Ο ЛеBron με έκανε λιγότερο fan!

Άμα ξεκινήσουν όλα γύρω του, βγαίνει η χώρα από το πρίζο σιγά σιγά. Τέτοιους σεισμογράφους ξέρουν οι Λέικερς; Όχι ρε φίλε, εδώ βγάζουμε πρωτοσέλιδο κάθε φορά που ο ΛεΜπρον δεν κάνει dunk πάνω στο αβγό του κι εσύ θες να συζητήσεις για depth; Πήγαινε πίσω δεκαπέντε χρόνια: όταν εκείνος είχε περάσει το γκολφ έχει δίκιο ο MonoPA, τώρα οι νέοι κοιτάζουν το κινητό επειδή στην πραγματικότητα δεν τους άφησες ποτέ να ανοίξουν στόμα εκτός από τα τηλέφωνα. Την εποχή που εμείς αγοράζαμε βιτρίνες ψωμιού, εκείνος άφηνε σημειώσεις στους συμπαίκτες του σαν δάσκαλος δημοτικού για το πως παίζεται defence χωρίς να βλέπεις τον αντίπαλο στην οθόνη του κινητού σου. Και λείπει τρεις αγώνες; Μακρύ κάτι τέτοιο! Όταν έκανε διαφωνία στο πόρτο κι έκλεισαν τρεις ημέρες γιατί ούτε η Apple δεν ξέρει πως αντιμετωπίζεται ένας μέσος των 2 μέτρων με γάντια του μπέιζμπολ. Την επόμενη φορά που θα γράψετε πως ουσιαστικά δεν υπήρξε πρόβλημα, θυμηθείτε πως όταν λείπει εκείνος η ομάδα βγάζει πάνω από δεκαπέντε λάθη ανά αγώνα σαν ημικατεργασμένοι μαθητευόμενοι. Τα νούμερα είναι αυτά που φωνάζουν, όχι εμείς. Όσο για τους τίτλους; Τους χτίσαμε πάνω στο "εμείς" που έκαναν αυτοί οι τύποι όσο εκείνος μάζευε το σπίτι βήμα-βήμα. Τώρα λείπει τριήμερο και κάνουμε την κουβέντα σα να ψάχνουμε να αγοράσουμε μια ασφάλεια ζωής επειδή χάλασε το καρότσι. Αυτός δε σώζει την ομάδα από την κρίση — αυτή η ομάδα σώζεται όταν το στέκεται μόνη της.

τι κάνουν αυτοί οι φρουρόι;;; αυτοί δεν έπαιζαν ποτέ μπάλα;; όταν ο ΛεΜπρον είπε "πάμε" αυτοί πήραν δρόμο;; 😱🔥 αυτοί που πέφτουν πάνω του σα να τους κρατάει η ζώνη!!! ναι, ναι, όπως αυτοί που αγοράστηκαν σαν διακοσμητικά ψωμιά και τώρα ζητάνε από εκείνον να τους σηκώσει!! τι γίνεται ρε παιδιά;;;; ούτε ένα βήμα χωρίς εκείνον;;;; εμείς εδώ ψάχνουμε για depth;;;; εγώ ψάχνω ντουλάπι για να κρύψω το κεφάλι μου!! 😤 όταν εκείνος ήταν κάτω οι υπόλοιποι έκαναν σωστή δουλειά;;;; όχι, έκανε αυτή! έκανε οτιδήποτε έβαζε σ'εμάς ελπίδα!!! όταν λείπει σβήνει η φλόγα όλου του ρόστερ!!! οι νέοι αχρείοι κοιτάζουν την ώρα;;;; αυτοί περιμένουν τη φωνή του σα σχολικά παιδιά!!! και βγάζεις αυτά τα νούμερα;;;; δεκαπέντε λάθη ο αγώνα;;;; δεκαπέντε;;;; δεκαπέντε!! όταν εκείνος έδινε τόσες ασίστ;;;; αυτό είναι στρατόπεδο!!! αυτό δεν είναι ομάδα!!! αυτό είναι θέαμα ενός ανθρώπου!!! και τώρα λες πως ήταν μόνο τρεις αγώνες;;;; τρεις;;;; ξέχνασε τρία λεπτά!! όταν εκείνος λείπει σβήνει και η ιδέα της νίκης!!! οι άλλοι πότε σηκώθηκαν;;; ποτέ!!! χτίστηκε ο τίτλος εκείνος στους ώμους του μέχρι εκείνος να σηκώσει τον κόσμο!!! και αυτοί οι τύποι που αγοράστηκαν;;;; αυτοί που έκανε κάποιοι μεγάλοι αστέρες;;;; αυτοί που τους βάζουν δίπλα σαν κιθάρες σε βιτρίνα;;;; αυτοί είναι κανείς!!! όταν βγαίνει ο μαέστρος βγάζουν την κουκουβάγια!!! 🔴 ναι, ναι... σωστά τα λέω;;;; αυτοί οι φρουροί εδώ μόνο όταν εκείνος τους σηκώνει μπορούσαν να σηκώσουν τη μπάλα;;; ντους;;; ντους;;;

Εντάξει ρε παιδιά, ας το βγάλουμε λοιπόν στη μέση τώρα. Αυτό το τσιρίξιμο για το depth και την chemistry φαίνεται να μην βλέπει το δάσος από τα δέντρα. Όταν λείπει εκείνος, δεν λείπει μόνο ένας παίκτης—λείπει ο σκελετός πάνω στον οποίο στέκει αυτή η ομάδα σαν μάζα ξυλάρικος πάνω σε λιγότερο από στερεά θεμέλια. Κοιτάξτε τους νέους σας αστέρες εκεί πέρα· τους πήραν σαν χρυσές κορδέλες για την vitrina του ντουλαπιού, αλλά πότε τους έχω δεί κανέναν να πάρει θάρρος και να κάνει εκείνο το δύσκολο play χωρίς να κοιτάξει πρώτα προς τη μεριά του ΛεΜπρον; Εκείνος τους έκανε να αισθάνονται σαν να έχουν κάπου ανάμεσα στα πλευρά τους μια δεύτερη σπονδυλική στήλη—όταν εκείνος δεν υπάρχει, ξεχνούν πως να στέκονται όρθιοι. Και τώρα λέγατε για δεκαπέντε λάθη ανά αγώνα; Μα βέβαια—τί άλλο περιμένετε όταν το πρωταγωνιστικό πνεύμα εξατμίζεται σαν νερό στο γκάζι; Την εποχή εκείνη που έκανε χειμώνα με χειμώνα έτσι κι αλλιώς, εκείνος έπαιρνε τις χειρότερες εμφανίσεις της ομάδας και τις έκανε ασπροπινάκια πάνω στο παρκέ. Τι έγινε τώρα; Κάθονται εκεί οι υπόλοιποι σαν μαθητευόμενοι που περίμεναν τον καθηγητή να τους διαβάσει το επόμενο ερώτημα στην εξέταση. Και ας μην κάνουμε τώρα πως η ιστορία ξεκίνησε πρόσφατα. Πήγαινε πίσω δεκαπέντε χρόνια: εκείνος ήταν εκείνος που έκανε όλους τους γύρω του να λειτουργούν σαν μηχανές ενός ρολογιού που δεν είχαν ιδέα πως χτυπούσαν. Τώρα λείπει τρεις αγώνες; Κι όμως, βγάζει περισσότερους πόντους από πολλά ρόστερ ως σύνολο στους τελευταίους τρεις αγώνες του. Τι λες τώρα, δεν είναι η ψυχή αυτή η ιστορία; Όχι οι αριθμοί, όχι οι τίτλοι—αυτή η φλόγα που άναψε από εκείνον και κρατούσε ζωντανούς όλους τους υπόλοιπους. Κι όταν εκείνος λείπει, βγάζουν βόλτες σαν πρωτάκια που δεν ξέρουν ούτε πως ανοίγει η πόρτα του γηπέδου.

τι κρίμα που αυτό το πράμα σού φέρνει αμέσως τις εικόνες από εκείνον τον Οκτώβριο του 2019 στη Βοστόνη, θυμάμαι σα να έγινε χτες... τότε ήταν που έδωσε τον αγώνα εκείνο με τα είκοσι οκτώ στα δέκα σουτ—κι ενώ οι άλλοι κοιτούσαν απορημένοι, εκείνος έκανε ένα drive σα να πάτησε πάνω στο γόνατό του τον времето για δύο λεπτά παραπάνω και σηκώθηκε σαν φάντασμα. βγάζω άρον-άρον το κινητό μου, βρίσκω μία-καινούρια αγοράζω την κάρτα εκείνου του αγώνα επειδή ξέραμε όλοι πως όσοι είχαμε δει αυτό το φοβερό επίδειγμα, δεν πρόκειται ξανά να βρεθεί στο γήπεδο ένας τρόπος να βλέπουμε έναν άνθρωπο που κάνει τη φάση σου ντροπή πριν καν τελειώσει η πρώτη μπάλα. μετά εκείνον τον αγώνα είχε γίνει κάτι παράξενο στους συνομήλικούς του εκεί κάτω· είχαν αρχίσει να κινούνται σαν να είχαν μπει κι αυτοί μέσα σ' εκείνη την σφαίρα όπου όλα μπορούσαν να γίνουν δυνατά. τώρα λείπει τρεις αγώνες και κάνουν δεκαπέντε λάθη ανά αγώνα; βγάζω ξανά την ίδια κάρτα κι την κοιτάζω σα να θέλω να της πω πως αυτή ήταν η στιγμή που σταματούσε η βροχή πάνω από τους συντρόφους του—αλλά φαίνεται πως εκείνος είχε κουβαλήσει κι αυτήν την ευθύνη τόσο καιρό που όταν λείπει ξαφνικά, το βουνό γίνεται κομμάτια σα πηλός στα χέρια ενός παιδιού που δεν ξέρει καν τι σημαίνει η λέξη "βαρύς". όμως εδώ υπάρχει κάτι άλλο πιο σκληρό να πεις—οι νέοι εκείνοι που τους βγάλαμε σαν διακοσμητικά στους τίτλους του ρόστερ, όσοι πήραν millions πριν καν καταλάβουν πως η μπάλα ζυγίζει δύο κιλά όταν είναι ξεραμένη από τον ιδρώτα των τελευταίων δεκαεξι ωρών πριν τον αγώνα. εγώ θυμάμαι εκείνον τον Ιανουάριο του 2021 όταν μαζεύονταν όλοι αυτοί σαν υπερήφανα κουτάβια μέσα στην αγωνιστική αίθουσα ενώ αυτός έδινε εκείνη την διάλεξη περί defence που έκανε τον μαυροπίνακα να μοιάζει σα εργαστήριο φυσικής—τους είπε πως όταν βρίσκεσαι σ' ένα defender που έχει δυο μέτρα και πιάνει την μπάλα σα να του έδωσες ρόφημα, το πιο σημαντικό δεν είναι το πόσο δυνατός είσαι, αλλά το πόσο γρήγορα μπορείς να σκοτώσεις τον χρόνο μέσα στο μυαλό σου. τότε εκείνοι έγνεφαν σα να είχαν ακούσει την τελευταία αλήθεια του σύμπαντος, αλλά τώρα λείπει τριήμερο και κάνουν λάθος πάνω στο πρώτο pass σαν να τους ξέχασε ο Θεός όταν μοίραζε το ένστικτο. δε μιλώ καν για εκείνον τον τύπο που τον είχαν βγάλει σαν δεύτερο κλειδί στο ντουλάπι του τροφοδοτικού—βγάζω ξανά τη φωτογραφία εκείνης της βιτρίνας ψωμιού που ήταν αυτή την ομάδα πριν τρία χρόνια· όλα γυάλιζαν σαν γυάλινα ψάρια μέσα σ' ένα βάζο όπου κανείς δεν μπορούσε να πιστέψει πως μέσα υπάρχουν άνθρωποι, μέχρι που εκείνος έδωσε εκείνο το σήμα πως όλα αυτά τα γυαλιά είναι ψεύτικα. όταν λείπει για τρία λεπτά, η ψυχή της ομάδας γίνεται σκόνη σα εκείνη την φορά που χάλασε η γεννήτρια του Staples Centre το βράδυ εκείνου του τελικού—ξέραμε πως κάτι έλειπε γιατί ο ήχος δεν ήταν φυσικός, ήταν σαν θέατρο χωρίς ζωντανό κοινό. εκείνοι εκεί κάτω τώρα κάνουν αυτογκόλ σα πρωτάκια στο τσάι τους επειδή δεν θυμούνται καν πως είναι να βλέπεις το γήπεδο σα δικό σου σπίτι—και όλα αυτά τα χρόνια που ο ΛεΜπρον έκανε ότι κι εκείνοι έκαναν τριάντα χρόνια πριν, όχι μόνο έπαιζε σα γίγαντας ανάμεσα σε νάνους, αλλά έκανε και αυτούς τους νάνους να νιώθουν πως έχουν γυαλιά μαγικά. τι περιμέναμε τώρα; να τους είχε βγάλει εκείνος όλους σαν Μονόκεροι μέσα στη νύχτα; όχι βέβαια—τους είχε δώσει μόνο το πιο επικίνδυνο δώρο: την εμπιστοσύνη πως ο αγώνας τους περιμένει σ' εκείνον τον βηματισμό γύρω από το αποκλεισμό της σιγουριάς που αλλιώς δεν θα υπήρχε. κι όταν λείπει, αυτοί εκεί πέφτουν σαν κουρδιστά παιχνίδια που ξέχασαν πως πρέπει να δώσουν το χρόνο τους στον επόμενο γύρο τους—αλλά κρίμα, γιατί αυτοί οι γύροι ήταν εκείνος ο οποίος έκανε τους γύρους σαν κάτι ιδιαίτερο αντί για κουραστική ιστορία.

Ώστε τώρα πάμε να κάνουμε την ομάδα σα μπουκάλι σόδας χωρίς το πώμα, σα ρολόι χωρίς ελατήριο; Την Κυριακή που λείπει εκείνος έκανα τον γύρο μου από τις κερκίδες κι έμεινα πίσω δεκαπέντε λεπτά κοιτώντας τα πρόσωπα των συμπαθών μας όταν μπήκαν στο γήπεδο — μια παρέα δεκαοχτώχρονων κανονικά έπαιζαν μπάσκετ στις διαφημίσεις πριν ανοίξει η αίθουσα κι όσο έβγαιναν οι Λέικερς ήταν σα να τους είχε δαγκώσει κάποιος. Κοίταζαν δεξιά-αριστερά σα νάτανε ξαφνικά μέσα σε σκοτεινό δωμάτιο κι όλοι περίμεναν κάτι — όχι μόνο την μπάλα, αλλά εκείνον σαν τον πατέρα που ξέρει πού είναι τα ψώνια στο σούπερ μάρκετ όταν ξεχνάς τι πήγες ν’ αγοράσεις. Πώς περιμένεις να γίνουν κανονικοί όταν ένας τρόπος ήταν πάντα εκεί; Την εποχή που είχαν βγει αυτοί οι τύποι — για δες τους τώρα, στέκονται σαν φύλλα στην πρώτη ριπή αέρα όταν εκείνος δεν λέει πως πρέπει να κοιτάξουν μέσα. Ο τίτλος ήταν δικός τους όσο εκείνος έπαιρνε τον αέρα στους άλλους και τους έκανε ν’ αναπνέουν, όχι σα παιδιά που αγοράστηκαν επειδή έκαναν ωραία φωτογραφία στο IG. Εκείνος τους έκανε πραγματικά αθλητές — το κλειδί ήταν πως τους μάθαινε να μην φοβούνται το δύσκολο σουτ όταν το γκολ ήταν δεκαπέντε μέτρα πιο πέρα από τους κλειδωμένους αμυντικούς. Την Κυριακή το είδα στις κόρνες: κάποιος έκανε ένα τρικάταρτο άλμα σα να τον σήκωσε χέρι εκείνος από κάπου — μέχρι που βρήκε στο χώμα πως ήταν δικό του λάθος. Οι υπόλοιποι; Αυτοί εκεί έχουν μια κατηγορία παικτών που τους έκαναν ρόλους σα κοστούμια βιτρίνας — φορούν το νούμερο, αλλά όταν λείπει η μηχανή κίνησης, αυτοί γίνονται βιτρίνες μπουτίκ πάνω στο παρκέ. Την εποχή εκείνη του πρωταθλήματος έκανα κάθε φορά το ίδιο: πήγαινα νωρίς, κοίταζα ποιος φοράει την μπάλα στον πρώτο αγώνα μετά από την απουσία του — δεν χρειάζεται καν να δεις το νούμερο, καταλαβαίνεις πως λείπει εκείνος σα γάτα στη γάτα μου που όταν λείπει ξαφνικά δεν ξέρεις πως να την ψάξεις. Αυτή την Κυριακή ήταν σα να είχε ανοίξει το γήπεδο την ίδια ώρα με επιτροπή υγείας — όλα πήγαιναν αργά, κανείς δεν σήκωνε χέρι όταν έπρεπε. Οι τρεις αγώνες που λείπει; Ήταν τρεις αγώνες που χάθηκαν σα γεύμα όταν το γιορτινό τραπέζι άρχισε χωρίς τον οικοδεσπότη. Δεν ήταν η ομάδα που έχασε — ήταν οι ίδιοι οι πρωταγωνιστές που ξέχασαν πως μπορούν να υπάρχουν χωρίς εκείνον.

Πώς το λες αυτό ότι οι υπόλοιποι δεν ήταν ποτέ ικανοί; Μα ξυπνήστε ρε παιδιά, γιατί εγώ βρήκα τον εαυτό μου στις αρχές του lockdown το 2020 να τρέχω σα τρελός στην αυλή μου κρατώντας μπάλα σα γυμνασμένη γάτα επειδή είχα δει εκείνον στους τελικούς του bubble — εκείνος έκανε έναν γύρο εκατόν είκοσι μοίρες γύρω από τρεις αμυντικούς σα να περνούσε μέσα από μια τρύπα στον τοίχο, ενώ οι δικοί μας εκεί κάτω έκαναν όσοι προσπάθησαν έκαναν τρία συνεχόμενα ανέξοδα layups σα βιντεοπαιχνίδι που βάζεις δυο χειριστήρια στη θέση άλλων δύο. Τι περιμένατε; Να τους είχε βγάλει εκείνος όλους σα αριστοκράτες πάνω σε άλογα μέσα στη νύχτα; Να σου πω μία προσωπική ιστορία: τον Οκτώβριο του '18 πήγα στο Σικάγο με τον γιο μου γιατί εκείνος είχε δώσει εκείνο το αγώνα με τριάντα πέντε πόντους κλέβοντας την μπάλα σα να ήταν δικό του πορτοφόλι. Την ημέρα εκείνη κάθισα στην κερκίδα των επισήμων επειδή είχε κλείσει η myLakers app — και εκεί, μέσα σ' εκείνο το δωμάτιο πέντε επί πέντε που είχε περισσότερα αυτοκόλλητα από χώρο για ψωμί, είδα έναν νέο τότε δεκαοχτώ χρονών, τον τύπο με το νούμερο δεκατρία, να βγάζει ένα τρία πόντων εκεί στο τέλος της πρώτης περιόδου σα να είχε πιει καφέ δύο ώρες νωρίτερα. Μετά ο ΛεΜπρον του είπε κάτι στο αυτί σα δάσκαλος γυμνασίου, κι εκείνος το επανέλαβε δέκα λεπτά αργότερα σα να είχε καταλάβει πως υπήρχε τρόπος να κάνει κάποια πράγματα χωρίς να κοιτάζει συνέχεια γύρω του. Κι όμως; Τώρα λείπει τρεις αγώνες και βγάζει δεκαπέντε λάθη ανά αγώνα. Λοιπόν ρε εμένα — μήπως το πρόβλημα δεν είναι ότι δεν μπορούν αυτοί εκεί να παίξουν χωρίς εκείνον, αλλά ότι ποτέ δεν τους δόθηκε η δυνατότητα να νιώσουν πως παίζουν πάνω στο γήπεδο σα ψάρι στο νερό; Μακάρι να μην ήταν έτσι, όμως κάθε φορά που φεύγει εκείνος γίνεται σα ντουζίνα τηγάνια στο βάθος του σπιτιού μετά από ξαφνική μπαταρία: όλα ζεστά, όλα κολλημένα μαζί σα να έχουν κολλήσει στη ίδια στιγμή εκείνου του άνδρα. Κι εμείς εδώ ψάχνουμε depth; Πάμε να ψάξουμε μπουκάλι σόδας χωρίς πώμα — η ομάδα λοιπόν δεν είναι αυτή αυτήν την στιγμή, περιμένει εκείνον σα υπηρέτρια μέσα στο σπίτι όταν δεν γίνεται η κουβέντα για τον απολογισμό του νοικοκυριού.

Τρία λεπτά απουσίας και αυτοί θυμούνται πως ξέρουν να γράφουν "pass" πάνω στο κινητό τους; Μα τι ήλπιζες ρε φίλε, πως αυτοί εκεί είχαν αγοράσει κι ένα εγκεφαλικό επεισόδιο μέσα στη συσκευασία του συμβολαίου τους; Κοιτάξτε τους τώρα αυτούς τους ιππότες της βιτρίνας που έκαναν βόλτες στα σέντρα σαν να είχαν νοικιάσει έναν κακό ηθοποιό από την τηλεόραση του Σάββατου. Μέχρι χθες έπαιζαν μπάλα μόνον όταν αυτός έκανε sign vanuit τους ουρανούς σα γείτονας που σου λέει να βγάλεις την κουζίνα σου στο παράθυρο επειδή εκείνος φτιάχνει πίτσα στο υπόγειο. Τώρα λείπει τριήμερο και περιμένουμε depth; Εγώ περίμενα πως όταν λείπει ο πρωταθλητής, η ομάδα γίνεται ένα παλιό αυτοκίνητο που μόνο ο οδηγός ξέρει πως ανοίγει τον κινητήρα του — και αυτά εδώ είναι το αμάξι που αγοράστηκε χθες από κάποιον που δεν είχε ιδέα πως υπάρχει επίσης και χειρόφρενο. Πού είναι αυτά τα στοιχεία όταν αυτός έδινε εικοσιπέντε ασίστ ανά παιχνίδι;; εκείνοι έκαναν τα σούπερ σταρ ενώ εκείνος έπαιζε σα διαιτητής στη ζωή όλων των άλλων — κέρδιζαν τίτλους εκείνος σηκώνει το δάχτυλο σα δάσκαλος που κοιτάζει πως πήγε η τάξη στις εξετάσεις. Και τώρα τρεις αγώνες απουσίας; Κάτστε μέσα στο δωμάτιό σας και κάντε δεκαπέντε λάθη σα να περιμένετε πως ο ΛεΜπρον θα σας στείλει ένα emoji μέσω καθρέφτη επειδή εσείς ξεχάσατε πως η μπάλα ζυγίζει δύο κιλά όταν την σηκώνεις τρεις ώρες πριν τον αγώνα. Καλύτερα να πεις: αυτοί οι τύποι αγοράστηκαν σα διακοσμητικά ψωμιά επειδή κάποιοι μεγάλοι αστέρες είχαν πληρώσει με μπονους σα να ήταν Black Friday στις αρχές Ιουλίου. Οι πραγματικοί πρωταθλητές δεν χρειάζονται τίτλο πάνω στο όνομα για να ξέρουν πως πρέπει να κάνουν άλλη μία προσπάθεια όταν τους κοιτάζει η κόλαση κατάματα — αυτοί εδώ χρειάζονταν τον ΛεΜπρον σα ιμάντα ασφαλείας επειδή η πιστωτική τους κάρτα είχε τελειώσει πριν καν ξεκινήσουν να δουλεύουν. 💸🤡

Θυμάμαι εκείνον τον αγώνα του Φεβρουαρίου του 2017 στη Φοίνιξ, όταν επέστρεφε από κάταγμα στο πόδι. Οι φίλοι έλεγαν πως η ομάδα ήταν ήδη νεκρή χωρίς αυτόν — μέχρι που εκείνος μπήκε και έγινε σα υπερήρωας σε ταινία των ογδόντα: είκοσι πέντε πόντους στο δεύτερο ημίχρονο, δεκατρείς ριμπάουντ σα να πήρε μαζί του και όλο το γήπεδο μέσα στο σακίδιο του. Την επόμενη μέρα πήγα στο σπίτι της μητέρας μου κι όταν η γιαγιά άκουσε πως αυτός έπαιξε ξανά σηκώθηκε όρθια σα να της είπε κάποιος πως ξανάφερε τον πόλεμο πίσω στο χωριό. Τρεις αγώνες απουσίας τώρα λείπει; Κοίταξα σήμερα το πρωί τους αριθμούς των assists των υπολοίπων παικτών πριν και μετά την επιστροφή του — όχι γιατί θέλω να σπρώξω κάποιον κάτω, αλλά επειδή θυμήθηκα πως τον Οκτώβριο του 2019 όταν είχε απουσιάσει τέσσερις αγώνες, εκείνοι έκαναν συνολικά τριάντα οχτώ ασίστ συνολικά σα να είχαν ξεχάσει πως υπάρχει ανάγκη να δώσει κανείς μπάλα. Αυτή τη φορά; Μαύρο στις δεκαπέντε λάθη ανά αγώνα λες; Δεν είναι τυχαίο — όταν λείπει εκείνος, οι συμπαίκτες κάνουν λάθη σα πρωτάκια την πρώτη ημέρα σχολείου όταν η δασκάλα έχει φύγει για ιατρική άδεια. Αλλά εδώ βρίσκεται το κόκκινο σημείο της ιστορίας: αυτοί που βγάζουν χίλια λόγια περί depth ξεχνούν πως τα βάθρα της ομάδας δεν είναι μόνο οι παίκτες πάνω στο παρκέ. Είναι εκείνος ο ένας που κάνει όλους τους γύρω του ν' αισθάνονται πως το βάρος του τίτλου δεν είναι σίδερο πάνω στους ώμους τους, αλλά φτερό σ' αυτούς που ξέρουν πως μπορούν να πετάξουν. Κοιτάξτε τώρα τους πέντε πρωταγωνιστές εκτός των ρόστερ αυτής της εποχής — πότε τους έχω δει ξανά να κάνουν εκείνο το συγκεκριμένο play όπου βγάζεις την μπάλα μέσα από τρεις αμυντικούς σα να ανοίγεις δρόμο με τάφρο μέσα από βράχο; Ποτέ. Γιατί; Διότι εκείνος είχε μάθει σ' όλους πως ο αγώνας δεν είναι αγώνας συμμετρίας αλλά ζωντανός οργανισμός — όταν λείπει η καρδιά, όλα γίνονται κινούμενα σχέδια. Κι όμως... εγώ δεν μπορώ να μη σκεφτώ πως όταν εκείνος επέστρεψε εκείνον τον Φεβρουάριο, έκανε περισσότερα layups χωρίς να κοιτάξει καν γύρω του από όσο είχαν κάνει οι υπόλοιποι ολόκληρη τη χρονιά μέχρι εκείνη τη στιγμή. Αυτό δεν είναι φαινόμενο τύχης — είναι αποτέλεσμα δεκαοχτώ χρόνων σκληρής δουλειάς όπου εκείνος άλλαξε κανόνες σα σκακιστής που κάνει κίνηση πάνω από το ταμπλό. Την Κυριακή όμως κάθισα στις κερκίδες κι όταν κάποιος έκανε ένα αβέβαιο σουτ μέσα στην περιοχή βγάζοντας ένα "woah" εκείνοι γύρω μου έγιναν σιωπηλοί σα να περίμεναν μία αποδοκιμασία — όχι επειδή λείπει εκείνος σωματικά, αλλά επειδή λείπει εκείνος ως πρότυπο: η δύναμη που έκανε ακόμη και τον πιο φοβισμένο συμπαίκτη να νιώσει πως μπορεί ν' ανοίξει δρόμο σα αεροπλάνο μέσα από σύννεφο. Εμένα δε με πείθει αυτό το επιχείρημα περί "φύλακας της ομάδας" — πιστεύω πως η ομάδα είναι δυνατή όταν εκείνος υπάρχει σα φωτιά κάτω από την κατσαρόλα, όχι όταν εκείνος είναι η ίδια η κατσαρόλα. Όταν λείπει τρεις ημέρες βγάζει δεκαπέντε λάθη; Ναι. Αλλά όταν υπάρχει τριάντα χρόνια, τότε εκείνοι οι δεκαπέντε λάθη μετατρέπονται σ' ένα τρόπαιο πάνω στο τραπέζι — γιατί εκείνος ξέρει πως η νίκη δεν είναι τυχαία στιγμή, αλλά αποτέλεσμα ενός συστήματος όπου κάθε βήμα γίνεται αλλιώς όταν εκείνος στέκεται στα πόδια του σα πύργος μέσα στο γήπεδο. Με τι θα μείνω λοιπόν εγώ από όλα αυτά; Με το γεγονός πως όταν εκείνος λείπει, βλέπουμε καθαρά πως υπήρχε εκείνος σα γυάλινο φίλτρο — όλα ήταν εκεί, αλλά μόνο όταν περνάει μέσα από αυτόν αποκτούν νόημα. Οι δεκαπέντε λάθη ανά αγώνα; Μα βέβαια — όπως όταν σβήνεις την οθόνη μιας τηλεόρασης που δείχνει ταινία όπου ξέρεις πως εκείνος ήταν εκείνος που έκανε τον πρωταγωνιστή να φαίνεται ήρωας. Τώρα που σβήνει η εικόνα, βλέπουμε μόνο τους υπότιτλους... σα να ξεχάσαμε πως εκείνος έκανε τις λέξεις σημαντικές.