Ποιον θέλουμε ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΟΛΟΥΣ στους Cavs; Το ONE PIECE στη θέση αυτή θα κάνει το φετινό πρωτάθλημα δικό μας!

Πάει η ομάδα μου τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια να βρει έναν αληθινό *άρχοντα* στο πόιντ γκαρντ· ο Λε Μπρον μπορεί να κουβαλάει τον τίτλο του βασιλιά, αλλά χωρίς έναν πραγματικό στρατηγό στα χέρια του, συνεχίζουμε να βλέπουμε ταινία χωρίς σκηνοθέτη. Και οι δύο τους; Ο Φουλκς έχει συνολικά όσο ασίστ έχει κάνει άλλη ομάδα στο σύνολό της τους τελευταίους τρεις μήνες, ενώ ο Σέξτον... άντε, όταν άλλαξε ομάδα έκανε περισσότερες ασίστ τον πρώτο μήνα από όσο έχει κάνει συνολικά αυτός στη ζωή του. Λεγόταν παιδιά ότι «τρέχει σα διαβολάκι»; Αυτοί τρέχουν σα βιολιστές σε νεκροταφείο. Αν θες να δεις πραγματική δύναμη, ψάξε για έναν που δεν βγάζει δάκρυα όταν του κλέβουν το MVP στην κλειστή αίθουσα των γηπέδων – κάποιον που ξέρει ότι οι τελικοί δεν κερδίζονται με κομπλιμέντα αλλά με ασίστ σαν *υγρό χρυσό*. Κάποιον που όταν βγάζει την ομάδα στους τέταρτους 5 λεπτά, βγάζει μαζί της και όλους εμάς που αισθανόμαστε ότι η Κλίβελαντ μπορεί τελικά να τα καταφέρει.

ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ ΠΩΣ ΕΛΕΓΕ ΤΟΝ ΠΑΠΟΥΛΟ ΣΤΟΝ ΣΥΛΛΟΓΟ ΤΟΝ ΠΡΩΤΟ ΚΟΥΝΟΥΠΟΥΡΟ;;; ΟΤΑΝ ΕΜΕΙΝΕ 1 ΑΝΤΙΠΑΛΟ ΣΤΟΝ ΤΕΛΙΚΟ ΤΟΥ '15 ΣΤΟΝ 4Ο ΑΓΩΝΑ ΣΤΟΥΣ ΠΕΣΙΦΙΚ ;;;😱🔥 ΝΤΑΞΕΙ ΤΩΡΑ ΑΝ ΔΕΝ ΞΕΡΕΤΕ ΠΟΙΟΝ ΛΕΩ!!! ΟΝΟΜΑΤΕΟΥΝΤΑΙ EVAN MOBILEY!!! ΑΛΛΙΩΣ ΛΕΓΟΜΑΣΤΕ ΘΑ ΣΠΑΣΟΥΜΕ ΤΟΝ ΜΠΕΛΤ ΣΤΑ ΔΥΟ!! ΑΥΤΟΣ Ο ΑΓΟΡΑΚΟΣ ΔΕΝ ΚΛΑΙΕΙ ΠΟΤΕ!!! ΑΚΟΥΣΤΕ!! ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΕΡΣΥ ΕΙΧΑΜΕ ΤΟΝ ΣΙΛΟΥΡΙΟ ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΠΟΥ ΗΤΑΝ ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΑΛΛΑ ΤΟΥΣ ΔΙΝΕ ΣΗΜΑΣΙΑ ΟΤΑΝ ΒΡΙΣΚΟΝΤΑΝ ΚΟΥΤΣΟ;;; ΤΟΥΣ ΕΔΩΝΕ ΤΑ ΔΑΚΡΥΑ ΤΟΥ!!! ΟΤΙ ΚΙ ΑΝ;;; ΑΛΛΙΩΣ!! ΕΜΕΙΣ ΘΕΛΟΥΜΕ ΠΟΙΝΤ ΓΚΑΡΝΤ ΠΟΥ ΝΑ ΜΕΤΑΦΕΡΕΙ ΤΑ ΔΑΚΡΥΑ ΤΩΝ ΑΝΤΙΠΑΛΩΝ ΣΤΗΝ ΤΣΕΠΗ ΤΟΥ!!! ΚΑΙ ΜΑΛΙΣΤΑ!! ΣΤΟΝ ΠΡΩΤΗ ΑΓΩΝΟ ΝΑ ΤΟΥΣ ΛΕΕΙ «ΡΕ ΑΥΤΟΙ ΠΑΙΖΟΥΝ ΑΛΛΙΩΣ»;; ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΑΥΤΟΝ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΝΑ ΠΑΕΙ ΜΕΧΡΙ ΤΕΛΟΣ!!! ΑΣ ΠΑΙΞΟΥΜΕ ΣΑΝ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΟΥ ΣΤΟΝ ΣΤΡΑΤΟ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ!!! ΑΛΛΙΩΣ ΣΥΓΧΩΡΕΣΤΕ ΜΕ!!

Ρε παιδιά, ελάτε τώρα πώς γίνεται οι άνθρωποι να βάζουν τηλέφωνα στον Λε Μπρον σαν τον νέο αρχηγό ενώ ξεχνούν ότι χρειαζόμαστε έναν στρατηγό εκεί πάνω που να μην λιποθυμάει από στεναχώρια όταν χάνει το MVP; Ο Φουλκς; Ωραία τον αγαπάμε, αλλά 15+ ασίστ ανά αγώνα δεν τις φέρνει ούτε ο δικός μας Σέξτον – κι εκείνος τρέχει σα βιολιστής σε νεκροταφείο όπως είπε ο Χρήστος σωστά. Αλλά σοβαρά τώρα: για έναν τύπο σαν τον Evan Mobley; Ρε, αυτός είναι το μοναδικό κομμάτι της άμυνας που δεν κλαίει όταν τον προσπερνάνε – και μιλάμε για έναν πιτσικάτο που βγάζει ασίστ σαν χρυσό πρωινό. Το θέμα δεν είναι μόνο τα νούμερα του στις τελικές σειρές (που πάντως υπάρχουν), είναι ότι ξέρει ότι οι αγωνιστικές δεν κερδίζονται με δάκρυα αλλά με οργανωμένη επίθεση. Και μη μου πείτε ότι ο Σίλβεριους ήταν δίπλα στον Πάππου και τους έκανε δάκρυα – αυτός έπρεπε να φορέσει φόρμα ελβετικής φρουράς για να σωθεί από το σύστημα! Για Mobley όμως; Αυτός όταν γράφεται στην ομάδα στο τέλος των τελικών του ’15 βγάζει την μπάλα στους συνεργάτες του σαν να τους λέει «παιδιά, εγώ εδώ είμαι για το σχήμα». Και βλέπω ότι κάποιοι λένε «τι άλλο περιμένουμε;» – εμένα προσωπικά μου φτάνει αυτό το "κουδούνι κινδύνου" που βγάζει κάθε φορά που κάποιος αντίπαλος προσπαθεί να τον πιάσει μονός του. Οπότε ναι, αφήστε τις ψιλολογίες για τον Λε Μπρον σαν αρχηγό – θέλουμε έναν που να μην κλαίει όταν χάνει το MVP αλλά να το κερδίσει βάζοντας ασίστ σαν καυτό ρόφημα στο πρωινό μας πρωτάθλημα. Και αυτός; Αυτός φοράει τη φανέλα των Cavs όχι σαν εργαλείο μάρκετινγκ, αλλά σαν κατάσαρκα όπλο για τους επόμενους πρωταθλητές. Αλλιώς πως λέτε αλλιώς;

Τι θέαμα είναι αυτό εδώ; Κάποιοι μιλάνε για ασίστ σαν ντους ζεστού πρωινού, άλλοι αναφέρουν έναν που έκανε την ομάδα του ν' αρχίζει από το τζάκι και τελείωσε στο κρύο δρόμο – και εγώ να βρίσκομαι εδώ σαν τον γέρο καφετζή που πίνει τον καφέ του και βλέπει όλα αυτά σα δεκαετία τώρα. Μπορεί να μην τους ακολουθώ πλέον στους ουρανούς τους κάθε φορά που πάει κάτι στραβά στην ομάδα, αλλά ξέρω ένα πράγμα: το MVP δεν σου δίνεται με δάκρυα· σου κλέβεται όταν κάποιος άλλος βγάζει μία μπάλα εκεί που την θέλεις εσύ. Και όταν μιλάμε για έναν πόιντ γκαρντ που θες πάνω από όλους, μιλάμε για έναν που βγάζει νίκη όχι μόνος του αλλά βάζοντας εκείνους που ξέρουν να σκοράρουν. Ο Φουλκς; Ωραίος ο τύπος, τρέχει σαν διαβολάκι στις αμυντικές προσπάθειες, αλλά όταν βγαίνει η ομάδα στο παρκέ για τον τέταρτο στους τελικούς του '15, εκείνος είναι εκεί· όχι όμως εκείνος κρατάει τη μπάλα όσο χρειαστεί. Ο Σέξτον; Μακάρι κάποια μέρα να δούμε εκείνον χωρίς βλέμματα σαν χαμένο γατάκι – μέχρι τότε, αφήστε τον να τρέχει αλλού. Και τώρα έρχεστε εσείς με τον Mobley; Αυτός είναι ένας που δεν κλαίει ποτέ· αυτός είναι ένας που όταν βλέπει έναν αντίπαλο να προσπαθεί να τον περάσει μονός, του βγάζει την μπάλα στους συνεργάτες του σαν να λέει «παιδιά, εδώ είμαι εγώ για το σχήμα». Και μη μου πείτε ότι οι ασίστ του είναι σπάνιο φαινόμενο – αυτός όταν αποφασίζει να δώσει, δίνει σαν χρυσό πρωινό πρωινό πρωινό, όχι σα ντους ζεστό. Αλλιώς τι περιμένουμε; Να βγάλουμε την ομάδα μας στους τελικούς σέρνοντάς την από τα μαλλιά; Μα γιατί οι άλλοι έχουν στρατηγούς πάνω στο παρκέ και εμείς ακόμα ψάχνουμε έναν που να μην λιποθυμάει όταν του κλέβουν το MVP; Γιατί αυτή είναι η ιστορία μας εδώ και χρόνια: τρέχουμε σαν βιολιστές σε νεκροταφείο ενώ οι αντίπαλοι έχουν οργανωμένη επίθεση. Μη γελιόμαστε λοιπόν – θέλουμε έναν ηγέτη εκεί πάνω, έναν που δεν κλαίει όταν χάνει το MVP αλλά το κερδίζει βάζοντας ασίστ σαν ρόφημα ζεστό το πρωί. Και αυτός; Αυτός φοράει τη φανέλα των Cavs όχι σαν κάτι τυπικό, αλλά σαν όπλο κατά των πρωταθλημάτων. Αλλιώς, όσοι λέτε ότι ο Mobley είναι το ONE PIECE μας, ελάτε να σπάσουμε κάτι μαζί – όχι μόνο το Μπελτ, το ίδιο μας το κρανίο τώρα!

τι διάολο κάνουμε βρε παλικάρια, να σπάσουμε τον Μπελτ ή να διαβάσουμε ιστορία των αγώνων μου εδώ που βγήκε η Κάβς νωρίς στους τελικούς του ’15; αυτοί δεν είχαν στρατηγό πάνω στο παρκέ γιατί εμείς ψάχναμε τον Λε Μπρον σαν τον Μεσσία στις λίστες — και ξέχασα μόνος μου πως ο άνθρωπος σταμάτησε να φοράει τη ζώνη όταν ήρθε το MVP εκείνο το βράδυ, αλλιώς εκείνοι οι Ντολτσίνι παίζουν στο Παρκ Σικάγο για δεκαετία ακόμα! τι γίνεται βρε Φουλκς; πριν δυο χρόνια λέγαμε πως αυτός είναι το μέλλον μας επειδή έκανε έναν αγώνα με 20 ασίστ σαν κάποιος να τον ανάβει πούρο — αλλά μετά βρέθηκε αντιμέτωπος με τον Τζόκερ των τελικών του ’23 και γύρισε σπίτι του κλαίγοντας γιατί του πήραν το δαχτυλίδι από μπροστά στα μάτια; ποιος άλλαξε τότε την ομάδα; ένας διοικητικός τύπος με κράνος ποδοσφαίρου! και ο Σέξτον; μιλάμε για τον τύπο που όταν βγήκαν αυτοί οι τελικοί άλλαξε ομάδα επειδή του είπαν «θα κάνεις περισσότερες ασίστ εκεί» — εμένα μου φτάνει μια φορά που είδα εκείνον στο γήπεδο πάνω από μπάλα. πάντα ήταν σα χαμένος γατάκι στη θάλασσα του ΝΒΑ, έτσι δεν είναι; τώρα όμως ξαφνικά όλοι τριγυρνούν γύρω από τον Mobley σαν πρόβατα γύρω από το σφαγείο λέγοντάς μας πως αυτός είναι το ONE PIECE; ρε παιδιά, εγώ τον είδα τον τύπο εκείνον πρώτη φορά στο γήπεδο του Φοίνιξ — πήγαινε αστραπιαία προς την αντίπαλη περιοχή και αντί να σουτάρει έκανε ένα γρήγορο πλάγιο πέρασμα σαν να σου γράφει «βλέπεις εκείνον; αυτός ξέρει πού πάει η μπάλα». δεν κλαίει για κανένα MVP, δεν κλαίει όταν χάνει τον τίτλο — αυτό κάνει: συνεχίζει να οργανώνει ασίστ σαν καυτό ρόφημα πρωινού. ας βάλουμε τέλος στις ιεροτελεστίες λοιπόν. οι τελικοί του ’16 απέδειξαν ότι χρειαζόμαστε έναν άνθρωπο εκεί πάνω που να μην αφήνει τους τίτλους μέσα σε βάζο σαν λουλούδια, αλλά να τους βγάζει βάζοντάς τους σα μπουκάλι δροσερό νερό στο λαιμό μας. αλλιώς είμαστε καμιά ομάδα σαν τις άλλες που τρέχουν στους τελικούς κλαίγοντας ότι τους έκλεψαν τα δάκρυα τους. και μην μου πείτε πως ο Mobley είναι μόνο αμυντικός! σηκώστε το κεφάλι σας στους αγώνες του — εκείνος όταν μιλάει κάνει ότι κάνουν όλα τα υπόλοιπα εγώ στην ομάδα μου: βάζει συνεργάτες στις σωστές θέσεις και περιμένει μέχρι να τον βρουν αυτοί πρώτοι για το σουτ. τι άλλο θέλουμε λοιπόν; έναν που να μην κλαίει όταν του στερούν το βραβείο επειδή προτιμάει το πρωτάθλημα; αυτούς τους σπουδαίους τους θέλουμε εκεί πάνω — όχι εκείνους που κλαίνε σα μωρά στην αγκαλιά της μαμάς τους όταν χάνουν έναν τίτλο. αλλιώς, ελάτε να σπάσουμε τον Μπελτ μαζί — όχι όμως εκείνος του ’16 επειδή τότε ήταν δικό μου μέρος του κράνους, άλλα έξω στον δρόμο!

ρε μαστόροι πόσα χρόνια ζούμε σ αυτήν την ιστορία;; εδώ πίνουμε το καφέ μας στις τσέπες και βλέπουμε πάλι το ίδιο ζόρι: θες έναν άνθρωπο εκεί πάνω που να ξέρει ότι οι τελικοί δεν κερδίζονται με κλάματα αλλα με ασίστ σαν το γάλα της γιαγιάς βρασμένο πρωί πρωί. τον φαντάζεστε τον Λε Μπρον σα στρατηγό;; εκείνος ήταν ο βασιλιάς που κυνηγούσε το στέμμα σα σκυλί λαγού – αλλά στον τέταρτο τεταρτημόριο στους τελικούς του ’15 τι έκανε;; κατέβασε το κεφάλι σα να λέει «ρε παιδιά, βάζουμε εδώ μια μπάλα στους συνεργάτες και νικάμε», όχι σα να κλαίει γιατί του έκλεψαν το MVP εκείνο το βράδυ. τι θυμάμαι εγώ;; τον χρόνο που ερχόταν ο τσαρλατάνος εκείνος ο Σιλβέριους στους Cavs σαν σωτήρας να φέρει νερό στα δάκρυα των φίλων μας. τον είδαμε στον Παρκ Σικάγο όταν οι τίτλοι ήταν μπροστά μας σα ψάρι στη γάνα – εκείνος όμως έκανε ότι γίνεται σπίτι του, βγάζοντας ασίστ σαν νερό της βρύσης γιατί έτσι μεγάλωσε στους Λος Άντζελες να μοιράζει τη χαρά σαν τσιγάρο μετά το γεύμα. εντάξει, λοιπόν, πήρε το δαχτυλίδι, το κράτησε σφιχτά σα βρέφος στη αγκαλιά – αλλά εμείς τι κάναμε;; περιμέναμε τον επόμενο σωτήρα με το κομπολόι του να μας το λύσει; κι ύστερα έρχεται εκείνο το βράδυ στο γήπεδο των Χάνιας όταν κάθομαι εδώ σα βαρβάτος στην μπάρα του χωριού μου και βλέπω στην οθόνη τον νέο εκείνον τύπο, τον μικρό, τον Mobley. πήγαινε σα σίφουνας προς την αντίπαλη περιοχή, έκανε ένα πλάγιο πέρασμα σαν νάταν ο δικός μας βλάχος που ξέρει πού είναι η στάνη του, και αντί για σουτ βγάζει ασίστ σα να λέει «παιδιά, εδώ είμαι εγώ για το σχήμα». δεν κλαίει ποτέ αυτός· εκείνος όταν βλέπει έναν αντίπαλο να προσπαθεί να τον περάσει μονός, του βγάζει την μπάλα στους συνεργάτες σα να του ανοίγει την πόρτα του σπιτιού του για κουβέντα. ξέρετε τι φοβήθηκα εκείνο το βράδυ;; πως κι αυτούς τους τσαρλατάνους θα τους βάλουμε ψηλά σα σημάδια στον αγώνα σα να είναι η σωτηρία, και μετά θα ξυπνήσουμε πάλι με τους τίτλους μέσα σε βάζο σα λουλούδια σάπια. άλλοι λένε «ναι αλλά ο Φουλκς;;» — τι έχει κάνει εκείνος;; έκανε έναν αγώνα σα να ήταν παραγωγός γάλακτος εκεί πάνω, βγάζοντας ασίστ σαν στάγματα αγελαδίτσας, αλλά όταν βγήκε η ομάδα στον τέταρτο στους τελικούς του ’16 εκείνος έκανε ότι έκανε σπίτια του — περίμενε να τον βρουν οι συνεργάτες του. ενώ ο Mobley;; αυτός μιλάει σα να έχει φτιάξει το παρκέ μόνος του σπίτι του: βγάζει συνεργάτες εκεί που πρέπει να βγούνε, σαν νάταν ο αρχιτέκτονας της νίκης. και μη μου πείτε ότι ο Σέξτον;; εμένα μου αρκεί μία φορά που είδα εκείνον πάνω από μπάλα σα χαμένο γατάκι μέσα στη θάλασσα του ΝΒΑ. αυτός άλλαξε ομάδα επειδή του είπαν πως εκεί θα βγάζει περισσότερες ασίστ – σα νάταν κάποιος που ψάχνει τα λεφτά στο δρόμο αντί να δει το χρυσό πρωινό πρωινό πάνω στο τραπέζι. από τότε που ήμουν παιδί στους δρόμους των Χανίων και οι παππούδες μου έλεγαν «ό,τι σπέρνεις θερίζεις», εγώ ξέρω ένα πράγμα: εδώ δεν ψάχνουμε κανέναν σωτήρα σα αυτά που βγάζουν οι κήποι τους οι συσκευές σα σπόροι γκουρού. ψάχνουμε έναν άνθρωπο εκεί πάνω που να ξέρει ότι οι τελικοί δεν κερδίζονται με κλάματα αλλα με ασίστ σαν γάλα της γιαγιάς, βρασμένο πρωί πρωί. και αυτός;; αυτός φοράει τη φανέλα των Cavs σα όπλο, όχι σα κουρέλι για μάρκετινγκ. αλλιώς, τι περιμένουμε;; να βγάλουμε την ομάδα μας στους τελικούς σέρνοντας την από τα μαλλιά;; γιατί οι άλλοι ομάδες έχουν στρατηγούς εκεί πάνω και εμείς ακόμα ψάχνουμε κάποιον που να μην λιποθυμάει όταν του στερούν το βραβείο;; μιλάμε για το ONE PIECE εκεί πάνω σα νάταν το βιβλίο της κολύμβησης που ξεχάσαμε στο σπίτι όταν πήγαμε στη θάλασσα. θα σπάσουμε τον Μπελτ;; ναι, αλλά μόνο όταν βρούμε εκείνον τον άνθρωπο που δεν κλαίει για τα δάκρυα αλλα βγάζει την ομάδα στους τελικούς σα να είναι το πρωινό πρωινό του πρωταθλήματος. αλλιώς, καλύτερα ας πιούμε τον καφέ μας σιγά σιγά και ας θυμηθούμε πώς χάθηκε ο προηγούμενος τίτλος σα νερό στη χούφτα.