο η μαμά να με ρωτήσει αν ξέχασα τους γονείς μου στις γιορτές επειδή έγινε σεισμός στο σπίτι — εγώ της λέω ναι μαμά αλλα το σεισμό τον έκανα εγώ επειδή ησύχαζα πλέον την ιστορία των γαλοπούλων 😂🍿 Κυρίως όμως αυτοί που δεν πιστεύουν στις αναμνήσεις σιγά σιγά αρχίζουν να βλέπουν πάλι εκείνον τον Οκτώβρη σα μου βγαίνει η πλαστική σακούλα της Lidle στα μάτια όταν ανοίγω το ψυγείο — τρέμουν σα θεατές σε ταινία τρόμου επειδή θυμούνται πως κάποιος έκανε τη μπάλα να χορεύει σα να είχε πάρει τα τρία τηςedaypasses του διαδικτύου! 🔥💪🔴