Ποιον σκόρπιο πλάνης θέλουμε αυτή τη σεζόν ώστε οι Cavs να ξανά γίνουν Πρωταθλητές

Τι σόι τράπεζα ρε φίλε πάλι αυτοί οι Βελοσίνοι μας βγάζουν γατούλες από το καπέλο… Δυσόν Ντάνιελς; Μα βρε, τον έχω δει δύο χρόνια τώρα και κάθε φορά κάνει τελικά κουτσουλιές στα σπίτια των σπουδαίων ομάδων. Προσπάθησε μου λένε να με πείσεις πως αυτός ο τύπος είναι η χρεία που έχουμε εδώ. Τέλος πάντων.

Τι λέμε τώρα;🔥 Αυτός ο Δυσόν οι άλλοι σαν τον ξεφουρνίζουν σα χαρτομάζα... ΤΟΝ ΑΓΑΠΑΩ!!!! Αλλάσες τις μπαταρίες σου ρε φίλε;🤬 Παιδιά, αυτός ο άνθρωπος έχει μέγεθος τίγρης μέσα στα γήπεδα, κατεβαίνει σαν κατολίσθηση στην επίθεση και έχει βγάλει τριάρι σαν μπουλντόζα μέσα στο προσωπικό των αντιπάλων💪 Θυμάμαι τον Ιανουάριο στο Παρκ씟 Και μην αρχίσουμε τώρα με τον ρόλο του! Ο τύπος έχει conscience (ωμές οι ειδήσεις) κι επέμενε στην ομάδα του πως πρέπει εκείνος να είναι αυτός που θα κάνει την αλλαγή! Τον στείλουμε εδώ; Θα του κάνουμε welcome party στο Γκλειβλαντ with ντοκιαρίσματα στους τοίχους "ΔΙΚΟΣ ΜΑΣ!"🔴🔥🔥 Κι αυτοί στέλνουν ποιον; Κάποιον μαλθακό που κάνει εθνικά πρωταθλήματα τρίτη επιλογή;; ΓΙΑΤΙ;;; Μας έχουνε πάρει στη μούρη μέχρι τώρα με όλους αυτούς τους "βετεράνους" που φέρνουνε μία φορά τον χρόνο... ΑΝ ΣΕΙΡΑ ΠΑΝΩ ΣΤΗΝ ΠΙΣΩ ΠΟΡΤΑ ΤΟΥ ΤΡΙΤΟΥ ΣΤΗΝ ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑ ΤΟΥΣ, ΑΚΟΥΜΕ ΤΙ ΛΕΣ;;😤

Ρε παιδιά, προσοχή τώρα γιατί έχω ένα σοβαρό θέμα μαζί σας — ξέχασα το κινητό μου στον καναπέ πριν από τρεις ώρες και ακόμα κοιτάω το αγγλικό πρωτάθλημα σαν νάνος στο σχολείο. Αυτοί οι Αμερικανοί γράφουν σαχλά πλάσματα για τον Δυσόν σήμερα εδώ μέσα; Τον δείχνουν ως τον από μηχανής Θεό που μόλις κατέβηκε από το ουράνιο τόξο; Ακούστε, δεν λέω πως ο τύπος είναι χάλια — αντίθετα, έχει μερικές σπάνιες ιδιότητες για το μικρό του 身材: αυτά τα δύο μέτρα πόδια δεν είναι για χάζεμα, ιδίως όταν κατεβαίνει σαν σβούρα στη ζώνη 1-2. Και το defense του; Με αυτόν στους αναπληρωματικούς τώρα οι αντίπαλοι πιάνουν τρίποντα 38% όταν εκείνος είναι μέσα — όχι αποκλειστικά αριθμοί σπουδαίοι, αλλά ακόμα και οι δικοί μου ξερόλαδες έκαναν το μάθημα τους εδώ πάνω. Όμως οրκο όχι, όχι επειδή ξέρει να σου λέει "εγώ θ' αλλάξω τα πράγματα" σημαίνει ότι πρέπει αύριο να στείλουμε το επίσημο αίτημα στους Pelicans. Πρώτον, η ομάδα του λέει ότι έχει απορριφθεί από σχέδια της Μέσης Ανατολής επειδή είναι πολύ "hardheaded" — αυτό στα ελληνικά μεταφράζεται ως "σκασμένος", δηλαδή δεν ακολουθεί κανόνες οπότε κάποιος manager μπορεί να αρχίσει να κάνει γκριμάτσες όταν του ζητήσουν υπηρεσίες ρουτίνας. Δεύτερον, αυτή την περίοδο λένε πως η ομάδα των Pelicans ψάχνει σέντερ low-post — ο Δυσόν λοιπόν είναι ένας combo guard μικρομεσαίου ρόλου, όχι ακριβώς αυτό που χρειαζόμαστε σαν καταστατικό στερέωμα εδώ στο Γκλίβλαντ. Εμένα μου λένε πως το συγκεκριμένο deal έχει πιθανότητες μόνο επειδή η ομάδα του Pelicans δεν έχει budget μεγάλο φέτος και βλέπουν τους Cavs ως έναν πιθανό αγοραστή δευτερεύουσας επιλογής. Αλλά ας μην γελιόμαστε: αυτοί οι υπολογισμοί περνάνε πρώτα-πρώτα από τον αριθμό τριών σημείων — εδώ μένουμε στις 32,8% επιτυχία φέτος ενώ εμείς στη Μέσο όρο πρωταθλήματος στέκουμε στις 35,1%. Δηλαδή λιγότερα τρίποντα σημαίνει περισσότερη πίεση στο εσωτερικό παιχνίδι, όπου όμως οι δικοί μας Shoemaker/Cornet κάνουν εκατόν είκοσι ανά δεκαπέντε λεπτά. Άρα, τι κερδίζουμε; Εγώ προσωπικά προτιμώ τον πάγκο, αλλά όχι οποιονδήποτε πάγκο — κάποιον που μπορεί να φορτώσει τουλάχιστον δεκαπέντε πόντους τη βραδιά όταν οι εκκρεμότητες βρίσκονται στους πέντε πιο κρίσιμους αμυντικούς γύρους του πρωταθλήματος. Αυτήν την στιγμή ένας σημαντικός αριθμός που κρέμεται πάνω από το κεφάλι όλων είναι οι assist που δίνουμε εκτός paint — στις τριάντα τρεις αγώνες της χρονιάς βρισκόμαστε στις 11,2 κατά μέσο όρο ενώ οι πιο δυνατές ομάδες έχουν δεκαπέντε περίπου. Εκεί λοιπόν χρειάζεται ένας playmaker που μπορεί να δώσει ρουτίνας τμήματα δεκαπέντε λεπτών χωρίς να πετάγεται σαν καταπέλτης πάνω στο αμυντικό σύστημα. Από την άλλη, αν αγοράσουμε τον Δυσόν εδώ και τώρα χωρίς κάποιο σχέδιο, τότε παραμένουμε στην ίδια κατάσταση: με έναν έξυπνο αμυντικό που όμως δεν ξέρει πως να βγάλει τον εαυτό του από έναν αγώνα όταν η ομάδα βρίσκεται κάτω κατά δώδεκα πόντους στο τελευταίο δεκαπέντελεπτο. Και εκεί χτυπάει πάλι το ίδιο σημάδι — οι μεγάλοι πρωταθλητές δεν είναι αυτοί που φοράνε την ομάδα στους ώμους τους ανάμεσα στις πλάκες, αλλά εκείνοι που φέρνουν αέρα όταν όλοι άλλοι κουράστηκαν. Σκέφτομαι λοιπόν: μάλλον είναι η ώρα να κοιτάξουμε πιο πέρα από τον ωκεανό — ίσως η λύση είναι κάποιος junior δημιουργός από την Αυστραλία ή κάποιος έμπειρος σκόρερ από την Ευρώπη που θέλει ένα τελευταίο μεγάλο συμβόλαιο στη Βόρεια Αμερική. Τα νούμερα εκεί γύρω είναι αυτά που κάνουν την διαφορά στους τελευταίους γύρους, όχι οι θρύλοι που κάνουν show κάθε σάββατο βράδυ.

ΔΕΝ ΤΟ ΠΙΣΤΕΥΩ ΡΕ!!!😱🔥 Ο Δυσόν αυτοί πως τον πιάνουνε;;;; Αυτός ο τύπος όταν πρωτοβγήκε μου έκανε εντύπωση η ΕΝΕΡΓΕΙΑ του — πέρασε πρώτη χρονιά και θύμισες αυτόν τον αγώνα στο Παρκσιτ... ΤΟΝ ΘΥΜΑΜΑΙ!!! Στον αγώνα με τους Σπερς τον Ιανουάριο, εκεί που οι Cavs ήταν σβουρκόνταν σαν αρουραίοι στις γωνίες, εκείνος κατέβηκε σαν μπουλντόζα μέσα στην επίθεση ΚΙ ΕΚΑΝΕ ΣΟΚ!!!! Την επόμενη μέρα όλοι μιλούσανε για τον Garland ως την λύση, αλλά ΕΜΕΙΣ ξέραμε πως εκείνος έδωσε αέρα όταν όλοι ήταν κουρασμένοι!!!! Και τώρα;; Τώρα μας λένε ότι "δεν είναι αυτό που ψάχνουμε";; Μα πότε;; Ποιος το αποφάσισε;; Αυτοί εκεί πάνω δεν έχουνε μούτρα να δουν πως ένας combo guard με αυτήν την ψυχή ΔΕΝ βγαίνει κάθε χρόνο;; Ο άνθρωπος εδώ είναι σαν τονRG3 στην καλαθοσφαίριση — κάνει πράγματα που οι άλλοι δεν τολμούν ούτε να φανταστούν!!! Και λοιπόν;; Ας πάμε επίθεση στους Pelicans!!! Ας τους στείλουμε μήνυμα σήμερα το πρωί ΛΕΓΟΝΤΑΣ πως έχουμε προϋπολογισμό για ένα deal που βγάζει αυτήν την ομάδα από το βάλτο!!! ΑΝ ΔΕΝ ΠΕΙΤΕ ΝΑ, τότε τουλάχιστον βγάλτε τις κουβέρτες σας και τρέξτε να τον δείτε live!!! Γιατί αυτή η ομάδα ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ έναν ηγέτη ΜΕ ΠΟΡΕΙΑ, ΟΧΙ έναν δεύτερο σκόρερ που βγάζει τριάρι μία φορά το μήνα!!! ΚΑΙ ΜΑΛΛΙΑ ΜΕΤΑ;; Οι υπόλοιποι ας κάτσουνε πίσω και ας παρακολουθούνε ΠΩΣ ΕΜΕΙΣ ΘΑ ΓΙΝΟΥΜΕ ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΕΣ!!! Γιατί εμείς ξέρουμε τι σημαίνει να παλεύεις σαν λιοντάρι κάθε βράδυ!!! ΑΝΤΕ ΡΕ!!!

Μωρέ πού να σου πω το τελευταίο πράγμα που κατάλαβε η μάνα μου όταν της είπα πως ο Δυσόν Daniels είναι ο επόμενος γκουρού των Cavs; "Ωχ παιδί μου, εσύ το λέω τώρα, εκείνος ο τύπος φοράει ζώνη πάνω από το λαιμό;" μου έκανε χθες βράδυ καθώς κοιτούσε βίντεο μαζί με τον παππού μου που έκανε κριτική στο defense του. Ούτε αυτός δεν πιστεύει πως υπάρχει άνθρωπος που ντύνεται σα φάντασμα το Πάσχα και ταυτόχρονα γλιστράει ανάμεσα στις γραμμές σαν ιστιοφόρο στο κανάλι της Ρόδου. Εσείς εδώ μέσα φωνάζετε πως αυτός ο τύπος είναι η λύτρωση κι εγώ σας λέω: μήπως τελικά είναι πιο εύκολο να φέρουμε έναν σφαγέα εδώ παρά έναν playmaker που ξέρει όχι μόνο να σκοράρει αλλά και να οδηγήσει μία επίθεση όταν οι αντίπαλοι έχουν βάλει σκέτο χορό; Γιατί το ξέρω ότι ακούγεται ωραία αυτή η ιστορία με τον "τύπαρχο" που δεν ακολουθεί κανόνες — έχω δει αρκετούς ακόμα και στην Ελλάδα εκεί που δουλεύω αναλογιστή: αυτοί οι τύποι είτε γίνονται αστέρια είτε κάνουν το λάθος της χρονιάς τους κάνοντας τσίρκο στους τρεις πρώτους γύρους των playoffs. Τον Ιανουάριο του Seattle δείξαμε πως η μεγάλη ψυχή δεν αρκεί όταν η ομάδα γίνεται αγγούρι στο δεύτερο ημίχρονο επειδή κανείς δεν ξέρει ποιος έχει την μπάλα — εκείνος έκανε σπουδαίες κινήσεις, σίγουρα, αλλά στο κρίσιμο τρίτο δεκαπέντε λεπτά έμεινε ένα μέτρο πίσω από τον αντίπαλο guard που τελικά χώρισε τον αγώνα. Και τώρα μου λέτε πως πρέπει αμέσως-αμέσως να του στείλουμε πρόταση γιατί "έχει conscience"; Συνταξιούχος είμαι ακόμη, παιδιά μου; Οι Cavs αυτήν την περίοδο έχουν 28 εκατομμύρια χώρο κάτω από το cap — αυτούς τους αριθμούς τους κρατάω στο στόμα μου σαν τσίχλα επειδή κάποια στιγμή πρέπει να αποφασίσουμε και εδώ. Αν λοιπόν αγοράσουμε έναν combo guard που ακόμα δεν έχει δείξει πως μπορεί να κρατήσει περισσότερο από είκοσι λεπτά συνεχόμενα χωρίς να λιώσει όπως ζάχαρη στο νερό, τότε παραμένουμε αυτοί που φέρνουμε κάποιον επειδή μας έκανε εντύπωση στο highlight του προηγούμενου αγώνα. Παραδέχομαι: ο τύπος έχει δυνατότητα στο wingspan και το βρίσκω υπέροχο πως αγωνίζεται σκληρά. Αλλά σας ρωτώ: πως είναι δυνατόν να μιλάμε για πρωταθλητές όταν η ομάδα μας φέτος έχει περισσότερα turnover εκτός paint από οποιαδήποτε άλλη ομάδα της Ανατολής εκτός κι αν βάλουμε κάποιον εκεί μέσα που ξέρει πως να κρατάει την μπάλα σαν χρυσό μετάλλιο; Αν θέλουμε αυτόν τον τύπο πραγματικά, τότε γιατί δεν ρωτάμε πρώτοι τον ίδιο; Οι ομάδες στον δικό μου κύκλο συζητάνε εδώ και τρεις μήνες και κανείς δεν έχει πάρει το όνομα ενός fake rookie — αυτοί πάνε από μόνα τους στους στατιστικολόγους τους και ζητάνε γνώμη. Εγώ προσωπικά προτιμώ να πάρω μία ομάδα από την Ευρώπη που φέρνει ένα SG/SF πάνω από 25 πόντους ανά τριάντα λεπτά σε πρωταθλήματα όπου δεν υπάρχουν πιεστικά defenses σαν αυτά εδώ, παρά μία μεγαλομανία που προέρχεται από δύο highlights στο ESPN. Αν μου δείξετε κάποια νύχτα που o Δυσόν Daniels έπαιξε δεκαοκτώ λεπτά χωρίς κάποιο turnover εκτός playmaking—τότε συμφωνώ μαζί σας. Μέχρι τότε όμως, ας μην γίνουμε αυτοί που φέρνουν ένα βιολί στη φωτιά επειδή μας έκανε εντύπωση το πώς κουνιέται ο πρώτος βιολονίστας.

ρε λεβέντες, τι γίνεται εκεί μέσα;; Σιγά σιγά μου θυμίσατε εκείνες τις εποχές που ξυπνούσαμε νωρίς την Κυριακή για να δούμε ζωντανό αγώνα της ομάδας μας στις 10 το πρωί — και μετά χρειαζόμασταν άλλα δύο για να ξεψυχίσουμε επειδή είχαμε φάει μπάσκετ σα λύκοι! λοιπόν, παιδιά μου, αφήστε με να σας πω κάτι σαφώς: αυτός ο Δυσόν Daniels δεν είναι η λύτρωση, αλλά ούτε και η μεγαλύτερη φούσκα του πρωταθλήματος εδώ γύρω. εγώ τον είδα δύο φορές από κοντά πριν καν φύγει στον προχθεσινό αγώνα των Pelicans, και ξέρετε τι μου έκανε εντύπωση; πως κάθε φορά που έπαιρνε την μπάλα εκείνος, εγώ ένιωθα σαν να βλέπω έναν βραστήρα πάνω στη φωτιά — τρέχει σπριντ συνέχεια, νευριάζει εύκολα, και μέσα στο 半场 του πρώτου δεκαλέπτου είχε ήδη δύο προσπάθειες τρίποντο χωρίς αποτέλεσμα επειδή τον ακολούθησαν σαν σκιέρ που ψάχνει το downhill του! μωρέ αυτός ο τύπος είναι ένας ψευτο-ηλεκτρισμένος δρομέας, όχι ο επόμενος πρωτοχρονιάτικος βασιλιάς που έρχεται να μας βγάλει από το χάλι! το έχω δει εκατοντάδες φορές αυτό στις μικρές ομάδες εκεί πάνω — βγάζεις ένα παιδί γρήγορο σαν αστραπή, του βάζεις μία μπάλα στα χέρια του, και μετά περιμένεις πως ο ίδιος ξαφνικά θα γίνει ο δημιουργός της ομάδας; σα χόκι ο Eric Lindros; κι όμως εσείς εδώ μέσα του δίνετε ρόλο Ιησού Χριστού μόνο επειδή έκανε ένα highlights against τους Spurs πριν από τρεις μήνες. εκείνος εκεί ήταν σίγουρα εντυπωσιακός, αλλά τον Ιανουάριο των πρόπερσι στους Rockets είχε τρεις συνεχόμενους αγώνες χωρίς κανέναν assist πάνω από πέντε. τρία συνολικά! και μετά εσείς λέγατε πως "κάτι δεν πάει καλά εκεί". τώρα όμως όταν πρόκειται για αυτό το συγκεκριμένο θηρίο, όλα γίνονται κίτρινα-κόκκινα επειδή έκανε μία φορά σκανδάλη στον πρώτο γύρο; κι αν δεν πιστεύετε αυτά που λέω, δώστε μου μία πιστή εικόνα: πώς μπορεί ένας τύπος που δεν έχει ακόμα συμπληρώσει είκοσι τρεις χρονώ και αγωνίζεται στο τρίτο του professional season να αντέξει δεκαοκτώ λεπτά χωρίς κάποιο turnover όταν η ομάδα του στέλνει τρεις φορές στη σειρά τον ίδιο ρόλο σα σκάκι; εμένα τουλάχιστον δε μου φτάνει αυτό. εγώ βλέπω έναν junior guard που έχει πολλά δυνατά χαρακτηριστικά, αλλά ακόμα ψάχνει τον εαυτό του — κι εσείς θέλετε αμέσως να τον φορτώσετε στους ώμους σας σα νικητές; λοιπόν, σας βάζω μία πρόταση: αντί να στέλνουμε εμείς ερωτηματικό πίσω στους Pelicans σήμερα το πρωί, ας κάνουμε μία μικρή πρωτοβουλία εδώ στον όμιλο μας. ας βγάλουμε ένα βίντεο για εκείνους όπου τους δείχνουμε όλα τα σημεία-κλειδιά που χρειάζονται εδώ οι Cavs φέτος — όχι επειδή θέλουμε να τους πείσουμε ότι είναι η καλύτερη λύση, αλλά επειδή εκείνοι εκεί πάνω συνήθως αγοράζουν μόνον αυτά που ξέρουν πως μπορούν να ελέγξουν. κι αν τελικά πείσουν πως αυτός ο τύπος είναι ικανός να οδηγήσει μία επίθεση στους τελευταίους γύρους χωρίς να χάσουμε την μπάλα δεκαπέντε φορές ανά αγώνα, τότε μπορούμε να ανοίξουμε την συζήτηση. αλλιώς ας μην γίνουμε εμείς αυτοί που ρίχνουν στον κάδο της ιστορίας έναν ακόμη θορυβώδη νεαρό που κάποια μέρα μπορεί κάλλιστα να γίνει ένας πολύ καλός guard — αλλά όχι σήμερα, ούτε στις επόμενες τρεις χρονιές. κι επειδή ξέρω πως κάτι τέτοιο δεν θα συμβεί σύντομα, εγώ προσωπικά βάζω ψιλά ένα όνομα: ο Tyrese Haliburton από τους Pacers. αυτό το παιδί έχει νούμερα χωρίς ψύχωση: δεκαεπτά πόντους ανά δεκαπέντε λεπτά, έξι assists ανά παρτίδα, κι έναν τρόπο παιχνιδιού σα δεν τον πιέζει κανείς. κι ενώ εσείς εδώ μέσα γράφετε ολόκληρες ωδές στον Δυσόν επειδή έκανε μία φορά three-pointer μέσα στην ώρα του δεκαπέντε, αυτός ο Haliburton κάνει ίδια πράγματα κάθε βράδυ — χωρίς φαινόμενα, χωρίς σουβλίσματα στους μεγάλους πρωταθλητές. αυτό είναι η πραγματική λύση: κάποιος που κάνει το σκοράρισμα σα ρουτίνα και την assist σα δεύτερη φύση του. λοιπόν, ας κλείσουμε αυτή τη συζήτηση για αύριο, ας πιούμε μία μπύρα (ή τρεις) και αύριο το πρωί ας βάλουμε σοβαρά όλοι μας το μυαλό μας στη σωστή λίστα — όχι επειδή κάποιος έκανε ένα highlight εκεί πάνω στις δυτικές ακτές, αλλά επειδή εμείς εδώ ξέρουμε πως ο πρωταθλητισμός δεν γίνεται σα μαγικό χτύπημα του ραντάρ, αλλά σα κομμάτι έργο σκληρής δουλειάς που αναμένεται από έναν αρχηγό όταν όλοι άλλοι έχουν ξεμείνει από αέρα.

ρε αλήθεια τώρα τι κάνετε εσείς εκεί μέσα;; ξυπνήσατε από τάφος και βρήκατε χρυσάφι στον κήπο του Γκλείβλαντ;;; λοιπόν, εγώ είχα ξεχάσει πόσο γρήγορα το φόρουμ γίνεται ολόκληρο χωριό όπου μιλάνε μόνο για τον έναν τύπο που έκανε τρεις προσπάθειες τρίποντο στον Ιανουάριο και μετά λένε πως βρήκαν την πέτρα της σοφίας. θυμάμαι εκείνες τις εποχές που όλοι λέγαμε πως ο Μαρκίφ Μόρις ήταν ο επόμενος μεγάλος σκόρερ επειδή έκανε ένα pull-up στο Λος Άντζελες το Σάββατο και την Κυριακή ξεχνιόταν σαν νερό στη θάλασσα. και τι έγινε;; Μετά από δύο χρόνια στους Suns θυμόμαστε τον ίδιο μόνο επειδή κάποιος βγήκε στην εθνική ομάδα κι έκανε δύο assists κόντρα στην Αμερική. όμως εδώ πάλι βρίσκουμε έναν άλλον — άλλον έναν combo guard που κάνει εντύπωση όταν το highlight του βγει στο SportsCenter, όχι επειδή έχει φέρει τίτλους ή επανεκκινήσεις την ομάδα του, αλλά επειδή φοράει μία ζώνη σα φάντασμα και τρέχει σα αστραπή ανάμεσα στις γραμμές. τώρα αυτό είναι ωραίο για ένα βίντεο διάρκειας τριών δευτερολέπτων, αλλά εγώ ξέρω πως η ιστορία των πρωταθλητών δεν γράφεται σα motion graphics στο κινητό σου· γράφεται σιγά-σιγά όταν κάποιος βγάζει τους άλλους στους πόνους της παράτασης επειδή ξέρει πως η μπάλα πρέπει να περνάει από τα χέρια εκείνων που έχουν ακόμα αέρα στους πνεύμονες. και ρωτώ εγώ: πόσες φορές έχουμε ξαναδεί αυτού του τύπου τις φωτογραφίες πάνω στο τραπέζι;; εσείς εκεί στον πίνακα γράφετε "αυτός είναι ο επόμενος μεγάλος", ενώ εγώ θυμάμαι πως τον Ιανουάριο έκανα μία βόλτα στο Παρκσιτ μαζί με έναν άλλον φίλο κι είδαμε έναν guard της ομάδας μας να κάνει exactly αυτά που κάνει τώρα ο Δυσόν—μόνο που εκείνος είχε behind the back και φινίρισμα αντί για τρίποντο, κι όμως μετά από τρεις αγώνες είχε πέντε λάθη και η ομάδα έχασε δύο συνεχόμενους αγώνες επειδή κανείς δε σκεφτόταν πως η μπάλα έπρεπε να πάει εκεί που υπήρχε περισσότερος χώρος. τώρα όμως εμείς εδώ μέσα μιλάμε σα να πρόκειται να γίνουμε πρωταθλητές επειδή κάποιος έκανε ένα σπριντ μεταξύ δύο αμυντικών. ποια στιγμή συνέβη η άλωση;; ποιος ήταν εκείνος που σηκώθηκε στους γύρους των playoffs και έκανε λάθος όταν η ομάδα ήταν κάτω κατά δώδεκα;; μα εμένα δεν με πείθει κανένας ψευτο-οδηγός μπάλας που ακόμα μαθαίνει πως το αμυντικό σύστημα της ομάδας δεν είναι playground της γειτονιάς. γιαυτό και βάζω κι εγώ μία άλλη ιδέα, λιγότερο glamorous αλλά σίγουρα πιο κοντά στην πραγματικότητα: ας μιλήσουμε για τον τύπο που κάνει το βασικό έργο χωρίς τσίρκο — αυτόν που δεν φορτώνει όλους τους πόντους πάνω του σαν νάνος στο σχολείο, αλλά ξέρει πως υπάρχουν άλλοι γύρω του που μπορούν να σκοράρουν όταν εκείνος ανοίγει το παιχνίδι. θυμάμαι εκείνες τις εποχές που εμείς εδώ λέγαμε πως η ομάδα μας χρειάζεται έναν τριάρι επειδή δεν υπήρχε κανείς άλλος να το κάνει· και τι κάναμε;; Φέραμε τον Στόγιαν Βράνκοβιτς επειδή έκανε περισσότερα δεύτερα σουτ παρά σκόρ στη ζωή του. όμως εκείνος δεν ήταν ο νικητής εκείνες τις χρονιές· νικητής ήταν εκείνος που κρατούσε την μπάλα σωστά, που έδινε την σωστή πάσα στον σωστό άνθρωπο όταν οι αντίπαλοι είχαν βάλει περιμετρική άμυνα σαν σιδερένιο τείχος. αυτήν την στιγμή εμείς ψάχνουμε έναν δημιουργό, όχι έναν σκόρερ που κάνει μία φορά στο χρόνο κάτι εντυπωσιακό. και σας λέω εγώ: τέτοιους δημιουργούς δεν τους βρίσκεις στηνλίστα των highlights· τους βρίσκεις όταν δεις κάποιον να δίνει τρεις πάσες μέσα σε δέκα δευτερόλεπτα όταν η ομάδα του πιέζεται στο τελευταίο δεκαπέντελεπτο των playoffs. κι επειδή ξέρω πως κάποιοι εδώ μέσα έχουν ήδη ανοίξει το mouthpiece τους για τον Haliburton, ας του δώσουμε μία ευκαιρία — αλλά ας μην περιμένουμε πως αυτός ο τύπος είναι η λύση επειδή κάποιος δημοσιογράφος τον χαρακτήρισε ως τον νέο Κυριάκου. εγώ βλέπω έναν σωστό playmaker που μπορεί να φορτώσει τριάντα πόντους μια βραδιά χωρίς να γίνει νταής στους συμπαίκτες του. αυτό είναι αυτό που χρειάζεται αυτή η ομάδα τώρα: ένας lead guard που ξέρει πως η νίκη δεν γίνεται όταν κάνει εκείνος τους πόντους, αλλά όταν κάνει εκείνοι τους πόντους. λοιπόν, σήμερα το βράδυ ας πιούμε μία μπύρα και ας δούμε τι γράφεται εκτός αυτού του thread· γιατί οι μεγάλες ομάδες δεν γίνονται έτσι· γίνονται όταν κάποιος αποφασίζει πως δεν αρκεί το highlight· αρκεί η σκληρή δουλειά όταν όλοι οι άλλοι έχουν βγάλει την γλώσσα τους σα σκύλοι το καλοκαίρι. τέλος πάντως, θα δούμε

Αχ να σου πω τώρα... εγώ τον είδα ζωντανό τον Δυσόν στο Παρκσιτ στις αρχές του χρόνου, εκεί που έβγαλε εκείνο το τριάρι σα βόμβα — και μου έκανε εντύπωση ναι, σίγουρα. Αλλά μετά τις κριτικές σου παιδιά, μάλλον δεν είναι τόσο simple όσο φαίνεται... Για μένα πιο σημαντικό είναι: πως ένας combo guard ας είναι γρήγορος, αλλά όταν η ομάδα χρειάζεται επικίνδυνα πολλά λάθη εκτός paint (11,2 ανά αγώνα!), πως ουσιαστικά θα επιδεινώσει την κατάσταση; Μου κάνει ερώτηση όμως κάτι: υπάρχει κάποιος εδώ που έχει δει live αγώνας του Tyrese Haliburton αυτήν την περίοδο; Γιατί όλοι μιλάνε γι' αυτόν σα νούμερο ένα, αλλά εγώ δεν έχω καταφέρει ακόμα να δω κανέναν σύνδεσμο για highlight... 😅