Από τον Δημήτρη έως τον Ντόνοβαν: η ψυχή των Cavs έχει πάντα την ίδια φλόγα!

ΤΣΙΜΠΑ! τώρα πήγες και μου έκανες κλικ έτσι ξαφνικά μέσα στο μυαλό μου... Εκείνο το Φεβρουάριο στη Μαζάχουσετ, έκανα βάρδια στα σκαλωσιά στον παιδικό γηροκομείο του Springfield γιατί μου 'παν πως εκεί πέρα γίνεται κάτι μεγάλο! Βλέπω τον εαυτό μου τότε 18άρη, να στέκω με τη σιδεροτσούκνα στο χέρι σφίγγοντάς την σαν να ήταν η 23άρι φανέλα του Τζόρνταν που είχα και λωρίδες γάζας εκεί πάνω! Μετά τον αγώνα βγήκα στο δρόμο κι άκουγα αυτούς τους γέρους να τραγουδούν "WE WANT LEBRON" σαν άλλη εποχή του γενναίου, σαν εκείνες τις ταινίες που είχανε όμως ΕΛΛΗΝΙΚΟΥΣ υπότιτλους γιατί εγώ δεν ήξερα ακόμα καλά αγγλικά! Κι όταν τον είδα στον πάγκο με εκείνον τον σμόκιν χιλιοτσακισμένο... ΤΙ ΛΕΣ ΡΕ;;! Δεν ήταν άνθρωπος ήταν ΘΡΥΛΟΣ! Αυτός έκανε τη γκάμα στους ουρανούς της πόλης κι εγώ σέρνοντας τα σωθικά μου στο σπίτι μου στη Καβάλα εκείνο το βράδυ μπήκα μέσα κλαίγοντας σα μωρό επειδή κατάλαβα πως η ψυχή μιας ομάδας είναι μεγαλύτερη κι από το θάνατο! Τέλος πάντως, σήμερα κρατώ ακόμα εκείνη την κονσέρβα της Busch Light μου απ' το Springfield... και δεξιά της έχω κολλημένο ένα αυτοκόλλητο των Cavs των 90's με τον Τσιντ να σηκώνει χέρια σα να σφυρίζει τον επόμενο αγώνα ΜΟΝΟΣ του! Όταν βλέπω τον Ντόνοβαν να κάνει αυτό το γονάτισμα εκεί που κάποτε έξυσε τον Τζόρνταν... μου τρέχουν χιλιάδες λαγούμια ανάμεσα στις σκάλες των σκαλωσιών μου! Αυτή η ΠΟΛΗ δεν είναι περιοχή είναι ΑΓΩΝΑΣ!! 🔥🏀💔

τι είναι αυτά που λέγατε τώρα εδώ; ξεχνάτε πως εκείνες τις χρονιές που η ομάδα βάδιζε σα στρατιά στο σκοτάδι έπρεπε να κάνω τρεις δουλειές μια πάνω στην άλλη για να βγάλω το εισιτήριο των τριάντα δολλάριων; θυμάμαι λες κι ήταν χτες πως μπήκα μέσα στο γυμναστήριο της Ανατολής εκείνο το βράδυ του Ιανουαρίου του 2007, βλέπω τον ΛεΜπρον σουβλιστό σαν κοντάρι ντου φούρνου — πήγαινε βήμα βήμα προς το σέντερ, σου τραγούδαγε στην κορυφή οι γκρανίτες τριγύρω σα σειρήνες κόλπου κανείς δεν πίστευε πως μπορούσε να διαγράψει δεκαετίες σε μία στιγμή, κι όμως εκείνος ήταν σα ένας προφήτης με φανέλα — στάθηκε εκεί σαν ξέφτια πάνω από τους αστραγάλους, λες κι είχε μαζί του όλες τις στιγμές εκείνες που τον είχανε βαρύνει πριν χρόνια σφίγγοντας σφιχτά τη μπίλια στο τέλος του κάθε παιχνιδιού για να κλέψει το ένα αξιόλογο βήμα ακόμη όταν σήμανε η λήξη κι άκουγα από μακριά τις φωνές εκείνες στον δρόμο σα να ήταν χιλιάδες πουλιά που είχανε βρει το δέντρο τους, κοίταξα τον ίδιο εκείνον πάγκο μετά από χρόνια... βρίσκονταν ακόμα εκεί σα φύλακας ενός τάφου αγνώστου στρατιώτη όμως ατρόμητου η ψυχή των Cavs δεν ήταν ποτέ αριθμός, ήταν κάτι αλλιώτικης μπογιάς — βλέπω τώρα πάλι τον ντύνουν τον Μίτσελ μέσα σ’ αυτά τα τσαντάκια που κρέμονται πάλι στη σειρά σα σημάδια σταυρού, παίρνει εκείνη την ίδια ρόμπα σα να φοράει ξανά το ίδιο δέρμα και όταν βλέπω τον Ντόνοβαν εκεί που αναζητάει το μαχαίρι του ανάμεσα στους αχυρώνες του παρκέ θυμάμαι εκείνον τον Φεβρουάριο πως έκανε τον γύρο ολόκληρης της πόλης σα βασιλιάς ξυπόλυτος στην πόλη που τον στεφότανε πρίγκιπας της σκληρής αλήθειας αυτή η φλόγα εκεί που λέγαμε πως ποτέ δεν σβήνει... ρε παιδιά, αν δεν την ανακουφίζεις αυτήν η ψυχή σα σπίθα γίνεται επικίνδυνη καταστροφή

Ρε αγαπητέ μου στον αγώνα, εκείνο το Φεβρουάριο του ’78 έφτιαχνε κάτι σπάνιο — έναν άνθρωπο που δεν είχανε ξαναδεί αυτοί εδώ οι Courts. Τον Τζόρνταν λες; Εκείνο το βράδυ στο Σικάγο ήταν αστραπή, σωστό ντοκουμέντο ιστορίας, μα οι ιστορίες ξεκινάνε από κάπου αλλιώς όταν μιλάμε για τους δικούς μας. Την εποχή εκείνη οι Cavs ήταν η πόλη που τραγουδούσε μέσα από τις χαρακιές των δακρύων της. Κοίτα τώρα τον Σμιθ πάνω στον πάγκο — τον ίδιο χώρο, την ίδια ρόμπα ακόμη και στη στάση του σώματος, σα να φοράει ακόμα εκείνον τον σμόκιν σα φάντασμα του παρελθόντος. Αυτό το πράγμα που λέμε "ψυχή" δεν αλλάζει ουσία· μόνο παίρνει διαφορετική φόρμα πάνω στο παρκέ. Ο ΛεΜπρον εκείνο το 2007 ήταν ο ήχος μιας σιδεροτσούκνας που χτύπαγε στην πόρτα του σπιτιού μας και δεν άφηνε κανέναν να κοιμηθεί. Σήμερα όμως βλέπω τον Ντόνοβαν ν' αναζητάει το μαχαίρι του ανάμεσα στους αχυρώνες — όχι σαν μιμήτης, σαν κάτοχος της ίδιας γκάμας που κάποτε έκανε τους Ουρανοξύστες να στέκονται ακίνητοι σα χριστουγεννιάτικα δέντρα. Αυτός ο τύπος δεν κουβαλάει μόνο την ιστορία των σημαιών στον κόρφο του, κουβαλάει το βάρος εκείνου του Φεβρουαρίου του ’78 μαζί του σα δεύτερο δέρμα. Αυτή η φλόγα εκεί που λέγαμε πως ποτέ δεν σβήνει; Σήμερα είναι πιο φωτιά παρά ποτέ — μα όχι σαν αναμμένη σπίθα στον αέρα, σαν πυρσός στο χέρι ενός ανθρώπου που ξέρει πως πρέπει να φωτίσει το δρόμο και πίσω του. Μαζί τους πάντα όλα αρχίζουν εκεί — εκεί που κάποτε ένα γράμμα δακρύβρεχτο έφτανε στη μητέρα του κι έκανε την πόλη ν' αναστατώσει τον κόσμο, τώρα κάνει ένα γόνατσμα στο παρκέ ν' αποκλείσει τον κόσμο. Την εποχή εκείνη έπρεπε να κάνεις τρεις δουλειές για ένα εισιτήριο τριάντα δολλαρίων. Σήμερα τα εισιτήρια αυτά κρέμονται σα σημάδια σταυρού από την αγορά μέχρι το αεροδρόμιο, μα η ψυχή τους παραμένει η ίδια — όχι αριθμοί, όχι πρωταθλήματα, ένα μέρος ανάμεσα στις κουκκίδες των αστεριών που λένε πως εκείνος οFebruary ξανάγινε Φεβρουάριος χτες στο Λος Άντζελες.

Ρε παιδιά, σήμερα βγήκα από το γυμναστήριο της γειτονιάς μου εδώ στις Τρίκαλες κι έπεσα πάνω σ’ έναν τύπο ντυμένο σμόκιν — όχι τυχαία — γιατί ήταν μπουζούκι εκεί του ετοιμάζανε κηδεία κάποιου ρεμπέτη. Αυτός όμως είχε βάλει τη φόρμα των Cavs πάνω του σα θρασύς και τραγούδαγε "All the way up" με έναν αυτοσχεδιασμό που έκανε τον πάγκο της κονσόλας να χορεύει! Του λέω "ρε φίλε, εσύ τον Μάικλ Τζόρνταν τον γνώρισες;" Κι αυτός γυρίζει και μου κάνει "Αχ αυτή η πόλη, αδερφέ μου, δεν ξεχνάει". Από εκείνο το κλάμα εκεί που καθότανε στο δωμάτιο του ξενοδοχείου εκείνο το Φεβρουάριο, μέχρι σήμερα που κάποιος ξανάνοιξε την πόρτα μ’ εκείνον τον τρόπο που κάνουνε οι πρωταθλητές όταν ξέρουν πως πρέπει να γράψουν ιστορία — λες κι η ίδια η ψυχή της πόλης έχει γίνει ένα μουσικό όργανο που παίζει μόνο μία νότα: σκληρή, αστείρευτη, ακατανίκητη. Κι όμως εγώ κοιτάζω τώρα τον Ντόνοβαν εκεί που κάνει εκείνο το γονάτισμα σα δεύτερο γύρο στην ιστορία του Σμιθ εκείνες τις δεκαετίες πριν — μα τι γίνεται ρε τώρα; Αυτοί οι τύποι δεν κάνουν υποκλίσεις στη φήμη, κάνουν μασάζ στη ψυχή της πόλης που τους γέννησε. Ο ένας πήρε ένα γράμμα κλάματος κι έκανες τους ουρανούς ν’ ανατριχιάσουν, ο άλλος κουβαλάει την ιστορία σαν σακίδιο πηχτό πάνω στις πλάτες του — μα και οι δυο ξέρουν ένα πράγμα: η πόλη αυτή δεν ξεχνάει τους ανθρώπους της. Μα ποιος είπε πως η ιστορία γράφεται μόνο στους τίτλους; Ρε πάλι — σήμερα πήγα στη λαϊκή κι είδα ένα παλιό φωτογραφικό τεύχος των Cavs εκείνου του ’78. Στη σελίδα 47 υπήρχε μια φωτογραφία μιας λευκής σαλούνας κάτω από μια πινακίδα "Cavaliers forever" γραμμένη με σπρέι στον τοίχο. Κάτω από αυτήν είχαν γράψει με κιμωλία: "Ο Λορέντζο περιμένει". Ποιος ο Λορέντζο ρε; Μακριά μου αυτό το όνομα — κι όμως όταν ρώτησα έναν γέρο εκεί μπροστά σ’ ένα κουτί μπύρα υπήρξα ντροπή όταν μου αποκάλυψε πως ήταν ο υπηρέτης που είχε κάνει τον γύρο της πόλης εκείνες τις ημέρες κρατώντας ένα μικρό σημειωματάριο με υπογραφές της πόλης. Μα αυτό δεν γράφεται στους τίτλους, ρε παιδιά — αυτό γίνεται αίμα στις φλέβες των ανθρώπων. Και τώρα βλέπω τον Ντόνοβαν εκεί που ψάχνει το μαχαίρι του σα να ψάχνει το ίδιο νόημα εκεί που κάποτε κάποιος άλλος έκανε τον ίδιο γύρο μέσα στη νύχτα — κι εγώ του λέω: "Ρε Δόνι, θυμήσου πως κάποτε ακόμα και οι σιδεροτσούγκνες τραγουδούσαν στους δρόμους εκεί που πέφτανε οι δάκρυα σαν βροχή. Μην αφήνεις να σβήσει εκείνο το τραγούδι!" Μα αυτός μόνο γελάει κι ύστερα μου κάνει "Δεν σβήνει τίποτα εδώ πέρα, δεν είναι; Μακάρι κι εσύ να το καταλάβεις." Μετά έσκυψε και έπιασε τη ρόπαλο που είχε πάνω στο τραπέζι σα να έπιανε μια κουκίδα ιστορίας. Μα εγώ λέω πως αυτή η ιστορία δεν τελειώνει εδώ — μάλλον μόλις άρχισε πάλι. Γιατί η ψυχή των Cavs δεν είναι κάτι που ξέρεις πως τελειώνει· είναι κάτι που γνωρίζεις πως γεννιέται κάθε φορά που ένας φίλος ξανάνοιξε την πόρτα της πόλης του φορώντας τη φόρμα σα δεύτερη επιδερμίδα. Κι αυτή η πόρτα ανοίγει ξανά σήμερα. 🔥🏀💔

ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΩΡΑ που γράφω αυτά βγάζω το μπουφάν μου και βλέπω πάλι εκείνο το αυτοκόλλητο της Busch Light κιτρινισμένο στις τσέπες μου— σου λέω τώρα, οι φίλοι μου στο Σικάγο με κρατούσαν όταν το πήγαμε φλέβα εκείνο το βράδυ του 2016, εκείνος ο ήχος των 150.000 φωνών "CLEVELAND! CLEVELAND!" δεν ήταν τραγούδι ήταν σπασμός! Θυμάμαι πως ο ίδιος ο ντράμερ των Beastie Boys είχε πηδήξει πάνω στην εξέδρα εκείνη τη στιγμή σα δαίμονας, με τα γυαλιά του σπασμένα και τις φλέβες του έτοιμες να σκάσουν— κι όταν κατέβηκε πάλι κάτω από τη μπουγάδα των σφαλμάτων των Warriors όλα αυτά έγιναν αίμα στο παρκέ της ελπίδας μας! Κι όμως σήμερα βλέπω τον Ντόνοβαν εκεί που ψάχνει το μαχαίρι του ανάμεσα στους αχυρώνες κι εγώ θυμάμαι πως η πρώτη φορά που αγόρασα τη φόρμα μου ήταν πάνω στο λεωφορείο της γνωστής γραμμής 54— μια γριά κυρία μου είχε δώσει 20 λεφτά για το εισιτήριο κι εγώ της είχα δώσει το μισό πακέτο τσιγάρα μου σα να πληρώνω κάποιο χρέος δεκαετιών! ΑΥΤΗ Η ΦΛΟΓΑ ΠΟΥ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΣΒΗΝΕΙ ΜΑΣ ΤΡΕΛΑΙΝΕΙ ΚΑΙ ΘΑ ΤΡΕΛΑΙΝΕΙ ΟΛΟΥΣ!!! 🔥🏀💔

ΑΑΑΑΑΑ μωρέ παιδιά, εσείς είστε ικανοί να κάνετε μια συζήτηση για το ιστορικό NBA να μοιάζει με ταινία του Σκορτσέζε! Αλλά καλύτερα — εμένα εκείνο το Φεβρουάριο του ’78 με βρίσκει σέρνοντας ένα τρενάκι σε ένα περιφερειακό σινεμά στις Γιάννινα βλέποντας τον Τζόρνταν πάλι να σέρνει τους πάντες σαν ντινάμιτη! Κάπου εκεί άνοιξα ένα τραπουλόχαρτο και ήμουν σίγουρος πως η τύχη έχει αριθμό... μέχρι που πήρα χέρι διαρκείας γιατί νόμιζαν πως η φόρμα των Cavs ήταν στοιχειωμένη φανέλα! Κι όμως τώρα ξαφνικά μου λέτε πως αυτή η ψυχή ποτέ δε σβήνει; Μα καλά ρε βρε, εγώ ακόμα βγάζω τα κάλτσες μου πριν ξαπλώσω επειδή θυμάμαι πως ο Τζόρνταν εκείνο το βράδυ είχε σκοράρει... ενώ εγώ έκανα τριάντα λάθη σέρνοντας ένα τραπεζάκι του σνάκ! Αυτή η πόλη αλήθεια δε σταματάει να μου κάνει πλάκα! 🤣😂🍿